II SA/Kr 361/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara- Dubiel WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2016 r. sprawy ze skargi "S" Sp. z o.o. Sp. k. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie pozwolenia na budowę po wznowieniu postępowania skargę oddala. Starosta decyzją nr [...] z 7 lipca 2015 r., znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku "S" Sp. z o.o. Sp. komandytowa [...] w Ł., dalej "spółka" lub "skarżąca", o pozwolenie na budowę, zatwierdził projekt budowlany i udzielił ww. spółce pozwolenia na budowę budynku usługowego (sklepu budowlanego) z częścią magazynową, zasilania energetycznego nn, zewnętrznej instalacji centralnego ogrzewania, komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi, wagi samochodowej 50 T, kanalizacji deszczowej oraz przebudowę sieci wodociągowej, na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym C., gmina Ł. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 w związku z art. 82 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 290), dalej "P.b.", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; obecnie Dz.U. z 2016 r., poz. 23), dalej "K.p.a.". W uzasadnieniu decyzji organ wskazał m.in., że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy Ł. z 12 lutego 2014 r. (Dz.Urz.Woj. nr 302 z 24 kwietnia 2007 r., ze zm.) i leży w terenach komercyjnych oznaczonych symbolem UK. Wskazał również, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji zamyka się w działce [...]. S. M., będący współwłaścicielem działki ew. nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką nr [...], wystąpił do Starosty z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Starosty z 7 lipca 2015 r., wskazując art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jako podstawę wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania wskazał, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 października 2014 r., sygn. akt: II SA/Kr 1089/14, stwierdzono nieważność uchwały Rady Gminy Ł. 12 lutego 2014 r. nr [...] zatwierdzającej zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł.- Część "A", a działka nr ewid. [...] położona w C. znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. We wniosku podniesiono, iż S. M. jako współwłaściciel tej działki winien posiadać przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji. Starosta postanowieniem z 12 sierpnia 2015 r. znak: [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną ostateczną decyzją z 7 lipca 2015 r.. Starosta decyzją z dnia 24 września 2015 r. znak [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 82 ust. 1 i ust. 2 P.b., odmówił uchylenia w postępowaniu wznowieniowym własnej ostatecznej decyzji nr [...] z dnia 7 lipca 2015 r.. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że S. M. nie powinien był być stroną postępowania o wydanie spółce pozwolenia na budowę, gdyż jego działka nie znajduje się w obrębie oddziaływania obszaru planowanej inwestycji, który to obszar ogranicza się do działki ewidencyjnej nr [...]. Dalej organ wskazał, że obszar oddziaływania planowanej inwestycji został ustalony na podstawie informacji zawartych w projekcie budowlanym, po dokonaniu oceny funkcji, wysokości projektowanego budynku, jego odległości od granic działek sąsiednich i odległości od zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich oraz po dokonaniu oceny uciążliwości infrastruktury projektowanej na działce nr ewid. [...]. Ustalając obszar oddziaływania projektowanej inwestycji organ wskazał, że przeanalizował możliwość przesłaniania istniejącej i ewentualnej przyszłej zabudowy na działce nr ewid. [...] (biorąc pod uwagę wysokość ściany przesłaniającej budynku projektowanego - 4,95 m oraz odległość tego budynku od granicy działki nr [...] wynosi 4,3 m, a od budynku mieszkalnego istniejącego na działce nr [...]- 10,23 m). Organ stwierdził, że planowana inwestycja, w świetle wymagań zawartych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.; obecnie tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), dalej, "rozporządzenie MI"), nie spowoduje utrudnień w ewentualnej przyszłej zabudowie na działce wnioskodawcy. Organ uznał również, że projektowana inwestycja nie spowoduje ograniczeń w możliwości zabudowy działki nr [...] wynikających z przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego zawartych w § 271 rozporządzenia MI oraz wynikających z usytuowania miejsc postojowych dla samochodów osobowych (§ 19 rozporządzenia MI). Uznał ponadto, że zgodnie z zamieszczoną w projekcie analizą akustyczną, funkcjonowanie i eksploatacja projektowanego sklepu budowlanego nie spowoduje zagrożenia dla środowiska w zakresie emisji hałasu, gdyż będzie spełniała wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Organ ustalił, że nie nastąpi generowanie hałasu przekraczającego 55 Db. Zdaniem organu sposób odprowadzenia wód opadowych również nie spowoduje oddziaływania na działki sąsiednie, co wynika z przyjętego rozwiązania w zakresie zagospodarowania wodami opadowymi, znajdującego się w projekcie budowlanym. Organ stwierdził też, że żaden przepis prawa materialnego nie wskazuje na to, aby projektowana inwestycja w jakikolwiek sposób ograniczała możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej, tj. działki nr [...], zatem działka ta nie znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Stąd jej