IV SAB/Wa 402/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska, Sędziowie: Sędzia WSA Anna Sękowska, Sędzia WSA Wanda Zielińska - Baran (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi I. N. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy oddala skargę W dniu [...] lipca 2018 r. I. [...] M.-[...], reprezentowana przez radcę prawnego wniosła skargę sporządzoną w piśmie z dnia 20 lipca 2018 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...] w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy, wnosząc o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa, 2) wyznaczenie organowi dodatkowego terminu załatwienia sprawy w terminie dwóch tygodni od daty doręczenia mu wyroku w sprawie wraz za aktami sprawy, 3) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podano, iż w dniu 11 lipca 2018 r. skarżąca na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wniósł ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę [...]. Wskazano, iż w dniu 6 października 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Dopiero w dniu 3 stycznia 2018 r. organ wystąpił do skarżącej z wezwaniem do złożenia wskazanych w nim dokumentów. Pomimo złożenia dokumentów w dniu 18 kwietnia 2018 r. organ do chwili obecnej nie wydał decyzji w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualne jej oddalenie, wyjaśniając, że skarga została złożona już po wydaniu decyzji w dniu [...] lipca 2018 r. , nr [...], o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na pobyt czasowy na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w takim przypadku skarga powinna być odrzucona bądź oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że skarżąca dopełniła formalnego wymogu uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, bowiem, jak wskazał organ, w dniu 16 lipca 2018 r. wniosła ona ponaglenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., do organu II instancji. Stąd też skarga jako dopuszczalna podlegała merytorycznemu rozpatrzeniu. W niniejszej sprawie podstawą kwestią jest to, czy możliwe jest uwzględnienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania wniesionej już po wydaniu przez organ decyzji administracyjnej kończącej postępowanie w sprawie, a więc już po załatwieniu sprawy. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania polega na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji albo dokonania czynności, jak również na stwierdzeniu czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa ( § 1a). Z przepisu tego wynika, że podstawowym celem skargi na bezczynność, czy przewlekłość organu w prowadzeniu postępowania administracyjnego jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu administracyjnego w prowadzonej przez organ sprawie administracyjnej w zakreślonym przez sąd terminie. Przepis ten ma zatem charakter dyscyplinujący organ administracji, gdyż jego istotą jest usunięcie niepożądanego stanu polegającego na braku należytej aktywności organu w załatwieniu sprawy. Wynika zatem z tego, że jeżeli skarga na bezczynność lub przewlekłość zostanie wniesiona po zakończeniu postępowania administracyjnego, to nie jest możliwe jej uwzględnienie, skoro akt lub czynność, do którego sąd mógłby zobowiązać organ administracji, został już wydany. W takim przypadku niewątpliwie brak jest podstaw do dyscyplinowania organu poprzez zakreślenie terminu do dokonania czynności bądź wydania aktu. Oznacza to, że skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania może być złożona dopóki toczy się postępowanie administracyjne. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania podlega oddalaniu w razie wniesienia jej do sądu już po zakończeniu postępowania administracyjnego, w którym zarzuca się organowi przewlekłe prowadzenie postępowania. Stanowisko to, jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 853/17, przywołanym przez organ w odpowiedzi na skargę, znajduje potwierdzenie zarówno w piśmiennictwie (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, M. Grzywacz w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, wyd. 5, 2017 r. kom. do art. 149, uwaga II.1), jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29.09.2016 r., II SAB/Kr 134/16, z dnia 22.12.2014 r. II SAB/Kr 257/14, wyrok WSA w Warszawie z dnia 22.03.2016 r. IV SAB/Wa 41/16 oraz z dnia 8.01.2016 r. VII SA/Wa 1205/15). Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że Wojewoda [...] decyzją administracyjną z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...], [...], zakończył postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącej z dnia 6 października 2017 r. Oznacza to, że z chwilą jej wydania w dniu [...] lipca 2017 r. przestała istnieć możliwość zobowiązania organu do wydania aktu, a zatem wniesienie w dniu 25 lipca 2018 r. skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, a więc po dacie jej wydania nie może zostać uwzględnione z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. Wobec takiego stanu rzeczy Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.