I SA/Wr 630/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca ), Sędziowie: sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, sędzia WSA Aleksandra Sędkowska, Protokolant: starszy asystent sędziego Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 września 2018 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Skarżącej kwotę 457 ( czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 21 lutego 2018 "A" S.A. (Wnioskodawca, Skarżąca) zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa w zakresie podatku od towarów i usług. We wniosku podała, że na adres mailowy upoważnionego pracownika wpłynęło zapytanie od przedstawiciela firmy "B" z siedzibą we Francji (dalej również: "B") – G. T. (dalej: Pan T.). Z firmą tą Spółka dotychczas nie zawierała żadnych transakcji. W załączeniu do maila przesłano dokumenty sporządzone w języku francuskim: wyciąg z rejestru handlowego oraz dokument potwierdzający rejestrację VAT (w tym rejestrację dla transakcji wewnątrzwspólnotowych). Fakt rejestracji firmy "B" został również zweryfikowany przez "A" w systemie VIES. W dalszej korespondencji ustalono szczegóły zamówienia. Ponadto wraz z ofertą przesłano do wypełnienia "Formularz klienta firmowego", zawierający dane firmy, dane osób ją reprezentujących oraz oświadczenia dotyczące ochrony danych osobowych klientów będących osobami fizycznymi. Wypełniony formularz został odesłany przez klienta. Zgodnie z przyjętą przez Spółkę polityką, jako warunek płatności wskazano przedpłatę lub 30-dniowy termin płatności z zabezpieczeniem w formie gwarancji bankowej. Dostawa miała być realizowana na warunkach Incoterms 2010 DAP miasto w Wielkiej Brytanii (S.). Pan T. wniósł o przyznanie odroczonego terminu płatności w oparciu o ubezpieczenie należności. W konsekwencji zgodnie z wewnętrznymi regulacjami Spółki sprawa została przekazana do komórki organizacyjnej Spółki - Wydziału Ryzyka Kredytowego w celu przeprowadzenia analizy zdolności kredytowej. Pan T. przesłał sprawozdania finansowe "B" za 2014 r. oraz 2015 r. (w języku francuskim) oraz link do strony internetowej, na której zamieszczone są dane skonsolidowane dla grupy "B". Wydział Ryzyka Kredytowego przeprowadził analizę w oparciu o ww. dane oraz w oparciu o dane dodatkowo zamówione przez Spółkę, wynikające z raportu zewnętrznej wywiadowni gospodarczej, obejmujące lata 2011-2015. Po przeprowadzonej analizie Wydział Ryzyka Kredytowego wystąpił do zewnętrznej firmy będącej profesjonalnym podmiotem świadczącym usługi w zakresie ubezpieczeń finansowych i windykacyjnych (dalej: Ubezpieczyciel) o przyznanie limitu ubezpieczenia na należności "B". Po przyznaniu limitu przez Ubezpieczyciela, Departament Ryzyka Kredytowego ustalił z Departamentem Półproduktów i Chemii, że realizacja zamówienia zostanie rozłożona w czasie, aby uniknąć koncentracji należności. Zaktualizowana oferta została zaakceptowana przez Pana T. Ponadto wniósł on o zmianę miejsca dostawy na E. w Wielkiej Brytanii. W reakcji na prośbę kontrahenta Wydział Ryzyka Kredytowego z wykorzystaniem sieci internet dokonał weryfikacji, czy w ww. mieście znajdują się np. zakłady produkujące kable. W ten sposób ustalono, że "B" jest częścią "C" zarejestrowanego pod zbliżonym adresem. Dodatkowo Wydział Ryzyka Kredytowego, dokonał sprawdzenia, że Pan T jest wymieniony na jednym z portali internetowych, jako pracownik "B". Spółka przesłała projekt umowy, a po jego akceptacji przesłano umowę podpisaną przez umocowane do reprezentowania Spółki osoby. W odpowiedzi Spółka otrzymała skan umowy zawierającej podpisy ze strony "B" p. X. H. i p. J. S. Towar został dostarczony do miejsca dostawy na zlecenie i koszt Spółki przez firmę zewnętrzną. Spółka otrzymała informację od firmy transportowej, o problemach z rozładunkiem towarów. Po nawiązaniu kontaktu z Panem T. wniósł on o zmianę miejsca dostawy towarów na odległe około 40 km od pierwotnego miejsca wyładunku (również na terenie Wielkiej Brytanii). Tego samego dnia oba samochody zostały w tym miejscu rozładowane. Spółka posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary przesłane do "B" zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone na terytorium Wielkiej Brytanii, w szczególności są to dokumenty przewozowe dostarczone od firmy transportowej odpowiedzialnej za wywóz towarów z terytorium kraju. Pomimo dokonania dostawy zapłata za towar nie została dokonana. W wyniku dodatkowych ustaleń, w tym wyjaśnień dokonanych z firmą "", okazało się, że Pan T. podszywał się pod firmę "B" i posługiwał się jej danymi (fałszując m.in. niektóre dokumenty oraz domenę oraz adres elektronicznym firmy "B") wyłudzając towar. Istniejąca w rzeczywistości firma nie zamawiała od Spółki towaru. Spółka wszczęła wewnętrzne postępowanie wyjaśniające i zgłosiła sprawę polskim organom ścigania (tj. Prokuratura Okręgowa w L.). Na dzień złożenia wniosku postępowanie prowadzone przez organy ścigania jest w toku. W związku z opisanym stanem faktycznym zadano pytanie: Czy w świetle art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 z późn. zm. dalej w skrócie VAT).Spółka powinna zakwalifikować transakcję jako wewnątrzwspólnotową dostawę towarów i zastosować stawkę VAT 0%? Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle art. 42 ust. 1 ustawy o VAT zrealizowana transakcja powinna zostać zakwalifikowana jako wewnątrzwspólnotową dostawa towarów z zastosowaniem stawki VAT 0%. W ocenie Spółki, doszło do zachowania należytej staranności z jej strony, co powinno skutkować zakwalifikowaniem transakcji jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, do której ma zastosowanie stawka 0%. Innymi słowy na podatkową kwalifikację transakcji nie powinien mieć wpływu fakt, że ostatecznie doszło do kradzieży towarów przez podmiot podszywający się pod "B" i faktycznie towar nie został odebrany przez nabywcę będącego podatnikiem zarejestrowanym dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych. Na potwierdzenie swojego stanowiska wnioskodawca obszernie przytoczył poglądy orzecznictwa. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zaskarżona interpretacją uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W ocenie organu opisana transakcja, spełnia warunki do uznania jej za dostawę towarów, w rozumieniu ustawy, ponieważ doszło do czynności określonej w art. 7 ustawy. Przytaczając wybrane orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskie (TSUE) organ wywodził, że Spółka powinna była z zachowaniem należytej staranności upewnić się, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów rzeczywiście nastąpiła. To znaczy, że towar został przetransportowany poza granice kraju i trafił do nabywcy uwidocznionego na fakturze. Nie jest bowiem wystarczające w tym względzie samo zaufanie do nabywcy. W ocenie organu, Spółka nie dochowała należytej staranności. Organ wskazał, że zawarcie transakcji sprzedaży walcówki Spółka oparła jedynie na korespondencji e-mailowej i rozmowach telefonicznych z Panem T.. Korzystała z numeru telefonu wskazanego w stopce e-maila od Pana T. zawierającego propozycję współpracy. Jednakże w żaden sposób Spółka nie dokonała weryfikacji jego upoważnień. Spółka skupiła się jedynie na weryfikacji wiarygodności firmy "B" jako podmiotu gospodarczego a nie osoby jej rzekomo reprezentującej - Pana T. Także dwukrotna zmiana miejsca wyładunku towaru powinna wzbudzić podejrzenia Spółki. Ostatecznie rozładunek nastąpił 40 km od pierwotnego miejsca dostawy, a Spółka nie zweryfikowała ostatecznego miejsca wyładunku towaru. Spółka nie podjęła wszelkich racjonalnych środków jakie pozostawały w jej mocy w celu ustalenia wiarygodności Pana T. i zagwarantowania, że nie uczestniczy w próbie wyłudzenia towaru. Najprostszym sposobem mogło być skontaktowanie się z firmą "B" przed dokonaniem wysyłki towaru w celu potwierdzenia zamówienia, co Spółka uczyniła dopiero po nieotrzymaniu zapłaty za wysłany towar. Tym samym w przedmiotowej sprawie pomimo, że wystąpiło przemieszczenie towaru pomiędzy krajami członkowskimi Unii Europejskiej, towar nie trafił do nabywcy na terytorium innego kraju członkowskiego, na rzecz którego dostawa została zafakturowana, co skutkuje brakiem prawa do opodatkowania tej dostawy stawką podatku w wysokości 0%. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżąca zarzuciła naruszenie: Przepisów prawa materialnego, tj.: – art. 6 pkt 2 ustawy o VAT przez dopuszczenie się błędu wykładni oraz niewłaściwą ocenę, co do zastosowania polegające na uznaniu, że czynność niepożądana z punktu widzenia porządku prawnego, tj. kradzież przez wyłudzenie na terytorium kraju unijnego, innego niż Polska, stanowi dostawę krajową i powinna skutkować obowiązkiem naliczenia przez Skarżącą podatku VAT należnego wg stawki dla dostawy krajowej; – art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez niewłaściwą ocenę co do zastosowania, w sytuacji w której nie mogło dojść do przeniesienia rozporządzania towarem jak właściciel, gdyż towar został skradziony przez wyłudzenie; – art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1 - 2 oraz art. 42 ustawy o VAT przez dopuszczenie się błędu wykładni, polegającego na uznaniu, że Spółka nie dochowała należytej staranności, w sytuacji w której Skarżąca podjęła szereg czynności mających na celu weryfikację jej kontrahenta, w tym m.in. zaangażowanie wyspecjalizowanego podmiotu zewnętrznego, a w konsekwencji zakwestionowanie przez Organ prawa do opodatkowania dostawy towaru stawką podatku w wysokości 0%; – art. 42 ustawy o VAT przez niewłaściwą ocenę co do zastosowania w przedstawionym przez Spółkę stanie faktycznym polegającą na uznaniu, że w sytuacji w której towar został przez Skarżącą faktycznie przetransportowany poza granice kraju do nabywcy posiadającego ważny numer VAT dla celów transakcji wewnątrzwspólnotowych, transakcja ta pomimo to powinna zostać zakwalifikowana jako odpłatna dostawa towaru dokonana na terytorium kraju i opodatkowana według stawki właściwej dla krajowej dostawy takiego towaru; Przepisów postępowania, w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm.).przez nieuwzględnienie w Interpretacji ugruntowanej linii interpretacyjnej w zakresie przesłanek badania zachowania przez podatnika należytej staranności oraz działania w dobrej wierze, prezentowanej w wyrokach sądów administracyjnych oraz interpretacjach indywidulanych, jak również w orzecznictwie TSUE, czym Dyrektor naruszył zasadę zaufania do organów podatkowych; – art. 14b, art. 120 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej przez wybiórcze potraktowanie okoliczności faktycznych pod kątem dopasowania ich do tezy, że w sytuacji przedstawionej we Wniosku, Skarżąca nie powzięła wystarczająco racjonalnych środków dla zbadania prawidłowości przyszłej transakcji, a w konsekwencji wydanie Interpretacji niespełniającej wymogów przewidzianych przepisami Ordynacji podatkowej, a w szczególności niezawierającej prawidłowego uzasadnienia prawnego; W uzasadnieniu wskazała, że w wyniku działa- niezgodnych z prawem wykonywanych przez podmiot trzeci bez wiedzy i świadomości Spółki stała się ofiarą przestępstwa. Co również zostało zgłoszone polskim organom ścigania. Tymczasem w świetle art. 6 pkt 2 ustawy o VAT przepisów ustawy nie stosuje się do czynności, które nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznie umowy. Wobec tego przedstawiona sytuacja, polegająca na wyłudzeniu towarów od Spółki, nie powinna podlegać opodatkowaniu VAT na podstawie art. 6 pkt 2 ustawy o VAT. W konsekwencji Organ w odpowiedzi na Wniosek powinien był uznać stanowisko za nieprawidłowe oraz wskazać, że wyłudzenie nie powinno podlegać opodatkowaniu VAT. Dalej Skarżąca podniosła, że nawet gdyby uznać, że wyłudzenie powinno podlegać opodatkowaniu VAT, to w sytuacji opisanej we Wniosku, ze względu na zachowanie należytej staranności Spółce powinno przysługiwać prawo do zastosowania stawki VAT 0%. W tym zakresie podtrzymała argumentację zwarta we wniosku. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał, że przepisy z zakresu podatku VAT nie uzależniają opodatkowania czynności od dokonania zapłaty. Sama dostawa towaru, jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, faktycznie miała miejsce, co potwierdziła Skarżąca dokumentując tę transakcję fakturą Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna jakkolwiek nie wszystkie zarzuty zasługują na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2015r poz.1224 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369. Ze zm.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 57a upsa "Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną." W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zasadny jest zarzut naruszenia art. 14b Ordynacji podatkowej. W ocenie sądu w sprawie nie było w istocie podstaw do wydawania interpretacji indywidualnej. Na wstępie należy wskazać, iż stosownie do treści art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Zgodnie z art. 14b § 2a O.p. przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. Natomiast w myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). W świetle powyższych unormowań, istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej. W szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Tym samym organ wydający interpretację indywidualną nie może zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia. Nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania w postępowaniu kontrolnym, czy podatkowym. Postępowanie opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę i tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ. Nie może ono zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego wskazanego przez wnioskodawcę. W postępowaniu tym nie może również toczyć się spór o stan faktyczny, ani też nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych i poddania ich swobodnej ocenie zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej (wyrok NSA z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt I FSK 1501/12, opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak inne orzeczenia sądowe powołane poniżej). W judykaturze wskazuje się przykładowe sytuacje, w których istnieje przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, tj.: przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne; wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego (zob.m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1228/08 oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Ol 551/08, wyrok WSA w Poznaniu z 16 października 2014 r., sygn. akt I SA/Po 399/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1800/14, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 lipca 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 258/15, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 609/15, CBOSA - orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu, z treści złożonego przez stronę skarżącą wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego wynika, iż żądanie w nim zawarte wykracza poza ramy przewidziane przez ustawodawcę dla tej instytucji. To zaś, powinno skutkować odmową wszczęcia postępowania. Wniosek strony sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w opisanych okolicznościach faktycznych zachowała należytą staranność przy ocenie kontrahenta. Zmierza zatem do dokonania subsumpcji opisanego stanu faktycznego pod określony przepis prawa podatkowego, a nie wykładni przepisu prawa podatkowego. Udzielenie odpowiedzi na pytanie skarżącego w tak zakreślonym stanie faktycznym wymaga w istocie oceny tego stanu faktycznego, a nie przepisów prawa. Przedmiotem wniosku nie było bowiem wyjaśnienie wątpliwości dotyczących przepisów prawa podatkowego, ale potwierdzenie przez organ interpretacyjny, że w opisanym stanie faktycznym strona dołożyła należytej staranności.. Koniecznym dla stwierdzenia, czy w opisanym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do zastosowania prawa do zastosowania stawki 0%, jest dokonanie popartych dokładną analizą dowodową, pełnych ustaleń faktycznych w sprawie, co nie jest możliwe w ramach interpretacji indywidualnej i wykracza poza kompetencje organu interpretacyjnego. Żądanie strony nie dotyczyło tym samym oceny przez organ prawidłowości zastosowanej wykładni przepisów prawa podatkowego, a jedynie zmierzało do ustalenia określonej kwalifikacji prawnej jej przedsięwzięcia. Tymczasem interpretacji nie może podlegać stan faktyczny przedstawiony przez wnioskodawcę w zakresie legalności jego działań. Przedmiotem sporu w sprawie nie jest interpretacja przepisu prawa. W istocie nie ma sporu co do tego, że zastosowanie stawki podatku w wysokości 0% na postawie art. 42 ust. 1 ustawy możliwe jest wówczas, gdy podatnik dokonujący wewnątrzwspólnotowej dostawy pozostaje w dobrej wierze, że dokonywana przez niego czynność nie prowadzi do udziału w oszustwie. Wymaga to dołożenia przez podatnika należytej staranności w prowadzeniu spraw i nie chodzi tu tylko o winę umyślną, ale i nieumyślną. Natomiast, ocena prawidłowości postępowania strony, ocena czy w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności, z których mogłaby ona domniemywać, że działania kontrahenta miały na celu obejście prawa oraz ocena stosowanych przez wnioskodawcę procedur w kwestii sprawdzenia kontrachenta, może być dokonana wyłącznie przez właściwy organ podatkowy lub organ kontroli celno-skarbowej w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub celno-skarbowej, na podstawie zebranego w danej sprawie całokształtu materiału dowodowego. Nie można zatem w drodze interpretacji dokonać oceny, czy z okoliczności, które miały miejsce wnioskodawca mógł domniemywać, że transakcje stanowią nadużycie podatkowe w celu uzyskania korzyści majątkowej przez kontrahenta oraz stosowanego przez stronę sposobu postępowania w celu weryfikacji kontrahenta. W konsekwencji, należy uznać, że wniosek wykraczał poza zakres przedmiotowy interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Wydanie interpretacji nastąpił więc z naruszeniem tego przepisu. Wobec zaś braku podstaw do wydania interpretacji nie są zasadne zrzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Ponownie rozpatrując wniosek skarżącej, organ interpretacyjny będzie zobowiązany uwzględnić zaprezentowaną w niniejszym orzeczeniu ocenę prawną. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.