IV SA/Po 11/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] w przedmiocie odstąpienia od nałożenia obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu (zwany dalej również jako "WINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej jako "k.p.a.") utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Słupcy (zwanego dalej również jako "PINB") z dnia [...] sierpnia 2015 r. Zaskarżoną decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] PINB udzielił [...] sp. z o.o. (zwanej dalej również jako "Inwestor") pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej znajdującej się na działce nr [...] obr. [...] gm. Słupca. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. [...] (zwane dalej również jako "skarżące Stowarzyszenie") wniosło o stwierdzenie z urzędu nieważności ww. decyzji PINB w związku z wydaniem przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Słupeckiego z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzją z dnia [...] października 2013 r. PINB nakazał Inwestorowi wykonanie demontażu zamontowanych trzech anten rozsiewczych - sektorowych systemu CDMA TYP 80010403 na wysokości 43m w azymutach 40°, 60° i 280° oraz jednej anteny radioliniowej Ø 1,20m, na wysokości 46m w azymucie 285°, z istniejącej wieży stacji bazowej, znajdującej się w miejscowości [...] , gm. Słupca działka [...]. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją WINB z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...]. Obydwie decyzje zostały następnie uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt IV SA/Po 254/14. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] WINB stwierdził nieważność decyzji PINB z dnia [...] lutego 2004 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Wójt Gminy Słupca poinformował PINB, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustawą o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. PINB odmówił nałożenia na Inwestora obowiązku rozbiórki przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Następnie decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. WINB uchylił w całości ww. decyzję PINB i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponownie prowadząc postępowanie PINB przeprowadził w dniu [...] października 2014 r. kontrolę w sprawie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. PINB ustalił, że na działce znajduje się wieża [...] S.A., wykonana na podstawie decyzji Starosty Słupeckiego z dnia [...] marca 2003 r. i zatwierdzonego projektu budowlanego. Na podstawie decyzji Starosty Słupeckiego z dnia [...] września 2009 r. wzmocniono istniejącą wieżę stacji bazowej. Ponadto PINB ustalił, że w dniu kontroli istniały następujące anteny: 1 antena radioliniowa Ø 1,20 m w azymucie 285° na wysokości 46m; 8 anten BSA 005 w azymutach 20°, 90°, 190°, i 270° na wysokościach 47 i 49m; 3 anteny CDMA typ 80010403. W wyniku kontroli PINB nie stwierdził nieprawidłowości odnośnie stanu technicznego obiektu oraz stwierdził, że roboty zostały wykonane zgodnie z zatwierdzonym projektem poza trzema antenami CDMA, które są przedmiotem innego postępowania. Ponadto PINB wskazał, że odległość stacji bazowej od najbliższego zamieszkałego miejsca wynosi 500 m. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] PINB odstąpił od nałożenia na Inwestora obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na budowie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej do stanu zgodnego z prawem. WINB po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Stowarzyszenia, decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] uchylił powyższą decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dniu [...] maja 2015 r. PINB ponownie przeprowadził kontrolę w sprawie stacji bazowej. PINB ustalił, że odległość zewnętrznej krawędzi masztu od najbliższego budynku mieszkalnego wynosi 135 m. Na maszcie znajduje się 8 szt. anten typu 739845GSM, 3 szt. anten typu CDMA450 oraz 1 antena typu RL Ø 0,6m. Komplet z ww. antenami stanowią 4 moduły RRU i 3 moduły CDMA. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...]) PINB odstąpił od nałożenia na Inwestora obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej znajdującej się na działce nr [...] obr. [...] gm. Słupca do stanu zgodnego z prawem (z wyłączeniem trzech anten rozsiewczych - sektorowych systemu CDMA typ 80010403 na wysokości 43 m w azymutach 40°, 60°, 280° oraz anteny radioliniowej Ø 1,2m na wysokości 46m w azymucie 285°). W uzasadnieniu decyzji PINB wyjaśnił, że przedmiotowa stancja bazowa zgodna jest z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zdaniem PINB inwestycja ta zgodna jest również z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r. Nr 219 poz. 1864 zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 26 października 2015 r."). W bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej stacji bazowej znajdują się jedynie pola uprawne. Przebywanie ludzi na tym terenie ogranicza się jedynie do czasowego oraz niecyklicznego wykonywania prac polowych. Z tych powodów PINB uznał, że brak jest podstaw do dalszego prowadzenia postępowania naprawczego i odstąpił od nałożenia na Inwestora obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Odwołanie od ww. decyzji PINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. złożyło skarżące Stowarzyszenie zarzucając decyzji PINB naruszenie: - art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w której inwestycja nie została doprowadzona do stanu zgodnego z prawem oraz uniemożliwia Inwestorowi uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. - art. 7, 8, 9, 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie na czym polega zdaniem organu doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z prawem i na jaki dzień obowiązującym - art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz art. 51 ust. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie i to w sytuacji, w której tylko na jego podstawie można doprowadzić inwestycję do stanu zgodnego z prawem - art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez rozdzielenie procesu inwestycyjnego na części i objęcie decyzją tylko części inwestycji bez sprawdzenia parametrów technicznych anten. Skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Po rozpoznaniu odwołania WINB zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy ww. decyzję PINB z dnia [...] sierpnia 2015 r. W uzasadnieniu decyzji WINB w pierwszej kolejności wyjaśnił kwestię legitymacji do wniesienia odwołania przez skarżące Stowarzyszenie, wskazując że pomimo niewydania przez PINB postanowienia o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu organizacji społecznej, organ ten przyjmował składane przez tę organizację oświadczenia, a także doręczał tej organizacji decyzje i postanowienia, fakty te należy uznać za dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu administracyjnym. Organizacja społeczna, której organ faktycznie dopuścił do udziału w postępowaniu i traktował jako podmiot na prawach strony ma również prawo złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Mając na uwadze treść protokołów sporządzonych podczas kontroli przeprowadzonych przez organ I instancji oraz dokumentów przedstawionych przez Inwestora WINB uznał, że przedmiotowy obiekt został wykonany zgodnie ze sztuką budowlaną, a jego stan techniczny nie budzi wątpliwości. Ponadto WINB wyjaśnił, że z opracowania przedłożonego przez Inwestora wynika, iż moc promieniowania dla pojedynczych anten stacji bazowej nie przekracza 5000W (tj. wynosi w zależności od anteny 949W lub 3000W), a stacja bazowa znajduje się w odległości 135m od zabudowań. Uwzględniając treść § 2 pkt 7 lit. a i b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. z 2010r. nr 213 poz. 1397 zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 9 listopada 2010 r.") WINB uznał, że inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem WINB przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie narusza przepisów rozporządzenia z dnia 26 października 2005 r., ani przepisów dotyczących planowania i zagospodarowania przestrzennego. Zgodność wykonania przedmiotowej stacji bazowej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego potwierdził Wójt Gminy Słupca w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. W związku z powyższym w ocenie WINB nie zachodzi konieczność nałożenia na inwestora dodatkowych obowiązków w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem i aktualnie obowiązującymi przepisami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] Stowarzyszenie [...] zarzuciło decyzji WINB naruszenie: - art. 6 k.p.a. w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że przez doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem należy rozumieć sytuację, w której inwestor nie musi posiadać projektu budowlanego, który podlega zatwierdzeniu oraz jest zwolniony z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowaniu i to w sytuacji, w której kończy ona proces budowlany. - art. 51 ust 1 pkt 3 oraz 51 ust 4 ustawy Prawo budowlane poprzez jego nie zastosowanie i to w sytuacji, w której tylko na jego podstawie można doprowadzić inwestycją do stanu zgodnego z prawem i tym samym wydanie w późniejszym czasie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie - art. 7, 8 9, 77 § 1, 107 § 3 kpa poprzez nie wyjaśnienie czy 8 anten sektorowych w dalszym ciągu jest o identycznej mocy jak te objęte pozwoleniem na budowę, którego nieważność stwierdzono tym bardziej, że moduły RRU są stosowane w celu zwiększenia mocy istniejących anten. Brak określenia parametrów technicznych w decyzji nie pozwala na podjęcie z nią polemiki. Ponadto organ nie podał konkretnej mocy anten i nie zastosował również § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., - art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez rozdzielenie procesu inwestycyjnego na części i objęcie decyzją tylko części inwestycji bez sprawdzenia parametrów technicznych anten. Skarżące Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie powołując się na pismo Prezesa NSA wskazało, że tylko w przypadku niepodjęcia przez inwestora wykonywania robót budowlanych objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę, które następnie zostało uchylone bądź została stwierdzona jego nieważność, możliwe jest ponowne wydanie przez organ administracji architektoniczno - budowlanej nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Natomiast jeżeli zamierzenie inwestycyjne choćby częściowo zostało zrealizowane na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, która następnie została uchylona lub została stwierdzona jej nieważność, to legalizacja wykonanych robót budowlanych następuje w trybie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego przez organy nadzoru budowlanego, poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia organ nie ustalił czy wszystkie elementy stacji bazowej objęte pierwotnym projektem budowlanym oraz pozwoleniem na budowę, którego nieważność stwierdzono są identyczne. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżące Stowarzyszenie dodatkowo podniosło, że oba organy nie ustaliły precyzyjnie wszystkich robót budowlanych, które wykonał inwestor zmieniając parametry techniczne i użytkowe istniejącego obiektu budowlanego. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia eliminacja z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, a w konsekwencji również projektu budowlanego może stanowić podstawę do zastosowania przez organ art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270), zwanej dalej jako p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja PINB zapadły w toku postępowania prowadzonego w trybie przepisów art. 50-51 Prawa budowlanego. Celem postępowania prowadzonego w oparciu o te przepisy jest doprowadzenie wykonanych lub wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Postępowanie to było prowadzone przez organy nadzoru budowlanego w wyniku wydania przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. stwierdzającej nieważność decyzji Starosty Słupeckiego z dnia [...] marca 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowe oraz przez WINB decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji PINB z dnia [...] lutego 2004 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie ww. stacji bazowej telefonii komórkowej. Przepis art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego przewiduje, że w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Zgodnie natomiast z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Zgodnie z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego jeżeli roboty zostały już wykonane, przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio. Już z literalnego brzmienia art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego wynika, że przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego mają zastosowanie również do stanów faktycznych w których roboty budowlane zostały wykonane. W takiej sytuacji nie ma potrzeby wydawania postanowienia o wstrzymaniu wykonania robót budowlanych o którym mowa w art. 50 ust 1 Prawa budowlanego (szerzej A. Gliniecki [w:] Prawo budowlane. Komentarz, A.Gliniecki (red.) LexisNexis, Wydanie 1, Warszawa 2012, s. 500). Przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy roboty nie mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem. Innymi słowy gdy nie ma technicznej i prawnej możliwości doprowadzenia danego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem w drodze wydania decyzji, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3. Jeżeli natomiast możliwe jest doprowadzenie robót do stanu zgodnego z prawem, wówczas postępowanie legalizacyjne ma charakter dwuetapowy. W pierwszej kolejności organ wydaje decyzję w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 jest podstawą do wydania decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Decyzja ta nie legalizuje jednak samowoli i nie załatwia sprawy. Właściwa decyzja legalizacyjna wydawana jest w oparciu o przepis art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, którą organ orzeka bądź o wykonaniu obowiązku, bądź też w przypadku jego niewykonania, nakazuje rozbiórkę obiektu lub jego części lub doprowadzenie do stanu poprzedniego (wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1012/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że jeżeli nie zachodzi konieczność wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, organ na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego wydaje decyzję o odstąpieniu od nałożenia na inwestora obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (por. wyroki NSA z 15 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1344/05, z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 1012/09 oraz dnia z 13 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 138/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 684/07, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 918/13, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 1 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 14/16, wyrok WSA w Opolu z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II SA/Op 307/15 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Wyjaśnić również należy, że w sytuacji gdy obiekt budowlany został wykonany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, przed stwierdzeniem jej nieważności, podstawą orzekania powinny być przepisy art. 50-51, nie zaś art. 48 Prawa budowlanego (A. Gliniecki [w:] Prawo budowlane. Komentarz, A.Gliniecki (red.) LexisNexis, Wydanie 1, Warszawa 2012, s. 477, wyrok NSA z 23 listopada 2004 r. sygn. akt OSK 905/04, wyrok NSA z 4 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 560/11). W niniejszej sprawie Inwestor uzyskał pozwolenie na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, jednak zostało ono wyeliminowane z obrotu prawnego decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia 11 stycznia 2013 r. Tak więc sytuacja z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie mogła zostać objęta hipotezą art. art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Tym samym obowiązkiem organów nadzoru było dokonanie oceny czy wykonane roboty budowlane odpowiadają prawu oraz ewentualnie jakie czynności należało być podjąć, ażeby doprowadzić te roboty do stanu zgodnego z prawem. Przez stan zgodny z prawem rozumieć należy oczywiście stan zgodny w powszechnie obowiązującymi przepisami, przy czym przez takie rozumieć należy przepisy obowiązujące w dniu orzekania przez organ nadzoru budowlanego. Skoro bowiem legalizacja skutków samowoli budowlanej ma