I SA/Ol 199/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski, sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca), Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2018r. sprawy ze skargi W. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę W dniu 30 października 2017 r. W.B. zwróciła się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ze wspólnym wnioskiem o wydanie, na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Małżonek wnioskodawczyni otrzymał przydział mieszkania w dniu 3 kwietnia 1989 r.. Wnioskodawczyni wraz z mężem pozostawali w ustroju wspólności małżeńskiej majątkowej. W dniu 6 września 2007 r. wnioskodawczyni wraz z mężem nabyli prawo odrębnej własności lokalu mieszkalnego. Przedstawiciel Spółdzielni oświadczył w ramach czynności notarialnej, że wkład mieszkaniowy został przez nabywców wpłacony w całości. Akt notarialny był korygowany oświadczeniem złożonym w formie aktu notarialnego z dnia 8 października 2007 r.. Aktem notarialnym z dnia 7 marca 2012 r. małżonkowie zbyli opisany lokal na rzecz syna i synowej za cenę 250.000 zł. Pismem z dnia 15 września 2017 r. Spółdzielnia poinformowała, że wartość zwaloryzowanego wkładu mieszkaniowego przypadająca na lokatorskie prawo do lokalu na dzień 31 grudnia 1995 r. wynosi 12.684,83 zł. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy wartość wkładu mieszkaniowego po waloryzacji stanowi koszt uzyskania przychodu i czy wartość ta powinna pomniejszyć dochód? Zdaniem wnioskodawczyni, wartość wkładu mieszkaniowego powinna podlegać waloryzacji, przy czym po waloryzacji jest ona równa aktualnej wartości rynkowej lokalu. W sytuacji, gdy wartość wkładu po waloryzacji jest kosztem uzyskania przychodu, dochód wnioskodawczyni wyniósłby 0 zł i podatek dochodowy nie wystąpiłby. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" uznał powyższe stanowisko strony za nieprawidłowe. W uzasadnieniu tego stanowiska powołał brzmienie przepisów art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) – c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.), dalej jako: "u.p.d.o.f.". Wskazał, że przepis formułuje zasadę stanowiącą, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Wobec tego, że odpłatne zbycie nieruchomości zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, stanowi ono źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a) u.p.d.o.f.. W sprawie znajdują zastosowanie przepisy u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 grudnia 2008 r. stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r., Nr 209, poz. 1316 ze zm.). Organ wskazał też, że zgodnie z art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f., koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Natomiast w świetle art. 22 ust. 6e u.p.d.o.f., wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych. W myśl art. 22 ust. 6f u.p.d.o.f. koszty nabycia lub koszty wytworzenia, o których mowa w ust. 6c, są corocznie podwyższane, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub praw majątkowych, do roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie, w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych trzech kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego okresu roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Organ interpretacyjny powołał również art. 12 ust. 1 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2007 r., zgodnie z którym na pisemne żądanie członka, któremu przysługuje spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego, spółdzielnia jest obowiązana zawrzeć z tym członkiem umowę przeniesienia własności lokalu po dokonaniu przez niego: spłaty przypadającej na jego lokal części kosztów budowy będących zobowiązaniami spółdzielni, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 1, w tym w szczególności odpowiedniej części zadłużenia kredytowego wraz z odsetkami z zastrzeżeniem pkt 2; spłaty nominalnej kwoty umorzenia kredytu lub dotacji w części przypadającej na jego lokal, o ile spółdzielnia skorzystała z pomocy podlegającej odprowadzeniu do budżetu państwa uzyskanej ze środków publicznych lub z innych środków; spłaty zadłużenia z tytułu opłat, o których mowa wart. 4 ust. 1. W ocenie organu interpretacyjnego, aby ustanowić odrębne prawo do lokalu mieszkalnego, członek spółdzielni, któremu przysługiwało spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu, musi spełnić określone ustawowo warunki finansowe. Przede wszystkim jest zobowiązany do spłaty przypadającej na jego lokal części kosztów budowy, w