II SA/Kr 963/18

Kraków, dnia 20 września 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 20 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. i K. K. na uchwałę nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] grudnia 2017 r. zmieniającą uchwałę nr [...] w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy [...] postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącym K. F. i K. K. [...] zł [...]) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Sygn. akt II SA/Kr [...] UZASADNIENIE Skarżący K. F. i K. K., wspólnicy [...] S.C. w K., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr [...] Rady Miasta K. z dnia 6 grudnia 2017 r. zmieniającą uchwałę nr [...] z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2017 r. poz. 8844). Skarżący zarzucili: - naruszenie przepisów art. 110 i nast. ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. prawo zamówień publicznych w zw. z art. 17 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z art. 6 K.p.a. poprzez ustalenie w § 6a ust. 4 uchwały, iż wybór oferentów świadczących usługi na przewóz osób na terenie parku zostanie dokonany poprzez zorganizowanie konkursu przez Prezydenta Miasta K. pomimo, iż powszechnie obowiązujące przepisy prawa nie przewidują takiego trybu wyłonienia podmiotów uprawnionych do przewozu osób na terenie Parku Kulturowego; - naruszenie przepisu art. 17 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w związku art. 94 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie za pomocą uchwały ograniczeń dotyczących ruchu elektrycznych pojazdów wolnobieżnych na terenie parku kulturowego, a tym samym wprowadzenie zmian organizacji ruchu w tym terenie pomimo, iż przepis ustawy nie przewiduje w tym zakresie delegacji uprawniającej Radę Miasta K. do ustanowienia zakazów i ograniczeń; - naruszenie przepisów art. 115 ustawy prawo zamówień publicznych w zw. z art. 17 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zw. z postanowieniami ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o obowiązkowych ubezpieczeniach, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i [...] Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych poprzez przewidzenie w uchwale możliwości wykazania wieku pojazdu wolnobieżnego za pomocą polisy ubezpieczeniowej pomimo, iż ubezpieczyciel przy zawarciu takiej umowy nie ma możliwości weryfikacji roku produkcji pojazdu, a polisa ubezpieczenia OC nie posiada cech dokumentu urzędowego, w konsekwencji posiadacz takiego pojazdu może dowolnie podawać wiek takiego pojazdu, bowiem nie ma możliwości weryfikacji takiej okoliczności. W związku z tak postawionymi zarzutami, na podstawie art. 94 ustawy o samorządzie gminnym, skarżący wnieśli "o stwierdzenie nieważności i uchylenie uchwały Rady Miasta K. z dnia 6 grudnia 2017 r. nr [...] zmieniającą uchwałę Nr [...] w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy [...] W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona uchwała z dnia 6 grudnia 2017 r. wprowadzona przez Radę Miasta K., a zmieniająca uchwałę Rady Miasta K. nr [...] w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy [...], stała się podstawą do zorganizowania przez Prezydenta Miasta K. konkursu, w wyniku którego zostało wydane zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia 16 maja 2018 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia wyników konkursu ofert na świadczenie usług przewozu osób za pomocą pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym na obszarze Parku Kulturowego [...], pt. "Przewóz osób na obszarze Parku Kulturowego [...]". W wyniku tak przeprowadzonego konkursu, opartego na postanowieniach uchwały, tylko jeden z kilku pojazdów skarżących uzyskał zgodę na wjazd w teren parku kulturowego. Zdaniem skarżących taka okoliczność w pełni uzasadnia naruszenie interesu prawnego przez Radę Miasta K. zaskarżoną uchwałą, a co za tym idzie, skarga spełnia przesłankę formalną do jej rozpoznania. Skarżący zauważyli, iż instytucja konkursu została ustanowiona w przepisach art. 110 i nast. ustawy prawo zamówień publicznych (p.z.p.). Zgodnie z art. 110 p.z.p. konkurs jest przyrzeczeniem publicznym, w którym przez publiczne ogłoszenie zamawiający przyrzeka nagrodę za wykonanie i przeniesienie prawa do wybranej przez sąd konkursowy pracy konkursowej, w szczególności