VII SA/Wa 1671/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz M. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], Wojewoda [...] - po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku Spółki [...] z siedzibą w [...], decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze [...], na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...], pow. [...], woj. [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda wskazał, że organ I instancji nie wyjaśnił czy przedmiotowa stacja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko albowiem przedstawiona przez inwestora "Kwalifikacja instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko" nie daje podstaw do rozstrzygnięcia, czy dla przyjętej konfiguracji anten sektorowych - zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) - przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie zalicza się do tego rodzaju przedsięwzięć. W związku z tym organ odwoławczy wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, tj. dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia oraz zobowiązał Starostę do zbadania przesłanek, od których zależy zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko i ustalenie w jakim zakresie niezbędne byłoby ewentualne sumowanie mocy poszczególnych anten, w celu zbadania możliwości wystąpienia zjawiska kumulowania się promieniowania, a przez to ustalenie rzeczywistej wartości promieniowania anten. Starosta [...], postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], wezwał inwestora do uzupełnienia braków dołączonej dokumentacji, uzupełnienie opisu do projektu zagospodarowania działki oraz uzupełnienie projektu zagospodarowania działki – wskazując: na czym braki w dokumentacji polegają, zakres uzupełnienia opisu oraz uzupełnienie projektu. W odpowiedzi na ww. postanowienie inwestor przedłożył uzupełnienia oraz wyjaśnienia sporządzone przez mgr. inż. U. K. specjalistę systemów ochrony atmosfery. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze [...] na działce nr ew. [...], obr. [...], gm. [...]. Od powyższej decyzji wniósł odwołanie M. S., w wyniku którego, Wojewoda [...] ww. decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji przywołał przepisy prawa, stanowiące podstawę wydania decyzji organu I instancji (art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane -j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) i o cenił, że przesłanki w nich określone zostały spełnione. W ocenie Wojewody [...], Starosta [...] przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób wyczerpujący oraz ustosunkował się do zaleceń organu odwoławczego. Dalej organ II instancji wyjaśnił, że w przypadku stacji bazowych telefonii komórkowych kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., tj.: 1) równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii), oraz 2) odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, przy czym równoważną moc promieniowania izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Wojewoda wskazał, że z dokumentacji wynika, iż z uwagi na rozwiązania projektowe zastosowane w projektowanej stacji bazowej można stwierdzić, że dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych miejsca dostępne dla ludności nie występują na osi głównej promieniowania żadnych z anten sektorowych. W związku z powyższym rozpatrywana instalacja radiokomunikacyjna nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec tego nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ podniósł, że przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się w myśl art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 672 z późn. zm.) wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Środek elektryczny anteny to miejsce będące środkiem układu współrzędnych, względem którego wyznaczono charakterystykę promieniowania anteny, a odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego to odcinek prostej, którą wyznacza się w osi głównej wiązki promieniowania anteny, czyli wiązki zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności uwzględnić należy zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny, jak i jej pochylenie. Następnie wskazał, że z dokumentacji zebranej wynika, iż w przypadku wiązek promieniowania anten dla azymutu 40 stopni oś wiązki znajdzie się na poziomie 4 m nad poziomem gruntu (sektor 1), dla azymutu 160 stopni na wysokości 11 m (sektor 2), a dla azymutu 310 stopni na wysokości 4 metrów (sektor 3). Na tych poziomach nie występują miejsca dostępne dla ludzi. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, za przestrzeń dostępną dla ludzkości należy rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia doświadczenia życiowego ludzie mogą rzeczywiście, realnie stale przebywać. Promieniowanie anten będzie rozchodzić się w wolnej przestrzeni w miejscach niedostępnych dla ludności. Zabudowa nie znajduje się w polu oddziaływania wiązek promieniowania anten sektorowych. W konsekwencji, organ II instancji, stwierdził, iż zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko jak też nie wprowadzi ograniczeń dla skarżącego w swobodnym korzystaniu z nieruchomości, do której posiada tytuł prawny. Jednocześnie, przedmiotowa stacja bazowa nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludzi, nie będzie ani źródłem hałasu, ani zanieczyszczenia środowiska, nie będzie także oddziaływać w negatywny sposób na powietrze, glebę, wody powierzchniowe i podziemne, klimat akustyczny oraz świat roślinny i zwierzęcy. Remonty oraz okresowe przeglądy techniczne również nie będą wprowadzały żadnych zanieczyszczeń. Dalej, Wojewoda [...] wyjaśnił, że działka objęta jest zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] i [...] - cześć B, zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r. a zatem przedmiotowe przedsięwzięcie nie wymagało uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego). Działka objęta inwestycją położona jest w jednostce oznaczonej w planie symbolem ZC - tereny usług publicznych. Przedmiotowa inwestycja polega na budowie stalowej wieży kratowej o łącznej wysokości 49,95 m służącej do zainstalowania na niej łącznie ośmiu anten sektorowych: 2 x [...], 2 x [...], 2 x [...] oraz 2 x [...]