III SA/Wa 39/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Olesińska, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2018 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] na rzecz W. S. kwotę 2 972 zł (słownie: dwa tysiące dziewięćset siedemdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 25 kwietnia 2017 r. W.S. (dalej: skarżący) wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 rok w kwocie 33.532,00 zł wraz z korektą zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-37 za 2016 r. W uzasadnieniu wniosku podał, iż T. Sp. z o.o. (dalej: T., płatnik, pracodawca, spółka) rozwiązał z podatnikiem w dniu 31 stycznia 2016 r. umowę o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w ramach "Paktu Gwarancji Pracowniczych dla Pracowników T. Spółka z o. o." z dnia [...] kwietnia 2015 r. (dalej: Pakt PGP). Pracodawca z tego tytułu wypłacił skarżącemu odszkodowanie w kwocie 105.918,80 zł, od którego pobrał zaliczkę na podatek dochodowy w kwocie 19.065,00 zł. Powyższy Pakt gwarantował skarżącemu jako pracownikowi T. zatrudnienie przez okres 4 lat od dnia prywatyzacji tej firmy. Gwarancja zatrudnienia nie została dotrzymana i po rozwiązaniu stosunku pracy wypłacono odszkodowanie, które zdaniem skarżącego jest wolne od podatku dochodowego stosownie do treści art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz 361 z późn. zm., dalej: u.p.d.o.f.). Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: organ pierwszej instancji) postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Wskazał, że w jego ocenie nie jest możliwe prowadzenie postępowania podatkowego z wniosku o stwierdzenie nadpłaty, który złożony został przed upływem terminu wynikającego z art.45 u.p.d.o.f. Wskazał, iż korekta zeznania złożona w ustawowym terminie jest traktowana jako ponowne złożenie zeznania, ze wszystkimi tego skutkami, a w konsekwencji nadpłata podatku wynika wprost ze złożonej w dniu 26 kwietnia 2017 r. korekty zeznania. W dniu 17 maja 2017 r. wpłynął do Urzędu Skarbowego w Z. kolejny wniosek podatnika o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 rok w kwocie 33.532,00 zł. W efekcie organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego W.S. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 rok. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2016 w wysokości 46.101,00 zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji ustalił, iż wypłacone podatnikowi świadczenie na podstawie Paktu Gwarancji Pracowniczych nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 21 ust 1 pkt 3 u.p.d.o.f,. ponieważ nie nastąpiło w wyniku poniesienia przez pracownika ani szkody materialnej ani niematerialnej, jak również nie jest odszkodowaniem wypłaconym w wyniku bezprawnego działania pracodawcy. Ponadto organ pierwszej instancji odnosząc się do złożonego przez skarżącego wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku w kwocie 33.532,00 zł wskazał (powołując się na zapisy art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 73 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, dalej o.p.) że podatek wynosi 46.101,00 zł i taka kwota podatku wpłynęła na konto Urzędu Skarbowego w Z. Z uwagi na powyższe okoliczności organ pierwszej instancji stwierdził brak podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2016 r. W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania podatkowego w związku z brakiem podstaw prawnych do twierdzeń organu podatkowego oraz rażącym naruszeniem prawa, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. poprzez uznanie, iż otrzymane przez podatnika odszkodowanie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym; 2) przepisów postępowania podatkowego – art. 121 § 1 o.p., tj. prowadzenie postępowania przy braku poszanowania zasady prowadzenia postępowania, poprzez intencjonalną interpretację najważniejszego dowodu w sprawie jakim jest Pakt Gwarancji Pracowniczych dla Pracowników T. Sp. z o.o. – art. 122 i art. 187 § 1 o.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; wydanie decyzji z wadami dotyczącymi wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, rozstrzygnięcia w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny sprawy. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał m. in., że świadczenie wypłacone w 2016 roku skarżącemu przez pracodawcę, spełnia jedną z przesłanek wynikających z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., mianowicie uznanie Paktu Gwarancji Pracowniczych za porozumienie oparte na ustawie w rozumieniu art. 9 § 1 kodeksu pracy. Jednakże, w ocenie organu odwoławczego, nie można uznać, że otrzymane świadczenie mieści się w pojęciu odszkodowania objętego zwolnieniem na mocy art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.. W jego ocenie świadczenie wypłacone skarżącemu choć zatytułowane "odszkodowanie" a nie "odprawa’ mieści się w kategorii wyjątków zawartych w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit b) u.p.d.o.f. i w związku z tym podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Podatnik zaskarżył w/w decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości w związku z brakiem podstaw prawnych do twierdzeń organu podatkowego oraz rażącym naruszeniem prawa. W dalszym piśmie procesowym, uzupełniając skargę zarzucił, podobnie jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji naruszenie przepisów prawa podatkowego, tj. art. 121 § 1 o.p., 122 i 187 § 1 o.p. oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie skarżącego odszkodowanie przyznane na podstawie zawartego w W. w dniu 17 kwietnia 2015 r. Paktu Gwarancji Pracowniczych dla Pracowników T. sp. z o.o. jest zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ pakt jest źródłem prawa pracy w rozumieniu art. 9 § 1 k.p., a zasady przyznawania odszkodowania oraz jego wysokości wynikają wprost z Paktu. W szczególności strony ustanowiły – wskazał skarżący - bezwzględny zakaz zwalniania pracowników. Natomiast w sytuacji, w której pracodawca naruszy zakaz, jest obowiązany pokryć szkodę. Skarżący podkreślił, że złamanie postanowień Paktu poprzez niezgodne z jego postanowieniami wypowiedzenie umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika z zastosowaniem skróconego okresu wypowiedzenia, doprowadziło do powstania szkody. Skarżący otrzymał bowiem zapewnienie od pracodawcy, iż nie tylko będzie przestrzegał kodeksu pracy z zagwarantowanymi okresami wypowiedzenia, ale również nie zostanie zwolniony z pracy przez okres 4 lat. Łamiąc powyższe zobowiązanie pracodawca naruszył postanowienia Paktu i doprowadził do wskazanej wyżej szkody pracownika. Skarżący oświadczył, iż w związku rozwiązaniem stosunku pracy otrzymał między innymi odszkodowanie z Paktu Gwarancji Pracowniczych, od którego niezasadnie pobrano podatek dochodowy w kwocie 19.065,00 zł. Skarżący stoi na stanowisku, iż odszkodowanie za złamanie gwarancji pracowniczych wynikających z Paktu jest zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Skarżący zarzucił, iż odprawa na gruncie prawa pracy różni się od odszkodowania zarówno charakterem, jak i celem, jakiemu służy, co decyduje o tym, z jakiego tytułu stanowi przychód i z jakich ewentualnie zwolnień podatkowych korzysta. W przekonaniu skarżącego otrzymanego oświadczenia nie należy wiązać ze świadczeniami wynikającymi z ustawy z 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Świadczenia wynikające z paktów gwarancyjnych z istoty rzeczy nie mogą być regulowane w tej ustawie, ponieważ mają charakter indywidualny dla poszczególnych grup pracowników. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji, argumentując, iż wypłacone skarżącemu przez pracodawcę świadczenie nie ma charakteru odszkodowania, co skutkuje brakiem podstaw do zastosowania w odniesieniu do osiągniętych z tego tytułu przychodów zwolnienia wynikającego z art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.. W dalszym piśmie procesowym, odnosząc się do pisma skarżącego uzupełniającego skargę organ II instancji podtrzymał swoją argumentację w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Skarga jest zasadna. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny, czy odszkodowanie wypłacone skarżącemu w 2016 r. przez T. Sp. z o.o. na podstawie § 7 pkt 2 Paktu Gwarancji Pracowniczych korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisu art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.. Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r.), wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art, 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 1666, z późn. zm.), z wyjątkami określonymi w lit a-g. Wyjątkiem określonym w punkcie 3 lit b) są natomiast odprawy pieniężne wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę otrzymane przez skarżącego w 2016r., w związku z § 7 pkt 2 Paktu świadczenie jest odszkodowaniem, które na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., jest wolne od podatku dochodowego. Nie stanowi ono świadczenia wyłączonego ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 lit b) u.p.d.o.f.. Nie jest sporne w sprawie, że Pakt Gwarancji Pracowniczych jako porozumienie określające prawa i obowiązki stron stosunku pracy, spełnia