I OSK 3575/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Go 313/18 w sprawie ze skargi R.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nowego dokumentu prawa jazdy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Go 313/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę R. M. (dalej, jako: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. (dalej, jako: SKO w Z.) z dnia [...] lutego 2018 r. w przedmiocie odmowy wydania nowego dokumentu prawa jazdy. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 30 października 2017 r. wpłynął do Starosty [...] prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Z. II Wydział Karny z [...] września 2017 r., sygn. akt [...], orzekający wobec skarżącego w pkt 2 na podstawie art. 42 § 2 Kodeksu karnego, środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat z wyłączeniem kategorii B prawa jazdy. Ponadto na podstawie art. 43 § 3 Kodeksu karnego nałożono na oskarżonego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych – prawa jazdy. Wobec powyższego pismem z 3 listopada 2017 r. organ I instancji wezwał skarżącego do niezwłocznego zwrotu do depozytu urzędu prawa jazdy kategorii A,B, T nr dokumentu [...] wydanego [...] grudnia 2004 r. przez Starostę [...]. Organ wyjaśnił, że 8 listopada 2017 r. do Urzędu przybył skarżący i zapoznał się z aktami sprawy lecz nie zwrócił dokumentu prawa jazdy do depozytu. Poinformował tylko, że w swojej sprawie będzie kontaktował się z prawnikiem. W dniu 15 listopada 2017 r. wpłynęło do organu pismo pełnomocnika skarżącego, w którym poinformowano, że skarżący zagubił dokument prawa jazdy i nie jest w jego posiadaniu. W powyższym piśmie zwrócono się również o wydanie nowego dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów do których niezbędna jest kat. B. Pismami z 20 listopada 2017 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, w sprawie skierowania na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomani oraz w sprawie skierowania na badania lekarskie i badania psychologiczne z powodu kierowania pojazdem mechanicznym znajdując się w stanie nietrzeźwości. Wezwano również skarżącego do złożenia oświadczenia zgodnie z art. 233 §1 Kodeksu karnego o zaginięciu dokumentu prawa jazdy W dniu 5 grudnia 2017 r. wpłynęło do organu oświadczenie skarżącego o zaginięciu dokumentu prawa jazdy przesłane przez adw. R. B. W dniu 8 grudnia 2017 r. Starosta [...]– na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm., dalej: u.k.p.), w związku z art. 182 § 2 Kodeksu karnego, wydał decyzję o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kat. A, T w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z [...] września 2017 r., decyzję o skierowaniu strony na badania lekarskie i psychologiczne oraz decyzję o skierowaniu na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomani. W dniu 8 grudnia 2017 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie odmowy wydania prawa jazdy kategorii B. W takim stanie faktycznym Starosta [...] decyzją z [...] stycznia 2018 r., odmówił wydania skarżącemu nowego dokumentu prawa jazdy, do którego niezbędne jest posiadanie kategorii B. Uzasadniając decyzję organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p., prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której orzeczony został prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Z kolei w ust. 2 pkt 1 ustawy wskazano, że przepis ten stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B1 lub B – w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A. Oznacza to więc, że osoba, wobec której sąd orzekł o zakazie prowadzenia pojazdów kategorii A, nie może ona ubiegać się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii B w okresie orzeczonego zakazu na kategorię A. Nie zgadzając się z powyższą decyzją, skarżący złożył o niej odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z.- na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż przepisy u.k.p. stanowią jednoznacznie, że orzeczenie o środku karnym na podstawie art. 42 § 2 K.k. wyklucza wydanie wtórnika. Wydanie wtórnika w sytuacji wydania zakazu sądowego i brzmienia art. 12 ust. 2 u.k.p. byłoby bowiem obchodzeniem tego przepisu. Na powyższą decyzją skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. Przytaczając treść art. 12 ust. 1 i 2 u.k.p., Sąd I instancji podniósł, że z wyraźniej i jednoznacznej w brzmieniu woli ustawodawcy, nie zaś organu została ustanowiona, nieobowiązująca wcześniej przesłanka wyłączająca możliwość wydania prawa jazdy, określona w art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p., odnosząca się do innych kategorii uprawnień w zakresie prawa jazdy, niż objęte orzeczonym przez sąd karny zakazem. Przepis art. 12 ust. 2 u.k.p., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, został nadany ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. 