tym wkładu mieszkaniowego. Spłaty dokonane tytułem wkładu mieszkaniowego są bezpośrednio związane z nabyciem prawa własności nieruchomości i w konsekwencji składają się na koszty nabycia prawa, o których mowa w art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f.. Zdaniem organu, kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia opisanej we wniosku nieruchomości jest wartość wkładu mieszkaniowego przypadająca na lokatorskie prawo do lokalu, zwaloryzowana przez Spółdzielnię na dzień 31 grudnia 1995 r. Wobec powyższego, przychód uzyskany ze sprzedaży lokalu mieszkalnego można pomniejszyć o ww. kwotę zwaloryzowanego wkładu jako udokumentowanego kosztu nabycia nieruchomości, stosownie do treści art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f., z uwzględnieniem art. 22 ust. 6f tejże ustawy. Podwyższenie kosztów nabycia przewidziane przez ww. przepis możliwe jest począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie zbywanej nieruchomości (2007 r.), czyli od 2008 r.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej, zarzuciła jej dopuszczenie się błędu wykładni przepisu art. 22 ust. 6c i ust. 6f u.p.d.o.f. oraz niewłaściwą ocenę co do zastosowania przepisu prawa materialnego w zakresie art. 22 ust. 6c oraz art. 22 ust. 6f u.p.d.o.f.. W uzasadnieniu skargi strona przedstawiła przebieg postępowania interpretacyjnego. Nie zgodziła się ze stwierdzeniem, że wkład mieszkaniowy nie jest kosztem uzyskania przychodów, w sytuacji gdy został pokryty w całości, co zostało potwierdzone oświadczeniem przedstawiciela Spółdzielni. Jak podniosła, stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji indywidualnej jest sprzeczne z linią orzeczniczą sądów administracyjnych. Na potwierdzenie powyższego przywołała obszerne fragmenty uzasadnienia wyroków WSA w Olsztynie z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 46/16; z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 194/16; a także interpretacji indywidualnych Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 29 czerwca 2012 r., znak: IBPBII/2/415-502/12; z dnia 6 lipca 2010 r. (bez znaku). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Wskazał, że wyrażone w interpretacji indywidualnej stanowisko, że kosztem uzyskania przychodów jest wartość wkładu mieszkaniowego przypadająca na lokatorskie prawo do lokalu, zwaloryzowana przez Spółdzielnię na dzień 31 grudnia 1995 r., jest zgodne z poglądem NSA wyrażonym w wyrokach: z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II FSK 1803/17; z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1441/17. Nie zgodził się z argumentacją powołanych przez stronę nieprawomocnych wyroków sądowych, w świetle której wkład mieszkaniowy powinien być waloryzowany - tak jak to przewiduje art. 22 ust. 6f u.p.d.o.f. - nie tylko za okres od nabycia odrębnej własności, ale również za okres od przydziału lokatorskiego prawa do lokalu. Stosownie bowiem do art. 22 ust. 6f u.p.d.o.f. podwyższenie kosztów nabycia jest możliwe dopiero od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie zbywanej nieruchomości, czyli w niniejszej sprawie od 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego (art. 57a p.p.s.a.). Regulujący zakres rozpoznania sprawy ze skargi na interpretację indywidualną art. 57a p.p.s.a. stanowi, że sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami postępowania sądowego jest, czy prawidłowe jest stanowisko organu interpretacyjnego, że kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości jest wartość wkładu mieszkaniowego przypadająca na lokatorskie prawo do lokalu, zwaloryzowana przez spółdzielnię mieszkaniową na dzień 31 grudnia 1995 r. Organ nie kwestionował, że równowartość wniesionego wkładu mieszkaniowego stanowi koszt uzyskania przychodu. Sporna pozostawała jednakże wysokość tego kosztu. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają zasady określone w u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2008 r. Stosownie bowiem do art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 209, poz. 1316) do przychodu (dochodu) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 a-c ustawy zmienianej w art. 1 (tj. u.p.d.o.f.), nabytych lub wybudowanych w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2008 r., stosuje się zasady określone w ustawie zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym 31 grudnia 2008 r. Zgodnie zaś z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008 r., źródłem przychodu jest odpłatne zbycie :(a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości; (b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej; (c) prawa wieczystego użytkowania gruntów - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. W oparciu o powołane przepisy zasadnie organ interpretacyjny przyjął, że odpłatne zbycie lokalu mieszkalnego w dniu 7 marca 2012 r. stanowi źródło przychodu, gdyż nastąpiło przed upływem pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jego nabycie. Rozpoznanie powstałego w niniejszej sprawy sporu wymaga przede wszystkim odwołania się do treści art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f.. Zgodnie z tym przepisem koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c), z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Przepis w tym brzmieniu został wprowadzony z dniem 1 stycznia 2007 r. w art. 1 pkt 15 lit. g ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588 ze zm.). Z regulacji art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r. wynika, że osoba, której przysługuje lokatorskie prawo do lokalu, aby nabyć od spółdzielni własność tego lokalu musi spłacić przypadającą na jej lokal część kosztów budowy - w tym wkład mieszkaniowy. Poniesione przez podatnika tak rozumiane wydatki na nabycie, lokalu mieszkaInego, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży tego lokalu. Ponadto, ustalając podstawę opodatkowania, należy uwzględnić wszelkie udokumentowane koszty, o których mowa w art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f., a mianowicie nie tylko wkład lokatorski zgodnie z zaświadczeniem właściwej spółdzielni mieszkaniowej (według stanu księgowego na dzień poprzedzający przekształcenia lokatorskiego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego w odrębną własność); ale również nakłady, które zwiększały wartość zbywanego lokalu udokumentowane przez skarżącą fakturami VAT; koszty sporządzenia aktu notarialnego wynikające z tego dokumentu, itp. Definiując od dnia 1 stycznia 2007 r. zgodnie z art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. koszty uzyskania przychodów w odniesieniu do przychodów ze źródeł wskazanych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c) u.p.d.o.f., należy mieć na uwadze, że koszty uzyskania przychodu w takim przypadku stanowią głównie wydatki na nabycie prawa. W odniesieniu do tych kosztów ustawodawca wprowadził mechanizm corocznej indeksacji (od następnego roku po nabyciu i do roku poprzedzającego sprzedaż) o wskaźnik inflacji. Tym samym przewidział, że udokumentowane koszty nabycia powinny zostać urealnione do roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie. Przepis art. 22 ust. 6f u.p.d.o.f. stanowi bowiem, że koszty nabycia lub koszty wytworzenia nieruchomości (praw) są corocznie podwyższane, począwszy od roku następującego po roku, w którym nastąpiło nabycie lub wytworzenie zbywanych rzeczy lub prawnomajątkowych, do roku poprzedzającego rok podatkowy, w którym nastąpiło ich zbycie, w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszych 3 kwartałów roku podatkowego w stosunku do tego samego okresu roku ubiegłego, ogłaszanemu przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". W kwestii waloryzacji wkładu mieszkaniowego zauważyć należy, że problem ten był już przedmiotem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II FSK 1803/17 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że z regulacji art. 22 ust. 6c u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007r. wynika, że osoba której przysługuje lokatorskie prawo do lokalu, aby nabyć od spółdzielni własność tego lokalu musi spłacić przypadającą na jej lokal część kosztów budowy - w tym wkład mieszkaniowy. Poniesione przez podatnika tak rozumiane wydatki na nabycie (które następnie zostało przekształcone w prawo własności) lokalu mieszkalnego, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży tego lokalu w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię mieszkaniową na podstawie art. 