III SA/Wa 2726/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, sędzia WSA Monika Świercz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M.K. (dalej "Skarżący", "Wnioskodawca") jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wypłaty odszkodowania. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy: W dniu 7 kwietnia 2015 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wypłaty odszkodowania. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Wnioskodawca był związany umową o pracę ze spółką B. Spółka Akcyjna (zwana dalej "Spółką"). Spółka rozwiązała stosunek pracy z Wnioskodawcą. Wnioskodawca uznał, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z naruszeniem przepisów i złożył przeciwko Spółce pozew o zapłatę. W dniu 29 sierpnia 2013 r. Wnioskodawca oraz Spółka zawarli ugodę sądową na podstawie której: 1) Spółka zobowiązała się zapłacić Wnioskodawcy z tytułu nienależnego rozwiązania umowy o pracę kwotę odszkodowania w wysokości 478.695,75 zł (zwaną dalej "kwotą odszkodowania"). 2) Spółka zobowiązana została do zapłaty na rzecz Wnioskodawcy kwoty odszkodowania w 12 miesięcznych ratach, przy czym zastrzeżono, że w sytuacji powstania opóźnienia w zapłacie jakiejkolwiek raty, spowoduje to natychmiastową wymagalność całej pozostałej do zapłaty kwoty odszkodowania, 3) Spółka i Wnioskodawca ustalili, że zapłata kwoty odszkodowania wyczerpie wszelkie roszczenia pomiędzy Spółką a Wnioskodawcą. Wnioskodawca wskazał, że ani wysokość ani zasady ustalania opisanej kwoty odszkodowania nie wynikały wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, ale zostały ustalone przez obie strony (Wnioskodawcę i Spółkę) w trakcie posiedzenia sądowego w drodze negocjacji w celu ugodowego zakończenia sporu w ten sposób, że Spółka zapłaci Wnioskodawcy kwotę odszkodowania, która wyczerpie wszelkie roszczenia stron. W związku z tym, że Spółka nie wywiązywała się z terminowej zapłaty poszczególnych rat kwoty odszkodowania, Wnioskodawca podjął wobec Spółki działania windykacyjne. W wyniku tych działań, w 2014 r., Wnioskodawca uzyskał jednorazowo zapłatę kwoty odszkodowania oraz uzyskał zapłatę odsetek za zwłokę. Spółka wypłacając na rzecz Wnioskodawcy kwotę odszkodowania, uznała że kwota odszkodowania podlega zwolnieniu od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych i tym samym nie pobrała od wypłacanej kwoty odszkodowania w imieniu Wnioskodawcy zaliczki na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych. Pobrana została zaliczka na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłacanej kwoty odsetek za zwłokę. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy wypłacona Wnioskodawcy kwota odszkodowania podlega zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm. – dalej "u.p.d.o.f."). Zdaniem Wnioskodawcy, wypłacona przez Spółkę kwota odszkodowania na mocy ugody sądowej, korzysta, na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. ze zwolnienia od opodatkowania w pełnej wysokości określonej w tej ugodzie, tj. w kwocie 478.695,75 zł. Zostały bowiem spełnione wszystkie warunki umożliwiające zastosowanie zwolnienia od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Na podstawie tak przedstawionego wniosku, organ wydał interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego z dnia 14 maja 2015 r. w której uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W powyższej interpretacji stwierdzono, że określone w ugodzie świadczenie przyznane Wnioskodawcy na zaspokojenie roszczeń wynikających z łączącego strony stosunku pracy nie może podlegać zwolnieniu wynikającemu z art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f., bowiem wypłacone świadczenie dotyczy korzyści, które podatnik mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono. W związku z powyższym rozstrzygnięciem, Wnioskodawca, wniósł pismem z dnia 1 czerwca 2015 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe organ pismem z dnia 11 czerwca 2015 r. stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, podtrzymując argumentację zawartą w interpretacji. Wnioskodawca, w dniu 17 lipca 2015 r., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wydaną interpretację indywidualną z dnia 14 maja 2015 r. Wyrokiem z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2325/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z dnia 14 maja 2015 r. W uzasadnieniu wyroku, Sąd zobligował organ do wezwania Skarżącego w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. - dalej: "O.p.") do sprecyzowania opisu stanu faktycznego w zakresie niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Od powyższego wyroku nie została złożona skarga kasacyjna. W związku z czym, ww. wyrok WSA stał się prawomocny od dnia 15 grudnia 2016 r. Biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 2325/15 organ, pismem z dnia 23 lutego 2017 r., wezwał Skarżącego do uzupełnienia stanu faktycznego wniosku o następujące informacje: 1) czy odszkodowanie przyznane zostało za rzeczywiście poniesioną szkodę, czy za utracone korzyści? 