właściciel – S. M. nie jest stroną postępowania, a nieprawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 października 2014 r., sygn. II SA/Kr 1089/14, nie wywołuje skutków prawnych, więc nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania. S. M. wniósł od powyższej decyzji odwołanie zarzucając naruszenie art. 3 pkt 20 P.b. oraz art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.. Zarzucił błędne przyjęcie przez organ, że nie przysługuje mu przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędną ich interpretację oraz nieuwzględnienie słusznego interesu strony. Odwołujący stwierdził, że wykładnia przepisu art. 3 pkt 20 P.b. dokonana w niniejszej sprawie przez organ sprowadza się do przyjęcia, że jeżeli założenia projektowe są zgodne z przepisami technicznymi dotyczącymi warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, to właściciel działki bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją nie jest stroną postępowania. Takie stanowisko organu I instancji w ocenie odwołującego jest wadliwe, bo nie uwzględnia przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt 20 P.b. - takich jak: przepisy dotyczące ochrony środowiska, przepisy prawa cywilnego, a także norm konstytucyjnych. Ocena oddziaływania inwestycji na działkę sąsiednią nie może sprowadzać się jedynie do weryfikacji odległości projektowanego budynku od granicy działki czy odległości od budynków sąsiednich. Właściciel nieruchomości sąsiedniej, musi mieć zapewnione prawo do zapoznania się z przyjętymi rozwiązaniami projektowymi, szczególnie w sytuacji, gdy inwestycja może zmienić dotychczasową sytuację urbanistyczno-środowiskową bezpośredniego otoczenia. W takiej sytuacji dochodzi często do naruszeń w prawie do zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej, wynikającego z przepisów odrębnych na przykład przepisów prawa cywilnego lub ustawy o planowaniu przestrzennym. Powyższe przesądza w ocenie odwołującego o konieczności uchylenia decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, z uwagi na wadliwość postępowania I instancji (art. 145 § 1 pkt 4 i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a.). Na poparcie swoich tez odwołujący się przywołał orzeczenia sądów administracyjnych. Zarzucił także, że organ popadł w wewnętrzną sprzeczność, w jednej części uzasadnienia pisząc, że inwestycja jest zgodna z planem miejscowym, by w innej twierdzić, że nie może badać zgodności z planem, z uwagi na brak podstaw wznowienia. Wojewoda decyzją z dnia 20 stycznia 2016 r. znak [...], na podstawie art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 1 i ust. 3 P.b. oraz art. 138 § 2 K.p.a., uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż S. M. winien był być stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, gdyż planowana inwestycja oddziałuje na jego działkę o numerze [...]. Organ II instancji wskazał, że organ I instancji nie przeprowadził wnikliwej analizy obszaru oddziaływania spornej inwestycji w kontekście art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b.. Stwierdził, że jak wynika z treści orzeczeń sądowoadministracyjnych, ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje szeroki zakres badania oddziaływania nieruchomości objętej inwestycją na inne działki budowlane, bowiem wyliczenie zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. ma charakter jedynie przykładowy. Organ wskazał, że samo zachowanie wymaganych odległości dla danych obiektów, czy też brak ograniczeń dopływu światła dziennego, nie oznacza jeszcze, że oddziaływanie planowanego obiektu nie wykracza poza teren nieruchomości, na której jest realizowana inwestycja. Ustawowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" nie daje podstaw do zawężającego rozumienia tego określenia. Ustawodawca wprowadzając w art. 3 pkt 20 P.b. definicję "obszaru oddziaływania obiektu" odsyła do przepisów odrębnych, do których należy zaliczyć nie tylko rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ale i przepisy dotyczące ochrony przeciwpożarowej, przepisy Prawa wodnego, Prawa ochrony środowiska, przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego itp. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. O obszarze oddziaływania za każdym razem będą zatem decydować indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Organ zauważył również, że w świetle art. 28 K.p.a., jak też art. 28 ust. 2 P.b., przy badaniu legitymacji procesowej wnioskodawcy lub innych osób nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny danej osoby, a jedynie to, czy interes taki jej przysługuje. Okoliczność ewentualnego naruszenia interesu prawnego właściciela nieruchomości w związku z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę musi być weryfikowana przy zapewnieniu każdej stronie udziału w postępowaniu. Nie jest zatem możliwe, że określona osoba nie jest stroną postępowania w sytuacji, gdy z uwagi na zarzuty przez nią podnoszone, wymaga wyjaśnienia i rozstrzygnięcia właśnie to, czy interes prawny tej osoby nie został naruszony w świetle przepisów prawa mających zastosowanie w konkretnej sprawie. Na poparcie ww. tez organ przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 października 2013 r., sygn. akt II OSK 1039/12 oraz z 7 listopada 2014 r., sygn. akt: II OSK 978/13. W ocenie organu odwoławczego oddziaływanie projektowanej inwestycji na działkę nr [...] występuje, ponieważ projektowany budynek ogranicza nasłonecznienie pomieszczeń mieszkalnych w budynku istniejących na tej działce. Organ odwoławczy polecił organowi I instancji wyjaśnić, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, czy został zapewniony dostęp światła słonecznego do pomieszczeń mieszkalnych w budynku istniejącym na działce nr [...], usytuowanych od strony działki objętej inwestycją, czyli od strony wschodniej, przez co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach od 7.00-17.00 - zgodnie z § 60 rozporządzenia MI w sprawie warunków technicznych. Organ odwoławczy zauważył, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji nie zawiera odpowiedniej analizy - linijki słońca, o której mowa w cytowanym wyżej § 60 rozporządzenia MI. Mimo tego organ odwoławczy dokonał analizy w tym zakresie (posiadał niepełne dane - brak informacji co do pomieszczeń mieszkalnych i okien w budynku na działce nr [...]) i uznał, że pomieszczenia usytuowane przy ścianie wschodniej tego budynku, do czasu realizacji projektowanego budynku usługowego na działce nr [...], miały zapewnione nasłonecznienie w godz. 7.00 - 10.00. Projektowany budynek ograniczył jednak ten dostęp do około dwóch godzin (analiza wykazała, że będą one oświetlone co najwyżej w godzinach od 8.00-10.00), zatem należy wyjaśnić, czy spełnione zostaną warunki określone w § 60 rozporządzenia MI. Organ odwoławczy stwierdził także oddziaływanie projektowanej inwestycji na działkę nr [...] ze względu na przepisy § 271 rozporządzenia MI, dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków ze względu na ich usytuowanie. W przypadku zamiaru rozbudowy budynku mieszkalnego istniejącego na działce nr 381, w taki sposób, że konstrukcje i ściany wykonane byłyby z drewna, w projekcie budowlany należałoby uwzględnić przepisy § 271 ust. 2 rozporządzenia MI. Z powyższego wynika, że inwestor chcąc rozbudować budynek w opisany sposób, musiałby odsunąć się od granicy z działką nr [...] na odległość 7,70 m, aby odległość pomiędzy budynkami wynosiła 12 m. Organ odwoławczy zwrócił ponadto uwagę na ustalenia w części opisowej do projektu architektoniczno-budowlanego dotyczące ochrony przeciwpożarowej - karta [...] projektu: "7. Podział obiektu na strefy pożarowe. Przewiduje się jedną strefę pożarową - ZL III obejmującą cały budynek usługowy. Wielkość strefy (pow. wewnętrzna) - 432,30 m2 (w tym pomieszczenia magazynowe - 293,53 m2)". Z powyższego wynika, że przedmiotowy budynek mieszkalny z częścią magazynową, wynoszącą ok. 70% powierzchni całego budynku usługowego, został zakwalifikowany do jednej strefy pożarowej jako - ZL III. Zgodnie z § 3 pkt 5, § 209 rozporządzenia MI, budynek usługowy lub handlowy zaliczany jest do budynków użyteczności publicznej, które z kolei zaliczane są do kategorii zagrożenia ludzi ZL. Jednakże budynki magazynowe określane są jako PM. Powyższe wymaga wyjaśnienia, z uwagi na przepisy określone - w § 271 ust. 1 rozporządzenia MI, dotyczące wymaganych odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, w zależności od rodzaju budynku zaliczonego do kategorii zagrożenia ludzi - ZL i PM. Zdaniem organu odwoławczego Starosta w ramach wznowionego postępowania nie przeprowadził odpowiedniej analizy mającej wyjaśnić, czy usytuowanie zabudowy o charakterze usługowym (z częścią magazynową) w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej istniejącej na działce nr [...] ograniczy możliwość zagospodarowania tej działki zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem. Tymczasem kwestia ta ma wpływ na wykonywanie prawa własności - art. 140 Kodeksu cywilnego, o czym mowa w wyroku WSA w Krakowie z 7 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1089/14, zapadłym w związku ze skargą S. M. na Uchwałę Rady Gminy Ł. z 12 lutego 2014 r. nr [...] (Dz.Urz.2014.1072) w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. - Część "A": "W sprawie niesporne jest, że skarżący S. M. to współwłaściciel (wraz z żoną) działki sąsiadującej nr [...] bezpośrednio z działką objętą zmianą planu (dz. nr [...])". Zdaniem organu ustalenia kwestionowanej uchwały w przedmiocie planu miejscowego wpływają na sytuację prawną skarżącego, jako właściciela wskazanej nieruchomości, bowiem wskazują na konkretne ograniczenia w wykonywaniu prawa własności (art. 140 Kodeksu cywilnego), co przemawia za potrzebą ochrony własnego interesu w szerokim rozumieniu. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowa inwestycja zdecydowanie ogranicza zagospodarowanie działki sąsiedniej nr [...], będącej własnością S. M. "S" Sp. z o.o. Sp. k. w Ł.wniosła na ww. decyzję Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie żądając jej uchylenia. W uzasadnieniu ww. skargi spółka zarzuciła obrazę następujących przepisów prawa: 1) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 P.b. polegającą na uznaniu, iż działka [...] znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji planowanej na działce [...], a w związku z tym jej właściciel winien być uczestnikiem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji, 2) art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z § 271 rozporządzenia MI, polegającą na przyjęciu, że z uwagi na zapisy wskazanego paragrafu, prawa właściciela działki [...] mogą zostać w przyszłości ograniczone w rozumieniu art. 3 pkt. 20 P.b., co powoduje, iż jego działka znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości inwestycyjnej, co w konsekwencji daje mu prawo do bycia uczestnikiem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. W uzasadnieniu skargi spółka zakwestionowała ustalenia zaskarżonej decyzji odnośnie oddziaływania inwestycji na sąsiednią działkę nr ewid. [...] przez: - ograniczenie nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych w budynku istniejącym na tej działce oraz - z uwagi na brzmienie § 271 rozporządzenia MI, wymuszenie na właścicielu działki [...] odsunięcie się od granicy z działką [...] na odległość 7,70 m, w razie, gdyby chciał on rozbudować swój budynek w taki sposób, że konstrukcje i ściany wykonane byłyby z drewna. Strona skarżąca zakwestionowała również ustalenia w zakresie wątpliwości co do prawidłowego określenia strefy pożarowej jednolicie dla całego budynku, jako ZL III, z uwagi na występującą w nim część magazynową. W ocenie skarżącej spółki kwestie ewentualnego zacienienia budynku usytuowanego na działce [...] zostały wzięte pod uwagę przez projektantów już na etapie projektowania inwestycji planowanej na działce [...]. Wykonano linijkę słońca, z której wynika, że w dniach równonocy, tj. 21 marca i 21 września, część wschodnia budynku znajdującego się na działce [...] jest zacieniona wyłącznie w godzinach od 7 do 8 rano, a przez pozostałą część dnia w pełni korzysta ze światła słonecznego. Co więcej, od strony wschodniej w budynku tym znajduje się wyłącznie wejście wraz z korytarzem oraz kuchnią, brak jest natomiast pomieszczeń mieszkalnych, do których odnoszą się określone w rozporządzeniu wymogi. Wojewoda nie przedstawił analizy, na której się oparł, a z której rzekomo miałoby wynikać, że przedmiotowy budynek miałby być oświetlony "najwyżej w godzinach od 8.00-10.00". Z informacji skarżącego wynika, że żadna tego typu analiza nie została przeprowadzona. Także sam odwołujący się S. M. takiego argumentu nie podnosił. Podniesiono, że podstawowe wymogi określające odległości budynków od granic działek sąsiadujących zawarte są w § 12 rozporządzenia MI i do tych wymogów projektujący winien się stosować. Te wymogi również mogą decydować o tym, czy właściciel nieruchomości sąsiedniej winien być uczestnikiem postępowania np. w sytuacji, gdy parametry określone w tym przepisie z jakichś względów nie miałyby być zachowane. Przepisy art. 271 - 273 rozporządzenia MI są przepisami dodatkowymi, których konstrukcja wyraźnie wskazuje na to, że dotyczą sytuacji, w której budynek na nieruchomości sąsiedniej już istnieje, a inwestor planuje budowę obiektu, którego ściany są łatwopalne. Wtedy musi się zastosować do regulacji tam zawartych i odsunąć swój budynek na odpowiednią odległość. Przepisy nie nakładają jednak na inwestora, który buduje z materiałów spełniających kryteria przeciwpożarowe, przewidywania z góry możliwej ewentualności polegającej na tym, że sąsiad w przyszłości może zechce budować u siebie z materiałów mniej odpornych pożarowo. W przeciwnym razie okoliczność ta byłaby przez ustawodawcę z góry wzięta pod uwagę przy konstruowaniu wymogów zawartych w § 12 rozporządzenia MI. Obecnie obowiązujące przepisy są tak skonstruowane, że dają więcej swobody właścicielowi, który buduje wcześniej. Sąsiad musi się następnie dostosować do istniejącego stanu faktycznego. Konieczność ta nie stanowi jednak o ograniczeniu go w jego własności, gdyż co do zasady, nie jest on pozbawiony możliwości zagospodarowania swojej działki, musi jedynie zachować odpowiednią do aktualnej sytuacji odległość lub też zastosować odpowiednie materiały do budowy. Takie rozwiązanie stanowi pewien konieczny i rozsądny zarazem kompromis pomiędzy dwoma równorzędnymi, a niekiedy rywalizującymi ze sobą uprawnieniami właścicieli sąsiadujących działek polegającymi na możliwości zagospodarowania swojego terenu zgodnie z własnym upodobaniem. Skoro zatem, wskutek spełnienia przez inwestora wymogów § 12 rozporządzenia MI, podstawowy interes właściciela działki [...] nie został zagrożony, zdaniem strony skarżącej nie zostały spełnione przesłanki z art. 3 ust. 20 P.b. uprawniające do wzięcia udziału przez S. M. w postępowaniu w charakterze uczestnika w oparciu o art. 28 ust. 2 P.b.. W szczególności S. M. nie mógłby wpłynąć na odmowę wydania sąsiadowi pozwolenia na budowę wyłącznie z powodu twierdzenia, iż w przyszłości być może zechce rozbudować swój budynek o część drewnianą. Brak jest możliwości przesądzenia, czy taki projekt zostanie w przyszłości zrealizowany, czy też nie i dlatego nie może on wpływać na aktualne prawo do zagospodarowania swojej nieruchomości przez sąsiada. Gdyby natomiast aktualnie istniejący na działce [...] budynek był skonstruowany z materiałów łatwopalnych, niewątpliwie właściciel działki [...] musiałby to w swoim projekcie wziąć pod uwagę i odpowiednio odsunąć się od istniejącego budynku. Odnośnie wątpliwości Wojewody dotyczących określenia dla całości budynku strefy pożarowej jako ZLIII, zdaniem strony skarżącej, inwestor udzielił już na ten temat Staroście wystarczających wyjaśnień w swoim piśmie z dnia 26 czerwca 2015r.. Otóż w przypadku, w którym podstawową funkcją budynku jest funkcja usługowa (sklep), a połączona ze sklepem część magazynowa spełnia jedynie funkcję służebną, przepisy dopuszczają jednolite określenie strefy pożarowej dla całości budynku jako ZLIII. Powyższe twierdzenie wynika z brzmienia § 212 ust. 8 rozporządzenia MI