przesłanki posiadania bezpośredniego źródła w przepisach, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy. Zostało to jednoznacznie wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na (na stronie 10). Dodatkowo, odnośnie stwierdzonej przez Sąd kwalifikacji otrzymanego świadczenia jako odszkodowania należy podnieść, co następuje, podzielając argumentację powołaną w uzasadnieniach wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 29 marca 2018 roku w sprawie sygn. akt I Sa/Ke 34/18 oraz tutejszego sądu z 24 października 2018 roku w sprawie III SA/Wa 4027/17. Oba wyroki zostały wydane na tle analogicznego stanu faktycznego, z tym, że wyrok tutejszego sądu – w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej. Za przyjęciem stanowiska że Pakt Gwarancji Pracowniczych spełnia przesłanki posiadania bezpośredniego źródła w przepisach, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy przemawia treść uzasadnienia zmiany art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., dokonanej wspomnianą wyżej ustawą z 29 sierpnia 2014 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw. Przepis ten został uzupełniony o inne normatywne źródła prawa pracy, o których mowa w art. 9 § 1 Kodeksu pracy. W myśl art. 9 § 1 Kp ilekroć w Kodeksie pracy jest mowa o prawie pracy, rozumie się przez to przepisy Kodeksu pracy oraz przepisy innych ustaw i aktów wykonawczych, określające prawa i obowiązki pracowników i pracodawców, a także postanowienia układów zbiorowych pracy i innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów i statutów określających prawa i obowiązki stron stosunku pracy. U źródeł przyjętej zmiany legło założenie, że ze zwolnienia korzystać będą także odszkodowania/zadośćuczynienia przyznane np. na podstawie układu zbiorowego pracy, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikać będą wprost z tego układu (por. uzasadnienie do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, druk nr 2330, s. 66). Zakresem nowelizacji objęto więc także porozumienie, które w niniejszej sprawie przybrało formę Paktu Gwarancji Pracowniczych. Przytoczone wyżej fragmenty dowodzą, że zarówno zdarzenia rodzące obowiązek odszkodowawczy, jak i czynniki wpływające na jego wysokość mogą zostać ukształtowane w tego rodzaju porozumieniu. Odnosząc się do zakresu definicji odszkodowania na gruncie art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. należy przywołać poglądy wyrażone w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, które tut. Sąd podziela. W wyroku z 24 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1767/16 NSA przyjął, że użytych w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. pojęć nie można, w braku wyraźnego zastrzeżenia, rozumieć tak jak w prawie cywilnym. Jeżeli ustawodawca podatkowy odwołuje się do odszkodowań i zadośćuczynień, których wysokość została określona zgodnie z przepisami prawa pracy, to pojęcia odszkodowania nie można zawęzić wyłącznie do odszkodowania w rozumieniu prawa cywilnego. Natomiast w wyroku NSA z 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 1536/16 znalazło się stwierdzenie, że nie można się zgodzić, iż zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. dotyczy tylko takiego odszkodowania, które na gruncie Kodeksu pracy ma charakter odszkodowawczy (kompensacyjny) za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy. Pod pojęciem "odszkodowania" z art 21 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. należy także rozumieć odprawy wypłacane na podstawie przepisów prawa pracy (...) Zwolnienie to dotyczy również odszkodowań, których wypłata nastąpiła w sytuacji zgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy. Przywołania w tym miejscu wymaga także stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, wyrażone w postanowieniu z dnia 29 marca 2013 r., sygn. akt S 2/13 zgodnie z którym, prawo pracy stanowi odrębny od prawa prywatnego (obligacyjnego) system norm, wykazujący związki z prawem publicznym. Tym samym użyte w nim pojęcia nie mogą być, w braku wyraźnego zastrzeżenia, rozumiane tak jak w prawie cywilnym. Jeżeli zatem ustawodawca podatkowy odwołuje się do odszkodowań i zadośćuczynień, których wysokość została określona zgodnie z przepisami prawa pracy, to pojęcia odszkodowania nie można zawężać wyłącznie do odszkodowania w rozumieniu prawa cywilnego. Powołana argumentacja, którą sąd rozpoznający niniejszą sprawę przyjmuje za własną, jest w pełni aktualna na gruncie niniejszej sprawy. Jak wynika z uzasadniania zaskarżonej decyzji, organ podatkowy zakwalifikował wypłacone skarżącemu