III SA/Lu 125/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie WSA Jerzy Drwal, WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Barański, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 7 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi J. W. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości [...] zł , w tym [...] zł podatku od towarów i usług. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], Wojewoda L. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], którą wymeldowano R. M. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w L. Decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: [...] w piśmie z dnia [...] września 2014 r. wniosła o wymeldowanie R. M. (dalej jako "skarżący") z lokalu przy ulicy [...] w L. z uwagi na wyrok Sądu Rejonowego w L. I Wydział Cywilny z dnia [...] czerwca 2005 r., sygn. akt [...], w którym skarżący został zobowiązany do opuszczenia wyżej wymienionego lokalu i wydania do [...] w L. Prezydent Miasta L. (dalej jako "organ I instancji") decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. orzekł o wymeldowaniu skarżącego z lokalu przy ulicy [...] w L., na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), dalej jako "ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych". W wyniku rozpoznania odwołania skarżącego, Wojewoda L. (dalej jako "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej organ odwoławczy decyzji wyjaśnił, że podstawą powyższego rozstrzygnięcia było spełnienie warunków określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podniósł, że bezsporne było, że wyrokiem Sądu Rejonowego w L. I Wydział Cywilny z dnia [...] czerwca 2005 r., sygn. akt [...], R. M. został zobowiązany do opuszczenia lokalu przy ul. [...] w L. i wydania go wierzycielowi, czyli wnioskodawcy wymeldowania – [...] w L. Na mocy powołanego wyroku strona pozbawiona została prawa do przebywania i korzystania z tego lokalu. Wprawdzie sąd przyznał odwołującemu się uprawnienie do lokalu socjalnego i wstrzymał wykonanie orzeczonego nakazu opróżnienia dotychczas zajmowanego lokalu do czasu wskazania przez Gminę L. oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego, jednakże odwołujący się odmówił przyjęcia lokalu socjalnego wskazanego przez Gminę L. W tej sytuacji w dniu [...] września 2014 r. wyrok został wykonany przez komornika sądowego (protokół z wykonania czynności komornika w sprawie sygn. akt [...]). W opisanej sytuacji organ odwoławczy stwierdził, że w świetle utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, wykonanie orzeczonego przez sąd nakazu opuszczenia lokalu jest równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Z tych też względów brak było podstaw do uchylenia, bądź zmiany zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący podniósł szereg zarzutów wobec czynności komornika sądowego związanych z jego eksmisją z lokalu. Podkreślił przede wszystkim to, że zajmowanego mieszkania nie opuścił dobrowolnie. W zaproponowanym lokalu socjalnym nie zamieszkał zaś z uwagi na jego stan techniczny, który uniemożliwiał mu – w jego ocenie, jako inwalidzie z orzeczonym stopniem niepełnosprawności – odpowiednie z niego korzystanie. W odpowiedzi na skargę Prezydenta Miasta L. wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 844/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę R. M. W uzasadnieniu sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2016 r. poz. 722), dalej jako "ustawa o ewidencji ludności" lub "ustawa". W ocenie sądu nie budziło wątpliwości w niniejszej sprawie, że skarżący faktycznie nie mieszka już w lokalu nr [...], przy ul. [...] w L., od czasu wykonania eksmisji przez komornika sądowego w postępowaniu egzekucyjnym, to jest od dnia [...] września 2014 r. Wykonanie wyroku eksmisyjnego potwierdza protokół sporządzony w sprawie egzekucyjnej sygn. akt [...] komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w L. z dnia [...] września 2014 r. Powyższe okoliczności sąd uznał za bezsporne, nie były one także kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Oznacza to, że skarżący od czasu wykonania wyroku eksmisyjnego w lokalu tym faktycznie już nie przebywa. Sąd uznał, że trafnie organy administracji publicznej skonstatowały, że w rozważanym przypadku wymóg dobrowolności opuszczenia lokalu nie musiał zostać spełniony, gdyż zmiana miejsca stałego pobytu skarżącego związana była z wykonaniem prawomocnego wyroku sądu powszechnego, który potwierdzał jedynie utratę prawa skarżącego do korzystania z lokalu, która nastąpiła już wcześniej. Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie bezpośrednią przyczyną zmiany miejsca pobytu przez skarżącego było wykonanie wyroku sądu powszechnego z dnia [...] czerwca 2005 r., nakazującego mu opróżnienie spornego lokalu. Sąd I instancji zauważył, że skutkiem wyroku nakazującego eksmisję jest uznanie, że opuszczenie lokalu ma charakter trwały. Celem orzeczenia o eksmisji jest doprowadzenie do stanu, w którym określona osoba nie będzie już zajmowała oznaczonego lokalu, stąd wyrok taki ma spowodować zmianę stałą, a nie tymczasową. Nie mogło zatem w tej sprawie budzić wątpliwości to, że skarżący choć przymusowo, to trwale opuścił lokal nr [...] przy ul. [...] w Lublinie, co powodowało konieczność jego wymeldowania z pobytu stałego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. M., zarzucając na podstawie art. 173 § 1 i § 2 oraz art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 718 z późn. zm.,) dalej jako "p.p.s.a.": 1. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a. poprzez sporządzenie wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia, wskazanie dwóch wykluczających się materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia w treści uzasadnienia, niewyjaśnieniu w sposób należyty przyczyn zastosowania podstawy prawnej rozstrzygnięcia z ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez organ administracyjny i przyjęcia przez sąd I instancji podstawy prawnej rozstrzygnięcia z ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Skarżący wniósł o uchylenie powyższego wyroku sądu I instancji w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że sąd I instancji wskazał, że podstawą decyzji organu odwoławczego było spełnienie warunków określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, natomiast w dalszej treści uzasadnienia wyroku sąd I instancji stwierdził, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, a konkretnie art. 35 tej ustawy. Następnie sąd opisał dokonany proces kontroli legalności decyzji Wojewody w oparciu o art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności i szczegółowo wyjaśnił zastosowaną podstawę prawną. Skarżący wskazał, że organy zarówno I jak i II instancji orzekały w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 69 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności, postępowanie administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U z 2006 r. poz. 993, z późn. zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w sprawach indywidualnych o zameldowanie, uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania oraz wymeldowanie, udostępnienie danych ze zbioru PESEL i gminnych zbiorów meldunkowych prowadzi się na podstawie niniejszej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 166/17 uchylił wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 844/16 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja organu II instancji w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego. Na wstępie podnieść należy, że stosownie do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 166/17 uchylił wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt III SA/Lu 844/16 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu NSA wskazał, że uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie sądu I instancji, wskazujące w swej treści dwie różne materialnoprawne podstawy rozstrzygnięcia oraz brak odniesienia się przez sąd do podstawy prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, naruszało przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. NSA podniósł, że sąd I instancji w części przedstawiającej stan faktyczny sprawy wskazał, że podstawą prawną decyzji organu odwoławczego było spełnienie warunków określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, natomiast w dalszej części uzasadnienia wyroku (w rozważaniach) stwierdził, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, a konkretnie art. 35 tej ustawy. NSA podkreślił, że sąd I instancji dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, który nie stanowił podstawy prawnej wydanych decyzji organów obu instancji, jak również nie wyjaśnił powodów dla których przyjął, że w sprawie ten przepis powinien mieć zastosowanie. Z powyższych przyczyn oraz wobec faktu, że sąd I instancji powołał w uzasadnieniu wyroku dwie wykluczające się podstawy prawne nie można było stwierdzić w jakich ramach prawnych sąd I instancji dokonywał kontroli zaskarżonej decyzji, NSA uznał, że sąd I instancji nie zrealizował obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej legalności. Rozpoznając sprawę ponownie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyjaśnia, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji z dnia 12 stycznia 2015 r. stanowił przepis art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późn. zm.), a nie wskazany poprzednio przez sąd przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych została uchylona z dniem 1 marca 2015 r., zgodnie z przepisem art. 92 i art. 93 ustawy z dnia 6 sierpnia 2010 r. o dowodach osobistych (Dz. U. z 2010 r. Nr 167, poz. 1131 z późn. zm.). W myśl zaś art. 69 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. poz. 993, z późn. zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, w sprawach indywidualnych o: 1) zameldowanie, uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania oraz wymeldowanie, udostępnienie danych ze zbioru PESEL i gminnych zbiorów meldunkowych - prowadzi się na podstawie niniejszej ustawy; 2) udostępnienie danych z wojewódzkich zbiorów meldunkowych - umarza się. Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności weszła w życie z dniem 1 marca 2015 r., z wyjątkiem art. 62, który wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2013 r. (art. 80 ustawy). W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek spółdzielni mieszkaniowej z [...] września 2014 r. Postępowanie administracyjne zostało zaś zakończone decyzją Wojewody L. z dnia [...] stycznia 2015 r., a więc przed 1 marca 2015 r., kiedy to weszła w życie ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. Podkreślenia wymaga, że postępowanie organów obu instancji zostało w całości przeprowadzone pod rządami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Również kończąca to postępowanie decyzja organu II instancji wydana została w okresie obowiązywania ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie bowiem z art. 69 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, tylko postępowania administracyjne wszczęte na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. poz. 993, z późn. zm.) i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z 24 września 2010 r. powinny być prowadzone na podstawie nowej ustawy. Sytuacja taka nie miała natomiast miejsca w sprawie niniejszej. Organ odwoławczy zakończył postępowanie decyzją z [...] stycznia 2015 r. Nie mógł zatem orzekać na podstawie przepisów ustawy z 24 września 2010 r., która nie weszła jeszcze w życie. Podkreślenia wymaga, że dla oceny, które przepisy miały zastosowanie w postępowaniu administracyjnym bez znaczenia jest data doręczenia stronie decyzji organu II instancji. Sąd ocenia bowiem zgodność z prawem zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji. Decyzja wydana przez organ II instancji wiąże organ i nie może być już przez ten organ zmieniona. Późniejsze doręczenie decyzji nie ma wpływu na ocenę przeprowadzonego przez organ postępowania. Ewentualne doręczenie decyzji po dniu 1 marca 2015 r. nie może zatem stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że w dacie rozstrzygania sprawy zarówno przez organ I, jak i II instancji obowiązywały przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i przepisy te zostały przez organy obu instancji prawidłowo zastosowane. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Za pobyt stały uważa się zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu, tj. z wolą koncentracji w danym miejscu swych spraw życiowych. Definicję pobytu stałego zawiera art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowi, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje korespondencję. Z kolei opuszczenie lokalu związane jest z zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i skoncentrowaniem swych spraw życiowych w innym miejscu. W orzecznictwie ukształtowanym na gruncie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z 1974 r. utrwalony był pogląd, że co do zasady opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu powinno być wynikiem dobrowolnej decyzji osoby zameldowanej. Jednakże w pewnych przypadkach wola osoby zameldowanej nie ma znaczenia decydującego i brak woli opuszczenia lokalu nie uniemożliwia wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego. W szczególności ma to miejsce w sytuacji, gdy do opuszczenia lokalu dochodzi wskutek wykonania orzeczenia sądowego nakazującego eksmisję takiej osoby, bez względu na to czy wyrok wykonany jest dobrowolnie czy w drodze egzekucji sądowej. Wykonanie prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego orzekającego eksmisję ma oparcie w przepisach prawa i nie może być uznane za nielegalne (vide wyroki NSA: z dnia 2 września 2016 r., sygn. akt II OSK 2996/14, z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 