II OSK 1748/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 349/18 w sprawie ze skargi J. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej i stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 listopada 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 349/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...]. Zaskarżony wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Starosta [...] odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zmieniającej decyzję z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wybudowanym, na działce o nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w P. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., po rozpatrzeniu odwołania J.O. uchylił w całości decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz stwierdził wydanie decyzji Starosty z dnia [...] września 2010 r. nr [...] z naruszeniem prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 696/14 oddalił skargę na ww. decyzję Wojewody. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 listopada 2016 r., sygn. II OSK 251/15 uchylił ww. wyrok oraz decyzję Wojewody z dnia [...] lutego 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Następnie Starosta [...] decyzją z dnia [...] maja 2017 r., na podstawie art. 151 § 2 i art. 146 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...] września 2010 r. i stwierdził wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa, gdyż strony nie brały udziału w postępowaniu. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2017r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania J.O. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] maja 2017 r. Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 6 listopada 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 349/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.O. na ww. decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, iż wniosek inwestora powinien być rozpatrywany w oparciu o obowiązujący na dzień wydania decyzji ostatecznej, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta Piaseczna, zatwierdzony uchwałą nr 613/LI/98 z dnia 29 kwietnia 1998 r. Plan zagospodarowania części miasta Piaseczna dla obszaru B1 oraz B2, zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Piasecznie nr 1404/XLVI1/2010 z dnia 19 maja 2010 r., wszedł w życie w dniu 6 października 2010 r., czyli po uzyskaniu w dniu [...] września 2010 r., przez decyzję nr [...] klauzuli ostateczności. Zasadnie organ stwierdził, że brak jest podstaw do podważenia analizy zacieniania wykonanej przez projektanta mgr inż. arch. J.D. sprawdzonej przez mgr inż. arch. Z.F., którzy złożyli oświadczenie, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Projektant sporządził analizę nasłoneczniania - rys. 3.1 str. 106 projektu, z której wynika, że nasłonecznienie w najbardziej zacienianym pomieszczeniu, w okresie równonocy wiosennej i jesiennej, jest od godziny 13 do godziny 17, zatem przez 4 godziny, co spełnia wymogi § 60 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tj. Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690; zwanego dalej: r.w.t.). Zgodnie z załączoną do wniosku dokumentacją projektową jak i późniejszym uzupełnieniem, opis i przedłożone rysunki potwierdzają, że zarówno dla budynku projektowanego jak i dla budynku J.O. spełnione są normy określone w § 13 i § 60 r.w.t. W sposób szczegółowy organ odniósł się do zarzutu zmiany stosunków wodnych oraz braku należytych połączeń komunikacyjnych i prawidłowo wykazał ich bezzasadność. Odnosząc się do kolejnych zarzutów J.O., że budynek inwestycyjny powoduje zagrożenia takie jak: występowanie wilgoci w elementach budowlanych lub na ich powierzchniach, zanieczyszczenie lub zatrucie wody i gleby, obecność szkodliwych pyłów i gazów, nieprawidłowe usuwanie dymu i spalin oraz nieczystości i odpadów, przedostawanie się gryzoni do wnętrza, wydzielanie gazów toksycznych, niebezpieczne promieniowanie - organ słusznie wyjaśnił, że spełnienie powyższych wymogów należy do projektanta wykonującego projekt zgodnie z obowiązującymi przepisami. Natomiast naruszenia praw skarżącej zaistniałe już po wykonaniu budynku, jak również takie które są wynikiem nieprawidłowego wykonania pozwolenia budowlanego, nie mogły być przedmiotem oceny w tej sprawie. Zatem zdaniem Sądu I instancji po wznowieniu postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W skardze kasacyjnej J.O. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie: 1. § 12 r.w.t. poprzez przyjęcie, że budynek inwestora został prawidłowo usytuowany, podczas gdy w rzeczywistości, jego granice nie spełniają wymogów opisanych w przepisie, w odniesieniu do zachowania wymaganej odległości (tj. 4 m), co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego (opinia architektoniczna); 2. § 13 i § 60 r.w.t. poprzez przyjęcie, że budynek inwestora spełnia normy dotyczące przysłaniania i nasłoneczniania, podczas gdy w rzeczywistości został usytuowany w odległości znacząco poniżej wskazanych w przywołanych przepisach norm minimalnych; 3. art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane w związku z przywołanymi w pkt 1 i 2 normami r.w.t., poprzez wadliwą ocenę projektu budowlanego, na podstawie którego wydane zostało pozwolenie na budowę oraz brak dostatecznego zbadania przedstawionego wniosku o pozwolenie na budowę z wymogami prawa materialnego; 4. art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak zbadania prawidłowości decyzji o pozwolenie na budowę w świetle planu zagospodarowania przestrzennego (wprowadzonego na podstawie uchwały nr 1404/XLVI1/2010 Rady Miejskiej w Piasecznie z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta Piaseczno dla obszaru B1 oraz B2); 5. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku bez zapoznania się z kompletnymi aktami sprawy w sytuacji, gdy Sąd I instancji nie dysponował pełnymi aktami sprawy (dokumentacją planistyczną), lecz jedynie niektórymi jej fragmentami, w konsekwencji czego zamknięcie rozprawy nastąpiło przedwcześnie, a Sąd bezpodstawnie uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną; 6. art. 141 ust. 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich podstaw prawnych rozstrzygnięcia, nie przedstawienie w uzasadnieniu wyroku całości stanu sprawy, nie odniesienie się do nieujętego w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy; 7. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób zbyt ogólnikowy, w zakresie w jakim Sąd I uzasadniał orzeczenie w odniesieniu do zgodności pozwolenia na budowę z planem miejscowym oraz przyznania prymatu wiarygodności dokumentacji technicznej inwestora nad opinią architektoniczną przedłożoną przez skarżącą, co uniemożliwia skarżącej ocenę i kontrolę toku rozumowania Sądu pozbawiając skarżącej możliwość precyzyjnego ustosunkowania się do dokonanej oceny stanu faktycznego i prawnego; 8. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, a w konsekwencji uznanie obu lokali znajdujących się w budynku skarżącej za lokale niewyodrębnione prawnie; 9. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ: a) art. 146 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 8 k.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że brak jest podstaw do wydania innej decyzji, niż decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] września 2010 r. w sytuacji, gdy w przypadku prawidłowego zgromadzenia i oceny materiału dowodowego oraz prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, należałoby uznać, że decyzja z dnia [...] września 2010 r. powinna odmówić inwestorowi zgody na pozwolenie na budowę; b) art. 7, art. 77 i art. 8 k.p.a. poprzez brak ponownego, dostatecznego przeanalizowania sprawy w szczególności pominięcie wniosków i zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżącą m.in. poprzez brak dostatecznego zbadania kwestii zacienienia nieruchomości skarżącej, odległości projektowanego budynku od granic nieruchomości skarżącej, jak również błędnego usytuowania zjazdu garażu, a także w odniesieniu do hałasu generowanego przez budynek o zbyt dużej wysokości i powierzchni zabudowy w stosunku do wskazanych norm oraz planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonego na podstawie uchwały nr 1404/XLVI1/2010 Rady Miejskiej w Piasecznie z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta Piaseczno dla obszaru B1 oraz B2; c) art. 7 oraz art. 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i błędne ustalenie stanu faktycznego oraz całkowite pominięcie opinii architektonicznej przedłożonej przez skarżącą, zarówno przez Sąd I instancji oraz przez organy administracji, jak również dowolne przyznanie prymatu wiarygodności treści projektu budowlanego względem opinii architektonicznej przedłożonej przez skarżącą. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. oraz decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. Ponadto o nakazanie organowi wydania w terminie miesiąca od uprawomocnienia się orzeczenia NSA decyzji uchylającej w całości decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] września 2010 r., a także przyznanie na rzecz pełnomocnika skarżącej kasacyjnie kosztów pomocy prawnej, udzielonej z urzędu. Naruszenie § 12 r.w.t. polega zdaniem skarżącej kasacyjnie na błędnym przyjęciu, że budynek inwestora został prawidłowo usytuowany, podczas gdy w rzeczywistości jego granice nie spełniają wymogów opisanych w tym przepisie, w odniesieniu do zachowania wymaganej odległości od granicy działki (tj. 4 m), co wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego (opinia architektoniczna z października 2013 r.). Budynek inwestora został zlokalizowany w odległości 3,32 m od granicy działki, a zatem w odległości mniejszej, niż wymagana przez § 12 ust. 1 pkt 1 r.w.t. Naruszenie § 13 i § 60 r.w.t. polega zdaniem skarżącej kasacyjnie na błędnym przyjęciu, że budynek inwestora spełnia normy dotyczące przysłaniania (§ 13) oraz nasłonecznienia (§ 60), podczas gdy w rzeczywistości został usytuowany w odległości niezapewniającej spełniania norm rozporządzenia w powyższym zakresie, co wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (opinia architektoniczna). Projekt budowlany w zatwierdzonym kształcie prowadzi do tego, iż budynek na działce nr ewid. [...] (którego dotyczy kwestionowana decyzja) ogranicza dopływ światła słonecznego i prawidłowe nasłonecznienie budynku na działce nr ewid. [...] (budynku skarżącej) w sposób niedopuszczalny. Lokale skarżącej kasacyjnie są prawnie wyodrębnione i poszczególne normy przywoływanego powyżej rozporządzenia powinny zostać spełnione w stosunku do obu lokali w budynku. Projekt budowlany nie spełniał norm r.w.t., w konsekwencji czego pozwolenie na budowę nie powinno być wydane. Organy obu instancji, jak również Sąd I instancji, w sposób niedostateczny zbadały projekt budowlany przedstawiony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, z zakresie jego zgodności z wymogami prawa materialnego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla części miasta Piaseczna, obszaru B1 oraz B2, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Piasecznie nr 1404/XLVI1/2010 z dnia 19 maja 2010 r., na całym obszarze planu, zabrania lokalizowania obiektów o charakterze dominant przestrzennych, tj. obiektów budowlanych nie będących budynkami o maksymalnej wysokości powyżej 12,0 m, licząc od poziomu gruntu. Pozwolenie na budowę powinno uwzględniać postanowienia przywołanego powyżej planu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.). Stosownie do przepisu art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, określoną w § 2 tego przepisu. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny powołanej we wniesionej kasacji podstawy. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. wskazać trzeba, że nie ma racji skarżąca kasacyjnie, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia tego przepisu wydając wyrok, nie dysponując kompletną dokumentacją planistyczną. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest co do zasady materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania. Art. 133 § 1 p.p.s.a. może stanowić podstawę skutecznego zarzutu, gdyby sąd administracyjny przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego aktu administracyjnego, która prowadziłaby do przedstawienia przez sąd stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w jej aktach i ustaleń dokonanych w skarżonym akcie administracyjnym (por. wyrok NSA z 22 lutego 2022 r., II OSK 579/19, LEX nr 3328015). Skarżąca kasacyjnie nie precyzuje jakie znaczenie dla oceny zgodności z projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, miałoby dysponowanie przez Sąd I instancji dokumentacją związaną z przyjętym planem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie był zobowiązany dysponować aktami planistycznymi związanymi z podjęciem uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązkiem Sądu I instancji było dokonanie kontroli decyzji Wojewody w zakresie oceny zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ocena ta opiera się na ustaleniach przyjętej przez radę gminy uchwały, która stanowi akt prawa miejscowego i została opublikowana we właściwym dzienniku urzędowym. Ewentualne dokonywanie kontroli procedury planistycznej wykraczałoby poza granice niniejszej sprawy. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Z treści przepisu, którego naruszenia miałby dopuścić się Sąd I instancji wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Z powołaniem się na zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować trafności merytorycznej wyroku (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt I OSK 910/20; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku w sposób wystarczający przedstawił stan prawny sprawy, wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, a także wyjaśnił z jakich powodów uznał, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania. Sąd I instancji wyjaśnił też, dlaczego przedłożona przez skarżącą kasacyjnie opinia, nie mogła podważyć ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy. Kwestia prawidłowości tej oceny nie podlega kontroli w ramach zarzutu naruszenia 141 § 4 p.p.s.a. Niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 i art. 146 § 2 k.p.a. Zarzucając Sądowi I instancji, iż ten zaakceptował nieprawidłowo ustalony stan faktyczny, skarżąca kasacyjnie zasadniczo nie wskazuje, jakie dodatkowe okoliczności faktyczne powinny zostać ustalone w toku postępowania. Dla skutecznego podważenia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji nie było wystarczające wskazanie, iż organ w sposób niewystarczający zbadał wskazane przez skarżącą kasacyjnie okoliczności faktyczne, ale niezbędnym było jednoznacznie wskazanie, na czym polegały w jej ocenie braki w postępowaniu dowodowym, a także jakie dodatkowe okoliczności organ powinien ustalić w toku postępowania. Takich okoliczności skarżąca kasacyjnie nie wskazuje. Niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia § 12, § 13 i § 60 r.w.t. Trafnie Sąd I instancji podzielił, stanowisko Wojewody oparte w znajdującej się w projekcie analizie nasłonecznienia, że w najbardziej zacienione pomieszczenie, ma zapewnione nasłonecznienie, w okresie równonocy wiosennej i jesiennej, od godziny 13 do godziny 17, zatem przez 4 godziny, co spełnia wymogi § 60 ust. 1 r.w.t. Dokumentacja projektowa potwierdza, że zarówno dla budynku projektowanego jak i dla budynku J.O. spełnione są normy określone w § 13 i § 60 r.w.t. Z dokumentacji tej wynika też, że spełnione zostały wymagania wynikające z § 12 r.w.t. Jeśli natomiast chodzi o podnoszoną w skardze kasacyjnej kwestię oceny zgodności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to stwierdzić trzeba, że nie miał racji Sąd I instancji, iż po wznowieniu postępowania, organ powinien oceniać zgodność inwestycji z nieobowiązującym w dacie orzekania planem. Istotą wznowionego postępowania i uchylenia decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy wydaje się, jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Wobec tego organ administracji wydający nową decyzję stosuje te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2019 r., I OSK 2300/17; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Rację mają zatem skarżący kasacyjnie, że ponownie rozstrzygając sprawę, w wyniku wznowienia postępowania, organ powinien zastosować przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu wydawania decyzji w toku wznowionego postępowania, a więc przepisy nowego planu. Nie mniej uchybienie to nie mogło doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Podstawę uwzględnienia skargi na decyzję administracyjną stanowi takie uchybienie przepisom prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, aby uwzględnić skargę, sąd musi dojść do przekonania, iż gdyby nie stwierdzone naruszenie przepisu, wynik sprawy byłby inny. W niniejszej sprawie istotne znaczenie miała treść art. 146 § 1 k.p.a., który stanowi, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło upłynęło pięć lat. Upływ terminu 5 lat od doręczenia decyzji którejkolwiek ze stron biorących udział w postępowaniu jest wystarczający, aby odmówić uchylenia decyzji ostatecznej objętej wznowieniem (por. wyrok NSA z 10 lutego 2022 r., II OSK 650/21, LEX nr 3330405). Decyzja objęta wnioskiem o wznowienie została wydana [...] września 2010 r., natomiast decyzja poddana kontroli Sądu I instancji w dniu [...] listopada 2017 r. Zatem gdyby nawet organ we wznowionym postępowaniu zastosował przepisy nowego planu i doszedł do wniosku, iż plan ten sprzeciwia się wydaniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, to upływ 5 lat od doręczenia decyzji pierwotnej ( art. 146 § 1 k.p.a.) uniemożliwiał uchylenie tej decyzji. Oznacza to w konsekwencji, że nawet gdyby Sąd I instancji uznał, że w sprawie zastosowanie znajdowały przepisu uchwały Rady Miejskiej w Piasecznie nr 1404/XLVI1/2010 z dnia 19 maja 2010 r., to i tak nie miałby podstaw do uwzględnienia skargi. Uchybienie w tym zakresie nie miało zatem wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał w przedmiocie wniosku zawartego w skardze kasacyjnej dotyczącego zwrotu kosztów pomocy prawnej, gdyż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa w oparciu o art. 250 p.p.s.a. przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a.