II SA/Wr 516/18

Dnia 17 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński Protokolant sekretarz sądowy Natalia Rusinek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Ł. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia (...) stycznia 2018 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej I. oddala skargę w całości; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na rzecz radcy prawnego M.W. kwotę 360 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt złotych), podwyższoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług w wysokości 82,80 zł (słownie: osiemdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Zaskarżoną decyzją (Nr (...) z dnia (...) stycznia 2018 r.) SKO we W, stosując przepis art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną odwołaniem wniesionym przez Ł G decyzję W G W M z dnia (...) stycznia 2017 r. Nr (...) (znak: (...) ), ustalającą – na rzecz (...) Sp. z o.o. w W – lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego: "budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) nr(...)(...), planowanej do realizacji w miejscowości (...) przy ul. (...)(...) , na działce nr(...), obręb (...) ". Z uzasadnienia decyzji wynika, że postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej tą decyzją zostało zainicjowane pismem z dnia (...) marca 2014 r. skierowanym do WG W M przez działającego imieniem (...) Sp. z o.o. pełnomocnika, który wniósł o ustalenie lokalizacji celu publicznego dla opisanego powyżej zamierzenia inwestycyjnego. W uzasadnieniu podano również, że decyzję organu pierwszej instancji, utrzymaną w mocy zaskarżoną do Sądu decyzją odwoławczą poprzedziły decyzje W GW M: z dnia (...) czerwca 2014 r. oraz z dnia (...) marca 2015 r., ustalające lokalizację celu publicznego dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego, które zostały uchylone przez S K O we W decyzjami – odpowiednio – z dnia (...) września 2014 r. (Nr (...) ) oraz z dnia (...) listopada 2015 r. (Nr(...) ) z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Ponadto Kolegium wskazało, że w odwołaniu od decyzji W G W M z dnia (...) stycznia 2017 r. (Nr(...) ) Ł G zarzucił, iż zawarta w aktach sprawy kopia mapy zasadniczej, stanowiąca podstawę sporządzenia projektu decyzji jest nieaktualna i nie odzwierciedla wszystkich obiektów znajdujących się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Wobec takiego zarzutu Kolegium w toku postępowania odwoławczego zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, mającego na celu ustalenie, czy na działkach sąsiadujących z terenem potencjalnego zainwestowania oraz na działkach znajdujących się w granicach obszaru, na jaki inwestycja będzie oddziaływać, powstały nowe budynki oraz jakie jest ich przeznaczenie i wysokość. Pismem z dnia (...) września 2017 r. organ pierwszej instancji poinformował Kolegium, że "wizja w terenie", przeprowadzona w dniu (...) czerwca 2017 r., wykazała powstanie na terenie działki nr (...) nowego budynku, który jest częścią inwestycji prowadzonej na działkach nr (...) nr (...) nr (...) nr (...) nr (...) nr (...) nr (...) oraz nr(...), obręb P. Z wydanych dla tej inwestycji pozwoleń na budowę wynika, że istniejące i nowo powstałe obiekty przeznaczone są pod zakład stolarski, w tym halę magazynowo-produkcyjną i halę magazynową. W projekcie budowlanym określono wysokość projektowanego budynku na (...) m. Ponadto organ pierwszej instancji podkreślił, że nie było możliwe naniesienie powstałych i realizowanych budynków na kopię mapy zasadniczej, ponieważ inwestor nie uzyskał pozwolenia na użytkowanie wskazanych wyżej obiektów. W dalszej części uzasadnienia Kolegium motywując podjęte w sprawie rozstrzygnięcie wyjaśniło, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle przywołanego przepisu należy stwierdzić, iż planowane zamierzenie inwestycyjne jest działaniem o znaczeniu ponadlokalnym w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy, a zarazem stanowi realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. 121, z późn. zm.). Ze względu na brak dla terenu objętego wnioskiem inwestora miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego planowane zamierzenie inwestycyjne wymaga wydania decyzji lokalizacyjnej. Kolegium stwierdziło, że wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego spełniał wymagania, określone w art. 52 ust. 2 ustawy, a ustalenia zawarte w decyzji organu pierwszej instancji odpowiadają obowiązującym przepisom. Następnie organ odwoławczy przywołał przepis art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 i wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie wymienione wyżej elementy. Ponadto Kolegium – uznając, że organ pierwszej instancji pobieżnie potraktował kwestię