2014 r., poz. 970 - zwanej dalej: "ustawą nowelizującą"), a która weszła w życie w dniu 25 października 2014 r., a zatem znajduje ona zastosowanie w sprawie. Wyraźną wolą ustawodawcy było bowiem wprowadzenie dodatkowej, niezależnej od sankcji karnej, sankcji administracyjnej poprzez uniemożliwienie osobie z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów podstawowych kategorii, odzyskania dokumentu umożliwiającego kierowanie pojazdami innych kategorii i to nawet wówczas, gdy sąd karny nie pozbawił skazanego uprawnień do kierowania nimi. Sąd I instancji zaznaczył, że ocena konstytucyjności tego rozwiązania nie leży w gestii organów, które prawidłowo zastosowały i wyłożyły prawo materialne. Sąd nie doszukał się jednak w przedmiotowej regulacji niekonstytucyjności w stopniu chociażby uzasadniającym wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. W szczególności przepis art. 12 ust. 2 pkt 1 u.k.p nie stanowi nieuprawnionego rozszerzenia zakazu orzeczonego prawomocnym wyrokiem sądowym, a tym samym nie narusza art. 42 § 2 i art. 56 w zw. art. 53 § 1 i 2 Kodeksu karnego. Skutek zdarzenia prawnego, jakim jest skazanie prawomocnym wyrokiem, w którym orzeczono wobec danej osoby zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie konkretnej kategorii, może być rozciągnięty (wyłącznie w drodze ustawy) na inne uprawnienia tej osoby do prowadzania pojazdów jeśli przemawia za tym istotny interes społeczny. Taki interes społeczny, w rozumieniu art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (dopuszczającego ustanowienie w ustawie ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw w sytuacji, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób) został wskazany i należy się z nim zgodzić. Chodziło bowiem o ochronę tak istotnych społecznych dóbr i wartości nadrzędnych, jak życie i zdrowie ludzkie. Cel nowelizacji był pragmatyczny i znajdował empiryczne uzasadnienie. Jej celem było bowiem (czasowe) wykluczenie z ruchu drogowego tych kierowców, którzy swoim zachowaniem wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeżeli uczynili to znajdując się w stanie nietrzeźwości. Z punktu widzenia racjonalności ustawodawcy, jak również chronionej konstytucyjnie wartości bezpieczeństwa publicznego, nie da się bowiem zaakceptować sytuacji, w której osoba naruszająca w bardzo poważnym stopniu zasady ruchu drogowego, mogłaby nadal być użytkownikiem tego ruchu prowadząc bez ograniczeń pojazdy wymagające wyższej kategorii uprawnień, niż te, których czasowo została pozbawiona, tym bardziej jeśli istota zagrożenia nie jest związana z konkretnymi uprawnieniami lub pojazdem tylko dotyczy całej sfery partycypowania w ruchu drogowym (prowadzenia pojazdów). W ocenie Sądu I instancji, wydane w sprawie decyzje są zgodne z prawem, również w aspekcie ich konstytucyjności. Kwestia trybu, w jakim skarżący domagał się potwierdzenia uprawnień (wydania wtórnika) jest już drugorzędna. Jeśli bowiem skutek orzeczenia sądu karnego rozciąga się, z mocy ustawy, na inne niż wymienione w tym wyroku kategorie uprawnień do kierowania pojazdami (wskazane precyzyjnie w ustawie) oczywiste jest, że nie może być w tym zakresie wydany wtórnik, który - w razie pozytywnego wydania - poświadczałby przecież uprawnienie, które skarżącemu nie przysługuje. Podzielenie stanowiska skarżącego prowadziłoby do obejścia ustawy. Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Na podstawie 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj: • art. 6 ust. 1 pkt 6 u.k.p. poprzez jego niezastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji organów administracyjnych I i II instancji odmawiających Skarżącemu wydania prawa jazdy potwierdzającego posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, w sytuacji gdy posiadanie tych uprawnień przez Skarżącego jest bezsporne, • art. 182 § 2 k.k.w. poprzez jego niezastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy decyzji odmawiającej wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B, a tym samym pozbawienie odwołującego się uprawnień do prowadzenie pojazdami w zakresie szerszym niż orzeczony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...]września 2017 r., sygn. akt [...]. 