I SA/Bk 515/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.),, sędzia WSA Jacek Pruszyński, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 października 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Gminy T. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Gminy T. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, skierowanym do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Gmina T. wskazała, że jest jednostką samorządu terytorialnego i czynnym podatnikiem VAT. Do zakresu jej działania należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. Zadania te obejmują także m.in. sprawy: wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych. W ramach swej struktury organizacyjnej Gmina posiada Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej (dalej jako: "ZGKiM" lub "Zakład") działający w formie samorządowego zakładu budżetowego - zgodnie z ustawą o finansach publicznych. Stosownie do art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, Gmina poprzez Zakład wykonuje zadania własne o charakterze użyteczności publicznej polegające na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie dostarczania wody i odprowadzania oraz oczyszczania ścieków. Stosownie do art. 14 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z celami, dla których został utworzony, Zakład wykonuje m.in. zadania własne Gminy w zakresie eksploatacji urządzeń sieci wodociągowej, obsługi kanalizacji przydomowych, konserwacji i remontów urządzeń i sieci wodociągowo-kanalizacyjnych, gospodarki wodomierzami, dostawy wody pitnej gospodarstwom domowym, przemysłowym i innym odbiorcom oraz odprowadzania oczyszczania ścieków. ZGKiM odpłatnie wykonuje zlecone mu zadania własne Gminy, pokrywając koszty swojej działalności z przychodów własnych, uzyskiwanych z tytułu realizacji tych zadań, w tym w szczególności z pobieranych opłat za dostarczoną wodę i odprowadzone ścieki. Zakładowi przypisano odrębny rachunek bankowy oraz obowiązek prowadzenia własnej księgowości w określonym zakresie. Podstawą gospodarki finansowej Zakładu jest roczny plan finansowy, obejmujący przychody i wydatki stanowiące koszty działalności oraz stan środków obrotowych rozliczeń z budżetem Gminy. Plan ten podlega zatwierdzeniu przez Gminę. Obecnie Gmina, za pośrednictwem Zakładu, świadczy usługi dostawy wody i odprowadzania ścieków na rzecz mieszkańców, przedsiębiorców i instytucji z terenu Gminy (dalej: "podmioty zewnętrzne") oraz jednostek budżetowych Gminy, a także na potrzeby własne Urzędu Miasta Gminy. Do realizacji powyższych zadań służy posiadana przez Gminę, a zarządzana przez Zakład infrastruktura wodno-kanalizacyjna (dalej także: "Infrastruktura"). Z uwagi na mieszany charakter świadczeń (podlegające opodatkowaniu VAT - na rzecz odbiorców zewnętrznych oraz niepodlegające opodatkowaniu VAT - w przypadku świadczeń na rzecz jednostek organizacyjnych Gminy), ZGKiM zobowiązany jest wyliczyć i stosować prewspółczynnik odliczeń VAT. Zakład kalkuluje prewspółczynnik zgodnie z przepisem § 3 ust. 4 w zw. z ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników, wydanego na podstawie art. 86 ust. 22 ustawy o VAT. W związku z powyższym Gmina sformułowała następujące pytania: 1. Czy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla ZGKiM jako przychód wykonany Zakładu, w rozumieniu ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r., należy uwzględniać wartość pokrycia odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do Zakładu przez Gminę w celu wykonywania zadań Zakładu - jeśli wartości te stanowią zapisy wyłącznie o charakterze rachunkowym, a nie są przychodem w rozumieniu ustawy o finansach publicznych? 2. Czy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika dla ZGKiM jako przychód wykonany Zakładu, w rozumieniu rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r., należy uwzględniać wartości dotacji celowych i inwestycyjnych - jeśli wartości te nie wynikają z wykonania planu finansowego Zakładu, lecz wykazywane są zarówno po stronie przychodowej, jak i kosztowej, w danych uzupełniających Rb-30s? Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie uznając, że wniosek dotyczy zagadnień, których rozstrzygnięcie wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 165a § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. – dalej: "o.p."). Po rozpatrzeniu zażalenia Gminy, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. [...], utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przedstawił tryb rozpoznawania wniosków o wydanie interpretacji indywidualnych (art. 14b § 1, 2 i 3, art. 14c § 1 i 2 o.p.) oraz opisał ochronę prawną przysługującą podmiotom, które zastosowały się do interpretacji wydanych na ich rzecz (art. 14k-14n o.p.). Wskazał następnie, że aby możliwe było wydanie interpretacji indywidualnej w przedstawionej przez wnioskodawcę sprawie, wniosek musi spełniać określone warunki. Przede wszystkim, musi być tak sformułowany, aby jego rozpatrzenie (tj. ocena zawartego we wniosku stanowiska wnioskodawcy dotyczącego problemowych przepisów prawa podatkowego w kontekście przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego oraz zadanego pytania) prowadziło do wydania rozstrzygnięcia, które spełnia łącznie następujące warunki: - dotyczy przepisów prawa podatkowego; - dotyczy osoby wnioskodawcy, a ściślej praw i/lub obowiązków wnioskodawcy wynikających z interpretowanych przepisów prawa podatkowego; - wnioskodawca może się do niego zastosować i uzyskać z tego tytułu ochronę prawną określoną przepisami art. 14k-14n o.p. Zdaniem organu, analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 o.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej, zachodzą również w szczególności, gdy: 1) przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; 2) przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne; 3) wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna — wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie przepisu prawa podatkowego, bądź gdy wniosek dotyczy przepisów nieregulujących wprost sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy. Z całokształtu sprawy wynika, że Gmina wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji w zakresie stwierdzenia, czy w procesie ustalenia kalkulacji proporcji Zakładu, winien uznać za przychód wykonany wartość pokrycia odpisów amortyzacyjnych oraz wartości niematerialnych i prawnych, jeśli są one zapisem rachunkowym, a nie przychodem w rozumieniu ustawy o finansach publicznych oraz czy ustalając tenże prewspółczynnik dla ZGKiM winien również za przychód wykonany uznać wartość dotacji celowych i inwestycyjnych, jeśli wartości te nie wynikają z planu finansowego, lecz z danych uzupełniających Rb-30s. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że organy - w trybie przepisu art. 14b § 1 o.p. - nie są kompetentne do rozstrzygania wątpliwości podatników odnośnie potwierdzenia, czy wartość pokrycia odpisów amortyzacyjnych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a także wartość dotacji celowych i inwestycyjnych, należy uznać - w myśl § 2 pkt 11 rozporządzenia - za przychody wykonane. Złożony wniosek (sformułowane pytania) nie zmierzają do dokonania substancji określonego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pod określony przepis prawa i wyjaśnienia zasad stosowania tego przepisu przez Wnioskodawcę, ale do uzyskania ogólnej zasady definiowania normy wynikającej z przepisu § 2 pkt 11 rozporządzenia. Strona nie oczekuje w powyższym zakresie stricte interpretacji przepisów prawa podatkowego, a jedynie potwierdzenia, czy wartość pokrycia odpisów amortyzacyjnych oraz wartości niematerialnych i prawnych jak również wartość dotacji celowych i inwestycyjnych stanowi przychody wykonane, o których mowa w § 2 pkt 11 rozporządzenia i winne być ujmowane we wzorze określonym w § 3 ust. 4 rozporządzenia, w procesie obliczania sposobu określenia proporcji ZGKiM. Ze sformułowanych we wniosku pytań nie wynika o jakie konsekwencje podatkowe w odniesieniu do swoich praw, czy obowiązków pyta Wnioskodawca. Uniemożliwia to wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego spełniającej funkcje przypisane tej instytucji. W powyższym zakresie bowiem nie mamy do czynienia z wnioskiem o interpretację przepisów prawa podatkowego, w zakresie praw czy obowiązków Wnioskodawcy, ale z wnioskiem o potwierdzenie, czy na potrzeby kalkulacji proporcji zakładu Gmina powinna uwzględnić wartość pokrycia odpisów amortyzacyjnych oraz wartości niematerialnych i prawnych przy założeniu, że są one zapisem rachunkowym, a nie przychodem w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a także uznania za przychód wykonany wartości dotacji celowych i inwestycyjnych, jeśli wartości te nie wynikają z planu finansowego, lecz z danych uzupełniających Rb-30s - bez wskazania jakim