ochrony środowiska i zdrowia ludzi odnosząc się tylko zdawkowo do kwalifikacji środowiskowej – stwierdziło, że jest zobowiązane jako organ merytorycznie rozpoznający sprawę do przedstawienia szerszej analizy tego aspektu sprawy i wskazało, że zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 poz. 1405, z późn. zm.), decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1), zaś uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2 pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2 pkt 2). Z kolei stosownie do art. 72 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określa rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, z późn. zm.). Przywołując w uzasadnieniu przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia odnoszące się do instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych z wyłączeniem radiolinii z podaniem ich parametrów emisyjnych i odległościowych, Kolegium wyjaśniło, kiedy przedsięwzięcie jest uznane za mogące zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zwróciło też uwagę, że określone we wniosku inwestora, a następnie potwierdzone w decyzji lokalizacyjnej parametry stacji bazowej i poszczególnych anten mają charakter wiążący. Wynika to ze specyfiki postępowań lokalizacyjnych mających za przedmiot stacje bazowe telefonii komórkowej, w przypadku których ustalenie ich dokładnej lokalizacji oraz określenie parametrów poszczególnych anten jest niezbędne ze względu na konieczność ustalenia obszaru oddziaływania tego rodzaju inwestycji. W przypadku wnioskowanej inwestycji największa równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny (tj. (...) W) mieści się zarówno w przedziale określonym w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a, jak i w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia (a więc pomiędzy 2.000 W a 4.999 W), rozważenia wymaga, czy spełnione zostały kolejne przesłanki zastosowania tych przepisów, tj. czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się odpowiednio w odległości nie większej niż 100 m (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit. a rozporządzenia) oraz nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia) od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Uwzględnienie obu tych regulacji prowadzi do wniosku, że w warunkach rozpatrywanej sprawy należało ustalić, czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż (...) m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Trzeba przy tym wziąć pod uwagę nie tylko wskazaną przez inwestora wysokość środka elektrycznego anten, wynoszącą (...) m, ale także tzw. tilt maksymalny, określający najwyższe projektowane pochylenie wiązek promieniowania w kierunku powierzchni ziemi. Inwestor określił ten parametr na (...) °, a w konsekwencji minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowanie w odległości (...) m od środka elektrycznego anteny będzie wynosić (...) m. Inwestor precyzyjnie określił także azymuty poszczególnych anten ((...) °, (...) ° i (...) °), w związku z czym sygnalizowanych wyżej ustaleń należy dokonywać we wskazanych przez inwestora kierunkach. Zdaniem organu odwoławczego weryfikację przesłanek zawartych w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia należy poprzedzić wykładnią terminu "miejsca dostępne dla ludności", przez które – stosownie do treści art. 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego". W przedstawionej w odniesieniu do tej kwestii argumentacji Kolegium odwołało się do poglądów judykatury administracyjnej, w której przyjęto m.in., że "przestrzeni dostępnej dla ludności nie można utożsamiać z przestrzenią, w której człowiek może teoretycznie się znaleźć. Przez przestrzeń dostępną dla ludności należy rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego ludzie mogą stale przebywać". Dlatego, zasadniczo, zabudowa mieszkaniowa ze swej istoty będzie miejscem przeznaczonym dla ludności. Zaakceptowany został również pogląd, zgodnie z którym przez zwrot "miejsca dostępne dla ludności" należy rozumieć miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym zgodnie z ustaleniami prawa miejscowego. (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2017 r., sygn. II OSK 289/16, podobnie m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2017 r., II OSK 2883/15, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. II OSK 2245/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. II SA/Kr 1061/17; źródło: CBOSA). Uwzględniając powyższe Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z danymi wynikającymi z materiału zebranego w sprawie budynek, który może zostać uznany za miejsca dostępne dla ludności, znajdujący się w osi głównej wiązki promieniowania anteny o azymucie (...) °, położony na działce nr(...) , ma wysokość (...)m. Z kolei w osi głównej wiązki promieniowania anteny o azymucie (...)