195/09, z dnia 8 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 1515/10, z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 526/11, z dnia 4 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 788/07, z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 915/10). Konsekwencją wykonania orzeczenia nakazującego eksmisję jest również uznanie, że opuszczenie lokalu ma charakter trwały. Celem orzeczenia o eksmisji jest bowiem doprowadzenie do stanu, w którym określona osoba nie będzie już zajmowała oznaczonego lokalu, a taki wyrok (postanowienie) ma przy tym spowodować zmianę stałą, a nie jedynie tymczasową (vide wyrok WSA w Łodzi z dnia 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 448/17). W rozpoznawanej sprawie organy prawidłowo ustaliły i oceniły, że zaszły przesłanki wymeldowania skarżącego z lokalu przy ul. [...] w L. Prawidłowe jest bowiem ustalenie, że skarżący faktycznie nie mieszka już w wyżej wymienionym lokalu od dnia [...] września 2014 r. Z akt sprawy wynika, że na mocy wyroku Sądu Rejonowego w L. I Wydział Cywilny z dnia [...] czerwca 2005 r., sygn. akt [...], skarżący został zobowiązany do opróżnienia przedmiotowego lokalu oraz do wydania go [...] w L. Wyrok został wykonany w drodze egzekucji przeprowadzonej przez komornika sądowego w dniu [...] września 2014 r., co potwierdza protokół sporządzony w miejscu dokonania czynności w sprawie egzekucyjnej sygn. akt [...] komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym L. w L. Powyższe okoliczności są bezsporne, nie były kwestionowane przez żadną ze stron. Nie zasługują na uwzględnienie argumenty skarżącego, że jego eksmisja z miejsca dotychczasowego zamieszkania nastąpiła w sposób przymusowy, bez jego zgody, a nadto w wyniku – w jego ocenie – fałszerstw i przedstawiania nieprawdziwych informacji przez spółdzielnię mieszkaniową oraz bezprawnego działania komornika sądowego. W świetle powołanego wyżej orzecznictwa, wymóg dobrowolności opuszczenia lokalu nie musiał zostać spełniony, gdyż zmiana miejsca stałego pobytu skarżącego związana była z wykonaniem prawomocnego wyroku sądu powszechnego, który potwierdzał jedynie utratę prawa skarżącego do korzystania z lokalu, która nastąpiła już wcześniej. Podkreślić w tym miejscu należy, że nie jest rolą sądu administracyjnego orzekającego w sprawie o wymeldowanie ocena postępowania sądowego, w którym wydano wyrok o eksmisję oraz sposobu przeprowadzenia eksmisji. Jeszcze raz w tym miejscu należy podkreślić, że konsekwencją wyroku nakazującego eksmisję jest uznanie, że opuszczenie lokalu ma charakter trwały. Celem orzeczenia o eksmisji jest doprowadzenie do stanu, w którym określona osoba nie będzie już zajmowała oznaczonego lokalu, stąd wyrok taki ma spowodować zmianę stałą, a nie tymczasową. Nakaz opuszczenia i opróżnienia lokalu oraz wydania go określonemu podmiotowi jest efektem ustania prawa do lokalu mieszkalnego dotychczas w tym lokalu zamieszkującego, a wyrok eksmisyjny stanowi podstawę do przeprowadzenia legalnej eksmisji. W niniejszej sprawie skarżący opuścił powyższy lokal przymusowo i trwale, co stanowiło przesłankę jego wymeldowania z pobytu stałego. W tym miejscu należy także przypomnieć, że istotą ewidencji ludności jest dokumentowanie faktów dotyczących pobytu danej osoby pod określonym adresem, a nie ustalanie uprawnień do korzystania z lokalu, czy tym bardziej rozstrzyganie sporów na tym tle. Zameldowanie jest tylko czynnością rejestracyjną, potwierdzającą fakt przebywania danej osoby pod określonym adresem, nie daje natomiast prawa do przebywania w tym lokalu. Na marginesie podnieść należy, że w dniu [...] czerwca 2012 r. Prezydent Miasta L. skierował skarżącego do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego na czas określony. Powyższe skierowanie zostało anulowane w dniu [...] sierpnia 2012 r. z uwagi na rezygnację skarżącego z oferty najmu lokalu socjalnego. Skarżący wyjaśniając powód tej rezygnacji wskazał na nieodpowiedni standard lokalu socjalnego. Okoliczność, że skarżący nie zawarł umowy najmu lokalu socjalnego nie może jednak stanowić podstawy do uznania, że nie zostały spełnione przesłanki wymeldowania skarżącego z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...]. W świetle powyższego, w ocenie sądu, organy prawidłowo ustaliły, że skarżący trwale opuścił miejsce stałego zameldowania, co oznaczało spełnienie przesłanek do wydania decyzji o wymeldowaniu, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a." O wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego dla skarżącego z urzędu sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).