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zmianie ustawy – Prawo spółdzielcze oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 90, poz. 419). Wartość zwaloryzowanego wkładu powinna być ustalona w oparciu o dane wynikające z zaświadczenia spółdzielni mieszkaniowej, w zasobach której znajdował się lokal. Podobne stanowisko przyjęto w wyroku NSA z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1530/15. Powyższe stanowisko uwzględnia, iż okresie od 1989 r. (wniesienie wkładu lokatorskiego) do momentu, w którym lokal został zbyty (2012 r.) nastąpiły zdarzenia, które w istotnym stopniu zmieniły wartość pieniądza (hiperinflacja, zmiana systemu politycznego i gospodarczego oraz denominacja złotego). W związku z tym przyjęcie, że kwoty wskazane nominalnie przez organ jako składające się na wkład mieszkaniowy są w jakimkolwiek stopniu kwotami realnymi, oddającymi ciężar ekonomiczny, który poniosła podatniczka w związku z uzyskaniem prawa do lokalu, byłoby sprzeczne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Powyższy problem dostrzegł także ustawodawca, obligując spółdzielnie mieszkaniowe do dokonania waloryzacji wkładów mieszkaniowych i budowlanych w terminie do dnia 31 grudnia 1995 r. Obowiązek ten wynikał z art. 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zmianie ustawy – Prawo spółdzielcze oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U nr 90, poz. 419 ), w związku z wprowadzeniem nowej definicji wkładów mieszkaniowych. Tak określoną wysokość wkładu mieszkaniowego spółdzielnie miały obowiązek wprowadzić do ksiąg rachunkowych, z powiadomieniem członków. Wedle znowelizowanego przepisu art. 218 § 3 ustawy z dnia 16 września 1982 r. – Prawa spółdzielczego, od dnia 26 września 1994 r. wkładem mieszkaniowym była cała wnoszona przez członka spółdzielni kwota odpowiadająca różnicy między kosztem budowy przypadającym na jego lokal a uzyskaną przez spółdzielnię pomoc ze środków publicznych (umorzeniem części kredytu zaciągniętego przez spółdzielnię na sfinansowanie kosztu budowy lokalu). Przed wskazaną nowelizacją pod pojęciem wkładu mieszkaniowego mieściły się tylko te wydatki członka spółdzielni, które stanowiły jedynie pierwszą wpłatę na mieszkanie, warunkującą uzyskanie przydziału mieszkania i z pominięciem późniejszych spłat rat kredytu zaciągniętego przez spółdzielnię (wyrok NSA z 27 marca 1996 r., sygn. akt III SA 1291-1292/95). Pozwoliło to, w przypadku wygaśnięcia lokatorskiego prawa do lokalu, na zwrot wkładu na podstawie art. 218 § 4 Prawa spółdzielczego w wartości zbliżonej do tej, jaka mogła odpowiadać wartości tego prawa w dacie jego nabycia. W świetle powyższych rozważań, interpretując pojęcie kosztów nabycia lokalu, należy zatem uwzględnić tę wysokość wkładu mieszkaniowego, jaka wynika z ksiąg spółdzielni mieszkaniowej. Zauważyć przy tym należy, że wartość wkładu, ustalonego przez spółdzielnię mieszkaniową, wynikać będzie z wydanych przez nią dokumentów, a zatem będzie udokumentowana stosownie do wymagań wynikających z art. 22 ust.6c u.p.d.o.f. Takie stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w wyroku NSA z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II FSK 1803/17, zgodnie z którym z regulacji art. 22 ust. 6c u.p.d.f. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2007 r. wynika, że osoba której przysługuje lokatorskie prawo do lokalu, aby nabyć od spółdzielni własność tego lokalu musi spłacić przypadającą na jej lokal część kosztów budowy - w tym wkład mieszkaniowy. Poniesione przez podatnika tak rozumiane wydatki na nabycie (które następnie zostało przekształcone w prawo własności) lokalu mieszkalnego, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów z tytułu sprzedaży tego lokalu w wysokości zwaloryzowanej przez spółdzielnię mieszkaniową na podstawie art. 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zmianie ustawy – Prawo spółdzielcze oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Udokumentowanie tych wydatków powinno nastąpić w drodze zaświadczenia wydanego przez właściwą spółdzielnię mieszkaniową w oparciu o prowadzoną dla tych celów ewidencję rachunkową. Powyższe stanowi o bezskuteczności zarzutu naruszenia przez organ interpretacyjny art. 22 ust. 6c i 6f u.p.d.o.f., bowiem wbrew zarzutom skargi organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa. Nieprawidłowe okazało się natomiast stanowisko skarżącej, zgodnie z którym kosztem uzyskania przychodu winna być wartość wniesionego przez nią wkładu zwaloryzowanego, przy czym po waloryzacji powinna ona być równa aktualnej wartości rynkowej lokalu. Sąd w składzie rozpoznającym nie podzielił tym samym stanowiska wyrażonego we wcześniejszych wyrokach tut. Sądu z dnia z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 46/16; z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 194/16. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem interpretacja odpowiada prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, dających podstawę do wyeliminowania interpretacji z obrotu prawnego. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.