z zakresu planowania przestrzennego, projektowania urbanistycznego, architektoniczno-budowlanego oraz przetwarzania danych. Oznacza to, iż instytucja konkursu w oparciu o polski system prawa publicznego może zostać przeprowadzona tylko i wyłącznie w konkretnych przypadkach polegających w praktyce na wytworzeniu "dzieła" materialnego będącego wynikiem szeroko rozumianej pracy twórczej uczestników konkursu. Zgłoszenie oferty na przewożenie pasażerów, a w praktyce na uzyskanie na elektryczny pojazd wolnobieżny prawa wjazdu na teren parku kulturowego, trudno uznać za efekt twórczej działalności człowieka. Co więcej, również same przepisy ustawy o ochronie zabytków nie przewidują możliwości przeprowadzenia konkursu na tego typu usługi. Innymi słowy żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie przewiduje delegacji do zorganizowania tego typu procedury w przypadku chęci ograniczenia przez zarządcę parku kulturowego wjazdu w teren strefy. Organ administracji publicznej, w tym wypadku Rada Miasta K., w swoim działaniu winna również wziąć pod uwagę przepisy procedury administracyjnej, w tym w pierwszej kolejności naczelne zasady prawa administracyjnego, a w szczególności zasadę legalizmu określoną w art. 6 K.p.a.. Skarżący wskazali na wyrok WSA w Warszawie z 14 września 2017 r. sygn. I SA/Wa [...]). W konsekwencji, zdaniem skarżących, wprowadzenie do uchwały przepisu nakazującego Prezydentowi Miasta K. zorganizowanie konkursu stanowiło naruszenie prawa. Skarżący podnieśli ponadto, iż przepis art. 17 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przewiduje konkretne enumeratywne ograniczenia, które mogą być wprowadzane na terenie parku kulturowego, takie jak zakaz: prowadzenia robót budowlanych oraz działalności przemysłowej, rolniczej, hodowlanej, handlowej lub usługowej; zmiany sposobu korzystania z zabytków nieruchomych; umieszczania tablic, napisów, ogłoszeń reklamowych i innych znaków niezwiązanych z ochroną parku kulturowego, z wyjątkiem znaków drogowych i znaków związanych z ochroną porządku i bezpieczeństwa publicznego, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 1; zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury; składowania lub magazynowania odpadów. Zdaniem skarżących uchwalenie przez Radę Miasta K. uchwały, w wyniku której ograniczono przedsiębiorcom świadczącym usługi za pomocą elektrycznych pojazdów wolnobieżnych, stanowiła przekroczenie granic upoważnienia ustawowego, a co za tym idzie również w tym zakresie została uchwalona z naruszeniem prawa. Niedopuszczalne jest również to, aby jednym ze sposobów dokumentowania wieku pojazdu było jedynie przedstawianie polisy ubezpieczeniowej pojazdu wolnobieżnego, którego dotyczyła oferta (załącznik nr [...] do uchwały pkt [...]). Po pierwsze polisa ubezpieczeniowa stanowi jedynie dowód zawarcia umowy ubezpieczeniowej i żaden przepis ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o obowiązkowych ubezpieczeniach, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i [...] Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych nie nakłada na ubezpieczyciela obowiązku weryfikacji podanych przez właściciela danych. Co więcej wobec faktu, iż pojazdy wolnobieżne typu melex nie podlegają rejestracji, w konsekwencji nie są ujawniane w CEPiK, a co za tym idzie dane podawane przez ubezpieczającego podczas ubezpieczenia pojazdu stanowi li tylko i wyłącznie jego oświadczenia i nie są i nie mogą być w żaden sposób weryfikowane. Ponadto numery seryjne wskazywane przez producenta nie są ewidencjonowane, a zatem w żaden sposób nie można ustalić na ich podstawie wieku pojazdu. W konsekwencji, wobec tak podniesionych argumentów, zdaniem skarżących zaskarżona uchwała Rady Miasta K. "winna zostać uchylona jako nieważna i przeprowadzona bez podstawy prawnej". W odpowiedzi na skargę Rada Miasta K. wniosła w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi z powodu braku po stronie skarżących interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały; nie dowiedziono by uchwała naruszała prawo i jednoczenie negatywnie wpływała na sferę prawno - materialną skarżących. W dalszej kolejności wniesiono o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podając argumentację na poparcie tego stanowiska. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego do określenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżących zaskarżoną uchwała, skarżący pismem z 26 sierpnia 2018 r. wskazali, że zaskarżona uchwała z dnia 6 grudnia 2017r. zmieniająca uchwałę Rady Miasta K. nr [...] w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy [...] stała się podstawą do zorganizowania przez Prezydenta Miasta K. konkursu, w wyniku którego zostało wydane zarządzenie Prezydenta Miasta K. z dnia 16 maja 2018 r. nr [...] w sprawie zatwierdzenia wyników konkursu ofert na świadczenie usług przewozu osób za pomocą pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym na obszarze Parku Kulturowego [...] pt. "Przewóz osób na obszarze Parku Kulturowego [...]". W wyniku tak przeprowadzonego konkursu opartego na postanowieniach uchwały tylko jeden z kilku pojazdów zgłoszonych przez skarżących uzyskał zgodę na wjazd w teren parku kulturowego. Co istotne, zaskarżona uchwała Rady Miasta K. w swojej treści zawiera postanowienia, którymi Prezydent Miasta K. organizując konkurs był związany, a które to, zdaniem skarżących, były nieprawidłowe i niezgodne z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. I tak np., zdaniem skarżących, gdyby nie postanowienie Rady Miasta K., iż wiek pojazdu można wykazać również za pomocą polisy ubezpieczeniowej, szereg pojazdów wybranych w konkursie nie spełniłoby warunków konkursu. Tym samym w postępowaniu zostałyby wybrane pojazdy oferowane przez skarżących zamiast innych pojazdów. Zdaniem skarżących gdyby nie nielegalne przeprowadzenie postępowania konkursowego, które zostało przewidziane w uchwale Rady Miasta K., skarżący w dalszym ciągu mogliby świadczyć usługi polegające na przewozie pasażerów w samym centrum miasta. Zdaniem skarżących takie okoliczności w pełni uzasadniają naruszenie interesu prawnego skarżących przez Radę Miasta K. zaskarżoną uchwałą, a co za tym idzie, skarga spełnia przesłankę formalną do jej rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy odnieść się do legitymacji skarżących do wywiedzenia skarg. Skargi zostały wniesione na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego). Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Musi to być nadto interes indywidualny, bezpośredni i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05), wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony aktem prawa miejscowego. Istotne jest, by był wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie przez K. F. i K. K. podlega odrzuceniu, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a, bowiem skarżący nie wykazali, by poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło naruszenie - w chwili zaskarżenia - ich interesu prawnego lub uprawnienia. Nie mogli zatem skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego, z powodu braku legitymacji skargowej określonej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wprowadzenie w uchwale rady gminy w przedmiocie utworzenia parku kulturowego i uchwale ją zmieniającej określonych zakazów i ograniczeń w prowadzeniu działalności usługowej może wyłącznie pośrednio wpływać na sposób prowadzenia działalności gospodarczej. Na naruszenie interesu prawnego uchwałą dotyczącą utworzenia i funkcjonowania parku kulturowego mogą powoływać się osoby, którym do nieruchomości objętej uchwałą przysługują prawa rzeczowe, czyli prawa należące do kategorii praw bezwzględnych, które wywierają skutek względem wszystkich innych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., II OSK 133/08, LEX nr 459347, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 lutego 2008 r., II SA/Bd 735/07, LEX nr 511472). Wniosek ten znajduje dodatkowe uzasadnienie w wykładni systemowej, bowiem stosownie do art. 131 ust. 1 Prawa ochrony środowiska (dalej p.o.ś.), do którego odsyła art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 130 ust. 1, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta ustala, w drodze decyzji, wysokość odszkodowania. Z przepisu art. 129 ust. 1 – 3 ustawy wynika z kolei, że wymienione w nim roszczenia (wykupu nieruchomości lub jej części, odszkodowania za poniesiona szkodę) przysługują właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu, a także innej osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości. Oznacza to, że "poszkodowanym" w rozumieniu art. 130 ust.1 p.o.