interpretowanego a contrario. Przepis ten stanowi, że jeżeli w budynku znajdują się pomieszczenia produkcyjne, magazynowe lub techniczne, niepowiązane funkcjonalnie z częścią budynku zaliczoną do ZL, pomieszczenia te powinny stanowić odrębną strefę pożarową, dla której oddzielnie ustala się klasę odporności pożarowej, zgodnie z zasadami określonymi w ust. 4, z zastrzeżeniem § 220. Skoro zatem w budynku znajduje się pomieszczenie magazynowe powiązane funkcjonalnie z częścią budynku zaliczoną do ZL, pomieszczenie to nie musi stanowić odrębnej strefy pożarowej. Takie współistnienie pomieszczeń magazynowych ze strefą ZL potwierdza też pośrednio § 19 ust. 3 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów z dnia 7 czerwca 2010 (Dz.U. nr 109, poz. 719), który wprowadza regulację dla pomieszczeń magazynowych usytuowanych w strefie ZLIII. Strona skarżąca dodała, że uprawniony rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń do przyjętej klasyfikacji, a gotowy budynek został odebrany również przez strażaków, w konsekwencji inwestorowi wydano pozwolenie na użytkowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na rozprawie w dniu 31 maja 2016 r. strona skarżąca przedłożyła kserokopię decyzji Starosty z 12 kwietnia 2016 r. znak [...], wydaną po ponownym rozpoznaniu sprawy - w wyniku decyzji uchylającej Wojewody z 20 stycznia 2016 r.. Decyzją tą Starosta stwierdził, że "zaskarżona decyzja Starosty nr [...] z dnia 7 lipca 2015 r. została wydana z naruszeniem prawa. Starosta nie uchylił jednak ww. decyzji własnej z 7 lipca 2015 r. na podstawie art. 146 § 2 K.p.a. wskazując, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że prowadził postepowanie wyjaśniające zgodnie z wytycznymi Wojewody, w wyniku którego inwestor uzupełnił projekt budowlany w żądanym zakresie, związanym z ewentualnym oddziaływaniem na działkę sąsiednią. Organ stanął na stanowisku, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji obejmuje działkę [...]. Starosta wskazał ponownie również, że projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy Ł. z 12 lutego 2014 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, a zatem sąd administracyjny orzeka w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Mając na uwadze treść powołanych wyżej przepisów, a także okoliczności niniejszej sprawy wynikające z akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego oraz przebiegu postępowania należy stwierdzić, że skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym usunięcie jej z obrotu prawnego. Na wstępie należy wskazać, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową, która ma na celu ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ostateczną decyzją w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 K.p.a.. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, można wyróżnić fazę wstępną, w której dokonuje się oceny wniosku o wznowienie postępowania pod kątem dopuszczalności wznowienia postępowania (w szczególności, czy wniosek dotyczy ostatecznej decyzji, czy został wniesiony z zachowaniem ustawowego terminu i zawiera podanie przesłanki wznowieniowej). Po zbadaniu zachowania ww. warunków formalnych, obowiązkiem organu jest wszczęcie postępowania wznowieniowego i dokonanie ustalenia, w ramach postępowania rozpoznawczego, czy podana przez wnioskodawcę przesłanka wznowieniowa rzeczywiście zaistniała, a także rozstrzygnięcie o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Przedmiotem kontroli sądowej w sprawie była decyzja Wojewody, którą na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił decyzję I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Postępowanie toczyło się w wyniku wznowienia postępowania, opartego na przesłance art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.. W niniejszej sprawie S. M., współwłaściciel działki nr [...], sąsiadującej z planowaną inwestycją, wniósł o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ponieważ nie brał udziału w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę mimo, że w jego ocenie inwestycja ta bezpośrednio oddziałuje na jego działkę. Jak prawidłowo stwierdził organ I instancji, w niniejszym postępowaniu przy ustalaniu stron należy stosować art. 28 ust. 2 P.b.. Wyjaśnić przy tym należy, że krąg stron w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b. obejmuje inwestora oraz m.in. właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Powyższa regulacja stanowi urzeczywistnienie wyrażonej w art. 5 pkt 9 P.b. zasady poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. W pierwszej kolejności za takie nieruchomości uznane mogą być nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji. W myśl art. 3 pkt 20 P.b. przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, przewidujących szczegółowe wymagania w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Sąd dokonał w sprawie również oceny, czy organ drugiej instancji, wydając decyzję kasacyjną, nie naruszył art. 138 § 2 K.p.a.. Stosownie do treści art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podjęcie takiej decyzji poprzedzone musi zatem zostać oceną dokonywaną w kontekście przesłanek cytowanego przepisu, przy uwzględnieniu treści właściwych norm prawa materialnego, dotyczących istoty rozpoznawanej sprawy. Z powyższego wynika więc, że co do zasady orzeczenie organu odwoławczego winno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 