VII SA/Wa 369/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Monika Kramek, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę Decyzją z [...] grudnia 2017 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (SKO), na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79. poz. 856 ze zm.) i art. 39 ust. 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania D. G. – utrzymał9 w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2017 r. nr [...] o zatrzymaniu prawa jazdy kat. A,B,C,E nr [...] do wykazania się pozytywnym wynikiem egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Organ wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustaw z 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw(Dz. U. z 2015 r., poz. 541 ze zm.), starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4. W myśl orzecznictwa "Organ wydając na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów karnych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego, decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, nie ma uprawnienia do badania prawidłowości postępowania, w związku z którym naliczone zostały określonemu kierowcy punkty karne" (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 21 czerwca 2012 r. III SA/Gd 253/12, LEX nr 1212508), "Zatarcie ukarania (skazania) za czyny stanowiące naruszenie przepisów ruchu drogowego po skierowaniu wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy nie ma wpływu na możliwość orzekania przez właściwy organ w tym przedmiocie. Przekroczenie liczby 24 pkt w ciągu roku od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego, z którym wiązało się przypisanie odpowiedniej liczby punktów skutkuje obligatoryjnym skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jeżeli liczba punktów znajduje oparcie we wpisach ostatecznych istniejących na dzień sporządzenia wniosku" (zob. wyrok WSA w Łodzi z 21 czerwca 2011 r. III SA/Łd 4/11, LEX nr 1097428), wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nie mogą być interpretowane rozszerzająco, lecz muszą być poddane wykładni ścisłej. 2. Odwołując się do pojęcia "niezbędności" niezwłocznego działania, ustawodawca uznaje, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Zagrożenie to musi mieć realny charakter i nie może być tylko prawdopodobne, a okoliczność ta musi być uwidoczniona w uzasadnieniu postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności. 3. Wniosek o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności zawartego w decyzji może być rozpatrzony wyłącznie w toku postępowania odwoławczego i nie może zmierzać do uchylenia decyzji jako takiej w całości" (zob. wyrok NSA z 15 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1134/09, LEX nr 5971401). W tej sprawie od 17 marca 2014 r. do 1 marca 2015 r., odwołujący się wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego za co otrzymał łącznie 27 punktów karnych (wniosek z 10 marca 2015 r. Komendanta [...] Policji i pismo Wydziału Ruchu Drogowego KSP z 15 listopada 2015 r.). Oznacza to, iż Kolegium jest związane ww. wnioskiem i nie może przeprowadzać dowodów w tym zakresie. Żaden z mandatów nie został także uchylony. Przekroczenie 24 pkt w ciągu roku od pierwszego naruszenia skutkuje zatem obligatoryjnym zatrzymaniem prawa jazdy. Organ I instancji prawidłowo więc zastosował art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z 20 marca 2015 r. cyt. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych, gdyż odnosił się on zarówno do naruszeń sprzed jego wejścia w życie, jak i po wejściu. Zatarcie ukarania (skazania) za naruszenie przepisów ruchu drogowego po skierowaniu wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy nie ma wpływu na możliwość orzekania o zatrzymaniu prawa jazdy. Zdaniem SKO, organ I instancji nie naruszył też art. 10 § 1 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a., bowiem decyzja została należycie uzasadniona a organ zapewnił stronie czynny udział i miała ona możliwość zapoznania się z aktami na każdym etapie postępowania. Nadto, organ mógł zastosować art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w celu jak najszybszego poddania się egzaminowi. Bezsprzecznie, w wyniku przekroczenia przez skarżącego 24 pkt karnych, ze względu na zagrożenie zdrowia lub życia ludzkiego konieczne jest, aby niezwłocznie jego kwalifikacje zostały sprawdzone poprzez egzamin. Skargę na powyższą decyzję złożył D. G. zarzucając: I. rażące naruszenie prawa materialnego - art. 46 §1 Kodeksu wykroczeń polegające na wydaniu decyzji na podstawie zatrzymania przez Policję w wyniku przekroczenia przez kierującego liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego w sytuacji, kiedy naruszenie to uległo zatarciu, przez co uważa się je za niebyłe, a zatem organ nie mógł wydać w oparciu o to zdarzenie decyzji; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7 k.p.a., poprzez naruszenie zasady ogólnej prawdy materialnej, poprzez wydanie decyzji na podstawie dowodów i materiałów, co do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się, w tym zgłoszenia zastrzeżeń i wniosków, a które to naruszenie doprowadziło do niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego; b) art. 77 § 1 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, co doprowadziło do nieustalenia istotnych okoliczności faktycznych; c) art. 107 §1 i § 3 k.p.a. poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji, w którym nie zawarto uzasadnienia faktycznego i prawnego; d) art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie powstępowania w sposób nie budzący zaufania do władzy publicznej, w tym poprzez nieinformowanie strony o przebiegu postępowania, uniemożliwienie wypowiedzenia się co do materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, a także sporządzenie lakonicznego, wybrakowanego uzasadnienia decyzji, bez wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia; e) art. 108 §1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji co do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, który nie był niezbędny ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony; f) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy organ odwoławczy winien stwierdzić nieważność decyzji, względnie uchylić decyzję a postępowanie administracyjne umorzyć. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, względnie o uchylenie obu decyzji i umorzenie postępowania. Według strony organ I instancji ograniczył się jedynie do przytoczenia art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g p.r.d. i art. 7 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, nie przedstawiając żadnego praktycznie uzasadnienia faktycznego i prawnego. Również i organ II instancji, ograniczył się do stwierdzenia, że decyzja organu I instancji była prawidłowa. Zdaniem skarżącego, rażąco naruszono art. 46 §1 Kodeksu wykroczeń, zgodnie z którym ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. Przekroczenie 24 pkt karnych miało miejsce 1 marca 2015 r.- w dniu ukarania D. G. mandatem karnym. Zgodnie zaś z art. 46 §1 Kodeksu wykroczeń, wykroczenie to uległo zatarciu 1 marca 2017 r., zatem od tej daty nie może ono stanowić podstawy faktycznej i prawnej wydania rozstrzygnięcia. Niezależnie, organ naruszył art. 10 §1 K.p.a. poprzez uniemożliwienie czynnego udziału w postępowaniu. Postępowanie toczące się po uchyleniu decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2017 r. jest nowym postępowaniem. Powołując się obszernie na orzecznictwo skarżący podkreślił, że zasada czynnego udziału strony powinna być realizowana w każdym stadium postępowania, tj. od wszczęcia do zakończenia, jeśli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. strona wykaże, że uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. A w tej sprawie uniemożliwiono stronie wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego, wydając w sposób jednostronny i arbitralny nową decyzję, po uchyleniu uprzednio wydanej. W dalszych rozważaniach skarżący powołał się na zasady i obowiązki organów wynikające z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., podkreślając, że organ nie może ograniczyć się do oczekiwania na przedstawienie przez stronę dowodów. Wbrew zasadzie prawdy obiektywnej, organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego ani prawnego, opierając rozstrzygnięcie na jednostronnie i arbitralnie ustalonym stanie faktycznym, bez umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych. Ponadto, w najmniejszym stopniu nie wyjaśnił, na czym miałaby polegać niezbędność nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, a naruszenie to jest tym jaskrawsze, iż sama decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Według strony, nawet gdyby istniała podstawa prawna do wydania decyzji o zatrzymaniu uprawnień do kierowania pojazdami, to w decyzji nie powinny znaleźć się wszystkie kategorie posiadanych uprawnień. Punkty karne nałożono w związku z prowadzeniem samochodu osobowego - uprawnieniami kategorii "B". Skarżący posiada natomiast uprawnienia również do prowadzenia m.in. ciągników rolniczych i pojazdów wolnobieżnych wraz z przyczepami i jest rolnikiem. Zachowanie uprawnień w tym zakresie konieczne jest dla zachowania źródła utrzymania. Pozbawianie ww. uprawnień narusza zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, którą należy rozumieć tak, że w wypadku sprzeczności między tymi interesami organ powinien załatwić sprawę, realizując w sposób możliwie najpełniejszy oba rodzaje interesów. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej p.p.s.a, sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona. Sąd kontrolował w tej sprawie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] grudnia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z [...] października 2017 r. zatrzymującą skarżącemu prawo jazdy kat. A,B,C,E do czasu wykazania się pozytywnym wynikiem egzaminu sprawdzającego kwalifikacje. Wskazać zatem na wstępie trzeba, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541) starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (tj. ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, dalej p.r.d.). Stosownie zaś do art. 130 ust. 1 p.r.d. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. W przypadku, gdy kierowca w przeciągu roku dopuści się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczy liczbę 24 (art. 130 ust. 2 p.r.d.) podlega m.in. kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt. 1 lit. b p.r.d.), czy też kierowany jest na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu (art. 99 ust. 1 pkt. 3 lit. b ustawy z 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami). Zawarty w art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy zmieniającej zwrot "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" wskazuje, że decyzja ta ma charakter związany. Oznacza to, że organ nie ma żadnej dowolności i uznaniowości. Innymi słowy nie ma wyboru co do odstąpienia od zatrzymania prawa jazdy, w przypadku złożenia stosownego wniosku przez komendanta. Tym samym w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego właściwy organ jest zobowiązany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, w zakresie wszystkich posiadanych przez tego kierowcę kategorii, wbrew wywodom skargi. Warunkiem wystarczającym do wystąpienia przez komendanta ze stosownym wnioskiem jest zatem okoliczność przekroczenia liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie jest natomiast już wymagane, aby taka ilość punktów istniała na koncie kierowcy w dniu wystąpienia przez komendanta z wnioskiem. Sąd podkreśla ponadto, iż w toku postępowania organ nie jest uprawniony do badania, skuteczności wpisów ostatecznych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Ewidencję kierowców w tym zakresie prowadzi bowiem - stosownie do art. 130 ust. 1 p.r.d. - Policja. Z § 3 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego wynika (rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego), że