2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: • art. 11 P.p.s.a. poprzez pominięcie w całości treści wyroku karnego, podczas gdy przepis ten wyraźnie wskazuje, że ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny, • art. 141 § 2 w zw. z art. 113 § 1 P.p.s.a., przez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu wydanego wyroku do części zarzutów postawionych przez skarżącego decyzji organu administracyjnego II instancji tj. do zarzutu naruszenia art. 6, 8 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a., jak również art. 6 ust. 1 pkt 6 u.k.p. oraz art. 182 § 2 k.k.w., co stanowi istotne uchybienie procesowe, albowiem świadczy, iż Sąd nie rozpoznał skargi dokładnie i zgodnie z prawem, 3. Naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi oraz utrzymanie w obrocie prawnym decyzji organów obu instancji pomimo niezebrania i nie rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy a same decyzje wydane zostały z naruszeniem prawa poprzez: • odstąpienie od zasady praworządności i wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o rozszerzającą wykładnię przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 u.k.p. z całkowitym pominięciem norm prawnokarnych odnoszących się do tego zagadnienia, tj. art. 42 k.k. oraz art. 182 k.k.w., w sposób godzący w podstawowe zasady prawa karnego wynikające z Konstytucji RP oraz deklaracji Praw Człowieka i Obywatela, a także w sposób wkraczający w sferę zastrzeżoną wyłącznie do kompetencji orzeczniczej sądów powszechnych, której skutkiem jest dla skarżącego dodatkowa dotkliwa sankcja w postaci odmowy wydania dokumentu potwierdzającego posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B, • wydanie decyzji wbrew jego słusznemu interesowi w sposób podważający zaufanie skarżącego do władzy publicznej, gdyż pomimo posiadania przez niego uprawnienia do prowadzenia pojazdów kategorii B, organ uniemożliwia mu korzystanie z tego uprawnienia poprzez odmowę wydania prawa jazdy tej kategorii, będącego jedynie dokumentem poświadczającym posiadanie przez skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami kat. B, • potraktowanie niniejszej sprawy w sposób schematyczny, a nie indywidualny, a także ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji wyłącznie do przytoczenia przepisów prawa bez jakiegokolwiek merytorycznego ustosunkowania się do nich. W oparciu o tak sformułowane zarzuty na podstawie art. art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 176 § 1 pkt 3 P.p.s.a wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi co do istoty, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto na podstawie art. 203 P.p.s.a. wniesiono o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stosowną argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid -19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, ze zm.) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich w sprawach, w których strona wnosząca skargę kasacyjną nie zrzekła się rozprawy lub inna strona zażądała przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, jeżeli wszystkie strony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne wyrażą na to zgodę. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów. Ponieważ strony wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy w takim trybie to skarga kasacyjna została rozpoznawana na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Stosownie natomiast do art. 12 ust. 2 u.k.p. przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A (pkt 1); AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B (pkt 2); B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D (pkt 3). Treść powyższych przepisów, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji, jest jednoznaczna i nie budzi wątpliwości. Z zestawienia przepisów art. 12 ust. 2 w związku z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. wynika, że sankcja administracyjna w postaci decyzji o odmowie wydania lub zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w zakresie kategorii, co do której sąd karny nie orzekł zakazu prowadzenia pojazdów, wykracza poza treść orzeczonego w wyroku karnym środka karnego i nie pozostaje z nim w bezpośrednim związku. Skonkretyzowany decyzją o odmowie wydania lub zwrotu zatrzymanego dokumentu prawa jazdy ustawowy zakaz wydania lub zwrotu dokumentu prawa jazdy został bowiem rozciągnięty na te kategorie, które nie zostały objęte orzeczonym w wyroku środkiem karnym zakazu prowadzenia pojazdów, na podstawie art. 12 ust. 2 u.k.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego sprawę niniejszą, kumulacja sankcji karnej w postaci zakazu prowadzenia pojazdów określonych kategorii oraz sankcji administracyjnej w postaci zakazu wydania lub zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w odniesieniu do prawa jazdy kategorii odmiennych niż objęte zakazem wynikającym z wyroku karnego nie stanowią naruszenia zasad prawa karnego wynikających z Konstytucji RP, jak wywodzi skarżący. Zupełnie odmienny jest bowiem przedmiot sankcji karnej i administracyjnej. Wyrok karny obejmujący środek karny zakazu prowadzenia pojazdu odnosi się wprost do uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych kategorii, jednakże decyzja o odmowie wydania prawa jazdy lub o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy ma za przedmiot jedynie uprawnienie do uzyskania lub odzyskania dokumentu potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami określonej kategorii. Nie ma zatem w tym zakresie tożsamości sankcji o identycznym (represyjnym) i skierowanym na te same uprawnienia charakterze (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1336/17 https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym kontekście zarzut naruszenia art. 11 P.p.s.a. okazał się pozbawiony racji. Podkreślić należy, iż to treść art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 u.k.p. implikuje wniosek, że właściwy organ nie może wydać lub zwrócić dokumentu prawa jazdy kategorii B w okresie obowiązywania orzeczonego przez sąd karny zakazu prowadzania pojazdów obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A (pkt 1); AM, A1, A2, A, C1, C, D1. Samo zdarzenie prawne (fakt skazania i orzeczenia wobec środka karnego), wywołuje określone skutki prawne. Konsekwencje wynikające wprost z przepisów prawa karnego (art. 42 Kodeksu karnego) pociągają za sobą również skutki na płaszczyźnie prawa administracyjnego, w postaci przewidzianych w nim sankcji. Orzeczenie odmowy zwrotu prawa jazdy nie może być w związku z tym - jak wskazuje skarżący - uznane za sprzeczne z treścią wyroku karnego. W kontekście powyższego, zupełnie niezrozumiały i pozostający bez związku z niniejszą sprawą, jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 6 u.k.p. Zgodnie z tym przepisem, prawo jazdy stwierdza posiadanie uprawnienia do kierowania kategorii B [...]. Pomijając już okoliczność, że powołany przepis w punkcie 6 dzieli się na litery, czego skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zdaje się nie zauważać, to przepis ten wymienia kategorię B prawa jazdy jako jedną z wielu istniejących w polskim systemie prawnym. Jest to przepis natury ogólnej, który w okolicznościach tej sprawy nie mógł zostać naruszony. Z kolei z przepisu art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego wynika obowiązek organu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego oraz brak możliwości wydania tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Tymczasem niniejsza sprawa dotyczy odmowy wydania skarżącemu nowego dokumentu prawa jazdy w zakresie kat. B, a zatem przedmiotowo innej kwestii. Nie mógł także odnieść skutku zawarty w skardze kasacyjnej zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 2 w zw. z art. 113 § 1 P.p.s.a. Przede wszystkim uzasadnienie postawionego zarzutu jest do niego nieadekwatne. Argumentacja skarżącego kasacyjnie skupia się bowiem na wadliwym, jego zdaniem, sporządzeniu uzasadnienia zaskarżonego wyroku gdy tymczasem art. 141 § 2 P.p.s.a. stanowi, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku. Z kolei stosownie zaś do art. 113 § 1 P.p.s.a. przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Przepis ten reguluje jedną z kompetencji Przewodniczącego składu orzekającego i ma charakter jedynie porządkowy. Przez "dostateczne wyjaśnienie sprawy", o którym mowa w art. 113 § 1, rozumie się nie konieczność wyjaśnienia przez sąd stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz stan zdolności sprawy sądowoadministracyjnej do wydania wyroku, a zatem dokonania przez sąd oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu czy też nie. Przepis ten ma charakter techniczny, a więc może zostać naruszony tylko wtedy, gdyby przewodniczący nie wydał zarządzenia o zamknięciu rozprawy w ogóle, bądź wtedy, gdyby podjął taką czynność procesową w sytuacji, gdy sąd nie uznał jeszcze sprawy za dostatecznie wyjaśnioną do rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1266/12, LEX nr 1487698). W orzecznictwie uznano ponadto, że przepis ten nie ma charakteru istotnego, a więc nie może stanowić podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2008 r., sygn. akt. II FSK 797/07, LEX nr 496300 oraz z dnia 12 marca 2009 r., sygn.. akt II FSK 1759/07, LEX nr 575446). Wadliwie także powiązano ww. art. 113 § 1 P.p.s.a. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., który z kolei jest przepisem tzw. wynikowym, regulującym rozstrzygnięcie sądu. Sąd I instancji nie stosował przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. gdyż uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zatem spełnione są przesłanki do zastosowania art. 151 P.p.s.a. Skoro Sąd I instancji oddalił skargę (art. 151 P.p.s.a.), to zaskarżony wyrok nie mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Podsumowując, okoliczności faktyczne niniejszej sprawy są bezsporne i nie zostały zakwestionowane w skardze kasacyjnej, a istota sporu dotyczy wyłącznie prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Sąd I instancji prawidłowo ocenił zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.