VIII SA/Wa 416/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska- Gwiazda, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "organ odwoławczy", "Kolegium") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania B. G. (dalej: "skarżący") od decyzji Prezydenta Miasta R. (dalej: "organ I instancji", "Prezydent") z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez B. G. pod nazwą: budowa siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] położonych w R. przy ul. J. (obręb [...] – J., arkusz [...]) orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia 19 lipca 2016 r. B. G. działający przez pełnomocnika K. R. wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla budowy 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] położonych w R. przy ul. J. (obrąb [...] – J., arkusz [...]). Działki nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] położone są na terenie objętym uchwałą Rady Miejskiej w R. nr [...] z dnia 21 stycznia 2013 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]". W przedmiotowej sprawie zachodziło prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień decyzji z projektowanymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (plan jest w trakcie opracowywania przez Miejską Pracownię Urbanistyczną). Dlatego też, na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało zawieszone postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. na czas 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku tj. do dnia 21 kwietnia 2017 r. Ponieważ w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem, na podstawie art. 62 ust. 2 ww. ustawy, postępowanie zostało podjęte postanowieniem Nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Prezydent działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 104 k.p.a. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Odmowa uzasadniona została tym, że dla tego samego terenu wydana została ostateczna decyzja o warunkach zabudowy Nr [...] z [...] sierpnia 2013 r. dla budowy trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a następnie [...] sierpnia 2014 r. wydana została decyzja o pozwoleniu na budowę, która stała się ostateczna [...] września 2014 r. Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa tj.: 1) art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że istnienie decyzji o pozwoleniu na budowę czyni niemożliwym wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji gdy wnioskodawca spełnienia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zaś decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną, a więc organ administracji nie może odmówić jej wydania jeżeli stwierdzi zgodność wniosku inwestora z ustawowymi przesłankami do wydania decyzji; 2) art. 6, k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku ustalenia wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności: a) pominięcie, iż wniosek o wydanie warunków zabudowy dotyczył odmiennej inwestycji, aniżeli tej objętej pozwoleniem na budowę, b) pominięcie uzupełniających wyjaśnień wnioskodawcy, w których wskazał, że w sytuacji ustalenia warunków zabudowy zgodnie z procedowanym wnioskiem uzyskane pozwolenie na budowę zostanie wygaszone, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie oraz niewystarczające uzasadnienie, że z uwagi na istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę organ nie ma możliwości wydania po tej dacie kolejnej pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla tego samego terenu z uwagi na sprzeczność z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w sytuacji gdy: - literalne brzmienie otrzymanej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wniosku o wydanie warunków zabudowy wskazuje, iż mamy do czynienia z różnymi inwestycjami na tym samym terenie, - strona pismem z dnia 21.07.2017 r. przedstawiła Organowi oświadczenie o zamiarze wygaszenia decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji ustalenia warunków zabudowy zgodnie z procedowanym wnioskiem, - istniejąca decyzja o pozwoleniu na budowę w okolicznościach niniejszej sprawy nie stanowi negatywnej przesłanki określonej w art. 61 u.p.z.p. do wydania decyzji o warunkach zabudowy na inną inwestycję, - decyzja o warunkach zabudowy jest decyzją związaną, a więc organ administracji nie może odmówić jej wydania jeżeli stwierdzi zgodność wniosku inwestora z ustawowymi przesłankami do wydania decyzji, - wnioskodawca zamierza wystąpić o tzw. zamienne pozwolenie na budowę w trybie zmiany decyzji na podstawie art. 155 k.p.a., co oznacza, iż musi jednocześnie przedłożyć decyzję o warunkach zabudowy, gdyż projektowane zmiany zamierzenia inwestycyjnego wykraczają poza zakres dotychczasowej decyzji o warunkach zabudowy; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego oraz słusznego interesu strony, w świetle rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.) poprzez ograniczanie swobody działalności gospodarczej, której organ dopuszcza się odmawiając ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, w której inwestor - wnioskodawca spełnia wszystkie wymogi wynikające z przywołanego rozporządzenia. Organ odwoławczy, w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r., przytoczył brzmienie art. 63 ust. 1 i art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wyjaśnił, iż na teren objęty wnioskiem wydana została decyzja o warunkach zabudowy dla budowy 3 budynków mieszkalnych z [...] sierpnia 2013 r., na której podstawie inwestor – K. R. uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę i na jej podstawie realizowana jest inwestycja, co wynika tak z zaskarżonej, decyzji, jak i z pisma K. R. z dnia [...] czerwca 2017 r. Deklarowana w innym piśmie okoliczność, iż decyzja ta zostanie w przyszłości wygaszona, nie może mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia, które musi opierać się na istniejących, a nie przyszłych okolicznościach. SKO stwierdziło, iż skoro na teren objęty wnioskiem wydane zostało już pozwolenie na budowę, to stanowi to przeszkodę do wydania na ten sam teren innej decyzji o warunkach zabudowy. Powołało się na orzecznictwo sądów administracyjnych, tj. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 497/17 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 marca 2017 r. sygn. akt II OSK 2676/15, cytując ich fragmenty. Kolegium wskazało m.in., iż przewidziany przepisem art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia, po wydaniu pozwolenia na budowę, wcześniej wydanych dla tego samego terenu innemu inwestorowi decyzji o warunkach zabudowy wskazuje, że ustawa dopuszcza – po wydaniu pozwolenia na budowę – istnienie dla tego samego terenu jednej tylko decyzji o warunkach zabudowy. Tej właśnie decyzji w oparciu o którą udzielono pozwolenia na budowę. Oznacza to również, że ustawodawca przewidział możliwość wydania dla danego terenu więcej niż jednej decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy nie podzielił ich zasadności, przede wszystkim biorąc pod uwagę wskazane uprzednio orzeczenia sądów administracyjnych. Kolegium nie uznało także za zasadne tych zarzutów, które dotyczą starania się w przyszłości o wygaszenie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wystąpienie o zamienne pozwolenie na budowę, bowiem rozstrzygnięcie w sprawie ustalenia warunków zabudowy musi być wydane na podstawie istniejących w dacie jej wydania okoliczności faktycznych i prawnych. Wyjaśniło, że na etapie prowadzenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie są brane pod uwagę przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w spranie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy tego rozporządzenia obowiązują organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Nie może też mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie podniesiona okoliczność dotycząca faktycznej powierzchni działek objętych wnioskiem, bowiem w dalszym ciągu są to te same działki (numery), które objęte są decyzją o warunkach zabudowy, na której podstawie wydano pozwolenie na budowę. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i rozważenie możliwości uchylenia decyzji organu I instancji. Autor skargi decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. zarzucił naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, polegające na: - pominięciu okoliczności, iż zakres przedmiotowy wniosku o wydanie warunków zabudowy dotyczył ustalenia warunków zabudowy dla nowej inwestycji, tj. 7 jednorodzinnych budynków mieszkalnych oraz wyjaśnień skarżącego, w których wskazywał, że nie zamierza realizować inwestycji w dotychczasowej postaci, dla której poprzednio wydane zostały warunki zabudowy, tj. 3 jednorodzinnych budynków mieszkalnych; - nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również niewskazanie w uzasadnieniu prawnym podstawy decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa obligujących do odmowy wydania warunków zabudowy w sytuacji, gdy wniosek skarżącego (inwestora) spełnia ustawowe przesłanki do wydania decyzji; 2) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 63 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, iż wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej tego samego terenu, w sytuacji gdy wnioskodawca spełnia wszystkie warunki wskazane w przepisie art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest niemożliwe, jeśli wydana została ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz.1302; dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga jest niezasadna, albowiem treść zaskarżonych decyzji i sposób przeprowadzenia postępowania administracyjnego wskazują, że w kontrolowanej sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, a w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organy dokonały prawidłowego aktu stosowania prawa. Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] kwietnia 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z [...] stycznia 2018 r. wydaną w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji zamierzonej przez B. G. pod nazwą: budowa siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działkach nr ewid. [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] położonych w R. przy ul. J. (obręb [...] – J., arkusz [...]). Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zgodna z prawem jest odmowa ustalenia warunków zabudowy dla nowej inwestycji w przypadku, gdy na ten sam teren była już wydana ostateczna decyzja o warunkach zabudowy dla innego inwestora, na podstawie której udzielono pozwolenia na budowę i budowa została rozpoczęta. Zdaniem Sądu trafnie wywodzą organy orzekające, że dla tego samego terenu możliwe jest wydanie kilku decyzji o warunkach zabudowy więcej niż jednemu wnioskodawcy. Wynika to wprost z obowiązujących przepisów, czyli art. 63 ust. 1 u.p.z.p. Tego rodzaju decyzja pozwala inwestorowi na rozważenie i ocenę jakiego rodzaju inwestycję będzie mógł prowadzić na danym terenie. Decyzja ta jest swego rodzaju promessą do uzyskania pozwolenia na budową na wstępnych warunkach wskazanych w tej decyzji. Podmiot, któremu wydano decyzję o warunkach zabudowy ma prawo ponownie ubiegać się o wydanie tego rodzaju decyzji w odniesieniu do tego samego terenu pod warunkiem, że wniosek dotyczyć będzie innej inwestycji (por. np. wyroki NSA: z dnia 10 grudnia 2008 roku, sygn. II OSK 1566/07; z dnia 15 listopada 2007 roku, sygn. II OSK 1508/06 oraz wyroki WSA: w Bydgoszczy z dnia 3 kwietnia 2013 roku, sygn. II SA/Bd 22/13; w Warszawie z dnia 25 listopada 2005 roku, sygn. IV SA/Wa 1570/05 i inne, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Dopuszczalność takiego procedowania nie budzi wątpliwości i znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Sytuacja się jednak zmienia, gdy teren dla którego uprzednio wydano już decyzję udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę, ma być objęty nową decyzją ustalającą warunki zabudowy. Pozwolenie to jest zgodą organu na pobudowanie na danym terenie określonego w tym pozwoleniu obiektu, a więc gwarancją, że na danym trenie inwestor będzie mógł zrealizować konkretną inwestycję. W ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie nie można nie dostrzegać faktu, że na wniosek K. R., Prezydent Miasta R. decyzją Nr [...] z [...] sierpnia 2014 r. udzielił pozwolenie na budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolno stojących typ "A", "B", "C" według projektu indywidualnego wraz z trzema bezodpływowymi zbiornikami na nieczystości ciekłe typu szambo na terenie działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] (Obr. [...] ark. [...]) przy ul. J. w R.. Decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym, co oznacza, że na jej podstawie inwestor uprawniony jest do podjęcia określonych w tej decyzji robót budowlanych, co też nastąpiło, gdyż inwestycja jest realizowana. W przedstawionej sytuacji, powyższe powoduje, że organy orzekające były zobligowane do wzięcia pod uwagę wyżej wskazanej decyzji o pozwoleniu na budowę w postępowaniu zmierzającym do ponownego ustalenia warunków zabudowy, tym razem dla inwestycji zamierzonej przez B. G., polegającej na budowie siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na tym samym terenie tj. na działkach o numerach ewidencyjnych [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] położonych w R. przy ul. J. (obręb [...] – J., arkusz [...]). Nie można bowiem pomijać faktu wydania dla terenu obejmowanego procedowaną decyzją, decyzji o pozwoleniu na budowę poprzedzonej decyzją o warunkach zabudowy. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 5 marca 2014 roku (sygn. II OSK 2409/12), z którego wynika, iż wydanie kolejnej decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe do czasu, gdy nie zostanie wydana decyzja o pozwoleniu na budowę. Wynikający bowiem z aktów administracyjnych stan prawny nieruchomości, w zakresie ustalenia sposobu zagospodarowania terenu, powinien być spójny, w tym znaczeniu, że kolejne decyzje (np. decyzje o warunkach zabudowy) winny uwzględniać stan prawny określony wcześniejszą decyzją o pozwoleniu na budowę, co wynika z treści art. 16 k.p.a. Organ właściwy do wydania decyzji o warunkach zabudowy miał zatem obowiązek dokładnego ustalenia, czy w odniesieniu do terenu objętego wnioskiem o wydanie warunków zabudowy, udzielone zostało pozwolenie na budowę oraz w jakim zakresie wniosek o wydanie warunków zabudowy pokrywa się (obszarowo) z terenem objętym pozwoleniem na budowę. W procedurze ustalania warunków zabudowy istotnym elementem postępowania wyjaśniającego jest bowiem ustalenie stanu zagospodarowania terenu, który określony jest również przez funkcjonujące w obrocie prawnym akty administracyjne (pozwolenia na budowę). Ponadto nie może z pola widzenia umykać treść art. 65 ust. 1 u.p.z.p., bowiem wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie pozostaje bez wpływu na funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji o warunkach zabudowy, odmiennie określających zagospodarowanie terenu. Skoro tak, to wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę będzie wpływać (oddziaływać) na ewentualne postępowanie o ustalenie nowych warunków zabudowy dla tego terenu. Dlatego organ właściwy do wydania warunków zabudowy miał obowiązek ustalenia, czy w odniesieniu do wnioskowanego terenu wydano pozwolenie na budowę i jakiego obszaru pozwolenie to dotyczy. W kontekście przedstawionych wyżej rozważań należy wskazać, że organ administracji architektoniczno – urbanistycznej, ustalając warunki zabudowy, nie może być bowiem zwolniony z obowiązku respektowania treści i wymogów wydanego wcześniej pozwolenia na budowę dla tego samego terenu, bez względów na rodzaj podmiotów ubiegających się o nową decyzję w sprawie. Przewidziany zaś przepisem art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia, po wydaniu pozwolenia na budowę, wcześniej wydanych dla tego samego terenu innemu inwestorowi decyzji o warunkach zabudowy wskazuje, że ustawa dopuszcza – po wydaniu pozwolenia na budowę – istnienie dla tego terenu jednej tylko decyzji o warunkach zabudowy, a mianowicie tej decyzji w oparciu o którą udzielono pozwolenia na budowę. Ograniczenie takie jest zrozumiałe, jeżeli zważyć, że pozwolenie na budowę stwarza dla adresata uprawnienie do rozpoczęcia i wykonywania określonych robót budowlanych. Uprawnienie to byłoby ograniczone, czy unicestwione poprzez przyjęcie możliwości wydawania – niezależnie od osoby inwestora – dla tego samego terenu (objętego już decyzją o pozwoleniu na budowę) kolejnych decyzji o warunkach zabudowy, stanowiących podstawę do domagania się kolejnego pozwolenia na budowę. Wobec powyższego za niezasadne Sąd uznał przedstawione w skardze zarzuty naruszenia art. 61 ust. 1 w zw. z art. 63 ust. 1 u.p.z.p. Organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego też, w ocenie Sądu, za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.