2) czy otrzymane przez Skarżącego odszkodowanie pokrywało tylko utracone korzyści, czy pokrywało ono wyłącznie rzeczywiście poniesioną stratę, ewentualnie czy pokrywało ono zarówno utracone korzyści, jak i rzeczywiście poniesioną stratę? 3) czy rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za zgodą (za porozumieniem) stron? 4) czy w ugodzie sądowej zawarto również ustalenie, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za porozumieniem stron? 5) wskazanie przepisów prawa pracy na podstawie których rozwiązana została z nim umowa o pracę. Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 28 lutego 2017 r., a zatem termin wyznaczony do uzupełnienia braków upłynął z dniem 7 marca 2017 r. Pismem z dnia 3 marca 2017 r. Skarżący w odpowiedzi na powyższe wezwanie uzupełnił wniosek, jednakże nie o wszystkie elementy wskazane w wystosowanym wezwaniu. Wnioskodawca nie wskazał bowiem, czy odszkodowanie przyznane zostało za rzeczywiście poniesioną szkodę, czy za utracone korzyści oraz czy otrzymane przez Skarżącego odszkodowanie pokrywało tylko utracone korzyści, czy pokrywało ono wyłącznie rzeczywiście poniesioną stratę, ewentualnie czy pokrywało ono zarówno utracone korzyści, jak i rzeczywiście poniesioną stratę. W wyniku powyższego, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. pozostawiono wniosek bez rozpatrzenia. Po rozpatrzeniu zarzutów zawartych w zażaleniu, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy przedmiotowe postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie jest możliwa ocena stanowiska Wnioskodawcy, w sytuacji gdy przedstawiony we wniosku stan faktyczny został przedstawiony nieprecyzyjnie. Dokonanie takiej oceny jest niemożliwe. Instytucja interpretacji indywidualnych służy rozwiązywaniu konkretnych wątpliwości, nie zaś abstrakcyjnemu analizowaniu przepisów prawa. Przedstawiony stan faktyczny we wniosku i uzupełnieniu do wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie został przedstawiony w sposób wystarczająco precyzyjny. Zatem nie uzupełniono wniosku o sugestie wskazane przez organ. Tymczasem wniosek o wydanie interpretacji nadaje się do rozpatrzenia, o ile możliwe jest udzielenie jednoznacznej odpowiedzi na pytania przyporządkowane do przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Interpretacja ma sens tylko wówczas, jeżeli będzie można ją w przyszłości wykorzystać. Dalej organ podał, że, jak wskazano w postanowieniu będącym przedmiotem zażalenia, Skarżący nie dokonał uzupełnienia wniosku w zakresie doprecyzowania przedstawionego we wniosku stanu faktycznego o wszystkie elementy wskazane w wezwaniu. Skarżący nie dokonał uzupełnienia stanu faktycznego wniosku poprzez wskazanie: czy odszkodowanie przyznane zostało za rzeczywiście poniesioną szkodę, czy utracone korzyści oraz czy otrzymane przez Skarżącego odszkodowanie pokrywało tylko utracone korzyści, czy pokrywało ono wyłącznie rzeczywiście poniesioną stratę, ewentualnie czy pokrywało ono zarówno utracone korzyści, jak i rzeczywiście poniesioną stratę. Uzyskanie zaś odpowiedzi na te pytania było niezbędne do oceny stanowiska Wnioskodawcy w zakresie zastosowania zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. w odniesieniu do wypłaconego odszkodowania. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, a także wydanie interpretacji indywidulanej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wypłaty odszkodowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 14g § 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzupełnionym pismem, Skarżący nie przedstawił wyczerpująco stanu faktycznego. W uzasadnieniu powyższego zarzutu Skarżący wskazał, że zakres pytania Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej: czy odszkodowanie przyznane zostało za rzeczywiście poniesioną szkodę, czy za utracone korzyści, oraz czy otrzymane przez Skarżącego odszkodowanie pokrywało tylko utracone korzyści, czy pokrywało ono wyłącznie rzeczywiście poniesioną stratę - nie stanowi opisu stanu faktycznego, lecz ocenę prawną tego stan faktycznego. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. Skarżący jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. Nie jest natomiast zobowiązany do dokonania oceny prawnej takiego stanu faktycznego. Z pewnością żądanie skierowane do Skarżącego w celu udzielenia odpowiedzi, czy przyznane Skarżącemu odszkodowanie stanowi odszkodowanie za utracone korzyści czy też stanowi odszkodowanie za rzeczywiście poniesione szkody, nie stanowi elementu uzupełniającego stanu faktycznego, lecz stanowiło element oceny prawnej. Takie żądanie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej jest nadużyciem i nie może być podstawą do odmowy rozpatrzenia wniosku Skarżącego o wydanie interpretacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 - dalej zwanej "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia ich nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd takiego naruszenia nie stwierdził. Zgodnie z zasadą określoną w art. 134 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej argumentacją prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich istotnych naruszeń prawa. W myśl art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, może być rozpoznane w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Treść powyższego przepisu upoważniała zatem Sąd do rozpoznania niniejszej sprawy w postępowaniu uproszczonym. W niniejszej sprawie prowadzone postępowanie było już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej – w sprawie zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2325/15. Oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należało więc dokonać z uwzględnieniem ustaleń dokonanych w tym orzeczeniu. W związku z powyższym orzekanie w tej sprawie odbywa się w warunkach związania, o którym mowa w art. 153 P.p.s.a., tj. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie oprócz organów, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, także sądy. Skarga oceniana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie, przedmiot kontroli stanowi postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego. Na wstępie zauważyć należy, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydany w niniejszej sprawie nie był zaskarżony przez Wnioskodawcę. Po bezskutecznym upływie terminu na wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego stał się on prawomocny. W wyroku tym Sąd stwierdził, że: "(...) w opisie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku Skarżący w zasadzie nie wskazał, jakie zapisy zawarto w ugodzie sądowej. Wskazał jedynie, że ani wysokość, ani zasady ustalania opisanej kwoty odszkodowania nie wynikały wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, ale zostały ustalone przez obie strony (Skarżącego i Spółkę) w trakcie posiedzenia sądowego w drodze negocjacji w celu ugodowego zakończenia sporu w ten sposób, że Spółka zapłaci Skarżącemu kwotę odszkodowania, która wyczerpie wszelkie roszczenia stron. Skarżący nie wskazał, z naruszeniem jakich przepisów prawa pracy rozwiązana została z nim umowa o pracę. Nie wskazał też opisując stan faktyczny, czy odszkodowanie przyznane zostało za rzeczywiście poniesioną szkodę, czy za utracone korzyści. Z kolei przedstawiając swoje stanowisko kategorycznie wskazał, że otrzymane odszkodowanie nie dotyczy korzyści, które mógłby uzyskać gdyby mu szkody nie wyrządzono. Nie wyjaśnił jednakże z czego to stwierdzenie wywodzi. W ocenie Sądu, Skarżący nie wskazał również okoliczności, które pozwoliłyby określić czy odszkodowanie to pokrywało tylko utracone korzyści, jak przyjął podatkowy organ interpretacyjny, czy pokrywało ono wyłącznie rzeczywiście poniesioną stratę, ewentualnie czy pokrywało ono zarówno utracone korzyści jak i rzeczywiście poniesioną stratę". Z akt sprawy wynika, że w celu wykonaniu zaleceń zawartych w tym, wiążącym i prawomocnym wyroku organ interpretacyjny wystosował w stosunku do Wnioskodawcy (w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p.) wezwanie do uzupełnienia opisu stanu faktycznego o określone informacje, odpowiadające w swej treści zaleceniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 28 lutego 2017 r., a wyznaczony termin do uzupełnienia braków wniosku upłynął z dniem 7 marca 2017 r. W piśmie z dnia 3 marca 2017 r. Skarżący nie udzielił jednak odpowiedzi na wszystkie pytania organu t.j. czy odszkodowanie przyznane zostało za rzeczywiście poniesioną szkodę, czy za utracone korzyści oraz czy otrzymane przez Skarżącego odszkodowanie pokrywało tylko utracone korzyści, czy pokrywało ono wyłącznie rzeczywiście poniesioną stratę, ewentualnie czy pokrywało ono zarówno utracone korzyści, jak i rzeczywiście poniesioną stratę. W wyniku powyższego, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r., utrzymanym w mocy przez organ drugiej instancji, wniosek o wydanie interpretacji podatkowej pozostawiono bez rozpatrzenia. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 14g § 1 O.p. poprzez błędne przyjęcie, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, uzupełnionym kolejnym pismem, Skarżący nie przedstawił wyczerpująco stanu faktycznego. Stwierdził, że zakres pytania Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej nie stanowi opisu stanu faktycznego, lecz ocenę prawną tego stan faktycznego. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. Skarżący jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego. Nie jest natomiast zobowiązany do dokonania oceny prawnej takiego stanu faktycznego. Żądanie skierowane do Skarżącego w celu udzielenia odpowiedzi, czy przyznane Skarżącemu odszkodowanie stanowi odszkodowanie za utracone korzyści czy też stanowi odszkodowanie za rzeczywiście poniesione szkody, nie stanowi elementu uzupełniającego stanu faktycznego, lecz stanowiło element oceny prawnej. Zdaniem Sądu rozpatrującego sprawę w niniejszym składzie powyższe twierdzenie nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 września 2016 r. istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy otrzymane przez Skarżącego, odszkodowanie na podstawie zawartej z byłym zakładem pracy ugody sądowej korzysta ze zwolnienia na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tym zakresie, zdaniem tego Sądu, do celów zwolnienia podatkowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 3b u.p.d.o.f. rozstrzygnięcia wymaga, czy otrzymane przez Skarżącego odszkodowanie pokrywa rzeczywiście poniesioną stratę (damnum emergens), czy utracone korzyści (luccrum cessans). Sąd ten stwierdził, że z przedstawionego przez Skarżącego stanu faktycznego nie wynikają ww. fakty; opis stanu faktycznego zawiera więc wskazane braki. Uzyskanie zaś odpowiedzi na te pytania było konieczne do oceny stanowiska Wnioskodawcy. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie organu nie uzupełnił wniosku w niezbędnym zakresie. Zauważyć należy, że przewidziana w art. 14b § 3 O.p. alternatywa powoduje, że opis zdarzenia przyszłego musi być równoważny opisowi zdarzenia, które miało już miejsce w przeszłości. Musi je zatem także charakteryzować przesłanka wyczerpującego przedstawienia takiego zdarzenia. W judykaturze "wyczerpujący" postrzegany jest jako taki, który wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek zainteresowanego jest w tym względzie niepełny, a organ wydający interpretację nie ma w tym zakresie wiedzy, to wydana interpretacja nie realizuje jednego z podstawowych celów tej instytucji, to jest nie chroni podatnika. Użyte w art. 14b § 3 O.p. ustawowe określenie "wyczerpująco" należy więc rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2015 r. o sygn. akt II FSK 2543/13, wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2356/13, publ. CBOSA – Centralna Baza Orzeczeń Sadów Administracyjnych). Za Sądem orzekajacym w niniejszej sprawie w wyroku z dnia 13 września 2016 r. podkreślić należy, że specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający taką interpretację może "poruszać się" tylko w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, w granicach zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego stanowiska). O ile w ramach "zwykłego" postępowania podatkowego prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest zobowiązany do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego jest zawężone do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2011r., sygn. akt I FSK 897/10, publ. CBOSA). Organ podatkowy, działając jako organ interpretacyjny w pierwszej kolejności jest zobowiązany stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przedstawiono określony stan faktyczny w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy, i co się z tym wiąże, czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy (ocena prawna przedstawionego stanu faktycznego). Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący sprowadza się do konieczności podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, to taki, w którym możliwe jest wydanie bez jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości zgodnej z prawem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację jest związany zakresem problemu prawnego, jaki strona zaprezentuje we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organ nie jest uprawniony ani do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego, ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych, które nie zostały przedstawione w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z 29 lutego 2012r., sygn. akt II FSK 1523/10, publ. CBOSA). Stosownie do art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpatrzenia. Należy jednak mieć na uwadze, że zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 169 § 1 i 2 O.p. W myśl art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Z taką sytuacją mamy do czynienienia w niniejszej sprawie. Zgodnie z przytoczonymi wyżej przepisami oraz w związku z wiążącym w sprawie wyrokiem z dnia 13 września 2016 r. organ, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p., wezwał Skarżącego