ś. jest wyłącznie osoba, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości. Odpowiednie zastosowanie tego przepisu prowadzi do wniosku, że w razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskutek ustanowienia zakazów i ograniczeń, w tym prowadzenia działalności handlowej (usługowej), na terenie parku kulturowego, roszczenia o odszkodowanie przysługują wyłącznie osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości (wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2012 r., II SA/Kr 670/12, i postanowienie WSA w Krakowie z dnia 23 marca 2018 r , II SA/Kr 223/18, CBOSA). Skarżący nie powołali się na żadne prawa rzeczowe do nieruchomości położonych na terenie objętym uchwałą o utworzeniu parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy [...] (i zaskarżoną uchwałą o zmianie tej uchwały), wobec czego ich interes prawny lub uprawnienie nie zostały naruszone. Nie świadczy bowiem o tym ograniczenie działalności usługowej polegającej na przewozie osób przy wykorzystaniu pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym, bowiem obecność tych pojazdów na terenie chronionym za pomocą utworzonego parku godzi w cele tej ochrony i dlatego została odpowiednio uregulowana przez przepisy zaskarżonej uchwały. Należy przy tym stwierdzić, że konstytucyjna zasada wolności gospodarczej ani żadna inna norma - zasada nie może być źródłem interesu prawnego. Norma mająca charakter zasady prawnej nie stanowi normy prawa materialnego kształtującej w sposób bezpośredni sytuację prawną osoby wnoszącej skargę. Wywodzona z takiej normy - zasady kategoria interesu nie odpowiadałaby cechom interesu prawnego. Interes oparty na zasadzie wolności gospodarczej dawałby każdej osobie, potencjalnie zainteresowanej w przyszłości skorzystaniem z tej wolności, prawo do kwestionowania regulacji uchwał kształtujących sposób korzystania z nieruchomości na obszarze całego kraju, a zatem byłby to jedynie interes potencjalny i pośredni. Taki interes, nieoparty bezpośrednio na normie materialnoprawnej kształtującej prawo własności bądź inne prawo, z którego wynika rzeczowy tytuł prawny do nieruchomości – nie ma charakteru interesu prawnego, a należy go rozpatrywać jedynie w kategorii interesu faktycznego i ekonomicznego. Wprowadzenie w uchwale w przedmiocie utworzenia parku kulturowego i uchwale ją zmieniającej określonych zakazów i ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej lub handlowej może jedynie pośrednio wpływać na sposób prowadzenia działalności gospodarczej. Regulacje zaskarżonej uchwały dotyczą w sposób bezpośredni sposobu korzystania z nieruchomości, tj. sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Również art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie gospodarczej w zw. z art. 22, 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP, nie przyznaje interesu prawnego, którego naruszenie uzasadniałoby kwestionowanie zaskarżonej uchwały, skoro stanowi o związaniu warunkami określonymi przepisami prawa, w tym ustawą o ochronie zabytków. Zaskarżona uchwała wprowadza ograniczenia jedynie co do miejsca i sposobu korzystania z przestrzeni publicznej, a nie co do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 października 2013 r., III SA/Kr 178/13, CBOSA, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2016 r., II SA/Kr 400/16, CBOSA.). Zaskarżona uchwała nie reguluje prawa ani zasad prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżących, nie zakazuje im dalszej działalności gospodarczej. Żaden przepis zaskarżonej uchwały nie ingeruje w zasadę społecznej gospodarki rynkowej czy też zasadę wolności podjęcia i prowadzenia działalności gospodarczej. Uchwała ta nie zawiera ograniczeń podmiotowych w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Taka sytuacja miałaby miejsce wówczas, gdyby zaskarżona uchwała wyraźnie zakazywała skarżącym dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. W stanie faktycznym niniejszej sprawy możliwość podejmowania, wykonywania, czy zakończenia działalności gospodarczej skarżących nie uległa jakiemukolwiek naruszeniu, czy ograniczeniu. Argument skarżących dotyczący kwestii ilości pojazdów wolnobieżnych, jakie mogą wjechać na teren parku kulturowego, co może skutkować, czy nawet skutkuje zmniejszeniem dochodów z prowadzonej przez skarżących działalności gospodarczej – usługowej w zakresie przewozu osób, należy zakwalifikować jako twierdzenia dotyczące wyłącznie sfery faktów - interesu faktycznego, finansowego, gospodarczego skarżących, a w żadnej mierze ich interesu prawnego, legitymizującego wniesienie niniejszej skargi. W świetle zapisów zaskarżonej uchwały skarżący nadal mają nieograniczoną możliwość (uprawnienie) prowadzenia działalności gospodarczej w obszarze działalności usługowej – przewozu osób. Skarżący w dalszym ciągu dysponują prawem do podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gastronomicznej w opisanym wyżej zakresie tyle, że z wykorzystaniem innej - mniejszej niż oczekiwana przez skarżących liczby pojazdów. Podsumowując, zdaniem Sądu, należało uznać, że w świetle art. 22 Konstytucji, czy art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie sposób stwierdzić istnienia po stronie skarżących interesu prawnego w niniejszej sprawie. Sąd wskazuje, że art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie zawiera instytucji skargi powszechnej, przysługującej każdemu mieszkańcowi danej gminy. Artykuł ten reguluje prawo do wniesienia skargi tylko wtedy, gdy ustawowo chroniony interes danej osoby zostaje naruszony podjętym przez organ gminy aktem z zakresu administracji publicznej. Istotnym jest przede wszystkim to, że to sam skarżący musi wskazać na jakiekolwiek argumenty przemawiające za naruszeniem tych uprawnień, które są chronione ustawowo. To bowiem sam skarżący ma wskazać, że on uważa taki akt za naruszający jego interes prawny. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy rzeczywiście akt ten narusza prawnie chronione dobra skarżącego. Sąd w tej sprawie nie tylko wziął pod uwagę stanowisko i argumentację skarżących, ale i z urzędu zbadał, czy interes prawny skarżących został naruszony. W ocenie Sądu naruszenia tego interesu nie ma. Także podniesiona przez skarżących argumentacja koncentrująca się na kwestionowaniu zgodności z prawem zaskarżonej uchwały nie może być uznana za wykazującą naruszenie zaskarżoną uchwałą własnej indywidualnej sytuacji prawnej skarżących. Mając powyższe na uwadze należy zatem stwierdzić, że skoro skarżący nie wykazali, by poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło naruszenie ich interesu prawnego lub uprawnienia, nie mogli skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z powodu braku legitymacji skargowej w niniejszej sprawie Sąd nie miał podstaw do dokonania merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały, dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy, otwierałoby drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07, publ.: LEX nr 437511). Wobec braku w niniejszej sprawie legitymacji procesowej skarżących nie było możliwe rozpoznanie jej zarzutów dotyczących niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. zmieniła art. 58 § 1 w ten sposób, że wskazana została nowa przyczyna odrzucenia skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepis ten ma zastosowanie także w sprawach, w których postępowanie wszczęto przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej (art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r.). Istotne znaczenie tej zmiany polega na tym, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, w razie ustalenia, iż uchwała lub akt organów jednostek samorządu terytorialnego nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia, sąd oddalał skargę i rozstrzygał o tym wyrokiem, natomiast w aktualnie obowiązującym stanie prawnym sąd odrzuca skargę postanowieniem, jeżeli interes prawny lub uprawnienie skarżącego nie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą lub aktem organu jednostki samorządu terytorialnego. Oznacza to, że sąd administracyjny badał i nadal bada, czy został spełniony warunek wniesienia skargi na uchwałę lub akt organu jednostki samorządu terytorialnego w postaci naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, a zmieniła się jedynie forma rozstrzygania o tym, jeżeli warunek ten nie został spełniony (por. postanowienie NSA z 10.06.2016 r. II OSK 963/16). Z tego powodu w niniejszej sprawie Sąd skargę odrzucił, orzekając jak w pkt I sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1pkt 5a i § 3 P.p.s.a.. O zwrocie wpisu orzeczono w pkt II sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.