III OSK 984/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 października 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 1222/17 w sprawie ze skargi G. Ś. na zarządzenie Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji dyrektora I. oddala skargę kasacyjną, II. zasądza od Gminy S. na rzecz G. Ś. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 października 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 1222/17 uwzględnił skargę G. Ś. i stwierdził niezgodność z prawem zarządzenia Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji dyrektora oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. W motywach orzeczenia Sąd pierwszej wskazał, że zgromadzone w aktach sprawy dokumenty nie pozwalają na dokonanie w sposób niebudzący wątpliwości ustalenia, że w niniejszej sprawie wystąpił "szczególnie uzasadniony przypadek", który uzasadniałby odwołanie G. Ś. z funkcji dyrektora Zespołu Szkół w S. w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia w trybie art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2016 r., poz. 1943 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.s.o. Nie można przyjąć, że w stanie sprawy zaistniały "przypadki szczególnie uzasadnione", tj. działania lub zaniechania o charakterze zupełnie wyjątkowym, nadzwyczajnym (wykraczającym poza działania rutynowe, codzienne, mające charakter niedopełnienia obowiązków lub naruszenia uprawnień określonych prawem przez nauczyciela – dyrektora szkoły, przy czym stwierdzone uchybienia są dodatkowo tego rodzaju, że powodują destabilizację w realizacji funkcji (dydaktycznej, wychowawczej i oświatowej) szkoły i dlatego konieczne jest natychmiastowe zaprzestanie wykonywania funkcji dyrektora, albowiem dalsze zajmowanie stanowiska dyrektora godzi w interes szkoły. W ocenie Sądu analiza zarzutów wskazanych w ww. zarządzeniu Wójta Gminy S. sprowadza się do bardzo ogólnie opisanych twierdzeń, bez wypełnienia ich konkretną treścią oraz ewentualnie nieakceptowalnym działaniem. Stanowią one jedynie zbiorczy wykaz uchybień na przestrzeni kilku lat. Zaakcentowano przy tym, że część z zarzucanych uchybień w momencie wydawania zaskarżonego zarządzenia była już nieaktualna, jak chociażby nieprawidłowości stwierdzone przez L. Kuratora Oświaty w protokole kontrolnym, które zostały w późniejszym czasie sanowane poprzez wykonanie zaleceń pokontrolnych. Podobnie zarzut naruszenia przepisów prawa oświatowego m.in. poprzez dopuszczenie w 2010 r. do nauczania przedmiotu przez nauczyciela z brakiem wymagalnych kwalifikacji. W konsekwencji spowodowało to nałożenie na niego kary porządkowej (art. 108 Kodeksu pracy). Nałożenie tej kary, jak wynika z akt administracyjnych, miało miejsce w 2016 r. Nie znalazło także uzasadnienia w przedstawionych dowodach niedopełnienie obowiązków prawidłowej gospodarki finansowej w szkole. Skarżący wyjaśnił, że w roku 2016/2017 przed zatwierdzeniem arkusza Wójt oraz Skarbnik gminy nie wyrazili zgody na proponowaną przez skarżącego ilość godzin w świetlicy, skutkiem czego była decyzja o zmniejszeniu liczby godzin. Zwrócono nadto uwagę, że L. Kurator Oświaty w piśmie z dnia [...] lipca 2017 r. wyraził negatywną opinię o odwołaniu skarżącego ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół w S.. W opinii tej podniesiono, że okoliczności sprawy nie uzasadniają zastosowania art. 38 ust.1 pkt 2 u.s.o. i tym samym odwołania G. Ś. ze stanowiska dyrektora Zespołu Szkół w S.. Przytoczone argumenty nie stanowią o szczególnie uzasadnionym przypadku, mogą natomiast uzasadniać odwołanie w trybie art. 38 ust.1 pkt 1 lit. b u.s.o., przy czym powinno być ono poprzedzone dokonaniem negatywnej oceny pracy zgodnie z art. 6a ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2016 r., poz. 1379 z późn. zm.). Przechodząc do zarzutu błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonym zarządzeniu wyrażającym się w braku informacji o możliwości wniesienia przez zainteresowanego skargi do sądu administracyjnego, Sąd uznał zarzut ten za uzasadniony wskazując jednocześnie, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżący mimo braku pouczenia o prawie do zaskarżenia skutecznie wniósł skargę na to rozstrzygnięcie. Z wyżej wymienionych względów Sąd uznał, że zaskarżone zarządzenie wydane zostało z istotnym naruszeniem prawa, co stanowi wadę powodującą konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonego zarządzenia. Mając na uwadze, że od podjęcia zaskarżonego zarządzenia upłynął już okres dłuższy niż jeden rok, Sąd orzekł o jego niezgodności z prawem na podstawie art.147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. w związku z art. 94 ust. 2 i art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.s.g. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wójt Gminy S., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: a) poprzez przyjęcie, że określona w zastosowanym przepisie przesłanka w postaci "szczególnie uzasadnionego przypadku" musi nosić znamiona nagłości, a zatem uchybienia musiałyby być takiego rodzaju, które wymagałyby natychmiastowego przerwania wykonywania przez skarżącego funkcji dyrektora, niewłaściwe przyjęcie, że zastosowanie trybu odwołania dyrektora uzasadnionego "przypadkiem szczególnie uzasadnionym" powinno przebiegać w selektywnie krótkim przedziale czasowym, w konsekwencji stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2018 r. w sytuacji, gdy z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że przesłanki wynikające z art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o., tj. pojęcie "szczególnie uzasadniony przypadek" oznaczać może albo nagłe zdarzenie powodujące konieczność niezwłocznego przerwania czynności dyrektora albo naruszenie prawa przez dyrektora czy inne jego zachowania, które muszą być na tyle istotne, że mogą prowadzić do destabilizacji działalności placówki oświatowej lub zagrażać interesowi publicznemu, zatem przypadkiem szczególnie uzasadnionym, będącym podstawą odwołania nauczyciela ze stanowiska kierowniczego było wystąpienie konkretnych poważnych przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zarządzenia; b) polegające na przyjęciu, że wskazane w przedmiotowym zarządzeniu przyczyny odwołania ze stanowiska dyrektora Zespołu nie stanowiły na tyle istotnych, aktualnych naruszeń prawa, które można by zakwalifikować jako "przypadki szczególnie uzasadnione" oraz na zawężeniu zakresu stosowania tego przepisu do sytuacji jednoznacznie pozwalających na natychmiastową reakcję organu prowadzącego szkołę, z pominięciem przypadków innych poważnych naruszeń obowiązków przez dyrektora szkoły, lecz wymagających wcześniejszego ustalenia, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie K.p.a. poprzez: a) niedokonanie przez Sąd pierwszej instancji wszechstronnej analizy stanu prawnego oraz oceny okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego załatwienia sprawy; b) niepodjęcie przez Sąd pierwszej instancji w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, stanu prawnego i merytorycznego załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny oraz słuszny interes skarżącego kasacyjnie. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego fachowego pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym i w postępowaniu przez Sądem pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę kasacyjną G. Ś. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W piśmie z dnia 13 października 2021 r. G. Ś. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. W tej sprawie Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając tę sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak wynika z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa ta podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną po wniesieniu skargi kasacyjnej zrzekła się rozprawy wyrażając zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Także strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o. organ, który powierzył nauczycielowi stanowisko kierownicze w szkole lub placówce odwołuje nauczyciela ze stanowiska kierowniczego w przypadkach szczególnie uzasadnionych, po zasięgnięciu opinii kuratora oświaty w czasie roku szkolnego bez wypowiedzenia. Trafnie w skardze kasacyjnej wskazano, że istota tej sprawy dotyczy kontroli zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie ustalenia, czy w stanie faktycznym sprawy zaistniała przesłanka "przypadku szczególnie uzasadnionego" pozwalająca na odwołanie dyrektora zespołu szkół ze swojego stanowiska w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia. W orzecznictwie sądowym dominuje pogląd, zgodnie z którym "szczególnie uzasadniony przypadek" może dotyczyć tylko sytuacji zupełnie wyjątkowych, nadzwyczajnych i nagłych, kiedy organ prowadzący ma prawo ocenić, czy dalsze kierowanie szkołą lub placówką oświatową stanowi istotne zagrożenie dla funkcjonowania tych jednostek lub z jakichkolwiek innych, obiektywnie ważnych przyczyn jest nie do przyjęcia (tak np. NSA w wyroku z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 22/17, LEX nr 2598789; wyrok NSA z 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2870/17, LEX nr 2725499; wyrok NSA z 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1884/17, LEX nr 2698535). Ponadto pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków" winno być rozumiane wąsko i oznaczać takie sytuacje, w których nie jest możliwe spełnianie przez nauczyciela funkcji kierowniczej, a konieczność natychmiastowego przerwania jego czynności zachodzi ze względu na zagrożenie interesu publicznego, ponieważ naruszenie prawa przez dyrektora jest na tyle istotne, że nie pozwala na dalsze wykonywanie obowiązków przez daną osobę, a stwierdzone w jej pracy uchybienia mogą prowadzić do destabilizacji funkcjonowania szkoły, a przy tym nie ulega wątpliwości, że dyrektor utracił zdolność wykonywania powierzonej mu funkcji z przyczyn etycznych lub rażącej niekompetencji w realizacji spoczywających na nim obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 86/08, LEX nr 470925). Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie akceptuje ww. stanowisko zajęte w orzecznictwie sądowym, tym samym nie jest zasadna argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej sprowadzająca się do możliwości odwołania dyrektora szkoły ze swojego stanowiska w trakcie roku szkolnego bez wypowiedzenia także w przypadku, gdy istnieje tylko prawdopodobieństwo zaistnienia stanu destabilizacji działalności placówki oświatowej bez wykazywania konieczności natychmiastowego działania w zakresie pozbawienia danej osoby funkcji dyrektora szkoły. Dodatkowo należy podnieść, że w orzecznictwie sądowym wskazano - uwzględniając okoliczności konkretnych spraw - następujące przypadki uzasadniające spełnienie przez dyrektora szkoły przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku": 1) kradzież (np. alkoholu) przez dyrektora w sklepie; 2) błędy organizacyjne, które postawiły placówkę w stan zagrożenia likwidacją; 3) poniżanie, upokarzanie i ignorowanie pracownika oraz wykorzystanie pracowników do przeprowadzenia remontu w mieszkaniu dyrektora; 4) zaniedbania w nadzorze nad pracownikami skutkujące molestowaniem seksualnym podopiecznych; 5) notoryczne nieregulowanie zobowiązań finansowych szkoły; 6) długotrwałą chorobę uniemożliwiającą wykonywanie funkcji kierowniczej, która negatywnie wpływa na szkołę, powodując jej dezorganizację (por. wyrok NSA z 28 maja 2019 r. sygn. akt I OSK 1884/17, LEX nr 2698535; wyrok NSA z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 22/17, LEX nr 2598789; wyrok NSA z 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 109/17; LEX nr 2337565). Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił i zdefiniował brak zaistnienia szczególnie uzasadnionej przesłanki pozwalającej na odwołanie w trybie natychmiastowym dyrektora Zespołu Szkół w S. Sąd wskazał, że zawarte w zaskarżonym zarządzeniu zarzuty polegające na: 1) nieprawidłowościach stwierdzonych przez L. Kuratora Oświaty w protokole pokontrolnym, które zostały następnie usunięte przez Dyrektora Zespołu Szkół, 2) naruszenie prawa oświatowego poprzez dopuszczenie w 2010 r. do nauczania przedmiotu przez nauczyciela nie mającego wymaganych kwalifikacji, co spowodowało nałożenie w 2016 r. na Dyrektora Zespołu Szkół kary porządkowej oraz 3) niedopełnienie obowiązków w zakresie prowadzenia prawidłowej gospodarki finansowej w Zespole Szkół poprzez brak zatwierdzenia dla roku szkolnego 2016/2017 arkusza organizacyjnego w zakresie wyrażenia zgody na proponowaną przez Dyrektora liczbę godzin w świetlicy i następnie zmniejszenie liczby tych godzin. Ustalenia te zasadniczo pokrywają się z przesłankami zawartymi w uzasadnieniu zarządzenia nr [...] Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2017 r. w sprawie odwołania G. Ś. ze stanowiska Dyrektora Zespołu Szkół w S.. Dodatkowo jedynie można wskazać, że Wójt zarzucał zlecenie przez Dyrektora Zespołu Szkół w Skawinie nauczanie historii przez pracowników interwencyjnych skierowanych do Zespołu Szkół przez Urząd Pracy nie posiadających do tego kwalifikacji ani przygotowania pedagogicznego, a ponadto stwierdził, że ustalenia zawarte w protokole kontroli przeprowadzonej przez Lubelskiego Kuratora Oświaty Wójt uznaje za własne ustalenia i na tej podstawie podniósł, że zaistniały fakty dopuszczania do przemocy i znęcania się w szkole oraz ciągłe i uporczywe mataczenie w dokumentacji szkolnej obejmującej dzienniki zajęć i statuty. Oceniając przytoczone przesłanki należy wskazać, że tak wykazane zaniedbania w zakresie gospodarki finansowej zespołu szkół i organizacji jej pracy nie stanowią szczególnie uzasadnionych powodów natychmiastowego odwołania osoby z funkcji dyrektora szkoły (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2005 r., sygn. akt I OSK 91/05; wyrok NSA z 11 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 1973/11, LEX nr 1264643). Należy także stwierdzić, że o ile powierzenie przez Dyrektora Zespołu Szkół nauczania określonego przedmiotu osobie nie posiadającej wymaganych kompetencji stanowi naruszenie prawa, ale