II FSK 306/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący ‒ sędzia NSA T. Zborzyński, sędzia NSA M. Wolf-Kalamala (spr.), sędzia WSA (del.) S. Golec, , po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 534/18 w sprawie ze skarg M. D. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. - z dnia 11 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn wraz z odsetkami za zwłokę - z dnia 11 czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn wraz z odsetkami za zwłokę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. na rzecz M. D. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 534/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił zaskarżone przez M. D. (dalej: skarżąca) decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. (dalej: DIAS): - z dnia 11 czerwca 2018 r. w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu spadków i darowizn wraz z odsetkami za zwłokę; - z dnia 11 czerwca 2018 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości z tytułu podatku od spadków i darowizn wraz z odsetkami za zwłokę; oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika [...] urzędu Skarbowego w S. Wyrok jest dostępny, podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zaskarżył powyższy wyrok w całości zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art.. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 67a § 1 pkt 2 oraz art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "O.p.") i art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1453 z zm., dalej: "u.d.j.s.t."), poprzez uwzględnienie skargi skarżącej i uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w wyniku bezzasadnego przyjęcia, iż "brak jest motywów rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji organów podatkowych"; nie zostało wyjaśnione dlaczego ocena organów podatkowych jest odmienna od oceny Burmistrza Miasta i Gminy G.; organ nie ustalił co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego – dochodzenie należności czy też zastosowanie ulg, oraz uznania przez Sąd pierwszej instancji, że ocena materiału dowodowego dokonana przez organy podatkowe jest dowolna, nie zaś swobodna, podczas gdy w uzasadnieniach wydanych decyzji organy podatkowe wyczerpująco przedstawiły motywy podjętych rozstrzygnięć, opartych na swobodnej ocenie dowodów (zebranych i w sposób wyczerpujący rozpatrzonych), oraz zapadłych w zgodzie z pozostałymi zasadami postępowania podatkowego, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 P.p.s.a. w związku z art. 67a § 1 pkt 2 oraz art. 67a § 1 pkt 3 O.p. i art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t., poprzez uwzględnienie skargi skarżącej i uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. zamiast oddalenia skargi, w wyniku bezzasadnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, iż organy podatkowe błędnie dokonały wykładni art. 67a § 1 pkt 2 oraz art. 67a § 1 pkt 3 O.p. ograniczając pojęcie ważnego interesu podatnika do sytuacji nadzwyczajnych, czy zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, i uznając, że okoliczności wskazane przez skarżącą nie wypełniają znamion ważnego interesu podatnika, podczas gdy organy podatkowe dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisów prawa i prawidłowo stwierdziły, iż ważny interes podatnika zachodzi w sytuacjach nadzwyczajnych, a okoliczności wskazywane przez skarżącą nie wypełniają znamion ważnego interesu podatnika, 3. art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135, art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 w związku z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. poprzez uwzględnienie skargi skarżącej i uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w wyniku pominięcia przez Sąd pierwszej instancji, iż skarżąca nie uprawdopodobniła, że jest w stanie wywiązać się z obowiązku zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę w zaproponowanych przez siebie kwotach i terminach, co uniemożliwiało udzielenie jej wnioskowanej ulgi, 4. art. 133 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135, art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 67a § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 18 ust. 2 u.d.j.s.t., poprzez uwzględnienie skargi skarżącej i uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. w wyniku pominięcia przez Sąd pierwszej instancji okoliczności, iż Burmistrz Miasta i Gminy G. nie wyraził zgody na rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Powyższe – zdaniem DIAS – naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziły do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. Ponadto skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 174 § 1 i 2 zarzucił wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 67a § 1 pkt 2 oraz art. 67a § 1 pkt 3 O.p. poprzez ich błędną wykładnię, w wyniku przyjęcia, iż użyte w ww. przepisach pojęcie ważnego interesu podatnika nie może zostać sprowadzone do sytuacji nadzwyczajnych, czy zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, i bezzasadnego uznania przez Sąd, że okoliczności wskazane przez skarżącą wypełniają znamiona ważnego interesu podatnika, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, iż ważny interes podatnika zachodzi w sytuacjach nadzwyczajnych, losowych, a okoliczności wskazywane przez skarżącą nie wypełniają znamion tego interesu. W skardze kasacyjnej wniesiono o rozpoznanie skargi na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi oraz o zasądzenie na rzecz DIAS kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Strona skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej organu i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto stosownie do przepisu art. 182 § 2 P.p.s.a. wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, tj. zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. drugie P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera jedynie ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w sytuacji, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze P.p.s.a. Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny sprowadza swoją wypowiedź do rozważań oceniających zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest także wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W świetle powyżej przytoczonych zarzutów kasacyjnych, istota sporu sprowadza się do prawidłowego zastosowania w sprawie art. 67a § 1 pkt 2 oraz art. 67a § 1 pkt 3 O.p., co spowodowało, że zarzuty naruszenia przedmiotowych przepisów omówiono w pierwszej kolejności. Należy również w tym miejscu wskazać, iż treść zarzutów naruszenia przepisów procesowych również pośrednio sprowadza się do naruszenia ww. wskazanych przepisów prawa materialnego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, iż podstawę prawną umorzenia należności podatkowej stanowi art. 67a § 1 pkt 3 O.p., natomiast art. 67a § 1 pkt 2 O.p. stanowi podstawę do odroczenia lub rozłożenia takiej zaległości na raty. Wskazane przepisy przewidują, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć, odroczyć lub rozłożyć na raty w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Zatem rozłożenie na raty lub umorzenie zaległości podatkowej leży w zakresie uprawnień organu podatkowego, a nie obowiązku. Z tego względu przyznanie ulgi podatkowej odbywa się w ramach swobodnego uznania organu rozpatrującego stosowny wniosek. W przytoczonej regulacji przewidziano dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może zastosować ulgę podatkową – tymi przesłankami są "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Użyty w przepisie spójnik "lub" oznacza, że instytucja przyznania tego typu ulg ma charakter uznaniowy, więc w przypadku stwierdzenia występowania choćby jednej z przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p. (lub obu przesłanek łącznie) organ uznaniowo podejmuje decyzję czy przyznać podatnikowi ulgę, czy też nie. Przywołany przepis wyznacza zatem niejako dwie fazy postępowania podatkowego. W pierwszej z nich organ podatkowy obowiązany jest dokonać ustalenia, czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny. W tym zakresie granice obowiązków organu wyznaczają normy prawne zawarte w art. 122 O.p. (dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 187 § 1 O.p. (zgromadzenie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego), czy też art. 191 O.p. (dokonanie oceny na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona) oraz oczywiście wykładnia art. 67a § 1 O.p. Na podstawie ostatniego z powołanych przepisów, organ podatkowy może zastosować ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, jeżeli w indywidualnej sprawie w tym przedmiocie ustali i oceni zaistnienie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego (por. m.in. wyrok NSA z 21 sierpnia 2015 r., II FSK 1703/13). W przypadku uznania, że spełniona została jedna bądź obie z przesłanek, postępowanie wkracza w kolejną fazę, w której organ dokonuje wyboru opcji decyzyjnej: zastosuje ulgę albo odmówi jej udzielenia. Artykuł 67a § 1 O.p. nie określa przy tym kryteriów wyboru rozwiązania decyzyjnego, w przypadku ziszczenia się którejkolwiek z przesłanek umorzenia zaległości podatkowej. Użyte w tym przepisie określenie "może" oznacza, że to organ samodzielnie dokonuje wyboru alternatywnego rozwiązania, co jednak nie świadczy, że dysponuje w tym zakresie zupełną dowolnością. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, zgodnie z którym, nawet w przypadku zaistnienia pozytywnych przesłanek umożliwiających umorzenie zaległości podatkowej (ważny interes podatnika lub interes publiczny), organ podatkowy nie ma obowiązku uwzględnienia wniosku podatnika i przyznania ulgi. Nie zwalnia to jednak organu podatkowego z obowiązku zebrania w sposób dokładny i wyczerpujący materiału dowodowego a następnie dokonania na jego podstawie oceny sytuacji skarżącego pod względem spełnienia przesłanek umożliwiających udzielenie ulgi podatkowej. Same zaś przesłanki, tj. ważny interes podatnika i interes publiczny, mają charakter klauzul generalnych, których znaczenie pozostaje niedookreślone. Niemniej jednak z pojęciem ważnego interesu podatnika należy wiązać okoliczności o charakterze nadzwyczajnym, wyjątkowym, losowym, które uniemożliwiły spłatę zaległości podatkowej. Przy interpretacji przesłanki interesu publicznego należy natomiast uwzględnić wartości, które powinny być respektowane ze względu na potrzebę zapewnienia ładu społecznego, tj. sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej (tak L. Etel (w:) J. Brolik, R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Lex/el. 2013, komentarz do art. 22, wyrok NSA z 22 94 1999 r., SA/Sz 850/98, POP 2000, z. 6, poz. 168). Z racji przyjęcia przez ustawodawcę takiej konstrukcji przesłanek umorzenia zaległości podatkowej, sąd administracyjny dokonuje oceny zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami proceduralnymi, a więc sprawdza, czy materiał dowodowy został prawidłowo zgromadzony, czy wyciągnięte na jego podstawie wnioski są uzasadnione okolicznościami