II FSK 245/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia NSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Dominika Kurek, po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2021 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej L. sp. z o.o. z siedzibą w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 października 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 779/18 w sprawie ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżone postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, 3) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz L. sp. z o.o. z siedzibą w C. kwotę 1020 (tysiąc dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Wyrokiem z dnia 2 września 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 799/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę L.Sp. z o.o. z siedzibą w C.(dalej: wnioskodawca, spółka, skarżąca) na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ) z dnia 21 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 2. Przebieg postępowania przed organem. 2.1. Do organu wpłynął wniosek spółki o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków poniesionych na nabycie usług wskazanych w treści umowy zlecenia z dnia 31 maja 2016 r. Przedmiotowy wniosek w ocenie organu nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 800, dalej : o.p) w związku z tym wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia. W ww. piśmie, wezwano wnioskodawcę do: 1. przeformułowania opisu stanu faktycznego w taki sposób, aby ograniczał się on wyłącznie do działalności wnioskodawcy w zakresie objętym pytaniem (wnioskodawca zobowiązany był do przedstawienia opisu stanu faktycznego odnoszącego się wyłącznie do zagadnienia związanych z zakresem żądania - pytaniem), 2. przeformułowania stanowiska wnioskodawcy w taki sposób, aby ograniczało się ono wyłącznie do przeformułowanego opisu stanu faktycznego. wnioskodawca zobowiązany został do przeformułowania własnego stanowiska w taki sposób aby nie zawierało ono stwierdzeń dotyczących opisu stanu faktycznego niedotyczącego zakresu żądania Wnioskodawcy. W dniu 5 marca 2018 r. do organu wpłynęła odpowiedź spółki na ww. wezwanie. W odpowiedzi na ww. pytania wyjaśniła, że w treści wniosku o wydanie interpretacji przedstawiła pełen opis stanu faktycznego sprawy. Wnioskodawca opisał w jaki sposób doszło do nawiązania przez niego współpracy gospodarczej z E. Sp. z o. o. oraz przedsiębiorstwem "J.". Zdaniem wnioskodawcy, we wniosku zostały zawarte szczegółowe informacje odnośnie wszystkich podmiotów prawnych zaangażowanych we współpracę wraz z podaniem ich funkcji oraz wykonywanych czynności. Postanowieniem z dnia 8 marca 2018 r. organ pozostawił wniosek spółki bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu podkreślił, że wbrew wezwaniu, wnioskodawca nie przeformułował w żądanym zakresie opisu stanu faktycznego sprawy w części, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków poniesionych na nabycie usług wskazanych w treści umowy zlecenia z dnia 31 maja 2016 r. Zatem po uzupełnieniu wniosek nadal nie spełniał wymogów formalnych. 2.2. Na ww. postanowienie spółka wniosła zażalenie, w którym zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14h o.p. podkreślając, że organ nie może jednak żądać modyfikacji opisu stanu faktycznego w ten sposób, że wnioskodawca pod dyktando organu zmieni treść wniosku, rezygnując z jego poszczególnych elementów. Uzasadniając utrzymanie w mocy postanowienia z dnia 8 marca 2018 r., organ wyjaśnił, że przepisy o.p. w sposób jednoznaczny wskazują, że organ interpretacyjny po zbadaniu złożonego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej albo wydaje interpretację indywidualną albo wzywa stronę do uzupełnienia tych braków, które również zdaniem organu są niezbędne do udzielenia odpowiedzi w sposób jednoznaczny, określając skutki niezastosowania się do wezwania. Jeżeli jednak strona mimo prawidłowo doręczonego wezwania nie uzupełni braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie i zakresie, to organ jest zobowiązany do pozostawienia podania bez rozpatrzenia. 3. Stanowiska stron w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. 