II FSK 2424/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski, po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku K. K. o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2162/17 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 6 kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia oddalić wniosek. Wyrokiem z 13 grudnia 2017 r., III SA/Wa 2162/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 6 kwietnia 2017 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Od powyższego orzeczenia skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej w skrócie "p.p.s.a.") z uwagi na inne, toczące się ze skargi strony postępowania, a mianowicie: - na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług (I SA/Gd 1465/16), - na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności (I SA/Gd 555/16), - na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne (III SA/Wa 1586/16, III SA/Wa 1585/16) - na postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (III SA/Wa 2859-2865/17). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlega oddaleniu. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. W judykaturze (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08, publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA") podkreśla się, że art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej. Nie powstaje w przypadku, gdy na rozpatrzenie i wydanie decyzji mogą mieć wpływ jedynie ustalenia faktyczne dokonane przez wskazany w przepisie inny organ lub sąd (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt I GSK 613/17, publik. CBOSA). Musi istnieć ścisły związek między sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego, rozumiany w ten sposób, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego musi stanowić podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 792/07, publik. CBOSA). Związek postępowań, o których mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., nie może być jedynie pośredni (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod. red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, s. 488). Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną może być wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne, aby sformułować wypowiedź czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Nie stanowią natomiast uzasadnienia dla zawieszenia postępowania względy ekonomii procesowej, dlatego nie będzie podstaw do zawieszenia postępowania w sytuacji, gdy sąd jest w stanie samodzielnie dokonać koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy ustaleń (por. wyroki NSA: z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 694/06; z dnia 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FSK 845/05, publik. CBOSA). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podnoszone przez stronę okoliczność nie mogą zostać uznane za uzasadniające zawieszenie postępowanie w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest oddalenie skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm., dalej: "u.p.e.a.") zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przepis ten ma na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora czynności o charakterze wyłącznie technicznym i wykonawczym i nie zastępuje innych środków procesowych, przysługujących zobowiązanemu na podstawie ww. ustawy. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji regulując poszczególne etapy postępowania egzekucyjnego umożliwia zobowiązanemu kwestionowanie podejmowanych w jego toku rozstrzygnięć. Skarga na czynności egzekucyjne wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności, zmierzającej do zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Tym samym postępowanie w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną jest postępowaniem obejmującym swoim zakresem jeden tylko, ograniczony wycinek postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec majątku zobowiązanego. W postępowaniu tym nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Ze względu na niekonkurencyjność środków zaskarżenia przysługujących w postępowaniu egzekucyjnym brak jest podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie ewentualnych wadliwości postępowania egzekucyjnego, które mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w u.p.e.a. (zarzut, zażalenie na postanowienie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego), albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., II GSK 1377/13, publik. CBOSA). W ramach tego środka można wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego, bądź egzekutora, przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych. Z tych względów na ocenę prawidłowości działania organu egzekucyjnego dokonywaną w ramach postępowania sądowego, którego przedmiotem jest skarga na czynności egzekucyjne nie ma wpływu (o jakim mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) orzeczenie sądowe w zakresie wysokości zobowiązania podatkowego, rygoru natychmiastowej wykonalności, zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, czy innych skarg na czynności egzekucyjne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 131 i 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.