na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem to uwzględniając cel tego postępowania oczywistym jest, że chodzi o stan prawny obowiązujący w dacie tej legalizacji, a nie w dacie realizacji obiektu budowlanego (szerzej uchwała NSA z dnia 16 grudnia 2013r. sygn. akt II OPS 2/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 lutego 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 602/15 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Do tak rozumianego stanu zgodnego z prawem zaliczyć należy bez wątpienia zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro ten zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi akt prawa miejscowego. Z kolei takowe zaliczane są zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Odnosząc powyższe rozważania do stanu faktycznego jaki zaistniał w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności zaznaczyć trzeba, że działka o nr [...] obr. [...] gm. Słupca objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwala nr IX/72/2003 Rady Gminy Słupca z dnia 8 grudnia 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2004 r. nr 2 poz. 27 ze zm.). Działka ta znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "R - uprawy polowe i ogrodnicze z prawem zabudowy dozwolona lokalizacja zabudowy rolniczej i urządzeń infrastruktury technicznej". Zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna być oceniania z uwzględnieniem treści przepisów ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 880). Przepis art. 46 ust. 2 tej ustawy stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Zgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego potwierdzona została przez Wójta Gminy Słupca w piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. Organy nadzoru budowlanego dokonały również oceny przedmiotowej inwestycji z przepisami rozporządzenie z dnia 26 października 2015 r. i nie stwierdziły, ażeby inwestycja naruszała te przepisy, a Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń z urzędu. Ponadto w ocenie Sądu organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowej kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako niestanowiącej przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 2 ust. 7 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W Organ wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, że moc promieniowania dla pojedynczych anten stacji bazowej nie przekracza 5000 W (tj. wynosi w zależności od anteny 949W lub 3000W), a stacja bazowa znajduje się w odległości 135 m od zabudowań. Przy czym wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz.U.z 2013r. poz.1232) przez pojęcie miejsc dostępnych dla ludzi należy rozumieć wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 12 czerwca 2014r. sygn. akt II OSK 104/13 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), iż przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Tym samym skoro planowana inwestycja została zrealizowana na obszarze przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako uprawy polowe i ogrodnicze z prawem zabudowy dozwolona lokalizacja zabudowy rolniczej i urządzeń infrastruktury technicznej, a moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny nie przekracza 5000 W, to prawidłowo organy nadzoru budowlanego uznały, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Tym samym w stanie faktycznym niniejszej sprawy uznać należało, że nie zachodziła potrzeba nałożenia na Inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Brak jest zatem podstaw do wydawania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. W konsekwencji jako niezasadny Sąd uznał zarzut niezastosowania art. 51 ust, 1 pkt 3 oraz art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego Stowarzyszenia, jakoby w niniejszej sprawie istniał po stronie organu obowiązek wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego. Przepis ten znajduje zastosowanie w przypadkach wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, a tymczasem podstawę prawną decyzji wydanej w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wbrew twierdzeniem skarżącego Stowarzyszenia organ w zaskarżonej decyzji nie wyraził stanowiska, jakoby Inwestor zwolniony był z uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Ponadto wbrew twierdzeniom skarżącego Stowarzyszenia WINB dokładnie określił parametry przedsięwzięcia. W uzasadnieniu decyzji WINB stwierdził, że w dniu kontroli istniały następujące anteny: 1 antena radioliniowa Ø 1,20 m w azymucie 285° na wysokości 46m; 8 anten BSA 005 w azymutach 20°, 90°, 190°, i 270° na wysokościach 47 i 49m; 3 anteny CDMA typ 80010403. Ponadto WINB stwierdził, że moc promieniowania dla pojedynczych anten stacji bazowej wynosi w zależności od anteny 949W lub 3000W. Jako niezasadny Sąd uznał również zarzut skarżącego Stowarzyszenia dotyczący objęcia niniejszym postępowaniem tylko części inwestycji. Zgodność z prawem instalacji trzech anten trzech rozsiewczych - sektorowych systemu CDMA typ 80010403 na wysokości 43m w azymutach 40°, 60°, 280° oraz anteny radioliniowej Ø 1,2m na wysokości 46m w azymucie 285° oceniana jest bowiem w odrębnym postępowaniu. Odnosząc się do stanowiska skarżącego Stowarzyszenia zawartego w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. Sąd wskazuje, że przywołany w tym piśmie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony został w odmiennym stanie faktycznym sprawy i nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Z wyżej wskazanych powodów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.