obowiązkom Zainteresowanego w zakresie prawa podatkowego rozstrzygnięcie to ma służyć. Zdaniem organu, skutkiem powyższego trudno też wskazać, w jaki sposób Strona miałaby się zastosować do interpretacji indywidualnej, skoro nie rozstrzygałaby ona o skutkach podatkowych dla niego. Rozstrzygnięcie takie stanowiłoby "ułomną interpretację indywidualną" - jej funkcja gwarancyjna (ochronna) byłaby z góry wyłączona. Ponadto w ocenie Organu, rozstrzygnięcie merytoryczne, które zostałoby wydane w odpowiedzi na wniosek Gminy w powyższym zakresie, byłoby nie tyle interpretacją indywidualną, co dokumentem o charakterze potwierdzenia (gwarancji) co do kwalifikacji równowartości odpisów amortyzacyjnych oraz wartości niematerialnych i prawnych przy założeniu, że są one zapisem rachunkowym, a nie przychodem w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, a także uznania za przychód wykonany wartości dotacji celowych i inwestycyjnych, jeśli wartości te nie wynikają z planu finansowego, lecz z danych uzupełniających Rb-30S - nie dotyczącym kwestii interpretacji prawa podatkowego, ale zagadnień z dziedziny rachunkowości budżetowej oraz finansów publicznych, leżących poza obszarem kompetencyjnym organu podatkowego wydającego interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego. W ocenie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, rozstrzygnięcie wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 uwzględniające przedstawione przez Zainteresowanego założenie, że wartości odpisów amortyzacyjnych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowią zapisy rachunkowe i nie są przychodem w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, wymagałoby od organu podatkowego uprzedniej analizy zapisów ustawy o finansach publicznych oraz ustawy o rachunkowości. Tylko tak szeroka analiza mogłaby dostarczyć informacji w żądanym przez Stronę zakresie, który to wprost odwołuje się do regulacji ustawy o finansach publicznych i nakłada na organ ocenę zapisów rachunkowych. Konstrukcja pytania nr 1 zawartego we wniosku narzuca organowi podatkowemu obowiązek analizy sprawy w pierwszej kolejności przez pryzmat regulacji ustawy o rachunkowości, by następnie w sposób negatywny uznać, że wartość odpisów amortyzacyjnych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie stanowi przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o finansach publicznych. Analogicznie organ ocenił rozstrzygnięcie wątpliwości Strony w zakresie pytania nr 2 uwzględniające inne założenie, w myśl którego za przychody wykonane należy uznać wartość dotacji celowych i inwestycyjnych, w sytuacji gdy wartości te nie wynikają z planu finansowego, lecz z danych uzupełniających Rb-30S. Taka konstrukcja pytania wymaga od organu podatkowego analizy zapisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 stycznia 2018 r. w sprawie sprawozdawczości budżetowej (Dz. U. z 2018 r., poz. 109). Akt ten nie może być uznany za regulację prawa podatkowego, gdyż stanowi on akt wykonawczy do art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. W skardze złożonej do tut. Sądu pełnomocnik Gminy wniosła o uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach i wydanie interpretacji zgodnie z prezentowanym stanowiskiem , jak też o zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie: - art. 14b § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) mimo spełnienia wymogów określonych w przepisie art. 14b, - art. 165a § 1 o.p. w zw. z art. 14h o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i nieuzasadnioną odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji spełnienia przez wniosek wszystkich wymogów wskazanych w przepisie art. 14b o. p., - art. 120 o.p., poprzez naruszenie przez organ zasady legalizmu w postępowaniu podatkowym, - art. 121 § 1 o.p., poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych, - art. 122 o.p., poprzez niepodjęcie jakichkolwiek działań w celu dokładnego wyjaśnienia zdarzenia przyszłego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Przedmiotem sporu stała się ocena zgodności z prawem rozstrzygnięcia odmawiającego skarżącej Gminie wszczęcia postępowania w sprawie jej wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie pytań sformułowanych w żądaniu z dnia [...] marca 2018 r. Zgodnie z art. 165a § 1 o.p., gdy żądanie wszczęcia postępowania podatkowego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia tego postępowania. Przepis ten, na mocy art. 14h o.p., znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej. W orzecznictwie niejednokrotnie już stwierdzono, że użyty w art. 165a § 1 o.p. zwrot "z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa, bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2007 r. III SA/Wa 2207/06, LEX nr 328123 oraz wyroki NSA z dnia 3 lutego 2012 r. II FSK 1250/10, LEX nr 1131068 i z dnia 23 sierpnia 2013 r. II FSK 2586/11 – opublikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 14b § 1 o.