III SA/Kr 808/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na akt Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 28 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu postanawia: I. skargę odrzucić; I. zwrócić skarżącemu J. K. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W dniu 28 listopada 2017 r. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu zatwierdził, działając na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., póz. 1260 ze zm.) i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., póz. 784) stałą organizację ruchu w związku z wprowadzeniem oznakowania B-35 tabliczka T-0 w ciągu ul. [...] od ul. [...] do ul. [...] w K. Skarżący J. K. pismem z dnia 18 kwietnia 2018 r. wezwał Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu (zwanego dalej w skrócie "Dyrektorem ZIKiT") do usunięcia naruszenia prawa. Dyrektor ZIKiT pismem z dnia 16 maja 2018 r. odmówił uchylenia swojej czynności. J. K. w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wskazał, że zaskarżony akt narusza jego interes prawny. Skarżący podniósł, że umiejscowienie przedmiotowego znaku jest dla niego krzywdzące, gdyż oznaczenie to utrudnia prawidłowe funkcjonowanie przedsiębiorstwa skarżącego, powodując uciążliwości dla skarżącego i jego klientów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZIKiT wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. W tej sprawie - w ocenie organu - skarżący nie wykazał, że przedmiotowy akt narusza jego interes prawny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.; zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego organ administracji nie naruszył prawa. Sygn. akt III SA/Kr 808/18 Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu. Zgodnie art. 3 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. zakres przedmiotowy sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje orzekanie miedzy innymi w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Takim aktem, który podlega zaskarżeniu na podstawie art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. jest akt dotyczący zatwierdzenia organizacji ruchu na drodze publicznej podjęte w zakresie administracji publicznej. Zgodnie z tezą uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt l OPS 14/13, opubl. w ONSAiWSA 2015 r., nr 1, póz. 2 zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. póz. 1137, z późn. zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177, póz. 1729) jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. Prawo do zaskarżenia takiego aktu opiera się na przesłankach wynikających z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., póz. 994 ze zm.). Prawo do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na przedmiotowy akt stanowiący zarządzenie zatwierdzające organizację ruchu służy każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały takim zarządzeniem naruszone. Do rozważenia pozostaje zatem kwestia legitymacji czynnej skarżącego, co wymaga ustalenia, czy będący przedmiotem skargi akt narusza jego prawem chroniony interes lub uprawnienie. Przechodząc do oceny naruszenia zaskarżonym aktem z dnia 28 listopada 2017 r. nr [...] zatwierdzającym stałą organizację ruchu w związku z wprowadzeniem oznakowania B-35 tabliczka T-0 w ciągu ul. [...] od ul. Ś[...] do ul. [...] w K. należy podnieść, że w pierwszej kolejności skarżący powinien wykazać, że zaskarżony akt naruszył interes prawny skarżącego lub obowiązek skarżącego chroniony odrębnymi przepisami prawa. Sąd w tej sprawie doszedł do przekonania, że w tej sprawie takiego naruszenia nie było. Sygn. akt III SA/Kr 808/18 Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych to na skarżącym przede wszystkim spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, a nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnosząc skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skarżący musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżonym zarządzeniem polegający na tym, że zarządzenie to narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003 r. sygn. akt III RN 42/02, opubl. OSNP z 2004 r., nr 7, póz. 114; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 9 września 2004 r. sygn. akt II SA/Bk 364/04, opubl. w LEK nr 173736; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 528/09; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 1518/15, opubl. w akt LEK nr 2024275). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, stąd w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1563/04, opubl. w LEK nr 171196; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2006 r. sygn. akt II OSK 1127/05, opubl. w LEK nr 194894). Warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym jest wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego, a interes ten powinien być bezpośredni i realny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2005 r. sygn. akt l OSK 715/05, opubl. w LEK nr 192482; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 września 2001 r. sygn. akt II SA 1410/01, opubl. w Lex nr 53376; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 listopada 1995 r. sygn. akt II SA 1933/95, opubl. ONSA z 1996 r., nr 4, póz. 170; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 764/06 i sygn. akt II SA/Bk 763/05). Co istotne, skarga wnoszona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie jest skargą powszechną i nie może skutecznie wnieść na tej podstawie skargi każdy mieszkaniec gminy. Sygn. akt III SA/Kr 808/18 Skarżący swój interes prawny wywodzi z tego, że ustawiony znak utrudnia prawidłowe funkcjonowanie przedsiębiorstwa skarżącego i powoduje uciążliwości skarżącego i jego klientów. W ocenie Sądu wskazywana przez skarżącego argumentacja nie stanowi chronionego prawem interesu prawnego. Sam fakt poruszania się po drodze publicznej kierowcy nie kreuje dla takiej osoby interesu prawnego polegającego na prawie do domagania się pozostawienia na drodze miejsc z prawem do parkowania. Ulica [...] w K. jest drogą gminną publiczną i tym samym może być wykorzystywana przez nieograniczony krąg użytkowników takiej drogi. Bez wątpienia znak B-35 spowoduje ograniczenie miejsc do parkowania w ciągu ul. [...] w K. Tym niemniej żaden przepis prawa nie gwarantuje skarżącemu ani jego klientom prawa do parkowania na ul. [...] w K. Tym samym należy wskazać, że z żadnej wskazanej przez skarżącego okoliczności nie wynika, aby dotyczyła ona interesu indywidualnego skarżącego, opartego na normie prawa materialnego kształtującej jego sytuację prawną. Sąd w okolicznościach niniejszej sprawy nie dostrzegł, aby zaskarżony akt dotyczący organizacji ruchu na ul. [...] ingerował w uprawnienia skarżącego, albo też nakładał lub modyfikował jakiekolwiek obowiązki, a tym samym, aby w sposób bezpośredni, konkretny i realny - naruszał jego interes prawny. Analizując podnoszone przez skarżącego okoliczności można co najwyżej mówić o interesie fatycznym polegającym na tym, że traci on i jego klienci możliwość postoju pojazdem na odcinku ul. [...] w K. Taki interes skarżącego, dotyczący możliwości postoju, nie ma żadnego wsparcia ustawowego, stanowi tylko jego interes faktyczny, który nie jest chroniony w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Opisane przez skarżącego okoliczności nie mogły być uznane jako nabycie przez skarżącego jego własnego, indywidualnego interesu prawnego chronionego normą prawną wynikającą z przepisu powszechnie obowiązującego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Po 1796/14, opubl. w LEX nr 1758517 stwierdził, że nawet taksówkarz prowadzący działalność gospodarczą polegającą na zarobkowym przewozie osób nie posiada swojego interesu prawnego w zaskarżeniu takiej Sygn. akt III SA/Kr 808/18 organizacji ruchu, w wyniku której nastąpiło ograniczenie miejsc zatrzymywania się pojazdów na drogach publicznych. Sąd w tym składzie podziela ten kierunek wykładni. Należy stwierdzić, że skoro ani sam skarżący skutecznie nie wykazał naruszenia swojego interesu prawnego lub uprawnienia, ani też Sąd nie stwierdził zaistnienia po stronie skarżącego jego własnego chronionego interesu prawnego lub prawa, które zostałoby naruszone zaskarżonym aktem - to skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w związku z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym skargę skarżącego odrzucił. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od odrzuconej skargi