3.1. W skardze spółka zarzuciła naruszenie : - art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3, art. 14h oraz art. 233 o.p., poprzez nieprawidłowe postępowanie organu, które polegało na tym, że w przypadku gdy uzna on, że przedstawiony przez wnioskodawcę opis stanu faktycznego nie jest wyczerpujący, to posiada prawo, aby na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. zażądać od wnioskodawcy modyfikacji opisu stanu faktycznego sprawy oraz postawionego przez wnioskodawcę pytania według własnego uznania organu. - art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 oraz art. 14g § 1 oraz art. 233 o.p., poprzez bezpodstawne pozostawienie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia oraz uzasadnienie tegoż rozstrzygnięcia twierdzeniem, że skarżąca nie ograniczyła opisu stanu faktycznego do zdarzeń odnoszących się wyłącznie do jej osoby, zaś pytań prawnych do skutków, dotyczących jej osoby, podczas gdy w treści wniosku o wydanie interpretacji skarżąca przedstawiała w sposób obszerny wszelkie informacje faktyczne w oparciu, o które organ był w stanie dokonać rekonstrukcji stanu faktycznego i udzielić odpowiedzi na pytania przedstawione przez skarżącą, a dotyczące skutków podatkowych związanych z zawarciem przez nią oraz wykonaniem umowy zlecenia z dnia 31 maja 2016 r. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. 4. Oceniając skargę Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia. W jego ocenie, w świetle stanu faktycznego przedstawionego we wniosku, organ interpretacyjny w sposób uzasadniony wystąpił - na podstawie art. 14b § 3 w zw. z art. 169 § 1 o.p. i art. 14h o.p. - o doprowadzenie go do stanu wymaganego przez art. 14b § 3 o.p. Złożony wniosek sformułowany został bowiem w sposób, który oznaczał, że przedmiotem zadanego pytania jest w zasadzie interpretacja stanu faktycznego, a nie przepisu prawa. Opis stanu faktycznego został przedstawiony we wniosku w sposób uniemożliwiający udzielenie prawidłowej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Interpretacja indywidualna nie może stanowić porady prawnej, w której organ kwalifikowałby dane okoliczności faktyczne pod określoną normę prawną, która jego zdaniem miałaby w sprawie zastosowanie. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżąca przedstawiła obszerny opis stanu faktycznego zawierający w znacznej mierze przytoczenie postanowień różnego rodzaju umów pomiędzy wieloma powiązanymi podmiotami, zadając jednocześnie pytanie, czy w opisanym stanie faktycznym, przysługiwało jej prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, wydatków poniesionych przez nią z tytułu nabycia od przedsiębiorstwa "J.", usług wskazanych w treści umowy zlecenia z dnia 31 maja 2016 r. Biorąc pod uwagę treść wskazanych przez skarżącą we wniosku przepisów prawa podatkowego, będących przedmiotem interpretacji (art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.), a przede wszystkim wielowariantowość zawartych w nich regulacji, nie naruszało prawa, w sposób skutkujący koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia, wezwanie z dnia 16 lutego 2018 r. do usunięcia braków formalnych wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 5.1. W skardze kasacyjnej spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego w wysokości trzykrotności norm prawem przewidzianych z uwagi na znaczny nakład pracy związany ze sporządzeniem skargi kasacyjnej oraz stawiennictwem pełnomocnika skarżącej na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) rozpoznanie sprawy na rozprawie, podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj.: 1) art. 138, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 w związku z art. 141 § 4, art. 151 i art. 153 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi skarżącej, w sytuacji gdy zaskarżone przez skarżącą postanowienie Sądu zostało wydane z obrazą przepisów o.p., co w szczególności polegało na tym, że organ w treści postanowienia naruszył: I. art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3. o.p., art. 14g o.p., art. 14h o.p. oraz art. 233 o.p. poprzez: a) przyjęcie, że w przypadku gdy uzna on, że przedstawiony przez wnioskodawcę opis stanu faktycznego nie jest wyczerpujący, to posiada prawo aby na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. zażądać od wnioskodawcy modyfikacji opisu stanu faktycznego sprawy