° znajdują się budynki położone na działkach nr (...) i nr(...), oznaczone jako przemysłowe, z których najwyższy posiada wysokość (...) m. Natomiast w osi głównej wiązki promieniowania anteny o azymucie (...) ° brak jest aktualnie jakichkolwiek miejsc dostępnych dla ludności. Ponieważ tereny te oznaczone są symbolem "R", oznaczającym "grunty orne" (w tym również podlegające szczególnej ochronie przed zmianą przeznaczenia grunty rolne III klasy bonitacyjnej), prawdopodobieństwo zabudowy tych terenów obiektami budowlanymi, zwłaszcza o wysokości przekraczającej (...) m, jest niewielkie. Z kolei z przeprowadzonego na zlecenie Kolegium przez organ pierwszej instancji uzupełniającego postępowania dowodowego wynika, że na terenie działki nr (...) powstaje nowy budynek, którego wysokość w projekcie budowlanym została określona na (...) m. W ocenie Kolegium z powyższych ustaleń wynika, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne nie należy ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 lit. a, jak i w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia, ponieważ w odległości nie większej niż (...) m od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny brak jest miejsc dostępnych dla ludności. Ponadto teren objęty wnioskiem inwestora nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, ponieważ projektowana inwestycja będzie realizowana na terenach oznaczonych w ewidencji gruntów symbolami "(...)" i "(...)", oznaczającym grunty orne IV klasy. Decyzja organu pierwszej instancji została - stosownie do art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - uzgodniona z MWD (w trybie art. 53 ust. 5 ustawy oraz postanowieniem Nr (...) z dnia (...) marca 2016 r.), P U L C (postanowienie z dnia (...) marca 2016 r., znak (...) ), S T (w trybie art. 53 ust. 5 ustawy), oraz D R Z W we W. Zdaniem Kolegium warunki odnoszące się do wymagań ochrony interesu osób trzecich w sposób właściwy dla postępowania lokalizacyjnego chronią interesy wszystkich stron postępowania. Kolegium nie dopatrzyło się uchybień procesowych w toku postępowania przed organem pierwszej instancji uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego i przedstawiło w tym zakresie stosowną argumentację. Ponadto wyjaśniło, że "wizja w terenie"", o której mowa w piśmie organu pierwszej instancji z dnia (...) września 2017 r., przeprowadzona w dniu (...) czerwca 2017 r. w toku zleconego organowi pierwszej instancji uzupełniającego postępowania dowodowego, nie jest dowodem z oględzin, o którym mowa w art. 75 kpa, lecz jest częścią analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. W związku z powyższym nie miały do niej zastosowania reguły z art. 79 kpa. Dodatkowo Kolegium zwróciło uwagę, że w dniu 1 stycznia 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. poz. 1566) i konieczne stało się ustalenie wpływu nowych regulacji prawnych na badaną decyzję lokalizacyjną. Przywołując stosowne regulacje prawne Kolegium wyjaśniło, że zmiana stanu prawnego nie stanowi w rozpatrywanej sprawie, uzasadnienia dla kasacyjnego rozstrzygnięcia organu drugiej instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania, dotyczących nieaktualności kopi mapy zasadniczej, będącej podstawą ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, Kolegium stwierdziło, że przeprowadzone przez organ pierwszej instancji uzupełniające postępowanie dowodowe rzeczywiście wykazało, iż w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji powstają nowe budynki. Jak jednak zostało to już wyżej wyjaśnione, projektowana wysokość tych budynków nie zmienia istotnych dla rozpatrywanej sprawy ustaleń w zakresie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Tym samym, brak jest podstaw do uwzględnienia oczekiwań odwołującego się co do ponownego przeprowadzania postępowania dowodowego w tym zakresie. Kolegium podkreśliło, że zarówno przedłożone przez inwestora, jak i uzyskane przez organ pierwszej instancji podkłady mapowe były najbardziej aktualnymi podkładami w momencie ich udostępnienia przez organy administracji geodezyjnej i kartograficznej. Natomiast różnice pomiędzy stanem zabudowy odzwierciedlonym na tych podkładach mapowych a rzeczywistym stanem zabudowy w terenie wynikały - jak to ustalił organ pierwszej instancji - z braku pozwoleń na użytkowanie nowopowstałych obiektów budowlanych, co nie pozwoliło na ich naniesienie na podkłady mapowe będące w posiadaniu właściwego organu geodezyjnego. Rozbieżności te zostały wyeliminowane w wyniku przeprowadzenia dodatkowego, uzupełniającego postępowania dowodowego w tym zakresie. W zakończeniu uzasadnienia Kolegium – powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego – wskazało dodatkowo, że kwestia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia będzie przedmiotem badania także w postępowaniu przed organami administracji architektoniczno - budowlanej na etapie uzyskiwania przez inwestora pozwolenia na budowę. Prawidłowość opisanej powyżej decyzji zakwestionował Ł G poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. W uzasadnieniu skargi ŁG zaskarżając decyzję odwoławczą w całości zarzucił jej naruszenie prawa procesowego mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, wskazując, że decyzja pierwszoinstancyjna nie zawiera niezbędnych uzasadnień kwalifikacji środowiskowych. Powyższą wadę próbuje naprawić organ drugiej instancji poprzez dokonanie szczątkowej analizy w treści własnej decyzji nie umożliwiając stronom postępowania wnoszenia uwag i zastrzeżeń, a ponadto naruszając zasadę dwuinstancyjności. Skarżący podał też w uzasadnieniu skargi, że w trakcie postępowania administracyjnego w pierwszej i drugiej instancji skarżący wielokrotnie wskazywał, iż złożony przez inwestora wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego zawiera braki formalne w postaci niezałączenia do wniosku aktualnej mapy zasadniczej, podczas gdy w terenie objętym oddziaływaniem inwestycji znajdują się budynki oraz obiekty na które inwestycja będzie miały istotny wpływ. Podczas postępowania drugoinstancyjnego powyższe zastrzeżenia podczas wizji w terenie w dniu 7 czerwca 2017 r. zostały potwierdzone w ten sposób, iż stwierdzono, iż na działce nr (...) znajduje się nieujęty na mapie budynek. Ponieważ wizja lokalna odbyła się bez poinformowania stron postępowania to skarżący nie miał możliwości w niej uczestniczyć i zgłaszać zastrzeżeń oraz wymieniać kolejne obiekty które nie zostały ujęte na mapie zasadniczej, tym samym jego prawo do aktywnego uczestniczenia w postępowaniu zostało istotnie naruszone. Zdaniem skarżącego organy obu instancji w trakcie postępowania w ocenie oddziaływania nie uwzględniły, iż tereny sąsiednie w studium zagospodarowania przestrzennego oznaczone są jako tereny przemysłowe, usługowe i zabudowy zagrodowej, a tym samym dopuszczają możliwość posadowienia na rozpatrywanym terenie budynków przeznaczonych dla pobytu ludzi. Jednocześnie nie uwzględniono w analizie decyzji ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy budynków usługowych oraz mieszkalnych m.in. dla działki nr (...) będących własnością skarżącego. Nadto w sposób nieuprawniony oceniono iż teren przylegający do planowanej inwestycji miasta W to teren rolny na którym nie powstanie nigdy żadna zabudowa podczas, gdy dla wskazanego terenu istnieje plan miejscowy uchwała nr (...) R MW z dnia (...) grudnia 2012 r umożliwiający taką zabudowę. W ocenie skarżącego z powyższych względów należy stwierdzić, iż organy administracji nie zebrały materiału dowodowego w wystarczającej ilości aby móc prawidłowo go ocenić i wydać stosowną decyzję rozpatrując wszelkie okoliczności sprawy, a tym samym decyzje winny być uchylone w całości. Powołując się na twierdzenia zawarte w uzasadnieniu skargi Ł G wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W doręczonej Sądowi w dniu (...) lipca 2018 r. odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej i podtrzymało stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze Kolegium wskazało, że w toku postępowania odwoławczego nie naruszyło zasady dwuinstancyjności ani zasady czynnego udziału stron. Ponadto wyjaśniło, że rozpatrując sprawę zwróciło uwagę na lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej w toku instancyjnym decyzji W G W M w zakresie możliwego oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko przy uwzględnieniu przepisów powoływanego w uzasadnieniu decyzji odwoławczej rozporządzenia i uzupełniło argumentację odnoszącą się do tej kwestii, do czego jako organ drugiej instancji było nie tylko uprawnione, ale zobowiązane. Kolegium wskazało też, że przeprowadzona przez organ pierwszej instancji w dniu (...) czerwca 2017 r . – w ramach uzupełnienia postępowania dowodowego – wizja w terenie, wbrew stanowisku skarżącego, nie ma charakteru samoistnego środka dowodowego w postaci oględzin, ale służyła jedynie uzupełnieniu analizy dokonywanej w trybie art. 53 ust. 3 powoływanej poprzednio ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem właściwy do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Kolegium wyjaśniło, że rozpatrując sprawę w drugiej instancji było zobowiązane do odniesienia się do zarzutów odwołania, dotyczących tej analizy, w tym stanu faktycznego i prawnego terenu. Zainicjowało zatem dalsze czynności dowodowe organu pierwszej instancji, zmierzające do ustalenia charakterystyki powstającej zabudowy z punktu widzenia potencjalnego oddziaływania planowanej inwestycji. W kończącym uzupełniające postępowanie dowodowe piśmie z dnia (...) września 2017 r. organ pierwszej instancji wyraźnie wskazał, że istotne dla sprawy dane, dotyczące rodzaju i parametrów realizowanej zabudowy, uzyskał na podstawie udostępnionych przez organ administracji architektoniczno-budowlanej akt administracyjnych, w szczególności zaś wydanych dla tej zabudowy pozwoleń na budowę. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że w wyniku niezawiadomienia skarżącego o przeprowadzonej wizji nie mógł on zgłosić uwag do jej wyników, Kolegium ponownie zwróciło uwagę, że pismem z dnia (...) listopada 2017 r. skarżący został powiadomiony o zakończeniu uzupełniającego postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w jego wyniku materiałów. Pomimo zapoznania się z aktami sprawy skarżący nie wniósł wówczas żadnych uwag do uzupełnionego materiału dowodowego, w szczególności nie wskazał na podnoszoną obecnie jego niekompletność (która w ocenie Kolegium nie ma miejsca). Zdaniem Kolegium ten sam argument odnieść należy także do twierdzeń skarżącego, dotyczących istotności dla sprawy wydanych na rzecz skarżącego decyzji o warunkach zabudowy dla terenów sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji. Skarżący ani w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, ani po zapoznaniu się z uzupełnionym przez Kolegium materiałem dowodowym, nie podniósł tego rodzaju zastrzeżeń i nie przedstawił uzyskanych decyzji lokalizacyjnych. Ponadto organ zauważył, że oceniając dopuszczalność wnioskowanej inwestycji opiera się na istniejącym stanie faktycznym, zwłaszcza że w rozpatrywanej przez Kolegium sprawie został on potwierdzony przez uzupełniające postępowanie dowodowe. Samo natomiast uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze o realizacji wskazanych w nich inwestycji. Decyzja taka jest tylko promesą, uprawniająca inwestora do ubiegania się o pozwolenia na budowę, które z kolei może być wydane po weryfikacji przez organ administracji architektoniczno-budowlanej warunków, określonych w przepisach Prawa budowlanego. Okoliczność uzyskania decyzji lokalizacyjnej przez jeden podmiot nie ma zatem wpływu na prowadzone inne postępowanie lokalizacyjne. Zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zasadą jest uwzględnianie w analizie wykonywanej w postępowaniu lokalizacyjnym inwestycji co najmniej w stanie surowym zamkniętym (np. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2014 r., II SA/Kr 1191/13). Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżącego, dotyczącej przeznaczenia terenów sąsiadujących z planowaną inwestycją w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, studium nie jest aktem prawa miejscowego. Z kolei stosownie do art. 9 ust. 4 tej ustawy, ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Związania tego nie można odnosić do decyzji lokalizacyjnych. W zakończeniu odpowiedzi na skargę, Kolegium wyjaśniło, że skarżący wskazał też w skardze, że na części terenu, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przyjęty uchwałą R M W Nr (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. w sprawie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części zespołu urbanistycznego DW w rejonie obrębu P we W (Dz. Urz. Woj. Doln. z 2013 r. poz. 807), który dopuszcza na terenie oddziaływania wnioskowanej inwestycji zabudowę. Kolegium stwierdziło w tym kontekście, że zgodnie z § 6 pkt 1 części tekstowej wskazanego wyżej planu, na całym terenie objętym planem wymiar pionowy budynku lub budowli przekrytej dachem, mierzony od poziomu terenu do najwyższego punktu pokrycia dachu, nie może być większy niż (...) m. Uwzględniając tilt maksymalny, określony przez inwestora na (...) °, minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowanie w odległości (...) m od środka elektrycznego anteny będzie wynosić (...) m. Zatem nawet jeśli na wskazanym przez skarżącego terenie zostałyby zlokalizowane miejsca dostępne dla ludności, to i tak nie znajdą się one w osi głównej wiązki promieniowania projektowanej anteny. W toku postępowania sądowoadministracyjnego pełnomocnik skarżącego, działający w ramach przyznanego skarżącemu prawa pomocy złożył do akt sprawy pismo procesowe z dnia (...) kwietnia 2019 r., w którym oświadczył, że podtrzymuje zarzuty i wnioski zawarte w skardze z dnia (...) czerwca 2018 r., a jednocześnie – uzupełniając przedmiotową skargę – na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucił zaskarżonej przez ŁG decyzji: 1) Naruszenie prawa materialnego, tj.: naruszenie art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż podstawę prawną wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej jest art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie: a) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 k.p.a. w zw. z art. 85 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu udziału w postępowaniu, a w tym zwłaszcza niezawiadomieniu go o miejscu i terminie oględzin (wizji), które miały miejsce (...) czerwca 2017 r., co skutkowało wydaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie nieaktualnej mapy zasadniczej oraz skutkowało nieprawidłowym ustaleniem przez organ stanu faktycznego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji; b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, polegające na niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w tym zwłaszcza prawidłowego ustalenia warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na skutek wydania decyzji w oparciu o nieaktualną mapę zasadniczą, która nie uwzględnia wszystkich budynków w obszarze oddziaływania planowej inwestycji; c) art. 7, art. 75 § 1 k.p.a, art. 77 § 1 i 80 oraz 107 § 3 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpoznaniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwieniu sprawy, w tym niedostatecznym wyjaśnieniu okoliczności, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w sprawie; d) art. 107 § 1 ust. 3, 4 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 ust. 1 k.p.a poprzez nieprzedstawienie prawidłowej i pełnej podstawy prawnej będącej podstawą rozstrzygnięcia organu administracyjnego; e) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy decyzja ta wydana była z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania. Powołując się na sformułowane powyżej zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł – na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c oraz art. 135 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji i poprzedzającej ją decyzję organu pierwszej instancji w całości. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu: zdjęcia z mapy (...) obszaru lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na okoliczność wydania decyzji przez organ na podstawie nieaktualnej mapy zasadniczej i błędnie ustalonego przez organ stanu faktycznego oraz na podstawie art. 250 § 1 powoływanej ustawy o zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych powiększonej o należny podatek od towarów i usług, albowiem koszty te nie zostały przez skarżącego opłacone w całości ani w części. W uzasadnieniu zamieszczonym w powołanym piśmie procesowym przedstawiona została szczegółowa argumentacja, stanowiąca rozwinięcie zarzutów w nim podniesionych, w której wykorzystane zostały też poglądy doktryny i judykatury administracyjnej. Na rozprawie wyznaczonej na dzień (...) kwietnia 2019 r. pełnomocnik Ł G oświadczył, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia (...) kwietnia 2019 r. Ponadto wniósł o przyznane kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały opłacone w całości ani w części w wysokości (...)% stawki przewidzianej w przepisach wykonawczych dla kosztów zastępstwa procesowego oraz oświadczył, że cofa wniosek dowodowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Ponadto – zgodnie z treścią art. 134 § 1 wskazanej ustawy, rozstrzygając daną sprawę Sąd, co do zasady nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 powoływanej powyżej ustawy procesowej). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wskazanego powyżej kryterium legalności Sąd uznał, że decyzja ta odpowiada prawu, bowiem nie narusza przepisów procedury administracyjnej ani reguł stosowania i wykładni norm prawa materialnego w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem oceny dokonywanej przez Sąd w rozpoznawanej sprawie była decyzja S KO we W z dnia (...) stycznia 2018 r. (Nr (...) ) orzekająca o utrzymaniu w mocy zaskarżonej w toku instancyjnym decyzji W G W M z dnia (...) stycznia 2017 r. (Nr(...) ), ustalającej na rzecz (...) Sp. z o.o. w W lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego: "budowa bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci (...) nr(...) , planowanej do realizacji w miejscowości (...) przy ul. (...) , na działce oznaczonej numerem(...) , obręb (...) Analizę legalności działań organów właściwych instancyjnie w tej sprawie należy wyprowadzić przede wszystkim z treści art. 50 ust. 1 powoływanej wcześniej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powoływanym jako materialnoprawna podstawa podjętych w sprawie orzeczeń. Stosownie do wskazanego przepisu inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku w drodze decyzji o ustaleniu nowelizacji inwestycji celu publicznego. Z materiału sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że teren objęty wnioskiem inwestora z dnia (...) marca 2014 r. nie podlega ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem możliwość realizowania wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego uzależniona została od uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dodatkowo należy wyjaśnić, że inwestycję celu publicznego definiuje przepis art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym przez inwestycję taką należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 121, z późn. zm.). Natomiast w katalogu celów publicznych, zawartym w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustawodawca uwzględnił między innymi budowę, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych obiektów łączności publicznej i sygnalizacji (art. 6 pkt 1 in fine). Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne stanowi urządzenie będące elementem sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, zatem posiada status urządzenia łączności publicznej, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, co w konsekwencji oznacza, że jest inwestycją celu publicznego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko uznające stację bazową telefonii komórkowej za inwestycję celu publicznego zostało powszechnie zaakceptowane i takie jej kwalifikowanie nie wywołuje zastrzeżeń (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2189/14; z dnia 18 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 1752/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 916/17). Materiał sprawy nie wskazuje też, aby przyznany przedmiotowemu zamierzeniu inwestycyjnemu status inwestycji celu publicznego był kwestionowany przez skarżącego. Zdaniem Sądu należy też zwrócić uwagę, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego rozpoczyna proces realizacji inwestycji (jest jego wstępnym etapem), a jej funkcją jest w istocie udzielenie informacji o dopuszczalności i możliwości zrealizowania zabudowy określonej we wniosku o wydanie takiej decyzji na danym terenie, czyli dopuszczalności i możliwości dokonania zmiany zagospodarowania danego terenu poprzez wprowadzenie w jego przestrzeń zabudowy objętej wnioskiem inwestora. Kwestia ta jest oceniana przy uwzględnieniu obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów szczególnych. W rozpoznawanej sprawie taka ocena została dokonana przez organy orzekające w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, a na jej podstawie organy uznały konieczność odwołania się przy orzekaniu do przepisu art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowiącym, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Materiał zebrany w sprawie uprawnia – zdaniem Sądu – do stwierdzenia, że ocena ta jest prawidłowa. Wskazać przede wszystkim należy, że zasadnie organy uznały wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji za spełniający wymagania określone w art. 52 ust. 2 powołanej powyżej ustawy. Dokonały też w sposób prawidłowy – przy wykorzystaniu przez organ odwoławczy możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego – analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, wymaganej przepisem art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wykazała ona zaistnienie przesłanek dla uwzględnienia wniosku inwestora, a ponadto pozwoliła zweryfikować zarzut skarżącego dotyczący posługiwania się przez inwestora nieaktualną kopią mapy zasadniczej, stanowiącej podstawę sporządzenia projektu decyzji i skonfrontować stan faktycznie istniejący na terenie sąsiadującym z terenem potencjalnego zainwestowania z danymi wynikającymi ze znajdującej się w materiale sprawy kopii mapy zasadniczej. Dokonana w dniu (...) września 2017 r. przez organ pierwszej instancji w trybie art. 136 kodeksu postępowania administracyjnego czynność wyjaśniająca w terenie wykazała istnienie zabudowy nie ujawnionej w ewidencji geodezyjno-kartograficznej, opisanej szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z jednoczesnym rozważeniem stwierdzonych faktów w kontekście treści przedmiotowego wniosku i możliwości jego uwzględnienia przede wszystkim w warunkach regulacji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Ze szczegółowej argumentacji przedstawionej w tym zakresie wynika, że istniejąca zabudowa nie koliduje z żądaniem wniosku i objętym nim zamierzeniem inwestycyjnym. W uzupełnieniu należy też wskazać, że stwierdzona poprzez czynność dokonaną w trybie art. 136 kpa sytuacja w terenie nie pozbawia przedłożonej w sprawie kopii mapy zasadniczej waloru aktualności, jako dokumentu o takich cechach uzyskanego od uprawnionego organu. Sąd akceptuje również przyjętą w sprawie przez organy orzekające ocenę środowiskową oraz przyjmuje bez zastrzeżeń szczegółowy wywód prawny Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W przedstawiony w profesjonalny sposób w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w