sprawy, czy wydane rozstrzygnięcie mieści się w granicach wyznaczonych przepisami ustawy. Sąd nie ma natomiast możliwości zmiany wyboru, jakiego organ dokonał wydając określone rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego. W tym miejscu, w kontekście zarzutów kasacyjnych, warto wspomnieć, iż Burmistrz Miasta i Gminy G., wydając postanowienie w przedmiocie zgody na udzielenie pomocy wskazanej w art. 18 ust. 1 u.d.j.s.t., jasno i czytelnie wyjaśnił motywy, którymi kierował się wyrażając zgodę na umorzenie zobowiązania skarżącej. Sam fakt wyrażenia zgody przez ww. organ – bez względu na rodzaj rozstrzygnięcia wydanego po wyrażeniu tej zgody – powinien skutkować dokładnym i nie pozostawiającym wątpliwości uzasadnieniem decyzji przyznającej bądź nie przyznającej ulgę, tj. dokładnym i czytelnym wskazaniem okoliczności przemawiających za treścią rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż zgoda Burmistrza, jak i decyzje organów podatkowych wydane zostały w oparciu o tożsame dokumenty, zatem brak motywów w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organów podatkowych, niewyjaśnienie dlaczego ocena organów podatkowych jest odmienna, narusza zasady zawarte w art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 191 O.p. Należy wskazać, iż bezspornie przyznane przez organy okoliczności, takie jak niskie dochody skarżącej, uzyskiwanie dochodów z wynagrodzenia wyłącznie przez męża skarżącej (3.459 zł wobec wydatków 3.310 zł), sprawowanie przez nią opieki nad synem w wieku trzech lat i niemożliwość podjęcia z tego powodu zatrudnienia, brak pracy skarżącej i okoliczności powstania zobowiązania podatkowego, tj. niezłożenie w odpowiednim czasie oświadczenia, na mocy którego darowizna podlegałaby zwolnieniu z opodatkowania, co skutkowało powstaniem zobowiązania, oraz wyrażenie zgody przez Burmistrza Miasta i Gminy G. na umorzenie zaległości, stanowią uzasadnioną podstawę do uznania, iż w sytuacji skarżącej zaszedł ważny interes podatnika w zastosowaniu nawet najdalej idącej ulgi, czyli umorzenia zaległości. Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zarzuty naruszenia art. 67a § 1 pkt 2 oraz art. 67a § 1 pkt 3 O.p. za chybione, wskazuje, iż sąd pierwszej instancji w sposób właściwy ocenił szczegółowość oraz prawidłowość określenia motywów, którymi kierowały się organy, uzasadniając odmowę przyznania skarżącej ulgi podatkowej. Należy podkreślić, że uznaniowość przyznania przedmiotowej ulgi, oceniając wystąpienie przesłanek ważnego interesu publicznego lub prywatnego, nie może nosić znamion zupełnej swobody organu. Do organu podatkowego podejmującego decyzję w przedmiocie przyznania ulgi, należy zbadanie czy w danej sprawie zaszła przesłanka przyznania ulgi. W przypadku stwierdzenia, że taka przesłanka nie zachodzi, organ odmawiając przyznania ulgi, obowiązany jest podać przekonujące przyczyny odmowy. Zdaniem WSA organy nie uczyniły zadość temu wymaganiu, a Naczelny Sąd Administracyjny ten pogląd podziela. Konkludując rozważania dotyczące zastosowania przedmiotowych przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, iż nie podziela twierdzeń organu sformułowanych w skardze kasacyjnej, jakoby organy podatkowe wyczerpująco przedstawiły motywy podjętych rozstrzygnięć w sprawie skarżących. Uznanie zarzutów naruszenia prawa materialnego za nietrafne, prowadzi w realiach niniejszej sprawy do bezzasadności podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Wykładnia art. 67a § 1 O.p. oraz 18 ust. 2 u.d.j.s.t. miała bowiem decydujące znaczenie dla oceny sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał w związku z tym sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego w postaci art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz dotycząca ich argumentacja nie wykazały uchybienia, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Za pozbawiony uzasadnionych podstaw należało także uznać zarzut naruszenia w sprawie art. 141 § 4 P.p.s.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu nakreślonemu w art. 141 § 4 P.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu oraz kontrolę instancyjną orzeczenia. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, gdy skarżący wykaże, iż sąd nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, zastosowania przez organy przepisów prawa. Na podstawie art. 141 § 4 P.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu nie stanowi o naruszeniu przez sąd art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. wyroki NSA z dnia: 6 marca 2013 r. sygn. akt II GSK 2243/11; 20 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 2230/13; 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I GSK 95/12; CBOSA). W rozpoznawanej skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzuty naruszenia prawa materialnego, próbując za ich pośrednictwem podważyć prawidłowość rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie oceny szczegółowości oraz dokładności uzasadnienia decyzji organów w przedmiocie odmowy przyznania ulgi podatkowej. Jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie tych zarzutów nie zawiera argumentów potwierdzających stanowisko skarżącego kasacyjnie organu, w szczególności, jak już wskazano powyżej, nie wykazano istotnego wpływu uchybień proceduralnych na wynik sprawy. Brak konkretnych argumentów czyni w tym zakresie rozpoznawany środek nieskutecznym i tym samym nie daje podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku WSA. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a.