K.p.a.), zaś uprawnienia kasacyjne tego organu mają charakter wyjątkowy i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. W sprzeczności z art. 138 § 2 K.p.a. pozostaje zatem wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja była dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które z powodzeniem można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym. Zdaniem Sądu organ odwoławczy prawidłowo i słusznie zastosował ten przepis. Organ I instancji naruszył bowiem przepisy postępowania i zaniechał wyjaśnienia sprawy w koniecznym zakresie, mającym istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy trafnie uchylił zaskarżoną decyzję, ponieważ dokonując kontroli instancyjnej zasadnie powziął istotne wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy i stwierdził, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Projekt budowlany nie zawierał bowiem odpowiedniej analizy - linijki słońca, o której mowa w § 60 rozporządzenia MI. Organ odwoławczy posiadał również niepełne dane - brak informacji co do pomieszczeń mieszkalnych i okien w budynku na działce nr [...]. Wskazać należy, że skoro postępowanie administracyjne ma w szczególności zapewnić ochronę interesów prawnych stron to, zdaniem Sądu, wątpliwości co do legitymacji do udziału w postępowaniu w charakterze strony należy rozstrzygać na korzyść podmiotu domagającego się uznania go za stronę postępowania (por. wyrok NSA z 29 września 2010 r. II OSK 1481/09 Lex 668544). Wracając do istoty postępowania wznowieniowego należy wskazać, że regulują je art. 149 § 1, art. 151 § 1 – 2 K.p.a., z którymi w ścisłym związku pozostaje też art. 146 § 1 – 2 K.p.a.. Stosownie do art. 151 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Powyższa regulacja określa dwa zasadnicze rodzaje decyzji, jakie mogą zapaść po przeprowadzeniu przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Trzeci rodzaj decyzji został określony w art. 151 § 2 K.p.a. i przewiduje, że przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. W myśl art. 146 K.p.a.: § 1. Uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. § 2. Nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Wobec powyższego kluczowe w sprawie było stwierdzenie, że wbrew poglądowi organu I instancji, zaistniała w sprawie przesłanka wznowienia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, bowiem organ pomiął S. M. jako stronę postępowania i w efekcie bez własnej winy nie brał on udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę (art. 145 § 1 ust. 4). W świetle powyższego Sąd stwierdził, że prawidłowo organ odwoławczy uznał, iż S. M. winien był być stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, gdyż planowana inwestycja oddziałuje na jego działkę o numerze [...]. Trafnie organ odwoławczy wytknął, że organ I instancji nie przeprowadził wnikliwej analizy obszaru oddziaływania spornej inwestycji w kontekście art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., zgodnie z którym obiekt powinien być projektowany i budowany w sposób zapewniający poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje bowiem szeroki zakres badania oddziaływania nieruchomości objętej inwestycją na inne działki budowlane, wyliczenie zaś zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. ma charakter jedynie przykładowy. Niewątpliwie słuszny jest pogląd, że samo zachowanie wymaganych odległości dla danych obiektów, czy też brak ograniczeń dopływu światła dziennego, nie oznacza jeszcze, że oddziaływanie planowanego obiektu nie wykracza poza teren nieruchomości, na której jest realizowana inwestycja. Ustawowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" nie daje podstaw do zawężającego rozumienia tego określenia. Ustawodawca wprowadzając w art. 3 pkt 20 P.b. definicję "obszaru oddziaływania obiektu" odsyła do przepisów odrębnych, do których należy zaliczyć nie tylko rozporządzenie MI w sprawie warunków technicznych, ale i przepisy dotyczące m.in. ochrony przeciwpożarowej, przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego itp.. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. O obszarze oddziaływania decydują indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Przeprowadzona przez organ I instancji analiza nasłonecznienia i zacienienia działki nr [...], a w tym lokali skarżącego, ograniczyła się w zasadzie do podania wysokości projektowanej inwestycji i jej odległości od działki i budynku S. M. W związku z powyższym istnieją uzasadnione wątpliwości, czy zachowane zostały wymogi wynikające z § 13 i 60 rozporządzenia MI w sprawie warunków technicznych. Trafnie organ odwoławczy zauważył, że oddziaływanie projektowanej inwestycji na działkę nr [...] występuje również w aspekcie dotyczące bezpieczeństwa pożarowego budynków ze względu na ich usytuowanie, mając na uwadze § 271 rozporządzenia MI. W przypadku bowiem zamiaru rozbudowy budynku mieszkalnego istniejącego na działce nr [...], w taki sposób, że konstrukcje i ściany wykonane byłyby z drewna, w projekcie budowlany należałoby uwzględnić przepisy § 271 ust. 2 rozporządzenia MI. Zasadnie również organ odwoławczy stwierdził, że Starosta w ramach wznowionego postępowania nie przeprowadził odpowiedniej analizy mającej wyjaśnić, czy usytuowanie zabudowy o charakterze usługowym (z częścią magazynową) w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej istniejącej na działce nr [...] ograniczy możliwość zagospodarowania tej działki zgodnie z jej dotychczasowym przeznaczeniem. Tymczasem kwestia ta ma wpływ na wykonywanie chronionego Konstytucją RP prawa własności (art. 2, art. 42, art. 77, art. 140 Kodeksu cywilnego. Aby właściwie ocenić, czy sąsiadowi przysługuje przymiot strony postępowania, organ I instancji musi ustalić usytuowanie jego nieruchomości względem projektowanych obiektów budowlanych, jej przeznaczenie według przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz zbadać, jak nieruchomość sąsiada może być zabudowana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami szczególnymi. Następnie organ winien jest ustalić, czy planowana inwestycja wpłynie na zgodny z przepisami sposób zagospodarowania działki skarżącej, przy czym należy wziąć pod uwagę nie tylko obecnie ustalone zagospodarowanie działki skarżącego, lecz również dopuszczalną w świetle przepisów zmianę tego zagospodarowania, a więc zbadać również w jaki sposób sporna inwestycja będzie wpływała w przyszłości na zagospodarowanie działki skarżącej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2005 roku, sygn. VII SA/Wa 1252/04, LEX nr 207953). Istotny jest bowiem nie tylko aktualny stan nieruchomości strony skarżącej, lecz także fakt, iż właściciel działki sąsiedniej może w przyszłości, zgodnie z obowiązującymi przepisami, chcieć zagospodarować swoją nieruchomość. Jeżeli bowiem planowana inwestycja powoduje ograniczenia w możliwości zmiany sposobu zagospodarowania terenu należącego do sąsiada, wynikające z przepisów szczególnych, to również on powinien być stroną postępowania. Organ odwoławczy słusznie zauważył również, że w świetle art. 28 ust. 2 P.b. przy badaniu legitymacji procesowej wnioskodawcy lub innych osób nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny danej osoby, a jedynie to, czy interes taki jej przysługuje. Okoliczność ewentualnego naruszenia interesu prawnego właściciela nieruchomości w związku z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę musi być weryfikowana przy zapewnieniu każdej stronie udziału w postępowaniu. Nie jest zatem możliwe, że określona osoba nie jest stroną postępowania w sytuacji, gdy z uwagi na zarzuty przez nią podnoszone, wymaga wyjaśnienia i rozstrzygnięcia właśnie to, czy interes prawny tej osoby nie został naruszony w świetle przepisów prawa mających zastosowanie w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2010 r., sygn. II OSK 1053/09 (orzeczenia dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnośnie powyższej kwestii Sąd w pełni podziela też tezy Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyrokach przywołanych przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Czymś innym bowiem jest kwestia oddziaływania inwestycji na działkę sąsiednią, co skutkuje uznaniem właściciela działki za stronę postępowania, a czym innym stwierdzenie na tyle istotnego oddziaływania, w oparciu o przepisy odrębne, że zasadna będzie odmowa zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Okoliczność, że oddziaływanie to nie będzie miało charakteru ponadnormatywnego, nie pozbawia właściciela nieruchomości sąsiedniej legitymacji procesowej w sprawie pozwolenia na budowę. Podkreślić przy tym należy, że uznanie właściciela nieruchomości sąsiedniej za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mimo, że zależy od stwierdzenia, iż planowana budowa w powiązaniu z przepisami prawa wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu jego nieruchomości, nie jest równoznaczne z przeszkodą w udzieleniu pozwolenia na budowę. W ten sposób otwiera się dla właściciela nieruchomości sąsiedniej możliwość udziału w postępowaniu po to, aby mógł, wraz z organem administracji publicznej, strzec przestrzegania tych przepisów prawa, które zostały uchwalone w celu rozwiązywania konfliktów rodzących się pomiędzy właścicielami nieruchomości sąsiednich w związku z wykonywaniem przez każdego z nich prawa własności poprzez zabudowę nieruchomości. Organ nie może z góry założyć, iż skoro inwestycja, w ocenie organu, spełnia normy wynikające z przepisów warunków technicznych, w tym dotyczące nasłonecznienia, to sąsiednie nieruchomości nie znajdują się w jej obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Właściciele nieruchomości sąsiadujących z obiektem, który poprzez swoje gabaryty i położenie względem granicy może oddziaływać na ich nieruchomości, mają prawo do tego, by w trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jako strona postępowania, zapoznać się z materiałem dowodowym i ewentualnie wnieść swoje uwagi, czy zastrzeżenia. Czynności tych mogą zaś dokonać tylko jako strony postępowania administracyjnego. Organ administracji nie może natomiast w żadnym wypadku dążyć do ograniczania kręgu stron postępowania administracyjnego, utrudniając właścicielom nieruchomości dochodzenia swoich praw właścicielskich (por. wyrok WSA w Gdańsku z 2 czerwca 2015 r., sygn. II SA/Gd 131/15). To wszystko prawidłowo uwzględnił organ odwoławczy uchylając wadliwą decyzję organu I instancji. W konsekwencji zarzut skargi naruszenia art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 P.b. jest, w kontekście ww. rozważań, bezzasadny. Analizując decyzję z 24 września 2015 r. oraz z 7 lipca 2015 r. nr [...] znak: [...] wraz z zatwierdzonym tą decyzją projektem budowlanym, nie można dojść do innego wniosku jak ten, że teren oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje teren działki nr [...]