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do treści art. 14b § 2 i 2a o.p., wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być przepisy prawa podatkowego regulujące właściwość oraz uprawnienia i obowiązki organów podatkowych. W myśl art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z przywołanych przepisów wynika przede wszystkim, że indywidulana interpretacja może zostać wydana, gdy wniosek o jej wydanie złożył uprawniony podmiot, tj. zainteresowany - czyli ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie (okoliczność istnienia uprawnienia podmiotowego do złożenia wniosku nie była przez organ kwestionowana). Oprócz powyższego, o dopuszczalności wydania indywidulanej interpretacji decyduje to, czy przedmiotem żądania są przepisy prawa podatkowego. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 2 o.p., ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach prawa podatkowego - rozumie się przez to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Niewątpliwie ustawa o finansach publicznych, czy też przepisy dotyczące rachunkowości nie są przepisami prawa podatkowego w powyższym rozumieniu, tym niemniej zdaniem Sądu, jeżeli przepisy takie mają znaczenie dla powstania czy wysokości zobowiązania podatkowego, i jeśli wynika to z ustawy podatkowej, nie ma powodu dla uznania niedopuszczalnego zakresu interpretacji indywidualnej. Jeżeli norma prawnopodatkowa jest zbudowana nie tylko z przepisów prawa podatkowego, ale także z regulacji prawnych innych dziedzin prawa, obowiązkiem organu interpretacyjnego jest odniesienie się do takich przepisów. Uwzględniając powyższe uwagi Sąd uznał, że wniosek Gminy zawiera wszystkie wymagane elementy: dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, jego przedmiotem są przepisy prawa podatkowego, wnioskodawca przedstawił stan faktyczny, jak też własne stanowiska w sprawie. We wniosku precyzyjnie wskazane zostały przepisy prawa podatkowego, których interpretacji w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego żąda strona (art. 86 ust. 2a-22 u.p.t.u., § 3 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników). Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej twierdzi, że z uwagi na abstrakcyjność przedstawionego stanu faktycznego i brak wskazania jakim obowiązkom Zainteresowanego w zakresie prawa podatkowego służyć ma interpretacja, odpowiedź na pytania sformułowane we wniosku pozostaje bez wpływu na prawa i obowiązki Gminy w zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. Organ wyraził przy tym wątpliwość w jaki sposób Strona miałaby się zastosować do interpretacji indywidualnej, skoro nie rozstrzygałaby ona o skutkach podatkowych dla niej. Powyższe twierdzenia i wątpliwości są bezpodstawne. Przedstawiony stan faktyczny i pytania stawiane we wniosku dają obraz tego, że prawidłowe skalkulowanie prewspółczynnika rzutuje na wysokość obniżenia podatku należnego Gminy o podatek naliczony, co wpływa na wysokość zobowiązania podatkowego i prawidłowość rozliczeń podatkowych. Wbrew stanowisku organu, ze sformułowanych we wniosku pytań wynikają konsekwencje podatkowe o jakie pyta Wnioskodawca w odniesieniu do swoich praw, czy obowiązków. Obowiązek kalkulowania prewspółczynnika wynika wprost z u.p.t.u. Rozporządzenie wykonawcze wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 86 ust. 22 u.p.t.u. odsyła w zakresie rozumienia pojęcia przychodów wykonanych zakładu budżetowego do ustawy o finansach publicznych. Elementem hipotezy § 3 ust. 4 rozporządzenia jest również sprawozdanie z wykonania planu finansowego Zakładu. Jak stanowi § 2 pkt 11 rozporządzenia, ilekroć w akcie tym jest mowa o przychodach wykonanych zakładu budżetowego - rozumie się przez to przychody zakładu budżetowego w rozumieniu ustawy o finansach publicznych, w tym dotacje przekazane temu zakładowi z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, pomniejszone