którym – niezależnie od treści "kwalifikacji środowiskowej" – organ odwoławczy zanalizował stopień i zakres ewentualnego oddziaływania zamierzonej inwestycji przy uwzględnieniu parametrów technicznych wnioskowanej stacji bazowej i poszczególnych anten w warunkach obowiązującego stanu prawnego, w tym przede wszystkim art. 71 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wcześniej powoływanych. Zdaniem Sądu w sposób prawidłowy dokonana też została przez organ odwoławczy analiza przesłanek kwalifikowania przedsięwzięcia jako mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz analiza pojęcia "miejsca dostępne dla ludności" z jednoczesnym odniesieniem ich do okoliczności istniejących w rozpoznawanej sprawie. Sąd podziela ocenę przyjętą przez organy orzekające w sprawie w omawianej kwestii oraz poglądy prezentowane w wyrokach sądów administracyjnych obu instancji, w których rozważana była istota pojęcia "miejsca dostępne dla ludności", przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W warunkach rozpoznawanej sprawy istotne jest, że przy określeniu (w sposób wiążący) przez inwestora parametru najwyższego projektowanego pochylenia wiązek promieniowania w kierunku ziemi na (...) o, minimalna wysokość osi głównej wiązki promieniowania w odległości (...) m od środka elektrycznego anteny wynosić będzie (...) m. Azymuty poszczególnych anten określone zostały na (...) o, (...) o, (...)o. Z danych znajdujących w materiale sprawy wynika, że miejscem dostępnym dla ludności w osi głównej wiązki promieniowana anteny o azymucie (...) o jest budynek położony na działce oznaczonej numerem (...) o wysokości (...) m, takim miejscem w osi głównej wiązki promieniowania anteny o azymucie (...) o są położone na działkach oznaczonych numerami (...) i (...) budynki określone jako przemysłowe, z których najwyższym jest budynek o wysokości (...) m, a w osi głównej wiązki promieniowania anteny o azymucie (...) o brak jest aktualnie miejsc dostępnych dla ludności. (Są to grunty rolne o niewielkim prawdopodobieństwie zabudowania obiektami o wysokości przekraczającej (...) m). Powyższe ustalenia uprawniały do uznania, że wnioskowana inwestycja celu publicznego nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto wskazać należy, że teren objęty wnioskiem inwestycyjnym nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, decyzja ustalająca lokalizację przedmiotowej inwestycji uzyskała wszystkie uzgodnienia wymagane przepisami art. 53 ust. 3, 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz spełnia warunki zawarte w art. 54 tej ustawy. Materiał sprawy potwierdza też – jak prawidłowo uznał organ odwoławczy, że w toku postępowania instancyjnego nie naruszono reguł procedury administracyjnej, stosując się do wszystkich zasad postępowania, w tym gwarantujących ochronę praw procesowych stronom. Zasadnie też Kolegium zwróciło uwagę, że zagadnienie zgodności inwestycji z normami promieniowania elektromagnetycznego w otoczeniu projektowanej stacji bazowej – istotne ze względu na ochronę zdrowia ludzi i ochronę środowiska – będzie oceniane na dalszym etapie procesu inwestycyjnego w toku uzyskiwania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu objęcia terenu przylegającego do miejsca usytuowania zamierzonej inwestycji, ustaleniami planistycznymi przyjętymi uchwałą R M W z dnia (...)grudnia 2012 r. Nr (...)należy wskazać, że zarzut ten nie był podnoszony w postępowaniu instancyjnym, co pozbawiało organy orzekające możliwości rozważenia jego zasadności, natomiast Kolegium w sposób wyczerpujący odniosło się do niego w odpowiedzi na skargę. Ponadto Sąd rozpoznając sprawę nie stwierdził podstaw dla uwzględnienia zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego sformułowanych w piśmie pełnomocnika skarżącego, doręczonym Sądowi w dniu (...) kwietnia 2019 r. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomości, bowiem organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazuje na przepis art. 6 pkt 1 tej ustawy, jako mający zastosowanie w sprawie, natomiast niezasadność zarzutu naruszenia wskazanych w piśmie pełnomocnika przepisów kodeksu postępowania administracyjnego została wskazana wcześniej w uzasadnieniu wyroku. W okolicznościach przedstawionych powyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny – stwierdzając, że organy orzekające w postępowaniu instancyjnym prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, nie naruszając przy tym zasad procedury administracyjnej – stosownie do przepisu art. 151 powołanej na wstępie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Orzekając w pkt II wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Sąd uwzględnił stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika.