II SAB/Wa 240/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Piotr Borowiecki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2018 r. sprawy ze skargi I. Z. na bezczynność Fundacji [...] z siedzibą w W. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] marca 2015 r. 1. zobowiązuje Fundację [...] z siedzibą w W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego I. Z. z dnia [...] marca 2015 r. w zakresie jego punktu 1 i 2, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem i aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Fundacji [...] z siedzibą w W. na rzecz skarżącego I. Z. kwotę 100 (słownie: stu) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2015 r. I. Z. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Fundacji [...] z siedzibą w W., ul. [...](dalej także: "Fundacja [...]") w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] marca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej. Na podstawie akt niniejszej sprawy Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2015 r., sprawa o sygn. akt Il SAB/Wa 704/15 oddalił skargę I. Z. na bezczynność Fundacji [...] w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] marca 2015 r. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. I. Z. wnioskiem z dnia [...] marca 2015 r. zwrócił się do Fundacji [...], w drodze elektronicznej, o udostępnienie informacji publicznej w postaci udzielenia odpowiedzi na pytania: 1) jakim majątkiem dysponuje Fundacja [...], 2) jakimi urządzeniami, z możliwością skanowania i przesyłu danych, dysponuje Fundacja [...], 3) jaka jest treść statutu Fundacji [...]. W związku z nieotrzymaniem odpowiedzi na powyższy wniosek, I. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Fundacji [...] w jego rozpatrzeniu. Fundacja [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, wskazując, że w świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm., dalej w skrócie "u.d.i.p."), nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania powyższych informacji, gdyż nie korzysta ze środków publicznych, ani nie wykonuje publicznych zadań zleconych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że istota sprawy sprowadza się do oceny, czy Fundacja [...] była zobowiązana do udostępnienia żądanej przez I. Z. informacji publicznej. Wyjaśnienie tej okoliczności miało dla sprawy kluczowe znaczenie, albowiem w świetle przepisów u.d.i.p. udostępnienia informacji publicznej można żądać tylko od podmiotu zobowiązanego. Sąd pierwszej instancji rozważając, czy Fundacja [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, poddał analizie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Stwierdził, że w sprawie jest bezsporne, iż nie jest ona organem władzy publicznej, organem samorządu gospodarczego czy zawodowego, podmiotem reprezentującym Skarb Państwa, ani podmiotem reprezentującym państwowe osoby prawne, ani osoby prawne samorządu terytorialnego, ani jednostki organizacyjne takich podmiotów. Wskazał, że dla możliwości zaliczenia Fundacji [...] do kategorii podmiotu reprezentującego inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym niezbędne jest poczynienie ustaleń w tym przedmiocie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że statutu Fundacji [...] oraz ze sprawozdania dotyczącego jej działalności nie wynika, aby reprezentowała ona osoby lub jednostki wykonujące zadania publiczne oraz dysponowała majątkiem publicznym. Oznacza to, że świetle przepisów u.d.i.p. nie jest ona podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. W związku z powyższym, brak udzielenia przez Fundację [...] odpowiedzi na wniosek I. Z. o udostępnienie przedmiotowej informacji publicznej nie stanowił bezczynności w rozpatrzeniu tego wniosku. Ponadto Sąd pierwszej instancji zauważył, iż Fundacji [...] nie można było skutecznie przypisać bezczynności w realizacji wniosku o udostępnienie statutu. Strona ma bowiem możliwość zapoznania się ze statutem tej Fundacji [...] w sądzie, który dokonał jej zarejestrowania. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w przypadku, gdy istnieje inny tryb dostępu do żądanej informacji, przepisy te będą miały pierwszeństwo przed przepisami u.d.i.p. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł I. Z., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w całości zarzucił: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mające istotne znaczenie na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a., w zakresie, w jakim na podstawie tego przepisu uzasadnienie zaskarżonego wyroku powinno zawierać m.in. przedstawienie stanu sprawy i podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, wynikającego z zaniechania ustalenia, czy Fundacja [...] jest organizacją pożytku publicznego, a tym samym podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w zakresie, w jakim wykonuje zadania publiczne i dysponuje majątkiem publicznym; [pic]2) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: – art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie, w jakim przepis ten w stanowi normatywną podstawę prawa do uzyskiwania informacji o podmiotach publicznych, których działalność opiera się na środkach publicznych, poprzez błędne, tu bowiem zbyt daleko idące, ograniczenie na kanwie niniejszej sprawy; – art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że Fundacja [...] nie jest w świetle tego przepisu podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w zakresie, w jakim wykonuje zadania publiczne i dysponuje środkami publicznymi; – art. 1 ust. 2 u.d.i.p., w zakresie, w jakim stanowi o tym, że przepisy tej ustawy nie jej naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznej, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, prowadzące do uznania, że przepisy prawa stanowią odmienne od u.d.i.p. zasady i tryb dostępu od statutu organizacji pozarządowej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i na przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przytoczył argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 pkt 5 ce u.d.i.p. skarżący wskazał m.in., że zarówno Fundacja [...], jak i Sąd pierwszej na instancji, błędnie uznały, że organizacja pozarządowa, jaką jest Fundacja [...], nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. W ocenie autora skargi kasacyjnej spełnia ona obie przesłanki określone w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a więc przesłankę tzw. władczą, czyli wykonywanie zadań publicznych oraz przesłankę tzw. majątkową, czyli dysponowanie środkami publicznymi. Z informacji zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że Fundacja [...] od dnia [...] października 2008 r. jest organizacją pożytku publicznego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1118 ze zm.). Stosownie do art. 20 ust. 1 tej ustawy, organizacją pożytku publicznego może być m.in. organizacja pozarządowa, która spełnia łącznie następujące wymagania: 1) prowadzi działalność pożytku publicznego na rzecz ogółu społeczności, lub określonej grupy podmiotów, pod warunkiem, że grupa ta jest wyodrębniona ze względu na szczególnie trudną sytuację życiową lub materialną w stosunku do społeczeństwa; 2) może prowadzić działalność gospodarczą wyłącznie jako dodatkową w stosunku do działalności pożytku publicznego; 3) nadwyżkę przychodów nad kosztami przeznacza na działalność, o której mowa w pkt 1; 4) ma statutowy kolegialny organ kontroli lub nadzoru, odrębny od organu zarządzającego i niepodlegający mu w zakresie wykonywania kontroli wewnętrznej lub nadzoru, przy czym członkowie organu kontroli lub nadzoru: a) nie mogą być członkami organu zarządzającego ani pozostawać z nimi w związku małżeńskim, we wspólnym pożyciu, w stosunku pokrewieństwa, powinowactwa lub podległości służbowej, b) nie byli skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe, c) mogą otrzymywać z tytułu pełnienia funkcji w takim organie zwrot uzasadnionych kosztów lub wynagrodzenie w wysokości nie wyższej niż przeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw ogłoszone przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego za rok poprzedni; 5) członkowie organu zarządzającego nie byli skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe; 6) statut lub inne akty wewnętrzne organizacji pozarządowych oraz podmiotów wymienionych w art. 3 ust. 3 pkt 1 i 4, zabraniają: a) udzielania pożyczek lub zabezpieczania zobowiązań majątkiem organizacji w stosunku do jej członków, członków organów lub pracowników oraz osób, z którymi członkowie, członkowie organów oraz pracownicy organizacji pozostają w związku małżeńskim, we wspólnym pożyciu albo w stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii prostej, pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego stopnia albo są związani z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, zwanych dalej "osobami bliskimi", b) przekazywania ich majątku na rzecz ich członków, członków organów lub pracowników oraz ich osób bliskich, na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich, w szczególności, jeżeli przekazanie to następuje bezpłatnie lub na preferencyjnych warunkach, c) wykorzystywania majątku na rzecz członków, członków organów lub pracowników oraz ich osób bliskich na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich, chyba że to wykorzystanie bezpośrednio wynika z celu statutowego, zakupu towarów lub usług od podmiotów, w których uczestniczą członkowie organizacji, członkowie jej organów lub pracownicy oraz ich osób bliskich, na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich lub po cenach wyższych niż rynkowe. Organizacja pozarządowa może nabyć statut organizacji pożytku publicznego, jeżeli działalność pożytku publicznego jest prowadzona przez okres co najmniej 2 lat oraz spełnia w/w wymagania ustawowe. Zgodnie z art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, organizacja pożytku publicznego sporządza roczne sprawozdanie merytoryczne ze swojej działalności, z zastrzeżeniem przepisów odrębnych, a także roczne sprawozdanie finansowe, na zasadach określonych w przepisach o rachunkowości. Stosownie do art. 23 ust. 6 w/w ustawy, jest ona również zobowiązana do zamieszczenia tych sprawozdań na stronie internetowej urzędu obsługującego ministra właściwego go spraw zabezpieczenia społecznego. Ponadto skarżący podał, że w sprawozdaniu merytorycznym Fundacji [...] za 2014 r., zamieszczonym na stronie internetowej właściwego ministra (w bazie pod adresem [...]), znajduje się część dotycząca źródeł finansowania. Przedmiotowa Fundacja [...] wykazała, że w 2014 r. osiągnęła przychody z tytułu 1% podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie [...] zł (str. 5 sprawozdania). Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Fundacja [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, gdyż jako organizacja pożytku publicznego wykonuje zadania publiczne oraz dysponuje środkami publicznymi w postaci środków przekazywanych przez budżet państwa w związku z przekazywaniem przez płatników 1% podatku dochodowego od osób fizycznych. Działalność Fundacji [...] podlega konstytucyjnej zasadzie jawności i w tym zakresie jest ona zobowiązana do udostępniania informacji publicznej. Skarżący w skardze kasacyjnej, uzasadniając zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 u.d.i.p. podał, że w świetle przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym akta rejestrowe są jawnie i istnieje możliwość ich przeglądania. Przepisy te nie stanowią odrębnych od u.d.i.p. zasad i trybu dostępu do tych informacji. Mają one na celu urzeczywistnienie zasady jawności Krajowego Rejestru Sądowego (z którą to zasadą wiążą się istotne domniemanie, takie jak domniemanie znajomości danych ujawnionych w KRS), a nie mają na celu realizacji konstytucyjnego prawa do informacji publicznej. Inny jest cel [pic]przepisów ustawy o KRS a u.d.i.p. Skarżący wyjaśnił, iż ustawa o KRS nie wyklucza stosowania u.d.i.p. do informacji, będących w aktach postępowania rejestrowego, jest ona komplementarna względem u.d.i.p. Fundacja [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie, wskazując, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Jednocześnie Fundacja [...] zakwestionowała formę złożenia przez I. Z. wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2018 r., sprawa o sygn. akt I OSK 396/16, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej I. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2015 r., sprawa o sygn. akt II SAB/Wa 704/15 w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej: 1. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia; 2. zasądził od Fundacji [...] z siedzibą w W. na rzecz I. Z. kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny na wstępie wskazał, iż w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są trafne. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż istota sporu prawnego sprowadza się do wyjaśnienia, czy w świetle w/w przepisów Fundacja [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej przez I. Z. informacji publicznej, a więc czy podlega u.d.i.p. w zakresie podmiotowym. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż z akt sprawy wynika, że Fundacja [...] od dnia [...] października 2008 r. jest organizacją pożytku publicznego i podlega przepisom ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Ponadto, że statutu Fundacji [...], jak również z rocznego sprawozdania merytorycznego z działalności tej Fundacji za rok 2014 r., wynika, że celami Fundacji [...] są m.in.: umacnianie pozycji rodziny jako fundamentu relacji społecznych, wspieranie instytucji małżeństwa jako drogi do szczęścia, budowanie świadomości społecznej sprzyjającej świadomemu rodzicielstwu oraz wspieranie postaw rodzicielskich poprzez działania na polu wychowania, kultury i nauki. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że Fundacja [...] - jako organizacja prowadząca działalność pożytku publicznego - wykonuje zadania publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny powołując się na art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych wskazał, iż Fundacja [...] może, na zasadach i w trybie określonym w przepisach odrębnych, przekazać 1% podatku obliczonego zgodnie z odrębnymi przepisami na rzecz wybranej przez siebie organizacji pożytku publicznego. Otrzymane przez organizacje pożytku publicznego środki finansowe pochodzące z 1% podatku dochodowego od osób fizycznych mogą być wykorzystane wyłącznie na prowadzenie działalności pożytku publicznego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż z rocznego sprawozdania merytorycznego z działalności Fundacji [...] wynika, że w 2014 r. osiągnęła ona przychody z tytułu 1% podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie [...] zł. Oznacza to, że dysponuje ona środkami o charakterze podatkowym, a więc środkami publicznymi, co mieści się w pojęciu "dysponowania majątkiem publicznym" (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1761/16). W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Fundacja [...] spełnia przesłanki określone w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., które pozwalają na przyjęcie, że jest ona podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż zarzuty naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 5 [pic]u.d.i.p oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP okazały się zasadne. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mógł natomiast odnieść zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z jego treścią, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem, że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1. Oznacza to, że przepisów u.d.i.p. nie stosuje się w przypadku, gdy informacja publiczna jest dostępna dla osoby zainteresowanej w innym trybie. Takim odmiennym trybem jest właśnie przekazanie informacji do Krajowego Rejestru Sądowego (por. wyrok NSA z dnia: 9 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 877/11; uzasadnienie uchwały siedmiu Sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13, wyrok NSA z dnia 15 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1463/15). Z art. 8 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym [pic] (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1203 ze zm.) wynika, że rejestr ten jest jawny i każdy ma prawo dostępu do danych zawartych w rejestrze za pośrednictwem Centralnej Informacji. Ponadto każdy ma prawo otrzymać - również drogą elektroniczną - poświadczone odpisy, wyciągi, zaświadczenia i informacje z Rejestru. Każdy ma także prawo przeglądania akt rejestrowych podmiotów wpisanych do rejestru, chyba że o ustawa stanowi inaczej (art. 10 ust. 1 cyt. ustawy). Oznacza to, że I. Z. miał możliwość uzyskania informacji dotyczącej statutu Fundacji [...] (pkt 3 go wniosku z dnia [...] marca 2015 r.) w trybie przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. W takim przypadku zastosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie było zatem możliwe. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafny okazał się także zarzut skarżącego dot. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w lakonicznym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób wystarczający oraz adekwatny do celu wynikającego z w/w przepisu nie wyjaśnił powodów, dla których uznał, że Fundacja [...] nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w(art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, ponownie rozpoznając sprawę, uwzględni przedstawioną powyżej ocenę Fundacji [...] i rozważy, czy pozostaje ona w bezczynności w kontekście treści wniosku I. Z. z dnia na [...] marca 2015 r. Dodatkowo Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę kasacyjną, kwestionującej formę złożenia przez I. Z. wniosku o udostępnienie informacji publicznej w przedmiotowej sprawie wyjaśnia, że przepisy u.d.i.p. nie określają jakichkolwiek wymogów formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że za pisemny wniosek o udostępnienie informacji publicznej można uznać również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet w sytuacji, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Powyższy pogląd Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, z uwagi na fakt, że żądając informacji nie musi się on wykazać jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym, aby tę informację otrzymać (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, postanowienia NSA z dnia: 18 listopada 2015 r., sygn. akt I OSK 2897/15 i 10 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1968/15). Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wniosek o udzielenie informacji publicznej może zatem przybrać każdą formę, o ile wynika z niego w sposób jasny, co jest jego przedmiotem. Wnioskodawca może to uczynić także drogą elektroniczną, podając adres swojej poczty e-mailowej. Wniosek złożony w taki sposób wszczyna postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, lecz na tym etapie nie mają jeszcze zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Jednocześnie, należy wyraźnie wskazać w niniejszej sprawie, iż zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, iż wykładnia prawa wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do wykładni prawa zawartej w uzasadnieniu wyroku NSA, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych podobnych sprawach. Przez wykładnię prawa rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie, uznać należy, że wykładnia prawa, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. Sąd pierwszej instancji nie jest natomiast związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącą stanu faktycznego sprawy, bowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (tak: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 881 i powołane tam orzecznictwo; podobnie: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 268; por. także: m.in. wyrok NSA z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1388/06, czy też wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1223/15). Obowiązek podporządkowania się wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy. Należy również bardzo wyraźnie wskazać, że z zakresu związania wykładnią można wykluczyć oceny i poglądy wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak też oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z podanych w uzasadnieniu orzeczenia rozważań (zob. m.in. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017 i powołany tam wyrok NSA z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1223/15). W konsekwencji, należy uznać, że związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażoną wcześniej przez NSA wykładnią prawa - a zobowiązany jest do podporządkowania się jej w pełnym zakresie, co niewątpliwie determinuje treść nowego wyroku sądu pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe zauważyć trzeba, iż w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany był wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 396/16. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując analizy skargi kasacyjnej I. Z., zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, rozstrzygającemu sprawę w postępowaniu zakończonym z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 396/16, iż Sąd ten, rozpatrując skargę wskazanego powyżej skarżącego błędnie przyjął, iż w świetle obowiązujących przepisów Fundacja [...] nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji publicznej, a więc, że nie podlega u.d.i.p. w zakresie podmiotowym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarga skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jak wynika z jej treści, dotyczyła złożonego do Fundacji [...] wniosku o udostępnienie informacji publicznej w postaci udzielenia odpowiedzi na pytania: 1) jakim majątkiem dysponuje Fundacja [...], 2) jakimi urządzeniami, z możliwością skanowania i przesyłu danych, dysponuje Fundacja [...], 3) jaka jest treść statutu Fundacji [...]. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że WSA w Warszawie, rozpoznając sprawę ponownie, zobowiązany będzie dokonać oceny i rozważy czy Fundacja [...] pozostaje w bezczynności w kontekście treści wniosku I. Z. z dnia na [...] marca 2015 r. - mając na względzie wskazane powyżej zalecenia zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 396/16 - skarga I. Z. - prawo do życia zasługuje na uwzględnienie. W świetle przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 - dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Należy zauważyć, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza również orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzuć bezczynności (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci: 1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08); 2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12); 3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy wprawdzie zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku; 4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12). Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W rozpatrywanej sprawie skarżący I. Z. sformułował wobec Fundacji [...] zarzut bezczynności w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] marca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w którym wniósł o udzielenia odpowiedzi na pytania: 1) jakim majątkiem dysponuje Fundacja [...], 2) jakimi urządzeniami, z możliwością skanowania i przesyłu danych, dysponuje Fundacja [...], 3) jaka jest treść statutu Fundacji [...]. Należy zauważyć, że w świetle przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy). Wskazać należy, że przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wyraźnie zastrzega, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. W ocenie Sądu, już na podstawie powyżej wskazanego przepisu art. 4 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy można byłoby Fundację [...] zaliczyć ewidentnie do podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, albowiem ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie podmioty dysponujące mieniem publicznym. Niewątpliwie, należy uznać, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia, ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat. Można powiedzieć, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta (por. m.in. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015). W konsekwencji, także żądana informacja - w postaci udzielenia odpowiedzi na pytania: 1) jakim majątkiem dysponuje Fundacja [...], 2) jakimi urządzeniami, z możliwością skanowania i przesyłu danych, dysponuje Fundacja [...], 3) jaka jest treść statutu Fundacji [...]. - ma charakter informacji publicznej w zakresie pkt 1 i pkt 2, a to na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., który stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań. W zakresie pkt 3 wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2015 r. Sąd wskazuje, iż jak wynika ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym [pic]rejestr jest jawny i każdy ma prawo dostępu do danych zawartych w rejestrze za pośrednictwem Centralnej Informacji. Ponadto każdy ma prawo otrzymać - również drogą elektroniczną - poświadczone odpisy, wyciągi, zaświadczenia i informacje z Rejestru. Każdy ma także prawo przeglądania akt rejestrowych podmiotów wpisanych do rejestru, chyba że o ustawa stanowi inaczej (art. 10 ust. 1 cyt. ustawy). Oznacza to, że skarżący I. Z. miał możliwość uzyskania informacji dotyczącej statutu Fundacji [...] w trybie przepisów ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. W takim przypadku zastosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie było zatem możliwe. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją, jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się jednocześnie, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357, a także z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu, w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. W świetle powyższego, Sąd uznał, że nie może budzić wątpliwości to, iż informacje objęte wnioskiem skarżącego z dnia [...] marca 2015 r. w zakresie pkt 1 i pkt 2 stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sąd wskazuje, iż z akt sprawy wynika, że Fundacja [...] od dnia [...] października 2008 r. jest organizacją pożytku publicznego i podlega przepisom ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie. Ponadto, że statutu Fundacji [...], jak również z rocznego sprawozdania merytorycznego z działalności tej Fundacji za rok 2014 r., wynika, że celami Fundacji [...] są m.in.: umacnianie pozycji rodziny jako fundamentu relacji społecznych, wspieranie instytucji małżeństwa jako drogi do szczęścia, budowanie świadomości społecznej sprzyjającej świadomemu rodzicielstwu oraz wspieranie postaw rodzicielskich poprzez działania na polu wychowania, kultury i nauki. Powyższe oznacza, że ustalenia pozwalają na stwierdzenie, że Fundacja [...] - jako organizacja prowadząca działalność pożytku publicznego - wykonuje zadania publiczne. Uznać należy jednocześnie, że treść przedmiotowego wniosku strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej jest w swej istocie w pełni zrozumiała, bowiem określa wyraźnie zarówno zakres podmiotowy (Fundacja [...]), jak i zakres przedmiotowy (vide: udzielenia odpowiedzi na pytania: 1) jakim majątkiem dysponuje Fundacja [...], 2) jakimi urządzeniami, z możliwością skanowania i przesyłu danych, dysponuje Fundacja [...]. Zważywszy, zatem, że w sprawie spełniony został warunek odnoszący się zarówno do zakresu podmiotowego, jak i przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, że wniosek skarżącego I. Z. z dnia [...] marca 2015 r. podlegał rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji, nie ulega zatem wątpliwości, że obowiązkiem Fundacji [...] było udostępnienie stronie skarżącej żądanej informacji w zakresie pkt 1 i pkt 2 bez zbędnej zwłoki, nie później jednak, niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie udzielenie wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź też wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podkreślić przy tym należy, że udostępnienie informacji ma formę czynności materialno-technicznej i w świetle dyspozycji art. 14 ust. 1 u.d.i.p. winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Zdaniem Sądu, uznać należy, że przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, czy też udzielenie informacji niepełnej, wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12, a także wyrok NSA z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16). Analiza przebiegu postępowania w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że Fundacja [...] pozostawała w stanie bezczynności w zakresie pkt 1 i pkt 2 wniosku z dnia [...] marca 2015 r., zarówno na dzień złożenia skargi, jak i na dzień rozstrzygania sprawy przez Sąd. W ocenie Sądu, uznać należy, że nie udzielając skarżącemu w ustawowym terminie informacji publicznej objętej treścią jego wniosku z dnia [...] marca 2015 r., w zakresie pkt 1 i pkt 2 Fundacja [...] popadła w stan bezczynności, który - w świetle akt sprawy - nie ustał również po wniesieniu przez stronę skargi skierowanej do tutejszego Sądu, albowiem z akt sprawy nie wynika, aby Fundacja [...] przekazała skarżącemu wnioskowaną decyzję administracyjną. Tym samym, Sąd stwierdził, że na dzień wydania wyroku w niniejszej sprawie, Fundacja [...], jako podmiot zobowiązany, pozostawała w bezczynności, albowiem - mimo wniesienia skargi - nie rozpoznała wniosku skarżącego w zakresie pkt 1 i pkt 2 o udostępnienie informacji publicznej w formie wskazanej przez stronę w jej piśmie z dnia [...] marca 2015 r. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, iż zachodzi podstawa do zobowiązania Fundacji [...] do rozpoznania wniosku strony skarżącej w zakresie pkt. 1 i pkt. 2 o udostępnienie informacji publicznej, w trybie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., gdyż postępowanie zainicjowane skargą na bezczynność Fundacji [...] nie stało się bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z uwagi na fakt, iż Fundacja [...] pozostawała na dzień wniesienia skargi, a także na dzień wyrokowania w bezczynności, Sąd obowiązany był rozważyć, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (vide: art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd uznał jednak, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - bezczynność Fundacji [...] w załatwieniu wniosku skarżącego z [...] marca 2015 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił fakt, iż kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego, jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; podobnie: WSA w Łodzi /w:/ wyrok z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega żadnej wątpliwości, że termin rozpoznania wniosku strony skarżącej w zakresie pkt 1 i pkt 2, określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., został przez Fundację [...] przekroczony. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, brak prawidłowej realizacji obowiązku przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie wynikał z działań, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach kwalifikowanego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu, uznać należy, że bezczynność Fundacji [...] nie wynikała z celowego działania, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Również argumenty przytoczone przez Fundacji [...] w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, mogą dodatkowo świadczyć o tym, że nie sposób jednak przyjąć, iż zachodziła zła wola po stronie tego podmiotu, której stopień uzasadniałby przyjęcie tezy o rażącym naruszeniu prawa. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ograniczył się jedynie do zobowiązania Fundacji [...], jako podmiotu odpowiedzialnego, do rozpatrzenia wniosku skarżącego w zakresie pkt 1 i pkt 2, działając w tym zakresie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jednocześnie rozstrzygając o charakterze stwierdzonej bezczynności, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 149 § 1a p.p.s.a. Jeśli chodzi o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, zauważyć trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w tym zakresie na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a., zasądzając od Fundacji [...] na rzecz strony skarżącego kwotę 200 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.