odszkodowanie jako odprawę (wbrew oznaczeniu świadczenia przez pracodawcę) uznając, że po stronie skarżącego nie wystąpiła szkoda, czy strata jaką poniósł w związku z pozbawieniem go zatrudnienia. Organ wskazał też, że w odróżnieniu od odprawy, odszkodowanie jest świadczeniem, którego celem jest naprawienie wyrządzonej szkody, czyli uszczerbku, jakiego doznaje poszkodowany we wszelkiego rodzaju dobrach chronionych przez prawo (strona 11 decyzji). Taka argumentacja, świadczy o odwołaniu się przez organ do – niewystarczającej w niniejszej sprawie – definicji szkody na gruncie prawa cywilnego. Organ pomija w swojej argumentacji istotną w niniejszej sprawie okoliczność, mianowicie przyczynę dla której sporne odszkodowanie zostało wypłacone skarżącemu. Tą przyczyną jest – jak słusznie wskazuje skarżący – niedotrzymanie gwarancji zatrudnienia udzielonej mu zgodnie z treścią § 7 ust. 1 Paktu. Jest to zatem świadczenie o odmiennym charakterze niż odprawa wypłacona na podstawie ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Jak zasadnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w powołanym wcześniej wyroku z 29 marca 2018 roku (sygn. akt I SA/Ke 34/18), ustawa ma zastosowanie w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Określa zasady, na jakich pracodawca może przeprowadzić tzw. "grupowe zwolnienia", tzn. jest zobowiązany do przeprowadzenia konsultacji ze związkami zawodowymi (art. 2 i art. 3), zawiadomienia powiatowego urzędu pracy (art. 4), dokonania wypowiedzeń stosunków pracy zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 – art. 7) oraz wypłacenia zwalnianym pracownikom odpraw z tytułu rozwiązania stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia (art. 8) oraz w przypadku zwolnień indywidualnych z przyczyn niedotyczących pracowników (art. 10). Z powyższego wynika – wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - że Pakt oraz ustawa o szczególnych zasadach zawierają odmienne regulacje. Pakt zawiera zobowiązania pracodawcy w celu ochrony interesów pracowników oraz związków zawodowych, podjęte w związku z przyszłą prywatyzacją. Nie ma w jego treści ani szczegółowych, ani choćby minimalnych regulacji odnoszących się do zasad dokonywania zwolnień pracowniczych. Regulacje takie zawiera natomiast ustawa, która w całości poświęcona jest zasadom dokonywania zwolnień grupowych oraz zwolnień indywidualnych z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Porównując tytuły prawne do wypłaty odszkodowania z PGP oraz odprawy z ustawy - wskazać należy, że odprawa, przysługująca na podstawie ustawy o szczególnych zasadach wypłacana jest dlatego, że doszło do rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika, natomiast odszkodowanie z PGP przysługuje dlatego, że pracodawca nie wywiązał się z przyjętego zobowiązania, jakim było udzielenie gwarancji zatrudnienia na określony czas. Zatem odprawa z ustawy wiąże się z rozwiązaniem stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie pracodawcy, zaś źródłem odszkodowania z PGP jest niedotrzymanie zobowiązania – gwarancji zatrudnienia. Jest więc oczywiste, że oba świadczenia wypłacane są z zupełnie innych przyczyn, aczkolwiek – co może być mylące – podstawą wypłaty obu świadczeń jest ta sama okoliczność faktyczna - w postaci wypowiedzenia przez pracodawcę stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika. Zatem ta sama czynność – wypowiedzenie umowy o pracę, wywiera dwa skutki, bowiem powoduje zarówno konieczność zapłaty odprawy na podstawie ustawy oraz zapłatę odszkodowania na podstawie Paktu. Powyższą argumentację sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje za własną. W konsekwencji należy uznać, że jest to świadczenie, należące do kategorii wyjątków wymienionych w art. 21 ust. 1 pkt 3 lit. b) u.p.d.o.f.. Przeciwne stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowe, a jego konsekwencją wadliwa odmowa zastosowania określonego w art. 21 ust.1 pkt 3 u.p.d.o.f. zwolnienia podatkowego do otrzymanego przez skarżącego świadczenia, będącego odszkodowaniem, o którym mowa w tym przepisie. Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni wykładnię przepisów prawa materialnego dokonaną w wyroku. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.. Na łączną kwotę 2 972 zł zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącego składają się: wpis od skargi – 572 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika – 2 400 zł. Wynagrodzenie pełnomocnika zostało ustalone na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1) lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu.