II SA/Sz 582/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lipca 2018 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oddala skargę. Starosta [...] decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia", odmówił uznania G. P. za osobę bezrobotną z dniem [...] Organ I instancji podał, że w dniu [...] r. G. P. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy w S. celem rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej oświadczając, że jest osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia. W toku postępowania organ I instancji, na podstawie aktualnego stanu prawnego ujawnionego w KRS, ustalił, że firma pod nazwą: "O. O. B. Sp. z o.o." w S. ul. [...] została zarejestrowana pod numerem KRS [...] dnia [...] r., zaś G. P. pełniąc w niej jednoosobowo funkcję prezesa zarządu posiada wyłączne uprawnienia do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania, co wynika z treści art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 ze zm.). Według Starosty [...] pełnienie funkcji prezesa w zarządzie spółki prawa handlowego, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia, przychodu z udziałów zysków spółki, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia. Od decyzji tej strona odwołała się podnosząc, że ostatnim działaniem, jakie prezes O. O. BIS Sp. z o.o. w S. zobowiązany był wykonać było złożenie w kwietniu 2017 r. do Sądu Rejonowego w K. wniosku o ogłoszenie upadłości likwidacyjnej spółki (sprawa o sygn. akt VII GU 103/17). Spółka nie prowadzi obecnie żadnej działalności gospodarczej, a jedynie oczekuje na wyznaczenie przez sąd syndyka masy upadłości. Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), w związku z art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, po rozpatrzeniu odwołania G. P., zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W ocenie organu odwoławczego, treść art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia jasno wskazuje, że nie tylko pełna gotowość i zdolność do podjęcia pracy, która może być ograniczona przez pełnienie funkcji prezesa spółki kapitałowej, ale także niepodleganie na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczeń społecznych stanowi pozytywną przesłankę do nabycia i posiadania statusu osoby bezrobotnej. Tymczasem strona na dzień rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy jest wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego, jako prezes zarządu spółki z o.o., której jest wyłącznym udziałowcem. Jest zatem osobą prowadzącą pozarolniczą działalność w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i jako taka na podstawie tych odrębnych przepisów podlega obowiązkowi ubezpieczeń społecznych. Sam fakt podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu bycia wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością uniemożliwia stronie nabycie statusu osoby bezrobotnej. Strona nie wykazała by została zwolniona z obowiązkowego ubezpieczenia. Na powyższą decyzję G. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Z. z dnia [...] r. ewentualnie o uchylenie w całości decyzji Wojewody Z. z dnia [...] r., a także decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uwzględnił wniesioną skargę i wyrokiem z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 775/17 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...]. W zaleceniach dla organu Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę organ winien uzupełnić postępowanie dowodowe, a następnie rozstrzygnąć sprawę uwzględniając przedstawioną ocenę Sądu. W poprzedzających zalecenia rozważaniach Sąd natomiast uznał, że co do zasady pełnienie funkcji prezesa spółki prawa handlowego, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia z tego tytułu, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia. Mając jednak na uwadze oświadczenia skarżącego o gotowości do pojęcia zatrudnienia oraz przedłożone dokumenty (wypowiedzenie, świadectwo pracy) organ I instancji winien był wyjaśnić, jaka jest konkretna przyczyna takiego stanu rzeczy, a w tym także, czy spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą, a następnie dokonać oceny tych ustaleń na dzień rejestracji. Ponieważ organy nie wyjaśniły sprawy w pełnym zakresie oraz nie dokonały właściwej oceny poczynionych ustaleń, sąd uznał, że wydane decyzje naruszają art. 7 i 77 § 1 K.p.a., a także art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji także art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, poprzez zastosowanie tego przepisu pomimo braku ustalenia, że skarżący nie spełnia wszystkich przesłanek gotowości do podjęcia zatrudnienia. Ponownie rozpatrując sprawę Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 9 ust. 1pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm. – dalej "ustawa") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej "K.p.a."), orzekł o odmowie uznania G. P. za osobę bezrobotną z dniem [...] r. W uzasadnieniu Starosta podał, między innymi, że z informacji uzyskanych z Sądu Rejonowego VII Wydział Gospodarczy w K. (sygn. akt: VII GU 103/17 z dnia 11 stycznia 2018 r.) wynika: "że G. P. sygnował jako prezes zarządu (karta 9 akt) wniosek o ogłoszenie upadłości ,,O. O. Bis" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (data stempla pocztowego [...] r.)" - zatem dopiero 23 dni po złożeniu wniosku o uznanie za bezrobotnego w Powiatowym Urzędzie Pracy w S.. Ponadto odbierał z ramienia spółki wezwanie do uzupełnienia braków wniosku (elektroniczne potwierdzenie odbioru z 5 maja 2017 r. z imiennym oznaczeniem odbioru - karta 55 akt) oraz sygnował datowane na 24 kwietnia 2017 r. złożone na biurze podawczym sądu w dniu 15 maja 2017 r. pismo stanowiące uzupełnienie braków wniosku (karta 56 akt)". W związku z powyższym po dniu rozwiązania z G. P. stosunku pracy, tj. [...] r. spółka "O. O. BIS" nadal kontynuowała działalność gospodarczą, a reprezentował ją w tym osobiście i wyłącznie G. P., co tłumaczy poniekąd fakt złożenia dopiero [...] r. wniosku o upadłość. Ponadto organ I instancji podał, że w informacji uzyskanej od Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. sygn. [...] wynika, że "Spółka jako osoba prawna złożyła w tut. Urzędzie zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT — za okres od [...] r. do [...] r., w którym wykazała: przychód - [...] zł, koszty - [...] zł, stratę - [...] zł. Z uwagi na brak obowiązku miesięcznych rozliczeń podatkowych, nie można wskazać w/w danych w rozbiciu na poszczególne miesiące". Natomiast z deklaracji [...] wynika, że spółka "O. oświetleniowe BIS" Sp. z o.o. dokonała w miesiącu: 1) [...]. - sprzedaż netto - [...] zł; zakupy - [...] zł; 2) [...]. - sprzedaż netto [...] zł; zakupy - [...] zł; 3) [...]. - sprzedaż netto [...] zł; zakupy - [...] zł; 4) [...]. - sprzedaż netto [...] zł; zakupy - [...] zł; 5) [...]. - sprzedaż netto [...] zł; zakupy [...] zł. Organ podkreślił, że G. P. oczekiwał na sporządzenie przez księgową B. S., dokumentów niezbędnych do przedłożenia celem ogłoszenie upadłości ale nie może to tłumaczyć stanowiska, że nie prowadził on już działalności gospodarczej w imieniu "O. oświetleniowe BIS" Sp. z o.o., tym bardziej, że w świetle ww. okoliczności i dokumentów niezbicie wynika, że nadal dokonywał obrotu gospodarczego w imieniu spółki, tj. sprzedaży oraz zakupów. W związku takim stanem rzeczy Sąd Rejonowy VII Wydział Gospodarczy w K. dopiero w dniu [...] r. powołał Syndyka dla spółki "O. O. BIS" sp. z o.o., a zatem aż do tego momentu należy uznać, że G. P. wyłącznie reprezentował i prowadził sprawy spółki. Syndyk w informacji z dnia 15 stycznia 2018 r. poinformował, "że Pan G. P. jest i będzie Prezesem Zarządu Spółki do dnia wykreślenia jej z ewidencji KRS" i że jest "reprezentantem upadłego bez wynagrodzenia". Za stosowne organ uznał przypomnieć, że nawet w trakcie upadłości spółki ". BIS" mogło dojść do zmiany zarządu, co powodowałoby, że kwestię związane z prawami i obowiązkami odnosiłyby się nie do G. P. lecz do nowego zarządu. Starosta wziął również pod uwagę, że z oświadczenia G. P. z dnia 29 stycznia 2018 r. lit. e wiersz 3 wynika, iż majątek upadłego wydał Syndykowi dopiero dnia 20 maja 2017 r., a zatem do tego dnia wyłącznie rozporządzał on majątkiem spółki. Potwierdził to również Syndyk w informacji z dnia 12 lutego 2018 r. a ponadto wskazał, że "Pan G. P. jako reprezentant upadłego zgodnie z art. 57 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy prawo upadłościowe, zobowiązany jest udzielać S.-K. oraz S. wszelkich potrzebnych wyjaśnień dotyczących majątku upadłego, informacje uzyskiwałem telefonicznie.". Zatem wobec wynikających z K.s.h. obowiązków oraz wykonywanymi faktycznie przez G. P. czynnościami przypisanymi członkowi zarządu oraz konieczność rozporządzania majątkiem, aż do dnia 17 maja 2017 r. nie można stwierdzić, że jako członek zarządu spółki prawa handlowego (Prezesa - reprezentacja jednoosobowa) nie naruszył on przesłanek warunkujących uznanie go za osobę bezrobotną w aspekcie pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, gdyż nie posiadał on pełnej dyspozycyjności, co do podjęcia pracy. Inne bowiem rozumienie funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego w kontekście statusu bezrobotnego, stanowiło by nierówne traktowanie takich osób w porównaniu z osobami prowadzącymi działalność gospodarczą. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych (patrz: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Po 697/15, nietez., Legalis nr 1389416) oraz z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy niezbicie wynika, iż sam fakt zarejestrowania działalności gospodarczej (nawet w przypadku faktycznego jej nie wykonywania) stanowi przesłankę negatywną do uzyskania statusu bezrobotnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest prezentowany utrwalony pogląd, że nie jest rolą organów orzekających w sprawach objętych zakresem ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, badanie zakresu dyspozycyjności osoby ubiegającej się o przyznanie statusu osoby bezrobotnej (patrz: wyroki NSA z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 338/11, Legalis nr 372985 oraz z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 619/15, Legalis nr 1716047). Stwierdzenie prowadzenia wymienionej aktywności stanowi dostateczną podstawę do uznania niespełnienia przesłanki gotowości do pracy (patrz: wyrok NSA z dnia 1 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 3204/15, Legalis nr 1708578). G. P. odwołał się od powyższej decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie i uznanie za osobę bezrobotną w okresie: "[...] r. do dnia 31 lipca 2018 roku; ewentualnie od dnia [...] roku do dnia [...] roku." Wojewoda Z. decyzją z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 10 ust. 7 pkt 2 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że od momentu rejestracji skarżącego, tj. w dniu 3 kwietnia 2017 r. aż do dnia złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, tj. 26 kwietnia 2018 r., skarżący - jako nadal funkcjonujący prezes spółki - podejmował liczne działania mające doprowadzić do końcowego procesu tego postępowania, tj. przekazania syndykowi majątku spółki w dniu 20 maja 2017 r. Działania te skarżący niewątpliwie podejmował (gdyż wynika to wprost z przepisów o postępowaniu upadłościowym i z treści kodeksu spółek handlowych) od dnia swojej rejestracji aż do momentu złożenia w dniu 26 kwietnia 2017 r. wniosku o ogłoszeniu upadłości, a mając nawet na uwadze fakt, że bilans dla celów postępowania upadłościowego jest sporządzany na dzień nie późniejszy niż trzydzieści dni przed złożeniem wniosku, można z założenia przyjąć z uwagi na powyższy termin 30-dniowy, że proces ten - skoro wniosek o ogłoszenie upadłości był z dnia 26 kwietnia 2017 r. - rozpoczął się wstępnie przed dniem rejestracji strony w PUP S.. Organ odwoławczy, mając na uwadze fakt, że w świetle przepisów kodeksu spółek handlowych prezes umocowany jest jako organ, który prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę, a skarżący taki status posiadał przede wszystkim w dniu rejestracji, wskazał, że liczne czynności - jako obligatoryjne obowiązki ustawowe - skarżący musiał osobiście nadzorować aż do dnia 26 kwietnia 2017 r. Do spraw skarżącego (co sam także stwierdził w swoim piśmie z dnia 29 stycznia 2018 r.), które zakończył wnioskiem o upadłość z dnia 26 kwietnia 2017 r. należało - jako dłużnika zgłaszającego wniosek o ogłoszenie upadłości, przygotowanie: 1) aktualnego wykazu majątku z szacunkową wyceną jego składników; 2) aktualnego sprawozdania finansowego bądź bilansu sporządzonego dla celów tego postępowania; 3) spisu wierzycieli z podaniem ich adresów i wysokości wierzytelności każdego z nich oraz terminów zapłaty, a także listę zabezpieczeń dokonanych przez wierzycieli na jego majątku wraz z datami ich ustanowienia; 4) oświadczenia o spłatach wierzytelności lub innych długów dokonanych w terminie sześciu miesięcy przed dniem złożenia wniosku; 5) spisu podmiotów zobowiązanych majątkowo wobec dłużnika wraz z adresami, z określeniem wierzytelności, daty ich powstania i terminów zapłaty; 6) wykazu tytułów egzekucyjnych oraz tytułów wykonawczych przeciwko dłużnikowi; 7) informacji o postępowaniach dotyczących ustanowienia na majątku dłużnika hipotek, zastawów, zastawów rejestrowych i zastawów skarbowych oraz innych obciążeń podlegających wpisowi w księdze wieczystej lub w rejestrach, jak również o prowadzonych innych postępowaniach sądowych lub administracyjnych dotyczących majątku dłużnika; 8) miejscu zamieszkania i adresy reprezentantów spółki lub osoby prawnej i likwidatorów, jeżeli są ustanowieni. Zdaniem organu odwoławczego, jest rzeczą jasną w sprawie, że skarżący w wykonaniu swoich obowiązków (np. sporządzenia bilansu, itp.) korzystał z wyspecjalizowanej do tego firmy, lecz przede wszystkim nie uwalnia go to jednak od osobistej odpowiedzialności, a przy tym trudno założyć, że wszystkie dane jakie są wymagane do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i wskazane w powyższych 8 punktach, firma ta uzyskała na podstawie tylko i wyłącznej własnej wiedzy, bez współpracy w tym zakresie ze skarżącym. Wręcz przeciwnie, wszystkie powyższe dane wymagały osobistego ustalenia ich przez skarżącego, współdziałania czasowego z ww. biurem rachunkowym i ostatecznie zakończenia ww. procesu w dniu 26 kwietnia 2017 r. - tj. złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Trudno uznać, że przygotowanie do złożenia wniosku o upadłość, z natury rzeczy oczywistej czasochłonności tego rodzaju spraw w postaci zebrania danych/dokumentów, ograniczyło się np. do jednego dnia. Wojewoda wskazał, że prowadzona przez skarżącego spółka prowadziła działalność gospodarczą składając na tę okoliczność sprawozdania i deklaracje, a ponadto strona w okresie liczonym od dnia rejestracji dokonywała transakcji gospodarczych, tj. w samym miesiącu kwietniu 2017 r. poprzez dokonywanie sprzedaży i zakupów (wystawianie faktur VAT). Strona w tym czasie włącznie do dnia 26 kwietnia 2017 r. - tj. do dnia złożenia wniosku o upadłość, była zatem jedyną osobą odpowiedzialną za przygotowanie całej procedury związanej ze złożonym wnioskiem, jak też jedyną odpowiedzialną osobą, która w dniu 20 maja 2017 r. przekazała syndykowi majątek spółki. Powyższych działań nie dokonywała zatem firma rachunkowa. Zdaniem Wojewody Z., szczególnie w okresie od [...] r., aż włącznie do dnia [...] r. - tj. do dnia przekazania syndykowi majątku spółki i mając na uwadze wykazane już wyżej prowadzenie licznych spraw mających doprowadzić do zakończenia prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej, nie pozwalają na uznanie, że skarżący był zdolny i gotowy już na dzień rejestracji do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Zdolności tej skarżący nie posiadał także bezpośrednio po dniu rejestracji. Jak wynika także z akt administracyjnych, kolejne zatrudnienie skarżącego miało miejsce w lipcu 2017 r., a zatem po zakończeniu całego procesu likwidacyjnego spółki. W skardze na powyższa decyzję Wojewody oraz decyzję ją poprzedzającą G. P. zaskarżonym decyzjom zarzucił: I. rażące naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. naruszenie art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 K.p.a. obowiązkowi w tym zakresie, nie ustaleniu przez organ I i II instancji okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w sposób odpowiadający rzeczywistości oraz niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności: a) nie przesłuchanie wspólnika spółki R. K. na okoliczność prowadzenia przez spółkę działalności oraz podejmowanych przez skarżącego czynności; b) pominięcie pisemnych wyjaśnień skarżącego