ewidencję prowadzi komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania ewidencjonowanych. Natomiast wpisu ostatecznego do ewidencji dokonuje się, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym (§ 4 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego). Przed wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w ust. 1, do ewidencji wprowadza się, niezwłocznie po ujawnieniu naruszenia wpis tymczasowy. Wpis tymczasowy zawiera informację o liczbie punktów, które zostaną ostatecznie przypisane w przypadku potwierdzenia naruszenia tym rozstrzygnięciem (§ 4 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego). Wpis tymczasowy staje się wpisem ostatecznym po stwierdzeniu naruszenia rozstrzygnięciem, o którym mowa w ust. 1 (§ 4 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego). Tym samym ewidencja, o której mowa w art. 130 ust. 1 p.r.d. podlega wyłącznej kompetencji organów Policji, które w omawianym przypadku, występują z wnioskiem, na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jak już wskazano wyżej. Wpisy do ewidencji punktów muszą być przy tym ostateczne. Wpisów, jak i wykreśleń punktów karnych z ewidencji dokonują zatem właściwe organy Policji w odrębnym trybie niż mający zastosowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy. Czynności te nie mogą być dokonane ani przez starostę jako organ administracji publicznej, ani przez samorządowe kolegium odwoławcze (por. m.in. wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. II SA/Ke 11/13, wyrok NSAz dnia 15 marca 2012 r. sygn. I OSK 413/11, publ. baza orzeczeń CBOIS). Skoro prawidłowość dokonanych przez organy Policji czynności w powyższym zakresie nie może być przedmiotem oceny organów, jak i organy nie są uprawnione do weryfikowania, czy wpisy ostateczne na dzień sporządzenia wniosku nadal są ujęte w ewidencji, czy po skierowaniu wniosku doszło do ich wykreślenia wobec zatarcia ukarania (skazania), to jako chybiony należało ocenić zarzut skargi dotyczący rażącego naruszenia przez organy art. 46 §1 Kodeksu wykroczeń. Sąd miał na uwadze, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżący od 17 marca 2014 r. do 1 marca 2015 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego i w skutek tego łącznie otrzymał 27 punktów karnych (wniosek Komendanta Policji z 10 marca 2015 r.). Ponadto, skarżący do wydania decyzji przez organy nie podważył ostateczności przypisanych mu punktów karnych, których suma przekroczyła 24. Podobnie, na uwzględnienie nie zasługiwała argumentacja skargi, iż organ I instancji ograniczył się jedynie do przytoczenia art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g p.r.d. i art. 7 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, nie przedstawiając żadnego praktycznie uzasadnienia faktycznego i prawnego, a organ II instancji, ograniczył się jednie do stwierdzenia, że decyzja organu I instancji była prawidłowa. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena - zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. - znalazły swoje wystarczające odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, które jest spójne, logiczne i przekonujące. Z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynika ustalony stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Stosownie do art. 11 k.p.a. organy wyczerpująco wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu niniejszej sprawy. Wobec wyczerpującej i jasnej treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, tak w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego, jak i zastosowanych na jego podstawie przepisów prawa oraz zajęcie stanowiska odnośnie zarzutów odwołania czyni całkowicie niezrozumiałymi zarzuty skargi, w których skarżący upatrywał w naruszeniu zasady prawdy obiektywnej, wobec niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego ani prawnego, oparciu rozstrzygnięcie na jednostronnie i arbitralnie ustalonym stanie faktycznym, bez umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych. Zauważyć należy, że rozstrzygnięcie zostało oparte przede wszystkim na materiale dowodowym w postaci dokumentów urzędowych, których treść nie budzi żadnych wątpliwości i stanowi wystarczającą podstawę do wydania decyzji. Zgodnie z art. 76 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nie wiadomo zatem w jakim zakresie rzekome uniemożliwienie wypowiedzenia się skarżącemu - nie znajdujące ponadto potwierdzenia w aktach sprawy - doprowadziło do jakich to błędnych ustaleń faktycznych, bo takich wyjaśnień w motywach skargi zabrakło. Co do ostatniej z poruszonych kwestii Sąd wyjaśnia, że uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyby miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie, jak już wskazano na wstępie rozważań. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, iż uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny (zob. wyrok NSA z 12 października 2018 r., I OSK 779/18, LEX nr 2571939). W sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie danej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa (zob. wyrok NSA z 27 lipca 2018 r., II OSK 2178/16, LEX nr 2547218). Z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia wątpliwości Sądu nie budzi również zastosowanie art. 108 k.p.a., zgodnie z którym decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Skoro u skarżącego stwierdzono ewidentnie przeciwwskazania do kierowania pojazdami, z uwagi na wielokrotne nierespektowanie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym, to niewątpliwie zaistniał ważny interes społeczny, aby taki rygor decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy nadać. Wielokrotne naruszenie przez kierującego przepisów ruchu drogowego potwierdzone przypisaniem ponad 24 punktów w ciągu roku oznacza bowiem, że mamy do czynienia z ustawowo zdefiniowanym przypadkiem uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji kierującego. Z podanych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), oddalił skargę.