II OSK 1182/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 342/18 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 342/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 listopada 2017 r., znak DON.7100.417.2017.KPI, w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 15 września 2015 r. nr 103/2015, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z., dalej tajże: "PINB", na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.), dalej także: "Prawo budowlane", po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, dalej także: "Spółka", udzielił pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej Play nr [...] wraz z instalacją elektryczną i uziemiającą, usytuowanej, na działce oznaczonej nr ew. A/2 i A/2 w Mszczonowie, wybudowanej na podstawie decyzji Starosty Z. z dnia 7 maja 2015 r., znak: RB 6740.1.44.2015. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej także: "GINB", decyzją z 8 lutego 2017 r., znak: DOA.7110.1177.2016.KKL, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. M. i G. Ż. od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 listopada 2016 r. nr 514/I/2016 o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i stwierdził nieważność decyzji Starosty Z. z dnia 7 maja 2015 r. znak: RB 6740.1.44.2015. W uzasadnieniu wskazał, że weryfikowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e i f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Po wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia 15 września 2015 r. udzielającej pozwolenia na użytkowanie ww. stacji bazowej, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, dalej także: "MWINB", w dniu 28 września 2017 r. wydał decyzję nr 1561/2017, którą na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stwierdził nieważność decyzji PINB nr 103/2015. W uzasadnieniu MWINB wskazał, że doszło do unieważnienia decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej, a to nie mogło pozostać bez wpływu na byt prawny decyzji o pozwoleniu na użytkowanie tej inwestycji, albowiem zostały one wydane w ramach jednego ciągu zdarzeń prawnych dotyczących tego samego zamierzenia (wskazał na ich wzajemną relację i umiejscowienie w procesie inwestycyjnym). Odwołanie od tej decyzji, wniosła skarżąca Spółka [...], zarzucając m.in. naruszenie art. 40 § 1 K.p.a. poprzez niedoręczenie decyzji i zawiadomienia o wszczęciu postępowania stronie, z uwagi na wadliwe kierowanie korespondencji do osoby będącej pełnomocnikiem strony w innym postępowaniu. Nadto, skarżąca podniosła, że stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę może prowadzić do stwierdzenia nieważności o pozwoleniu na użytkowanie, ale nie oznacza to automatyzmu, a jedynie pewną możliwość, co w sprawie nie zostało uwzględnione. GINB, decyzją z dnia 30 listopada 2017 r., znak: DON.7100.417.2017.KPI, po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. GINB podał, że jak wynika z materiału dowodowego, PINB w Z. decyzją z dnia 15 września 2015 r., udzielił [...] Sp. z o.o. pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej, wybudowanej na podstawie decyzji Starosty Z. z dnia 7 maja 2015 r. Na podstawie ostatecznej decyzji GINB z dnia 8 lutego 2017 r., znak: DOA.7110.1177.2016.KKL, doszło jednak do wyeliminowania, w trybie stwierdzenia nieważności, ww. decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę. Organ zauważył, że zgodnie z uchwałą NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. W związku z powyższym przyjął, że w przedmiotowej sprawie rozważenia wymagała kwestia zależności pomiędzy ww. decyzjami, co należało rozpatrywać na podstawie przepisów prawa materialnego, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Ustalając powyższą okoliczność wziął pod uwagę, że decyzja PINB z dnia 15 września 2015 r., udzielająca pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z instalacją elektryczną i uziemiającą, została wydana w stosunku do inwestycji zrealizowanej na podstawie projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, zatwierdzonego decyzją Starosty Z. z dnia 7 maja 2015 r. Decyzja Starosty Z. z dnia 7 maja 2015 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego z uwagi na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e i f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Sporna inwestycja w dacie wydania pozwolenia na budowę wymagała bowiem wydania decyzji środowiskowej (a taka w pozwoleniu na budowę nie została przedstawiona). Zauważył, że udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji niezgodnie z wymaganiami ochrony środowiska - bez wymaganej decyzji środowiskowej - stanowi wyraz niewypełnienia podstawowych wymogów, od których ustawodawca uzależnia wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jeżeli zatem decyzja Starosty Z. z dnia 7 maja 2015 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, była niezgodna z obowiązującymi przepisami, to również decyzja PINB w Z. z dnia 15 września 2015 r., udzielająca pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej, narusza ww. przepisy. GINB zauważył, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej na skutek okoliczności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., wywołuje skutek prawny ex tunc, co oznacza, że decyzja taka jest nieważna z mocy samego prawa od początku, czyli od daty jej wydania. Odnosząc się do zawartego w odwołaniu od zaskarżonej decyzji zarzutu, dotyczącego tego, że decyzja Mazowieckiego WINB z 28 września 2017 r. została doręczona M. B., która nie została ustanowiona pełnomocnikiem w sprawie, GINB wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo Nr 05/01/2015 z dnia 5 grudnia 2014 r., udzielone M. B. do reprezentowania [...] Sp. z o.o. przed organami administracji publicznej we wszystkich instancjach, w sprawach związanych z prowadzoną przez Spółkę budową, eksploatacją, a także zakończeniem eksploatacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Z treści ww. pełnomocnictwa dla M. B. wynika, że wygasło ono z dniem 31 stycznia 2016 r., tak więc skierowanie decyzji Mazowieckiego WINB z dnia 28 września 2017 r. do ww. osoby niewątpliwie stanowi uchybienie organu prowadzącego sprawę. Jednak biorąc pod uwagę, że Spółka [...] złożyła w ustawowym terminie odwołanie od decyzji MWINB z dnia 28 września 2017 r., należy uznać, że powyższe uchybienie nie wywołało takich skutków, żeby podmiot posiadający przymiot strony, tj. [...] Sp. z o.o., został pozbawiony czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Odwołanie zostało rozpatrzone w niniejszym postępowaniu. W odniesieniu do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, GINB stwierdził, że w świetle poczynionych ustaleń pozostają one bez wpływu na zasadność niniejszego rozstrzygnięcia. W skardze [...] Spółka z o.o. w Warszawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji, zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 8 i 11 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji i ograniczenie się w tym zakresie jedynie do przytoczenia przepisów prawa oraz nie wskazanie, które z wymagań określonych w art. 59 ust. 1 bądź/i w art. 57 ust. 1-4 Prawa budowlanego w czasie, gdy prowadzone było postępowanie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie nie zostało spełnione w stanie faktycznym sprawy, co miałby uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie; - art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że prowadzenie postępowania bez wiedzy strony, a w szczególności niezawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy i uniemożliwienie stronie zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym nie jest okolicznością uzasadniającą uchylenie decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji gdy spowodowało to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania; - art. 40 K.p.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez uznanie, że prowadzenie postępowania bez wiedzy strony, jak i kierowanie korespondencji do osoby, która w tym postępowaniu nie była ustanowiona pełnomocnikiem strony nie stanowi istotnego naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie winno skutkować uchyleniem decyzji I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania pomimo, że takie działanie spowodowało naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 156 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji stwierdzającej nieważności decyzji w sytuacji, gdy brak jest przesłanek dla takiego działania. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Sąd wskazał, że powodem wszczęcia postępowania w trybie stwierdzenia nieważności w stosunku do ww. decyzji PINB, a następnie wyeliminowania tego orzeczenia z obrotu prawnego, było ustalenie, że doszło do stwierdzenia nieważności (ostateczną decyzją GINB z 8 lutego 2017 r.), decyzji o pozwoleniu na budowę dla tej inwestycji. Ta zaś okoliczność, jak przyjęto, uzasadniała nie tylko wszczęcie z urzędu postępowania w niniejszej sprawie, ale też w efekcie - stwierdzenie nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Ocenę tę Sąd w pełni podzielił, uznając w konsekwencji decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie za prawidłową, nie dopatrując się jednocześnie żadnych tego rodzaju wad procesowych w postępowaniu zakończonym tą decyzją, które winny skutkować uwzględnieniem skargi, na zasadzie art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd zwrócił uwagę, że NSA w uchwale z dnia 13 listopada 2012 r., w sprawie I OPS 2/12 rozstrzygnął, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Zwrócił również uwagę, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie wydana na podstawie art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego kończy proces inwestycyjny, a przy tym jest zależna od decyzji o pozwoleniu na budowę zamierzenia budowlanego, jako że (stosownie do treści art. 59 ust. 1 - właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a, a zgodnie z art. 59a ust. 1 - właściwy organ przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w celu stwierdzenia prowadzenia jej zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę), może być wydana tylko wobec ustalenia, że zamierzenie to zostało zrealizowane zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę (por. wyrok NSA z 2 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1628/17). Dlatego też nie ma (również w orzecznictwie sądów administracyjnych, v. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2766/15), sporu co do tego, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest decyzją zależną od decyzji o pozwoleniu na budowę – co oczywiste – dotyczącej tej samej inwestycji. To też powoduje, że eliminacja z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc decyzji o pozwoleniu na budowę wpływa na byt prawny decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Z tego względu w doktrynie przyjmuje się, że stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę pociąga za sobą stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (Z. Kostka w: red. A. Gliniecki, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2016, s. 802). Rozważania poczynione przez organy obu instancji w tej kwestii, Sąd uznaje za w pełni prawidłowe, i traktuje też za własne. Tym samym, ustalenie w niniejszej sprawie, że doszło do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Z. z dnia 7 maja 2015 r. o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej, wymagało uruchomienia postępowania nadzwyczajnego w stosunku do decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Postępując w ten sposób organy orzekające uwzględniły, że decyzja GINB z dnia 8 lutego 2017 r. stwierdzająca nieważność ww. orzeczenia, została zaskarżona do WSA w Warszawie, ale na skutek wniosku skarżącej Sąd ten, prawomocnym postanowieniem, odmówił wstrzymania jej wykonania. Nadto, analizując sprawę, GINB w zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę powody, które doprowadziły do unieważnienia ww. pozwolenia na budowę. Organ ten wskazał bowiem (a jest to okoliczność niekwestionowana, znajdująca odzwierciedlenie w aktach sprawy), że powodem unieważnienia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, było stwierdzenie jego wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e i f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z uwagi na nie uzyskanie przez inwestora wymaganej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tego rodzaju wada, skutkująca zastosowaniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., nie mogła być w żaden sposób "naprawiona/usunięta" w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na użytkowanie dla tej inwestycji. W konsekwencji, zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w stosunku do ww. pozwolenia na użytkowanie - w tych okolicznościach - Sąd uznał za w pełni uzasadnione i prawidłowe. Na tak dokonaną ocenę, zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie mogły wpłynąć zarzuty skargi. Sąd zauważył, że w obu decyzjach wydanych w sprawie (wbrew stanowisku skarżącej) wyraźnie podano powody zastosowania ww. art. 156 § 1 Kodeksu; argumentacja organów oparta jest na prawidłowych ustaleniach faktycznych, a także prawnych. Tym samym, zarzut skargi dotyczący niewyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, czy braku wskazania, które z wymogów określonych w art. 59 ust. 1 czy art. 57 ust. 1-4 Prawa budowlanego nie zostały zachowane, Sąd uznał za nieskuteczny. Sąd dostrzegł przy tym raz jeszcze, że z obu decyzji wydanych w sprawie jednoznacznie wynika, że wobec unieważnienia decyzji o pozwoleniu na budowę, "odpadła" w istocie podstawa dla wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (co powoduje konieczność zweryfikowania tej ostatniej, już wydanej). Nie można bowiem pozostawić w obrocie prawnym decyzji, stwierdzającej realizację inwestycji zgodnie z pozwoleniem na budowę, które to ze skutkiem ex tunc zostało wyeliminowane z obrotu prawnego; nie można też w takich okolicznościach stwierdzić, aby spełniona była przesłanka z art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Za nieuzasadniony Sąd uznał także zarzut skargi wskazujący na to, że nie można na zasadzie pewnego "automatyzmu" unieważnić decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wobec unieważnienia pozwolenia na budowę. Nawet jeśli podzielić to stanowisko (skoro w treści przywołanej powyżej uchwały NSA przyjął, że stwierdzenie nieważności decyzji może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej), nie można zgodzić się ze skarżąca, że GINB bez żadnej dodatkowej oceny okoliczności sprawy, poprzestając na ustaleniu, że doszło do unieważnienia pozwolenia na budowę, utrzymał w mocy decyzję stwierdzającą nieważność pozwolenia na użytkowanie. Organ ten, o czym już była mowa powyżej, wziął bowiem pod uwagę przyczyny unieważnienia pozwolenia na budowę; tylko zaś ewentualne ustalenie, że negatywne skutki wywołane tym orzeczeniem, nie przenoszą się na decyzję zależną o pozwoleniu na użytkowanie, mogłyby uzasadniać "odstąpienie" od unieważnienia tego ostatniego (stosownie do definicji przesłanki rażącego naruszenia prawa, zgodnie z którą, jak wypracowało orzecznictwo sądów, dla uznania naruszenia za rażące decydujące znaczenie ma ocena skutków społeczno-gospodarczych tego naruszenia); ale takich rozważań (nawet hipotetycznych) nie przedstawiła sama skarżąca. Biorąc zaś pod uwagę, że decyzja o pozwoleniu na budowę i decyzja o pozwoleniu na użytkowanie są elementami ciągu aktów administracyjnych w procesie inwestycyjno-budowlanym, co kreuje ich zależność, wadliwość tej pierwszej wpływa na wadliwość pozwolenia na użytkowanie, nadto – brak eliminacji tej drugiej – uniemożliwia doprowadzenie inwestycji (pozbawionej pozwolenia na budowę) do stanu zgodnego z prawem. Tylko więc szczególne powody mogłyby prowadzić do niezastosowania art. 156 § 1 K.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy. W tym przypadku, takie nie miały miejsca, a wzajemna relacja omawianych decyzji, ich umiejscowienie w procesie inwestycyjnym, nadto – charakter stwierdzonej wady, czyniły koniecznym zastosowanie w okolicznościach niniejszej sprawy ww. art. 156 § 1. Sąd podniósł, że wyrokiem z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/WA 910/17 WSA w Warszawie oddalił skargę Spółki [...] na decyzję GINB z dnia 8 lutego 2017 r. znak: DOA.7110.1177.2016.KKL (dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej), a wyrok ten z dniem 6 marca 2018 r. uprawomocnił się. W ocenie Sądu, nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące naruszenia art. 10 § 1 i art. 40 § 1 K.p.a. Sąd uznał, że doszło do naruszenia ww. przepisów, niemniej nie w stopniu istotnym, uzasadniającym uwzględnienie skargi. Zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jak i decyzję Mazowieckiego WINB skierowano (w znaczeniu: wysłano) do osoby będącej pełnomocnikiem skarżącej, ale w innym postępowaniu (tj. do M. B., która była umocowana, ale tylko do działania w imieniu skarżącej w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na użytkowanie). Sąd zauważył jednak, że naruszenie w ten sposób art. 40 § 1 i 2 K.p.a. nie pozbawiło skarżącej udziału w postępowaniu. Wskazana korespondencja, choć skierowana została do M. B., to jednocześnie z zaznaczeniem, że dotyczy ona Spółki [...], nadto – wysłano ją na adres skarżącej, w efekcie – została przez skarżącą podjęta. To zaś umożliwiło skarżącej m. in. wniesienie odwołania z zachowaniem terminu, a jednocześnie udział w postępowaniu. Stąd też kwestia ta, podniesiona w odwołania, zasadnie została oceniona przez GINB w zaskarżonej decyzji jako nie mogąca wywołać zamierzonego skutku. Odnosząc się zaś do zarzutu niewezwania skarżącej w trybie art. 10 § 1 K.p.a., do zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, Sąd dostrzegł, że w orzecznictwie sądowym jednolite jest stanowisko, że uchybienie to może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Skarżąca podnosząc ten zarzut, nie wywiodła jednak w żaden sposób, by taka sytuacja miała miejsce w tym przypadku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Wyrok zaskarżyła w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które - w każdym z poniższych przypadków z osobna - mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a. art. 3 § 1, art. 151 i art. 45 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 75, art. 107 §1 i 3 K.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, wskutek wadliwego wykonania przez Sąd instancji funkcji kontroli legalności zaskarżonej decyzji, co skutkowało oddaleniem zamiast uwzględnieniem skargi, wobec błędnej oceny działań organu administracji publicznej poprzez: i. niedostrzeżenie i nieuwzględnienie błędów proceduralnych organu administracji publicznej naruszających art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. wskutek niezebrania w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego, a tym samym niewyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia sprawy, a w efekcie dokonanie dowolnej oceny dowodów; ii. niezauważenie, że zaskarżona decyzja nie zawierała wyczerpującego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, co uniemożliwiło jej kontrolę (art. 107 § 1 w zw. z § 3 K.p.a.); iii. uznanie za nieistotne i niemające wpływu na wynik sprawy naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie skargi w sytuacji gdy postępowanie prowadzone było bez wiedzy strony, a w szczególności nie uznanie za przesłankę istotnego naruszenie przepisów powstępowania mającego wpływ na wynik sprawy niezawiadomienie strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy skutkujące uniemożliwieniem stronie zapoznanie się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym nie jest okolicznością uzasadniającą uchylenie decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w sytuacji gdy spowodowało to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania; iv. uznanie za nieistotne i nie mające wpływu na wynik sprawy naruszenie art. 40 K.p.a. w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie skargi, w sytuacji gdy postępowanie prowadzone było bez wiedzy strony, a kierowanie korespondencji do osoby która w tym postępowaniu nie była ustanowiona pełnomocnikiem strony nie stanowi w ocenie Sądu istotnego naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie winno skutkować uchyleniem decyzji I instancji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania pomimo, że takie działanie spowodowało to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania; V. uznanie za nieistotne i nie mające wpływu na wynik sprawy naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 156 K.p.a. przez co WSA akceptuje stan w którym utrzymana w mocy została decyzja gdy nie zaszły przesłanki do jej wydania. b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez niezastosowanie i nie uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie przed organami administracji publicznej było dotknięte wadą polegającą na innym naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy; c. art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo naruszenia przepisów prawa przez organy administracji publicznej I i II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku nie uchylił ich decyzji i nie przekazał sprawy do ponownego rozpoznania; d. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przejawiające się tym, że Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy istniały ku temu uzasadnione podstawy, co jest rezultatem przedstawienia stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie merytoryczne skargi; zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych oraz o rozpoznanie skargi na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zawiadomieniem z dnia 10 września 2021 r. poinformowano strony o ograniczeniach w orzekaniu wynikających z przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.). Poinformowano także o zmianie art. 15 zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090). Pismem z dnia 14 grudnia 2021 r. GINB poinformował, że nie zgłasza zamiaru uczestnictwa w rozprawie zdalnej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z dnia 7 marca 2022 r., na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842), skierowano sprawę na posiedzenie niejawne. W ocenie składu orzekającego, zachodziły przesłanki z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Przepis art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., w sytuacji, gdy zdaniem skarżącej, istniały ku temu uzasadnione podstawy, co jest rezultatem przedstawienia stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym. W opisie naruszenia oraz w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie sprecyzowano, na czym konkretnie polegała niezgodność tego przedstawienia ze stanem rzeczywistym. Odnosząc się tak ogólnie sformułowanego zarzutu wskazać można, że w myśl art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11, ONSA i wsa 2012/6/101). Wymóg podania i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia oznacza obowiązek takiego sformułowania przez Sąd stanowiska prawnego by wyrok poddawał się kontroli instancyjnej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2017 r.; sygn. akt II OSK 528/17; wyrok NSA z dnia 27 września 2017 r., sygn. akt I OSK 7/17; wyrok NSA z dnia 6 października 2017 r., sygn. akt II GSK 36/16). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a. Zawiera elementy wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji przedstawił stan sprawy zgodnie ze stanem rzeczywistym. Jakkolwiek dyspozycja art. 141 § 4 P.p.s.a. nakłada na sąd administracyjny obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, Sąd pierwszej instancji przedstawił stan sprawy na ponad pięciu stronach. W sposób zgodny z przebiegiem czynności procesowych omówił poszczególne etapy postępowania administracyjnego, treść decyzji organów administracji publicznej obu instancji, a także treść odwołania i skargi. Uzasadnienie przedstawia jasne stanowisko Sądu, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nadto Sąd przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Zaaprobował stanowisko, według którego, powodem unieważnienia decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji było stwierdzenie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.) i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e i f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 123, poz. 1397 ze zm.), z uwagi na nieuzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd dodał, że tego rodzaju wada, skutkująca zastosowaniem art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., nie mogła być naprawiona. Sąd pierwszej instancji przytoczył także podstawę prawną decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, tj. art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Stwierdził, z powołaniem się na orzecznictwo, że stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę może stanowić podstawę stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Opisał zależność obu decyzji. Z uwagi na to, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, jakkolwiek bez nawiązania do jakiegokolwiek zarzutu lub przepisu, pominięcie argumentacji zawartej w odwołaniu strony oraz w skardze do WSA, możliwe jest omówienie tego zagadnienia, mimo że nie zostało wyartykułowane w opisie naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji bezpośrednio odniósł się do zarzutów skargi. Wskazał, że w obu decyzjach, wbrew stanowisku skarżącej, wyraźnie podano powody zastosowania art. 156 § 1 K.p.a. Stwierdził, że argumentacja organów oparta jest na prawidłowych ustaleniach faktycznych, a także prawnych. Nie podzielił zarzutu o automatyzmie zastosowanym przez organ. Wskazał, że GINB wziął pod uwagę przyczyny unieważnienia pozwolenia na budowę. Skonstatował, że tylko ewentualne ustalenie, że negatywne skutki wywołane orzeczeniem nie przenoszą się na decyzję zależną o pozwoleniu na użytkowanie, mogłoby uzasadniać odstąpienie od unieważnienia tego ostatniego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 40 § 1 K.p.a., Sąd pierwszej instancji uznał, że uchybienie polegające na doręczeniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz decyzji organu pierwszej instancji do rąk osoby, która nie była pełnomocnikiem skarżącej w tej sprawie, nie miało wpływu na wynik sprawy. Ustalił, że korespondencja została skierowana do M. B., ale z zaznaczeniem, że dotyczy Spółki [...], a nadto wysłano ją na adres skarżącej. Korespondencja ta była przez skarżącą podjęta. Umożliwiło to skarżącej wniesienie odwołania w terminie. Natomiast jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżąca nie wykazała, że brak wezwania do zapoznania się z aktami sprawy miał wpływ na wynik sprawy. Możliwa jest więc kontrola instancyjna takiego wyroku. W takiej sytuacji nie można mówić o naruszeniu art. 141 § 4 P.p.s.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1271/19). Zauważyć jeszcze należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono niedostateczne wyjaśnienie dlaczego Sąd nie zaaprobował stanowiska strony co do istotności naruszenia polegającego na niewyjaśnieniu przez organ drugiej instancji podstawy prawnej decyzji I instancji, ograniczenie się w tym zakresie jedynie do przytoczenia przepisów prawa oraz poglądów wyrażonych w orzecznictwie. Teza o niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej zawiera w sobie próbę oceny prawidłowości orzeczenia. Tymczasem, z powołaniem się na zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można kwestionować trafności merytorycznej wyroku. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1, art. 151 i art. 45 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 75, art. 107 §1 i 3 K.p.a. mającego istotny wpływ na wynik sprawy, wskutek wadliwego wykonania przez Sąd instancji funkcji kontroli legalności zaskarżonej decyzji, co skutkowało oddaleniem zamiast uwzględnieniem skargi, wobec błędnej oceny działań organu administracji publicznej. Przed szczegółowym odniesieniem się do naruszeń wskazanych w związku z tym zarzutem, skonstatować najpierw trzeba, że skoro Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę i zastosował środek przewidziany w ustawie, czyli wydał wyrok, to bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. Następnie przypomnieć należy, że art. 151 P.p.s.a. ma charakter wynikowy. Jego zastosowanie jest uwarunkowane oceną, że nie ma podstaw do uwzględnienia skargi. Zasadność takiego stanowiska może być oceniona w związku z innymi zarzutami o charakterze merytorycznym (procesowym lub materialnym). Oczywiście wadliwe jest powołanie się na naruszenie art. 45 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Takiego przepisu nie ma. Natomiast nie można wykluczyć, że wskazanie tego przepisu nastąpiło na skutek oczywistej omyłki pisarskiej, a w rzeczywistości chodzi o art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Odnosząc się zatem do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skonstatować można, że w zarzutach kasacji nie wskazano żadnego uchybienia jako wady skutkującej nieważność zaskarżonej decyzji GINB z dnia 30 listopada 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 września 2017 r., stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia 15 września 2015 r., udzielającej pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Podnosząc uchybienia, skarżąca, w każdym przypadku naruszeń opisanych w pkt I. a. i, ii, iii, iv, v, użyła zwrotu o "istotnym naruszeniu przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy". Jest to zaś określenie stanowiące hipotezę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W dalszej kolejności należy odnieść się do wskazanych w omawianej podstawie kasacji poszczególnych przejawów podnoszonych naruszeń. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez niedostrzeżenie i nieuwzględnienie błędów proceduralnych organu administracji publicznej naruszających art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. wskutek niezebrania w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego, a tym samym niewyjaśnienia dokładnie stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia sprawy, a w efekcie dokonanie dowolnej oceny dowodów. Przede wszystkim odnotować należy, że ani w opisie naruszenia, ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie podano konkretnie, w jakim zakresie materiał dowodowy nie został wyczerpująco zebrany i rozpatrzony. Nie wskazano jakie okoliczności faktyczne, istotne z punktu widzenia prawa materialnego, zostały ustalone "niedokładnie". Nie podano dowodów, jakie zostały pominięte, czy też dowodów, jakie należałoby przeprowadzić. Skarżąca nie sprecyzowała również na czym polegała dowolna ocena dowodów. Skuteczne podniesienie zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. nie może ograniczyć się do powtórzenia treści powołanych przepisów. Nie odpowiada rzeczywistej treści zaskarżonej decyzji teza kasacji, według której, zaskarżona decyzja nie zawierała wyczerpującego i pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, co uniemożliwiło jej kontrolę (art. 107 § 1 w zw. z § 3 K.p.a.). W poprzedzających rozważaniach, odnoszących się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., zasygnalizowano, że zaskarżona decyzja GINB z dnia 30 listopada 2017 r., nie narusza art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera podstawę prawną oceny o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wskazuje na zależność między decyzją o pozwoleniu na budowę oraz decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. GINB w sposób syntetyczny, ale trafny wyjaśnił, że wyeliminowanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wywołuje skutek ex tunc. W konsekwencji, jak stwierdzono w uzasadnieniu decyzji GINB, w okolicznościach faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, udzielenie pozwolenia na użytkowanie, w sytuacji braku decyzji o pozwoleniu na budowę, wyeliminowanej ze skutkiem ex tunc, stanowiło rażące naruszenie art. 59 ust. 1 Prawa budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie opowiada się za poglądem wyrażonym w orzecznictwie, zgodnie z którym, stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę pociąga za sobą stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie Stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę inwestycji, bez względu na jego przyczyny, powoduje konieczność przeprowadzenia postępowania naprawczego w stosunku do tej inwestycji, które powinno zakończyć się wydaniem jednej z decyzji wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1-3, ust. 3 lub 4, 5 Prawa budowlanego. Tymczasem brak wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie skutkuje niemożliwością przeprowadzenia tego postępowania, a to powoduje, że faktycznie pozostanie na gruncie obiekt zrealizowany z naruszeniem przepisów prawa (skoro stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na jego budowę), a bez możliwości uzyskania decyzji naprawiającej ten stan rzeczy. Taka sytuacja jest z pewnością nie do zaakceptowania w praworządnym państwie (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 85/13; wyrok NSA z dnia 6 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 2766/15; wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2021 r., sygn. akt II OSK 23/19). Nawiązując do treści uchwały NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 2/12, warto jeszcze przytoczyć uchwałę wraz z wypowiedzią poprzedzającą: "Uwzględniając konsekwencje prawne stwierdzenia nieważności decyzji oraz brak podstaw do odstąpienia od tych konsekwencji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny podjął następującą uchwałę: Stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a." Również tym kontekście widać, że argumentacja skarżącej o możliwości "odstąpienia" od stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w niniejszej sprawie nie jest zasadna. Zarzuty naruszenia art. 10 § 1 oraz art. 40 K.p.a. w związku z art. 138 § 2 K.p.a. opierają się na tezie, według której, na skutek wysyłania korespondencji przez organ pierwszej instancji do osoby, która nie była pełnomocnikiem skarżącej w niniejszej sprawie, postępowanie było prowadzone bez wiedzy strony. Tymczasem, jak już powyżej zasygnalizowano, Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że jakkolwiek doszło do naruszenia art. 40 § 1 K.p.a., uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz decyzja zostały wysłane do osoby, która nie była pełnomocnikiem skarżącej, ale na adres skarżącej. Wnosząca kasację Spółka nie podważyła ustalenia, że dokumenty te zostały Spółce doręczone. Materialnym przejawem skuteczności tych czynności procesowych było zaś wniesienie odwołania w terminie. Niezależnie od tego można wskazać, że skarżąca nie skonkretyzowała czynności z zakresu postępowania wyjaśniającego, jakie podjęłaby gdyby doręczenia, o których mowa wyżej, nie były obarczone uchybieniami. Omówione naruszenia nie miały więc wpływu na wynik sprawy, co jest warunkiem koniecznym skuteczności zarzutów procesowych (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W tych okolicznościach nie ma mowy o naruszeniu zasady dwuinstancyjności postępowania. W konsekwencji nie jest zasadny zarzut uznania za nieistotne i niemające wpływu na wynik sprawy naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 156 K.p.a. oraz zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez niezastosowanie i nie uwzględnienie skargi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.