. Również zarzut skargi naruszenia art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z § 271 rozporządzenia MI, polegającego na przyjęciu, że z uwagi na zapisy wskazanego paragrafu, prawa właściciela działki [...] mogą zostać w przyszłości ograniczone w rozumieniu art. 3 pkt. 20 P.b., nie jest zasadny. Ponownie należy wskazać, że działka [...] znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości inwestycyjnej, co w konsekwencji daje jej współwłaścicielom prawo do bycia uczestnikiem postępowania o wydanie pozwolenia na budowę dla planowanej inwestycji. Zasadnie zatem zarzucał S. M., że stanowisko organu I instancji jest wadliwe, bo nie uwzględnia przepisów odrębnych, o których mowa w art. 3 pkt 20 P.b., takich jak: przepisy przeciwpożarowe, przepisy prawa cywilnego, a także norm konstytucyjnych. Ocena oddziaływania inwestycji na działkę sąsiednią nie może sprowadzać się bowiem jedynie do weryfikacji odległości projektowanego budynku od granicy działki, czy odległości od budynków sąsiednich. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że rozwiązanie przyjęte w § 12 rozporządzenia MI stanowi pewien konieczny kompromis pomiędzy dwoma równorzędnymi, a niekiedy rywalizującymi ze sobą uprawnieniami właścicieli sąsiadujących działek polegającymi na możliwości zagospodarowania swojego terenu zgodnie z własnym upodobaniem. Z powyższego jednak w żadnej mierze nie wynika, że wskutek spełnienia przez inwestora wymogów § 12 rozporządzenia MI, podstawowy interes właściciela działki [...] nie został zagrożony, co skutkuje niespełnieniem przesłanki z art. 3 ust. 20 P.b. uprawniającej do wzięcia udziału przez S. M. w postępowaniu w charakterze uczestnika w oparciu o art. 28 ust. 2 P.b.. Mając na uwadze przepis art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd oddalił wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z fragmentów linijki słońca, dołączonych do skargi. Należy wskazać, że zgodnie z powołanym przepisem art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Trudno uznać, by dołączone do skargi rysunki miały walor dokumentów. Są one nieznanego autorstwa, nieopisane, niepodpisane i nie wiadomo, czego w istocie dotyczą. Na marginesie Sąd wskazuje, że wydana po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzja Starosty z 12 kwietnia 2016 r. znak [...] pozostaje poza granicami niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej, a jej kontrola może być dokonana w odrębnym postępowaniu. Od decyzji tej przysługuje stronom prawo odwołania do Wojewody. W decyzji tej wskazano między innymi, że projekt budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Gminy Ł. z 12 lutego 2014 r.. Natomiast z bazy orzeczeń sądów administracyjnych wynika, że wyrokiem z 13 kwietnia 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie o sygn. II OSK 3369/14, oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1089/14, stwierdzającego nieważność uchwały Rady Gminy Ł. z dnia 12 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł.-Część "A". Oznacza to, że wyrok WSA w Krakowie uprawomocnił się, a zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działkę inwestycyjną nr [...] jest nieważna, jako niezgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Ł. przyjętego uchwałą Rady Gminy Ł. z dnia 10 grudnia 1999 r. nr [...]. S. M. podnosił w sprawie, że przed zmianą planu miejscowego obie sąsiadujące działki w dotychczas obowiązującym planie miały identyczne przeznaczenie. W dokonanej nieważną uchwałą zmianie planu teren działki nr [...] zakwalifikowano, jako teren usług komercyjnych UK. W studium obszar obejmujący obie działki przewidziany był do umiarkowanego rozwoju różnych form mieszkalnictwa, usług i rzemiosła nieuciążliwego. Należy przy tym mieć na uwadze, że ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jest pogląd, iż prawomocne stwierdzenie nieważności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma moc wsteczną i eliminuje skutki prawne wadliwego aktu tak, jakby w ogóle nie został podjęty. Zastosowanie sankcji nieważności w stosunku do aktu prawa miejscowego oznacza, że nie jest on zdolny do wywołania skutku prawnego od momentu uchwalenia. Stwierdzenie bowiem nieważności aktu prawa miejscowego eliminujące go z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc powoduje, że akt uznany za nieważny jest traktowany tak, jakby nie wszedł do obrotu prawnego. Stwierdzenie nieważności aktu prawa miejscowego odnosi się do wszystkich zdarzeń prawnych związanych z tym aktem, po wejściu w życie aktu, a przed stwierdzeniem nieważności. Należy też mieć na uwadze, że pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji zostało wydane na podstawie zgodności z nieważnym, a zatem bezskutecznym planem miejscowym. W sprawie niezgodnie z prawem naruszono również prawo sąsiada – S. M. do uczestniczenia jako strona w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Tymczasem, jak wynika z oświadczenia strony skarżącej, inwestycja jest zakończona, a inwestorowi wydano pozwolenie na użytkowanie. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że w związku z brakiem naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz brakiem naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skarga w niniejszej sprawie podlega oddaleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a..