. Zgodnie z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1567 ze zm.) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. M. S., pismem z dnia 15 lipca 2017 r., wniósł skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 64 ust 3 Konstytucji RP poprzez uznanie przez organ, że inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu na wysokości występowania osi głównych wiązek promieniowania co jest nawet sprzeczne z niekompletnym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie; 2) art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nie dokonanie oceny zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania terenu lecz tylko lakoniczne uznanie o jego zgodności i to bez wyjaśnienia pojęcia uciążliwości; 3) art. 72 ust 1 pkt. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008, Nr 199 poz. 1227) w powiązaniu § 2 ust 1 pkt 7 w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nie dokonanie analizy przedsięwzięcia lecz jego pojedynczych elementów oraz uznanie wadliwej interpretacji pojęcia miejsc dostępnych dla ludności, którą prezentuje inwestor, a której w doktrynie nie podziela się; 4) art. 7,8, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie decyzji w sposób nie możliwy do odkodowania z uwagi na; a) brak podania faktycznej mocy EIRP anten objętych analizą, b) brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny, c) nie wskazanie, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym przyjęciem, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach nie możliwych do zabudowy, d) brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi, e) brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu. f) brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód oraz anteny innego operatora, g) brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397) i jej merytorycznego uzasadnienia, h) brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, iż inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca (na poparcie podniesionych zarzutów) przywołała liczne orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych. W konsekwencji, M. S. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 16 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił – na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") - dopuścić do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania [...] Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...]. Domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji, Z. G. (Prezes zarządu Stowarzyszenia) przedstawił stanowisko w sprawie (z powołaniem się na ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych), które zaprezentowano w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria, w ocenie Sądu, skarga jest uzasadniona, zaś rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest przedwczesne. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., który zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] o numerze [...], na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], gm. [...], pow. [...], wojew. [...]. Art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nakłada na organ architektoniczno- budowlany, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, obowiązek zbadania m.in. zgodności rozwiązań projektowych z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a także m.in. z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Analiza ta ma zatem znaczenie decydujące, bowiem to te akty określają w sposób wiążący m.in. przeznaczenie, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, jak i warunki ograniczające negatywny wpływ inwestycji na środowisko. Tym samym obowiązkiem organów jest dokonanie jednoznacznej oceny, czy planowaną inwestycję można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. ustawy środowiskowej i przepisami rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku inwestycji dotyczącej stacji bazowej telefonii komórkowej kwalifikacji tej dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. W tym miejscu wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa stanowisko, iż dla odpowiedniej oceny czy inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń jak i całego przedsięwzięcia. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia wskazuje, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że obowiązkiem organów jest ustalenie sposobu w jaki cała inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1839/16, wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2016 r. sygn. akt II OSK 1162/14, LEX nr 2033968). Konieczność ustalenia czy przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko powoduje, że niezbędne jest jednoznaczne określenie w dokumentacji projektowej równoważnej mocy promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład stacji bazowej, ale również rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny (por. wyrok NSA z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt II OSK 139/14 www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, jeżeli anteny zostały wyposażone w mechanizmy pozwalające na automatyczną zmianę ich pochylenia, a co za tym idzie zmiany kierunku wiązki promieniowania, to niezbędne jest dokonanie ustaleń od minimalnego do maksymalnego pochylenia, w celu sprawdzenia od jakiej wysokości terenu i w jakiej odległości od anten możliwe jest oddziaływanie ich promieniowania. To powoduje konieczność uwzględnienia tego faktu przy ustalaniu oddziaływania pola elektromagnetycznego na miejsca dostępne dla ludności. W konsekwencji, należy uwzględnić zarówno maksymalne możliwe emitowanie takiego pola z urządzenia, jak i maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania, ukształtowanie terenu, istniejącą, jak i potencjalną zabudowę. Priorytetową kwestią jest bowiem bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych. Konieczne jest zatem całkowite wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Organ wydając decyzję pozwalającą na budowę stacji bazowej musi mieć pewność, że emitowane promieniowanie nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności (por. wyrok NSA z dnia 31 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 3008/15, wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 708/15, wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt II OSK 2002/13, wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 419/13, wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt II OSK 1829/12 pub. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, rozumieć należy zarówno tereny, na których istnieje legalna zabudowa z przeznaczeniem na pobyt ludzi, jak i tereny, na których taka zabudowa może być wzniesiona zgodnie z prawem (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2883/15, z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13 i z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13, dostępne w CBOSA). Tak więc "miejsca dostępne dla ludności" to takie obszary, na których choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji prowadził ponownie postępowanie (w związku z uchyleniem przez Wojewodę [...] jego poprzedniej decyzji z dnia [...] listopada 2016 r.), w trakcie którego miał dokładnie określić parametry zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia oraz przeanalizować przesłanki, od których zależy zakwalifikowanie przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko i ustalić w jakim zakresie niezbędne byłoby ewentualne sumowanie mocy poszczególnych anten, w celu zbadania możliwości wystąpienia zjawiska kumulowania się promieniowania, a przez to ustalić rzeczywistą wartość promieniowania anten. Wobec powyższego inwestor (w imieniu którego wystąpiła mgr inż. U. K., sporządzająca także w marcu 2016 r. Kwalifikację przedsięwzięcia) przedłożył wyjaśnienia dotyczące wezwania organu I instancji (postanowienie z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...]), w piśmie z dnia 15 lutego 2017 r. Autorka stwierdziła, że "wydaje się nieuzasadniony wymóg wykonania kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko, w której sumowane byłyby parametry anten sektorowych". Następnie odwołała się do Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko, gdzie wskazywała, że "przedmiotowa instalacja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie ma obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia." Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty czy opinie biegłych. Jest jednak niesporne, że dokument pochodzący od specjalisty czy opinia biegłego tak jak każdy inny dowód w sprawie powinny być przez organ ocenione. O ile próby takie podjął organ I instancji (jednak bez konfrontacji z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych), o tyle - w ocenie Sądu - zaniechał tego organ odwoławczy, nie odnosząc się do uzupełnionego postępowania dowodowego. Wprawdzie wyjaśniono brak sprzeczności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego, wskazano bowiem, że działka inwestycyjna objęta jest zakresem obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] i [...] - cześć B, zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] listopada 2001 r., nr [...] i położona jest w jednostce oznaczonej w planie symbolem ZC - tereny usług publicznych, jednakże (zdaniem Sądu orzekającego) nie wyjaśniono w sposób jednoznaczny kwestii oddziaływania spornej inwestycji na środowisko. Przedmiotowa inwestycja polega na budowie stalowej wieży kratowej o łącznej wysokości 49,95 m służącej do zainstalowania na niej łącznie ośmiu anten sektorowych: 2 x [...], 2 x [...], 2 x [...] oraz 2 x [...]. W Kwalifikacji z marca 2016 r. autorka opracowania stwierdziła, że źródłem energii elektromagnetycznej wypromieniowanej do otoczenia i mogącej stwarzać potencjalne zagrożenie dla zdrowia i ludzi są anteny sektorowe, zaś w wyjaśnieniach z lutego 2017 r. wskazała, że równoważne moce promieniowane izotropowo poszczególnych anten należy rozpatrywać odrębnie. Wobec powyższego obowiązkiem organu odwoławczego było jednoznaczne ustosunkowanie się czy w warunkach technicznych tej inwestycji (z uwzględnieniem wszystkich parametrów tego rodzaju przedsięwzięcia), takie założenie było prawidłowe. W konsekwencji, na obecnym etapie sprawy, nie można jednoznacznie stwierdzić, czy planowana stacja nie jest zaliczana do przedsięwzięć, dla których wymagane jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz że nie będzie oddziaływać na środowisko poza terenem inwestycyjnym, zaś tego rodzaju wątpliwości Sądu przekreślają możliwość akceptacji wydanej przez organ pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Biorąc pod uwagę powyższe, organ administracji ponownie przeprowadzi postępowanie wyjaśniające a swoje stanowisko - zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - przekonująco uzasadni w wydanym rozstrzygnięciu, w szczególności wskazując fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł. Rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę ukształtowane orzecznictwo sądów administracyjnych, m.in. w zakresie konieczności kwalifikacji przedsięwzięcia a nie jego pojedynczych elementów, uwzględniania maksymalnych tiltów (pochyleń elektrycznych oraz mechanicznych) oraz definicji miejsc dostępnych dla ludności. Konstatując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz w zw. z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w sposób mogący mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. . Z przedstawionych powodów Sąd uznał skargę za uzasadnioną i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.