oraz postawionego przez wnioskodawcę pytania według własnego uznania organu, w tym w szczególności w ten sposób, że wnioskodawca, zgodnie ze wskazaniami pochodzącymi od organu, zmieni treść wniosku rezygnując z jego poszczególnych elementów, podczas gdy z treści wskazanych powyżej regulacji prawnych, orzecznictwa sądowego oraz ugruntowanych poglądów doktryny prawa podatkowego wyprowadzić należy konkluzję, że uprawnienie Organu ograniczone jest wyłącznie do żądania od wnioskodawcy: a) podania brakujących informacji faktycznych, b) przytoczenia przepisów prawa podatkowego, które wymagają wykładni lub c) wskazania okoliczności faktycznych odnoszących się bezpośrednio do osoby wnioskodawcy oraz skutków podatkowych jakie mogą zaistnieć po jego stronie; zaś kategorycznie wykluczona została możliwość aby organ, bazując na powyższych regulacjach prawnych, wymagał od wnioskodawcy zmodyfikowania podanego przez niego opisu stanu faktycznego sprawy - taki sposób działania znajduje się w oczywistej sprzeczności względem obowiązującego porządku prawnego. II. art. 169 § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p., art. 14g § 1 o.p., art. 14h o.p. oraz art. 233 o.p. poprzez: a. bezpodstawne pozostawienia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego bez rozpatrzenia oraz uzasadnienie tegoż rozstrzygnięcia twierdzeniem, że skarżący nie ograniczył opisu stanu faktycznego do zdarzeń odnoszących się wyłącznie do jego osoby, zaś pytań prawnych do skutków dotyczących jego osoby, podczas gdy w treści wniosku o wydanie interpretacji Skarżący przedstawił w sposób obszerny wszelkie informacje faktyczne w oparciu o które Organ był w stanie dokonać rekonstrukcji stanu faktycznego Skarżącego i udzielić odpowiedzi na pytania przedstawione przez Skarżącego a dotyczące skutków podatkowych związanych z zawarciem przez niego oraz wykonaniem Umowy zlecenia z dnia 31 maja 2016 r. zawartej pomiędzy nim a przedsiębiorstwem "J.". - co tym samym prowadzi do konkluzji, że organ dysponował kompletem informacji niezbędnych do wydania na rzecz skarżącej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, zaś pozostawienie tegoż wniosku bez rozpatrzenia należy zakwalifikować jako przykład naruszenia procesowego prawa podatkowego. 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 138, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 § 1 w związku z art. 141 § 4, art. 151 i art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. art. 14c § 1 i art. 14h w zw. z art. 120, art. 121 §, art. 122, art. 124 O. p. oraz art. 169 § 1 o.p. poprzez oddalenie skargi Skarżącej, w sytuacji gdy w analogicznej sprawie dotyczącej: - skarżącej, WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt. I SA/Gd 770/18, uchylił w całości postanowienie organu z dnia 21 maja 2018 r., znak: [...], w przedmiocie pozostawienia wniosku skarżącej o wydanie na jej rzecz indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie podatku VAT bez rozpoznania i uznał, że organ zobowiązany jest, na gruncie identycznego stanu faktycznego jak ten objęty niniejszą skargą kasacyjną skarżącej, udzielić odpowiedzi na sformułowane przez skarżącą pytania i nie miał prawa żądać od skarżącej modyfikowania przedstawionego przez nią opisu stanu faktycznego, postawionych pytań oraz przedłożonego stanowiska własnego; - przedsiębiorstwa "J."; WSA w Olszynie w wyroku z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt: I Sa/OI 449/18, uchylił w całości postanowienie organu z dnia 21 maja 2018 r., znak: [...], w przedmiocie pozostawienia wniosku ww. przedsiębiorcy o wydanie na jego rzecz indywidualnej interpretacji podatkowej w zakresie podatku VAT bez rozpoznania i uznał, że organ zobowiązany jest, na gruncie analogicznego stanu faktycznego jak ten objęty niniejszą skargą kasacyjną skarżącej, udzielić odpowiedzi na sformułowane przez ww. przedsiębiorcę pytania i nie miał prawa żądać od ww. przedsiębiorcy modyfikowania przedstawionego przez niego opisu stanu faktycznego, postawionych pytań oraz przedłożonego stanowiska własnego; co tym samym oznacza, że: - obrocie prawnym funkcjonują dwa sprzeczne ze sobą rozstrzygnięcia WSA w Gdańsku, wydane na gruncie identycznego stanu faktycznego; jedno prawidłowe (z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt: I Sa/Gd 770/18), drugie zaś nieprawidłowe (Wyrok), dowodzi to że Sąd, wydając zaskarżony Wyrok, naruszył dyrektywę nakazującą mu działać w sposób logiczny, spójny oraz konsekwentny i w związku z tym oceniać w sposób identyczny konsekwencje podatkowe działań podmiotów znajdujących się w identycznych stanach faktycznych, aby w ten sposób pogłębiać zaufanie uczestników obrotu gospodarczego do czynności podejmowanych przez organy administracji skarbowej oraz sądy; okoliczność taka stanowi oczywiste naruszenie zasady równości wobec prawa, stabilności treści prawa podatkowego oraz wypływających z niego obowiązków; - zaskarżony Wyrok jest w sposób oczywisty sprzeczny z wydanym w analogicznej sprawie orzeczeniem WSA w Olsztynie z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt: I Sa/OI 449/18, zapadłym w sprawie ze skargi przedsiębiorstwa "J.". 3) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 138, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 § 1 w związku z art. 141 § 4, art. 151 i art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. art. 14c § 1 i art. 14h w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 124 o.p., co polegało na nie przedstawieniu przez Sąd w treści uzasadnienia Wyroku kontrargumentów przeciwko argumentom powołanym przez Skarżącą w treści skargi do WSA w Gdańsku - w treści Wyroku brak było polemiki z tezami mającymi swoje źródło w powołanych przez Skarżącą orzeczeniach sądów administracyjnych. 5.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości, zasądzenie od organów podatkowych na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także o rozpoznanie sprawy na rozprawie. 5.3. Pismem z dnia 6 lutego 2019 r. spółka złożyła replikę na odpowiedź na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6.1. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę na rozprawie (art. 15 zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, ustalił, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. 6.2. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy rozstrzygnięcia, czy wobec brzmienia art. 14b § 3 o.p. strona na wezwanie organu interpretacyjnego obowiązana była do "przeformułowania opisu stanu faktycznego w taki sposób, aby ograniczał się on wyłącznie do działalności Wnioskodawcy w zakresie objętym pytaniem [...] oraz przeformułowania stanowiska [...] w taki sposób, aby ograniczało się ono wyłącznie do przeformułowanego opisu stanu faktycznego". W uzupełnieniu wniosku skarżąca, w odpowiedzi na ww. wezwanie wyjaśniła, że w treści wniosku o wydanie interpretacji przedstawiła pełen opis stanu faktycznego sprawy. Opisała w jaki sposób doszło do nawiązania przez nią współpracy gospodarczej z E. Sp. z o. o. oraz przedsiębiorstwem "J.". Jej zdaniem, we wniosku zostały zawarte szczegółowe informacje odnośnie wszystkich podmiotów prawnych zaangażowanych we współpracę wraz z podaniem ich funkcji oraz wykonywanych czynności. Organ uznał natomiast, że wobec niezastosowania się do wezwania wniosek nadal nie spełniał wymogów formalnych dlatego na podstawie art. 14g § 1 oraz art.169 § 1 i 4 w zw. z art.14h o.p. pozostawiono wniosek bez rozpoznania. Stanowisko takie zaaprobował Sąd pierwszej instancji. 6.3. Z przedstawioną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej oraz Sąd pierwszej instancji argumentacją nie można się zgodzić. Celem instytucji indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego jest możliwość uzyskania przez podatnika, płatnika lub inkasenta stanowiska organu co do wykładni i stosowania tych przepisów w indywidualnych sprawach. Zainteresowany może zatem zwrócić się do organu interpretacyjnego o ocenę jego stanowiska co do stanu prawnego dotyczącego przedstawionego przez zainteresowanego, stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wnioskodawca poza wyczerpującym przedstawieniem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego musi przedstawić własny pogląd co do tego, jakie przepisy i dlaczego będą miały w danym przypadku zastosowanie. Formułując własne stanowisko w sprawie zainteresowany jest zatem zobligowany wskazać konkretny przepis (przepisy), które jego zdaniem regulują skutki podatkowoprawne przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wymóg taki wynika z art. 14b § 3 o.p. Interpretacja