z dnia 29 stycznia 2018 r. do złożenia których skarżący został zobowiązany na mocy postanowienia Starosty [...] z dnia 24 stycznia 2018 r.; co w konsekwencji doprowadziło do ustalenia nieprawidłowego stanu faktycznego i wydania zaskarżonej decyzji; 2. naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie przez organy (zarówno I jak i II instancji) wadliwej oceny materiału dowodowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji uznanie, że skarżący nie jest gotowy do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy w sytuacji gdy skarżący z końcem marca 2017 r. przestał być pracownikiem spółki, złożył wniosek o upadłość spółki, ustanowiono dla spółki syndyka, a dokumenty finansowe, co do których przedłożenia wzywał sąd upadłościowy, wykonane zostały przez księgową (Panią B. S.), 3. naruszenie art. 8 i 107 § 3 K.p.a. poprzez: a) nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim ogólnych stwierdzeń oraz interpretacji wyrażeń ustawowych co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności z uwagi na brak wyjaśnienia z jakich powodów organ pominął całkowicie wyjaśnienia skarżącego złożone w piśmie dnia 29 stycznia 2018 r. oraz zaniechał przesłuchania R. K. oraz B. S., b) sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn dla których odmówił wiarygodności innym dowodom; 4. naruszenie art. 138 § 1 K.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty [...] z dnia 27 lutego 2018 r., w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i orzeczenie o przyznaniu Skarżącemu statusu osoby bezrobotnej; II. rażące naruszenie przez organ I instancji, jak również organ II instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2004 r. Nr 99, poz. 1001, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 645) poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie przez organ I i II instancji, że skarżący nie jest gotowy do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy - w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w sytuacji gdy: a) skarżący nie pozostawał ze spółką w stosunku pracy; b) organ nie określił do jakich konkretnie czynności skarżący był zobowiązany, które uniemożliwiałyby skarżącemu podjęcie zatrudnienia (zdolność i gotowość do pracy); c) organ nie określił, jaki wymiar czasu pracy skarżący musiał poświęcić na wykonanie tych czynności, przy uwzględnieniu, że: - liczba dni pracujących w kwietniu 2017 r. wynosiła 19 (przeliczanych na 152 godziny prac), zaś liczba dni wolnych wynosiła 11), - wszystkie dokumenty do czynności do których w tym czasie zobowiązany był skarżący przygotowywała księgowa; a tym samym czy skarżący byłby w stanie wykonać te czynności poza godzinami pracy lub w dniach wolnych. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Z. z dnia [...] r. ([...]), utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] ([...]), ewentualnie o uchylenie w całości decyzji Wojewody Z.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) – dalej zwaną "P.p.s.a.", polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana w oparciu o wyżej wskazane kryteria, nie wykazała naruszenia przepisów postępowania, ani też naruszenia prawa materialnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał na uwadze, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 775/17 uchylił decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną. Tym samym, zarówno organy rozpoznając ponownie sprawę, jak i Sąd w niniejszym postępowaniu, na podstawie art. 153 P.p.s.a., pozostawały związane oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w powyżej opisanym wyroku WSA. Zgodnie bowiem z art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania decyzji. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych i wskazanie kierunku, w którym winno zmierzać przyszłe postępowanie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2012 r., s. 397 uw. 1, 2; M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W. 2011 r., s. 544). Artykuł 153 P.p.s.a. ma przy tym charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie oceną prawną wyrażoną w wyroku (uzasadnieniu orzeczenia) oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por.: wyrok NSA z: 30.7.2009 r., II FSK 451/08, Lex nr 526493; 23.9.2009 r., I FSK 494/09, Lex nr 594010; 13.7.2010 r., I GSK 940/09, Lex nr 594756; wyrok WSA we Wrocławiu z 14.1.2010 r., I SA/Wr 1591/09, Lex nr 559604). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg z powodu niewłaściwego wykonania zapadłego wyroku uwzględniającego skargę, sąd administracyjny jedynie weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21.4.2010 r., II FSK 2129/08, Lex nr 596261). W niniejszej sprawie stan faktyczny, ani stan prawny nie uległy zmianom, a więc aktualna pozostaje ocena okoliczności faktycznych i wykładnia przepisów prawa wyrażona we wcześniejszym wyroku. Tytułem przypomnienia należy wskazać, że w wymienionym wyżej wyroku Sąd uznał, między innymi, że co do zasady pełnienie funkcji prezesa spółki prawa handlowego, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia z tego tytułu, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia. Biorąc jednak pod uwagę oświadczenia skarżącego o gotowości do pojęcia zatrudnienia oraz przedłożone dokumenty (wypowiedzenie, świadectwo pracy), Sąd nakazał organowi I instancji wyjaśnienie, jaka jest konkretna przyczyna takiego stanu rzeczy, a w tym także, czy spółka nadal prowadzi działalność gospodarczą, a następnie dokonać oceny tych ustaleń na dzień rejestracji. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że niewątpliwie organ I instancji wykonał opisane powyżej zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjny w Szczecinie z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 775/17. Starosta [...] pismami z dnia 8 stycznia 2018 r. zwrócił się do: skarżącego, Syndyka masy upadłości O. O. BIS Sp. z o.o., Sądu Rejonowego VII Wydział Gospodarczy w K., Urzędu Skarbowego w S. o udzielenie odpowiedzi na pytania zawarte w treści tych pism. Zadane pytania zmierzały do wyjaśnienia czy w okresie od 3 kwietnia do 17 maja 2017 r. O. O. Sp. z o.o. w S. prowadziła działalność gospodarczą oraz czy skarżący podejmował w imieniu Spółki jakieś czynności i jakie to były działania. W ocenie Sądu, podjęte przez organ I instancji działania stanowią o wypełnieniu zaleceń wynikających z wyroku tut. Sądu z dnia 27 września 2017 r. Uzyskane od ww. podmiotów informacje potwierdziły prowadzenie przez O. O. Spółka z o.o. w S. działalności gospodarczej w miesiącu kwietniu 2017 r. oraz że G. P. pozostawał w tym czasie Prezesem Spółki i podejmował czynności związane z działalnością Spółki, jak i zmierzające do zgłoszenia wniosku o upadłość Spółki, a w efekcie przekazania majątku Spółki syndykowi. W związku z powyższym za niezasadne uznać należało podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. Podkreślić też należy, że organ nie miał obowiązku szczegółowo ustalać jakie czynność skarżący podejmował osobiście, a jakie inne osoby pracujące na rzecz Spółki. Wystarczające było ustalenie, że Spółka po dniu 3 kwietnia 2017 r. prowadziła działalność gospodarczą a skarżący, jako Prezes, nadal ją reprezentował i podejmował w jej imieniu działania. Nie było zatem potrzeby przesłuchiwania R. K. oraz B. S. (nazwisko w brzmieniu podany w skardze) na okoliczność co należało do ich obowiązków i jakie prace wykonywali na rzecz Spółki w miesiącu kwietniu 2017 r. Mając na uwadze poczynione ustalenia, prawidłowo organy przyjęły, że skarżący nie spełniał na dzień rejestracji warunku, o którym mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4 ustawy, to znaczy był osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie. Tym samym chybione są zarzutu skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Podsumowując, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja zapadła z istotnym naruszeniem przepisów procesowych czy z naruszeniem norm prawa materialnego. Decyzja ta uwzględnia wytyczne wynikające z wyroku Sądu, czyniąc zadość art. 153 P.p.s.a. Odnosi się również do argumentacji skarżącego podniesionej w odwołaniu, a przywołane w jej treści ustalenia faktyczne znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Spełnia zatem określone w art. 107 § 3 K.p.a. wymogi stawiane tego rodzaju aktom administracyjnym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.