do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, czyli do doprowadzenia w sprawie do stanu wymaganego przez art. 14b § 3 O.p., poprzez precyzyjne wskazanie wyżej wymienionych okoliczności. Wnioskodawca nie udzielił na powyższe odpowiedzi, dlatego też jego wniosek zasadnie został pozostawiony bez rozpatrzenia. Sąd rozpoznający sprawę w niniejszym składzie podziela ocenę prawną wyrażoną w wydanym w sprawie wyroku z dnia 13 września 2016 r. Odpowiedź na wskazane pytania jest elementem stanu faktycznego, który powinien wskazać Wnioskodawca wyznaczając w ten sposób zakres żądanej interpretacji, ramy przedstawionego przez niego stanu faktycznego i granice zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej (zajętego przez niego stanowiska). Zdaniem Sądu przerzucenie na organ interpretacyjny obowiązku odpowiedzi na pytania wskazane w ww. wyroku oraz sformułowane w wezwaniu skierowanym do Skarżącego prowadziłoby w istocie do kreowania lub współkreowania tła faktycznego przez organ podatkowy, co stałoby w opozycji do art. 14b § 3 O.p. Brak jest podstaw do takiego stanowiska, tym bardziej, że to Skarżący zna treść zawartej ugody sądowej oraz przebieg negocjacji w zakresie wysokości i zasad ustalania kwoty odszkodowania (nie zawarto takich informacji w złożonym wniosku). Organ nie może się domyślać, w jakim zakresie, na jakiej podstawie i z jakiego tytułu Wnioskodawca żądał odszkodowania. Jak już wyżej wskazano, tylko poprawny wniosek może zatem stanowić podstawę wydania interpretacji indywidualnej. Przy jego formułowaniu ani organ, ani sąd nie mogą zastąpić wnioskodawcy, który de facto najlepiej "zna" swoją sprawę. Wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r. II FSK 2757/15. W świetle art. 14b § 3 O.p. wnioskodawca jest wyłącznym kreatorem informacji z zakresu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, które są uwzględniane przy ocenie prawnej przez niego wyrażanej i następnie przy ocenie stanowiska wnioskodawcy formułowanej przez organ w interpretacji indywidualnej wydanej na podstawie art. 14c O.p. W ocenie tej można uwzględnić tylko to, co przedstawi wnioskodawca, ale nie zawsze - odmiennie niż uważał Skarżący - będzie mogło dojść do wydania tego rodzaju interpretacji. Aby mogło to nastąpić, we wniosku należy uwzględnić nie tylko informacje uważane za niezbędne przez wnioskodawcę, lecz także te wszystkie dane, które obiektywnie są konieczne do sformułowania prawidłowej oceny prawnej, w świetle mających być przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 498/16, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 441/16, publ. CBOSA). W tym zakresie ponownie zauważyć należy również, że wyrok z dnia 13 września 2016 r. jest wiążący w niniejszej sprawie w zakresie oceny prawnej, jak i wskazań co do dalszego postępowania w nim zawartych. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Przepis ten (art. 153 P.p.s.a.) ma charakter bezwzględnie obowiązujący i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach, mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, będziemy mieli do czynienia z nową sprawą, do której zasada z art. 153 P.p.s.a. nie będzie miała już zastosowania. Oddziaływaniem art. 153 p.p.s.a. objęte jest przede wszystkim przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 3130/17, publ. CBOSA). Ponadto zauważyć należy, że analiza wydanego w niniejszej sprawie wyroku z dnia 13 września 2016 r. oraz stanowiska zajętego przez Skarżącego wskazuje, że jego zarzuty w istocie prowadzą do podważenia treści tego rozstrzygnięcia. Kwestionują ocenę prawną i wskazania w nim zawarte w zakresie kwalifikacji prawnej braków stwierdzonych w złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Sąd podkreśla ponownie, że od tego wyroku nie przysługuje już środek odwoławczy - jest on już wyrokiem prawomocnym. Na podstawie art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wyrażona w art. 170 P.p.s.a. istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu sprowadza się do tego, że organy państwowe i sądy muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu oraz ogół skutków prawnych z niego wynikających. Wprawdzie powaga rzeczy osądzonej obejmuje sentencję orzeczenia, jednak biorąc pod uwagę, że istota sądowej kontroli wyraża się w ocenie prawnej, ta zaś wyrażona jest w uzasadnieniu, to na zakres powagi rzeczy osądzonej w rozumieniu art. 171 P.p.s.a. wskazują motywy wyroku (por. wyrok NSA z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt II FSK 2428/15, publ. CBOSA). Z uwagi na powyższe Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, nie stwierdził także innych naruszeń, które pozwoliłyby na usunięcie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, dlatego też na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.