zaś, stosownie do art. 14c § 1 o.p., zawiera wyczerpujący opis przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Porównanie wskazanych powyżej przepisów wskazuje zatem na to, że organ związany jest stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku, a ponadto, że jego obowiązkiem jest jedynie odniesienie się do poglądu wnioskodawcy co do skutków podatkowoprawnych podanych faktów (por. wyrok NSA z 13 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 1092/18). Żądanie, aby stan faktyczny został przedstawiony w sposób wyczerpujący, ma charakter perswazyjny, ma charakter sugestii w stosunku do wnioskodawcy, którego mogą dotknąć konsekwencje wadliwego opisu stanu faktycznego (por. J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, LexisNexis, wyd. 1, Warszawa 2013, s. 126). Zgodnie z art. 14g § 1 o.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia. Jednakże w przypadku interpretacji podatkowych odpowiednie zastosowanie (vide art. 14h o.p.) ma art. 169 § 1 o.p., który stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. 6.4. W świetle art. 168 § 2 o.p. podanie powinno zawierać m.in. treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adres (miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności) lub adres do doręczeń w kraju, a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych. Zgodnie z art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Przyjąć zatem należy, że zadaniem wnioskodawcy było dokładne i wyczerpujące opisanie stanu faktycznego oraz przedstawienie własnej oceny, czy wydatki poniesione na nabycie usług wskazanych w treści umowy zlecenia z dnia 31 maja 2016 r. mogą być zaliczone do kosztów podatkowych. Wskazać należy, że wbrew stanowisku organu interpretacyjnego w przedmiotowej sprawie wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej co do zasady zawierał wszystkie treści niezbędne do jej wydania. To, że w ocenie organu interpretacyjnego w opisie stanu faktycznego poświęcono zbyt wiele uwagi relacji wnioskodawcy z innymi podmiotami oraz powiązaniom gospodarczym innych podmiotów nie powoduje, że wniosek nie zawierał wyczerpującego opisu stanu faktycznego, co pośrednio potwierdził sam organ nie wzywając wnioskodawcy do uzupełnienia opisu elementów stanu faktycznego lecz jedynie do jego modyfikacji (skrócenia). W trybie żądania uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe czy też błędne. Elementy te organ podatkowy powinien precyzyjnie wskazać w wezwaniu, wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej. Jeżeli przedstawiony przez podatnika stan faktyczny pozwala na udzielenie odpowiedzi na sformułowane pytanie należy to uczynić, nawet jeżeli w opisie stanu faktycznego znalazły się także "zbędne" zdaniem organu informacje. Jeżeli zaś nie pozwala, to należy wezwać o dalsze niezbędne informacje, lecz odnoszące się do okoliczności faktycznych i prawnych związanych z wnioskiem, czego dotyczy art. 14b § 2 i § 3 o.p. Pozostawiając wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia organ winien nie tylko wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera, ale powinien przede wszystkim wykazać poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego), że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej i zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy nie przedstawił przekonującej argumentacji wskazującej, że do interpretacji art. 15 u.p.d.o.p. niezbędne jest przeformułowania opisu stanu faktycznego w taki sposób, aby ograniczał się on wyłącznie do działalności wnioskodawcy. Podsumowując należy stwierdzić, że Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w skardze kasacyjnej, że w rozpoznawanej sprawie organ nie miał podstaw, aby wzywać spółkę w trybie art. 169 § 1 o.p. do precyzowania informacji, które zostały już wyczerpująco przedstawione we wniosku i zobowiązany był udzielić odpowiedzi merytorycznej dotyczącej wątpliwości prawnych spółki. Tym samym uznać należy, że w sprawie doszło do nieprawidłowego zastosowania art. 14g oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14b § 3 o.p. 7. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji oraz uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 209, art. 203 pkt 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a.