jeżeli ma ono charakter sporadyczny i sama sytuacja zaistniała w 2010 r. (7 lat przed podjęciem działań przez Wójta Gminy, akta sprawy karty nr 20-23) to nie jest to w okolicznościach tej sprawy "szczególnie uzasadniona przesłanka". Brak szybkiej reakcji organu prowadzącego szkołę na postępowanie dyrektora osłabia, a nawet z upływem czasu może znosić możliwość odwołania nauczyciela z tego stanowiska na podstawie omawianego przepisu, przewidzianego w sposób oczywisty dla przypadków wymagających natychmiastowego działania (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2002 r. sygn. akt II SA 3053/01, LEX nr 82679 i wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2166/14, LEX nr 1771941; wyrok NSA z 14 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 22/17, LEX nr 2598789). W tej zaś sprawie Wójt Gminy S. wprost stwierdził w zaskarżonym do Sądu pierwszej instancji zarządzeniu, że były mu wcześniej znane okoliczności stanowiące podstawę do odwołania Dyrektora Zespołu Szkół w trybie natychmiastowym, ale nie chciał wydawać zarządzenia w trakcie prowadzenia nauki szkolnej, ponieważ zdezorganizowałoby to funkcjonowanie Zespołu Szkół. Tym samym nie jest spełniona wyżej wykazana jedna z podstawowych okoliczności uzasadniająca wystąpienie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku" polegająca na tym, że natychmiastowe odwołanie dyrektora szkoły jest niezbędne celem zapewnienia prawidłowego funkcjonowania takiej jednostki. Należy stwierdzić, że o ile skutkiem skierowania nauczyciela bez wymaganego przygotowania do nauczania danego przedmiotu powinno być obniżeniem poziomu nauczania, to w przypadku Zespołu Szkół, w których Dyrektorem był G. Ś., uczniowie uczący się w tym Zespole osiągali ponadprzeciętne lub wyższe wyniki nauki, co wynika zarówno z opinii L. Kuratora Oświaty (akta sprawy, karty nr 31-34), jak i materiałów zgromadzonych w aktach sprawy (akta sprawy, karty nr 31-33, 53, 186-188 i 145). Tym samym niewątpliwie takie działanie stanowiło naruszenie prawa przez Dyrektora Zespołu Szkół, ale nie można je ocenić jako przypadku szczególnie uzasadnionego nakazującego natychmiastowe odsunięcie Dyrektora od dalszego kierowania placówką oświatową. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza również, że pozostałe przesłanki podniesione przez Wójta Gminy S. w zarządzeniu z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z funkcji Dyrektora G.Ś. nie zostały ani należycie uzasadnione w samym zarządzeniu, ani też w aktach sprawy nie ma żadnych dowodów potwierdzających te okoliczności. Kwestia stosowania przemocy w Zespole Szkół była oceniana przez L. Kuratora Oświaty, który jednak negatywnie opiniując zamiar odwołania Dyrektora Zespołu Szkół wprost stwierdził, że liczne kontrole wykazały zrealizowanie wcześniej wytkniętych zaleceń (akta sprawy, karta nr 32). Z akt sprawy także nic nie wynika, w jakim charakterze zostały zatrudnione przez dyrektora szkoły osoby skierowane do pracy przez Urząd Pracy. Należy także podnieść, że nie są zasadnymi zarzuty niedokonania przez Sąd pierwszej instancji wszechstronnej analizy stanu prawnego i oceny okoliczności sprawy. Sąd pierwszej instancji kontrolując zaskarżone zarządzenie prawidłowo uznał, że stan faktyczny ustalony przez Wójta Gminy S. nie pozwalał na zastosowanie wobec Dyrektora Zespołu Szkół w S. przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Sąd administracyjny nie dokonuje ustalenia stanu faktycznego sprawy ograniczając się do zbadania, czy organ w zaskarżonym akcie (np. zarządzeniu) prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i dokonał należytej wykładni przepisów prawa pozwalających na ich prawidłową subsumpcję. Sąd pierwszej instancji nie stosował w tej sprawie ani art. 7, ani też art. 77 § 1 lub art. 80 K.p.a. a tym samym zarzuty naruszenia tych przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny są niezasadne. Mając powyższe należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji nie tylko dokonał prawidłowej wykładni art. 38 ust. 1 pkt 2 u.s.o., ale i zasadnie uznał, że w sprawie nie wykazano po stronie Dyrektora Zespołu Szkół takiego rodzaju uchybień, które wymagałyby natychmiastowego pozbawienia G. Ś. dalszego kierowania Zespołem Szkół. W związku z powyższym w okolicznościach tej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła tę skargę obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez skarżącego, jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. W związku z tym w tej sprawie należało od Gminy S. zasądzić na rzecz G. Ś. kwotę 240 złotych stanowiącą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika obliczone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).