o kwoty dotacji, które zostały zwrócone, wynikające ze sprawozdania z wykonania planu finansowego, z których zakład ten pokrywał koszty swojej działalności wykonując przypisane mu zadania jednostki samorządu terytorialnego, z wyjątkiem odsetek od środków na rachunkach bankowych zaliczonych do przychodów z mienia tego zakładu budżetowego oraz odszkodowań należnych temu zakładowi innych niż odszkodowania stanowiące zapłatę, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy. Pojęcie przychodu wykonanego zakładu budżetowego ma zaś zasadnicze znaczenie dla sposobu określenia proporcji wykorzystywania w zakładach budżetowych nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej. Nie sposób zatem podzielić stanowiska organu, według którego stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację nie kształtuje praw i obowiązków Gminy, a tym samym, że wydanie takiej interpretacji nie spełniałoby funkcji ochronnej względem Wnioskodawcy. Wydanie interpretacji podatkowej w przedmiotowej sprawie będzie stanowiło gwarancję prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług. Podkreślenia wymaga, w szczególności w zakresie pytania pierwszego, że to nie tyle wnioskodawca wprost odwołuje się do regulacji ustawy o finansach publicznych, tylko - jak już wyżej zaznaczono - to ustawodawca w § 3 ust. 4 w zw. z § 2 pkt 11 rozporządzenia wykonawczego, definiując przychody wykonane zakładu budżetowego dla potrzeb obliczenia prewspółczynnika, odsyła w określonym zakresie do ustawy o finansach publicznych. Na uwagę zasługuje przy tym fakt, że w podobnych sytuacjach organ wydawał interpretacje na wniosek innych gmin. W jednej ze spraw, na które zwrócono uwagę w skardze, organ odpowiadał na pytanie, czy dla celów obliczenia wartości prewspółczynnika jako przychód wykonany zakładu w rozumieniu rozporządzenia wykonawczego, należy uwzględniać wartość odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, wartości niematerialnych i prawnych przekazanych do zakładu przez gminę, w celu wykonywania zadań zakładu. W sprawie tej gmina wskazywała w stanie faktycznym, że wartość odpisów amortyzacyjnych od przekazanych inwestycji staje się dla zakładu neutralna (wykazywana jest w sprawozdaniu z wykonania planów finansowych po stronie przychodów i jednocześnie ujmowana jest w kosztach zakładu budżetowego). Powyższe nie przeszkodziło organowi w wydaniu interpretacji (pismo z dnia [...] września 2017 r. nr [...]). W innej ze spraw, w zakresie pytania dotyczącego jednej z gmin o zasady uwzględniania przy wyliczaniu prewspółczynnika otrzymanych dotacji inwestycyjnych organ odniósł się do stanu faktycznego, w którym wskazano, że dotacje nie wynikają z wykonania planu finansowego. Również i to nie stanowiło przeszkody w wydaniu interpretacji, a organ nie miał obaw, że proces interpretacyjny miałby wymagać uprzedniej analizy zapisów ustawy o finansach publicznych oraz ustawy o rachunkowości (pismo z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]). Jeszcze w innej z tego typu spraw organ interpretował przepisy w odniesieniu do uwzględnienia dotacji przy wyliczeniu prewspółczynnika, gdzie w opisie sprawy uwypuklono m.in., że dotacja nie jest ujęta w sprawozdaniu finansowym dla pokrycie kosztów zakładu (pismo z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...]. W tym stanie rzeczy, skarżąca Gmina mogła zatem oczekiwać, że i w jej przypadku organ zinterpretuje wskazane we wniosku przepisy w odniesieniu do przedstawionego w niniejszej sprawie stanu faktycznego. Tym bardziej, że w wydanym postanowieniu organ szeroko przywołuje przepisy mające być przedmiotem interpretacji, by następnie z niejasnych powodów odmówić wszczęcia postępowania. Zdaniem Sądu w rozpatrywanym przypadku trudno jest stwierdzić brak wyraźnego i zindywidualizowanego stanu faktycznego. Przedstawiony stan faktyczny jest wystarczająco konkretny i pozwala na zbadanie kwalifikacji określonych we wniosku przepisów prawa podatkowego. Tym samym strona mogła oczekiwać od organu odpowiedzi na stawiane pytania. Jako, że organ nie powinien uchylać się od wydania interpretacji indywidualnej Sąd stwierdził, że w sprawie naruszono przepisy art. 14b § 1 i 2 oraz art. 165a § 1 o.p. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2, 3 i 4 tej ustawy w zw. § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153) w zw. z § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.1687).