II GSK 1053/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 1221/18 w sprawie ze skargi M. R. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie odmowy ponownego wystawienia oceny z egzaminu sędziowskiego oraz wpisania na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 22 listopada 2018 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1221/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę M. R. (dalej zwanego "Skarżącym") na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] września 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. WSA orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu [...] lipca 2017 r. Skarżący złożył do Ministra Sprawiedliwości wniosek o ponowne wystawienie oceny z egzaminu sędziowskiego, do którego przystąpił w 2016 r. w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (dalej zwanej "KSSiP") oraz o uzupełnienie listy klasyfikacyjnej kandydatów na stanowisko asesora sądowego, ogłoszonej przez Dyrektora KSSiP w dniu 30 czerwca 2017 r. przez wpisanie imienia i nazwiska Skarżącego w kolejności zgodnej z uzyskaną punktacją (223,5 pkt) oraz tej punktacji. Jako podstawę żądania Skarżący wskazał art. 32 ust. 4 ustawy z 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 146 ze zm.; dalej zwanej "ustawą o KSSiP") w brzmieniu obowiązującym od 21 czerwca 2017 r. Żądania Skarżącego zostały przekazane do Dyrektora KSSiP, który pismem z [...] sierpnia 2017 r. wyjaśnił Skarżącemu dlaczego nie przysługuje mu wpis na listę kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Skarżący uznał, że pismo z [...] sierpnia 2017 r. jest decyzją administracyjną i złożył odwołanie do Ministra Sprawiedliwości. Postanowieniem z [...] września 2017 r. Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 134 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej zwanej "kpa"), stwierdził niedopuszczalność odwołania. Minister Sprawiedliwości uznał, że pismo Dyrektora KSSiP z [...] sierpnia 2017 r. nie może zostać uznane za decyzję załatwiającą odmownie żądania Skarżącego zawarte w piśmie z [...] lipca 2017 r., ponieważ: 1) Skarżący nie żądał od Dyrektora KSSiP załatwienia swoich żądań (pisma Skarżącego trafiły do KSSiP omyłkowo i nie zostało wszczęte żadne postępowanie, a Dyrektor KSSiP wyłącznie poinformował Skarżącego o braku podstawy prawnej dla jego żądań), 2) żądania Skarżącego stały się przedmiotem postanowienia Ministra Sprawiedliwości z [...] sierpnia 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania (a te same żądania nie mogą być jednocześnie przedmiotem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania oraz decyzji administracyjnej). Skarżący złożył do WSA skargę na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] września 2017 r. Zarzucił naruszenie art. 134 kpa przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że Skarżącemu nie przysługuje odwołanie od decyzji Dyrektora KSSiP z [...] sierpnia 2017 r. WSA oddalił skargę. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA stwierdził, że organ wszczyna postępowanie administracyjne tylko w sytuacji, gdy przepisy prawa przewidują rozstrzygnięcie o żądaniu strony decyzją lub innym aktem administracyjnym. Oznacza to, że organowi musi przysługiwać wyrażona w przepisach prawa kompetencja do wszczęcia postępowania administracyjnego w celu oceny zasadności konkretnego żądania strony. W ocenie WSA, zagadnienie wpisania na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko sędziego czy asesora sądowego, jak i coroczne sporządzanie i ogłaszanie listy klasyfikacyjnej po każdym egzaminie sędziowskim jest jednorazową czynnością materialno-techniczną i dlatego nie ma charakteru decyzji administracyjnej. WSA dodał, że ustawa o KSSiP w sposób wyczerpujący (w art. 33a ust. 7) wymienia sprawy indywidualne, które Dyrektor KSSiP rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Zdaniem WSA, niniejsza sprawa, jako rozstrzygana czynnością materialno-techniczną, do tych kategorii spraw nie należy i nie może być rozstrzygana decyzją administracyjną. WSA podkreślił, że powyższa kwestia została już przesądzona w prawomocnym wyroku WSA z 8 czerwca 2017 r. (sygn. akt II SA/Wa 33/17), wydanym ze skargi Skarżącego w przedmiocie niedopuszczalności odwołania od wyniku egzaminu sędziowskiego. WSA stwierdził, że w niniejszej sprawie jest związany wspomnianym wyrokiem z 8 czerwca 2017 r., stosownie do art. 170 ppsa. W konkluzji WSA stwierdził, że skoro obowiązujące unormowania prawne nie przewidują możliwości prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie ponownego wystawienia oceny z egzaminu sędziowskiego oraz umieszczenia na liście kwalifikacyjnej na stanowisko asesora sądowego, to nie przewidują także możliwości wydania w takiej sprawie decyzji administracyjnej. Wobec tego pismo Dyrektora KSSiP z [...] sierpnia 2017 r. nie może być uznane za decyzję administracyjną, od której możliwe byłoby wywiedzenie odwołania. Dlatego WSA uznał, że w tej sytuacji Minister Sprawiedliwości, rozpatrując odwołanie Skarżącego, mógł jedynie wydać postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności tego odwołania. Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, a następnie o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA (ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi w razie zaistnienia przesłanki z art. 188 ppsa), jak również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił wyrokowi WSA naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) "art. 145 § 1 lit. c)" ppsa w zw. z art. 134 kpa przez oddalenie skargi na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] września 2017 r., w sytuacji gdy postanowienie to zostało wydane w następstwie bezpodstawnego zastosowania art. 134 kpa na skutek błędnego stwierdzenia, że Skarżącemu nie przysługuje odwołanie od decyzji Dyrektora KSSiP z [...] sierpnia 2017 r.; 2) art. 21 ppsa przez niezgłoszenie przez sędziów Grzegorza Noweckiego, Pameli Kuraś-Dębeckiej oraz Anety Lemiesz, że istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w danej sprawie, podczas gdy okoliczność taka występowała w związku z wniesieniem przez Skarżącego skargi na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2017 r., sygn. akt nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. W uzasadnieniu Skarżący stwierdził w szczególności, że WSA błędnie przyjął, że pismo Dyrektora KSSiP z [...] sierpnia 2017 r. nie stanowi decyzji administracyjnej. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżący wskazał, że pismo adresowane przez organ administracji do podmiotu stojącego na zewnątrz administracji, które zawiera cztery tzw. elementy konstytutywne (oznaczenie organu, oznaczenie adresata, rozstrzygnięcie i podpis) pozwala zakwalifikować to pismo jako akt administracyjny. Zdaniem Skarżącego, pismo Dyrektora KSSiP z [...] sierpnia 2017 r. zawiera powyższe elementy, tj. oznaczenie organy (Dyrektor KSSiP), oznaczenie adresata (Skarżący), rozstrzygnięcie (brak uprawnienia do ponownej kwalifikacji uzyskanej przez Skarżącego punktacji z egzaminu sędziowskiego w 2016 r. na podstawie art. 32 ust. 4 ustawy o KSSiP w obecnym brzmieniu oraz umieszczenia na liście kandydatów do zawodu asesora sądowego) i podpis (Dyrektora KSSiP), co pozwala zakwalifikować to pismo jako akt administracyjny w postaci decyzji, od której przysługuje odwołanie. Skarżący dodał, że to właśnie Dyrektor KSSiP był właściwy do wydania decyzji w tej sprawie. Przepisami materialnymi uzasadniającymi wydanie decyzji administracyjnej przez ten organ są: art. 2 ust. 2 ustawy o KSSiP (wskazujący, że KSSiP realizuje swoje zadania m.in. przez przygotowywanie i organizowanie egzaminów sędziowskiego, prokuratorskiego i referendarskiego) oraz art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o KSSiP (który wskazuje, że Dyrektor KSSiP realizuje swoje zadania przez realizowanie zadań związanych z przygotowywaniem i przeprowadzaniem naboru na aplikację sędziowską i aplikację prokuratorską, a także prowadzeniem tych aplikacji oraz przygotowywaniem i przeprowadzaniem egzaminów sędziowskiego, prokuratorskiego i referendarskiego). Według Słownika PWN "przeprowadzić" oznacza m.in. "wykonać jakąś czynność". Zdaniem Skarżącego, w tej sprawie istnieje właśnie kwestia wykonania czynności w postaci zakwalifikowania punktacji egzaminu Skarżącego według obecnie obowiązujących kryteriów i czynności tej powinien dokonać Dyrektor KSSiP. Skarżący podkreślił, że czynność ta w żaden sposób nie ingeruje w kompetencję Komisji Egzaminacyjnej do merytorycznej oceny wiedzy i umiejętności osoby zdającej egzamin, lecz polega jedynie na prostej czynności rachunkowej, prowadzącej do uznania, że punktacja Skarżącego z egzaminu według obecnie obowiązujących kryteriów oznacza ocenę pozytywną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 182 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że ta ostatnia sytuacja w rozpatrywanym przypadku nie ma miejsca, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej zakreślił granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny przez zarzucenie, że WSA naruszył: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa (w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że wskazanie w treści zarzutu "art. 145 § 1 lit. c ppsa" stanowiło oczywistą omyłkę) w zw. z art. 134 kpa, a także 2) art. 21 ppsa. Uchybienie tym przepisom miało polegać na: 1) oddaleniu skargi wskutek błędnego uznania, że pismo Dyrektora KSSiP z [...] sierpnia 2017 r. nie jest decyzją administracyjną, od której Skarżącemu przysługiwało odwołanie, 2) niezgłoszeniu przez sędziów WSA, którzy wydali zaskarżony wyrok, że istniały okoliczności, które mogły wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich bezstronności w niniejszej sprawie. Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 21 ppsa. Zgodnie z tym przepisem, sędzia powinien zawiadomić sąd o zachodzącej podstawie swojego wyłączenia i wstrzymać się od udziału w sprawie. Zacytowany przepis ma związek z podstawą wyłączenia sędziego określoną w art. 19 ppsa, zgodnie z którym niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 (czyli określających sprawy, w których sędzia jest wyłączony z mocy ustawy), sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. W uzasadnieniu omawianego zarzutu Skarżący stwierdził, że sędziowie WSA, którzy wydali zaskarżony wyrok, powinni byli zawiadomić sąd o zachodzącej podstawie do ich wyłączenia i wstrzymać się od udziału w sprawie. Zdaniem Skarżącego, przyczynę takiego działania sędziów powinna stanowić okoliczność, że ci sami sędziowie zostali wyznaczeni do rozpoznania innej sprawy Skarżącego (o sygn. akt VI SA/Wa 1222/18, ze skargi na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] października 2017 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania), która została rozstrzygnięta na posiedzeniu niejawnym tego samego dnia co sprawa niniejsza i w której zaprezentowano pogląd prawny taki sam jak w sprawie niniejszej. Stanowisko Skarżącego nie jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że sama okoliczność orzekania konkretnego sędziego w innych sprawach tego samego podmiotu nie świadczy o ziszczeniu się przesłanki wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 ppsa (por. J. Drachal, A. Wiktorowska, K. Zalasińska [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 6, Warszawa 2019, s. 217, a także wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 392/08 - treść tego, jak i dalej powoływanych wyroków jest dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Należy zauważyć, że w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli WSA był inny (i wydany w oparciu o inną podstawę prawną) akt administracyjny, niż w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1222/18, a ponadto wynik żadnej ze spraw nie przesądzał o wyniku drugiej. W niniejszej sprawie WSA kontrolował postanowienie Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, a w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1222/18 WSA kontrolował legalność postanowienia Ministra Sprawiedliwości o odmowie wszczęcia postępowania. Natomiast okoliczność, że u podstaw tych postanowień leży - w pewnym zakresie - ten sam stan faktyczny, nie skutkuje automatycznie tym, że sędziowie orzekający w jednej ze spraw mogą nie być bezstronni w drugiej (por. wyrok NSA z 22 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 701/19). Skarżący nie wskazał innych okoliczności, które mogłyby podważać bezstronność sędziów WSA, którzy wydali zaskarżony wyrok. Wobec tego należy uznać, że w tej sprawie nie wystąpiły okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać wątpliwość co do bezstronności któregokolwiek z członków składu orzekającego, który wydał zaskarżony wyrok, co uzasadniałoby wyłączenie sędziego na podstawie art. 19 ppsa. Skoro zaś takie okoliczności nie wystąpiły, to brak było podstaw do zawiadamiania sądu, przez członków składu orzekającego, w trybie art. 21 ppsa. Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 134 kpa. Uzasadniając ten zarzut, Skarżący stwierdził, że pismo Dyrektora KSSiP z [...] sierpnia 2017 r. jest decyzją administracyjną, ponieważ zawiera cztery tzw. elementy konstytutywne (oznaczenie organu, oznaczenie adresata, rozstrzygnięcie i podpis). W konsekwencji, zdaniem Skarżącego, od decyzji tej przysługiwało odwołanie, zatem zaskarżone postanowienie Ministra Sprawiedliwości o stwierdzeniu na podstawie art. 134 kpa niedopuszczalności odwołania naruszało prawo i powinno zostać uchylone przez WSA na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa. Stanowisko Skarżącego nie jest prawidłowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela poglądy wyrażone w wyroku NSA z 6 marca 2018 r. (sygn. akt I OSK 2169/17), że KSSiP jest przede wszystkim zakładem administracyjnym – jednostką organizacyjną niebędącą organem państwowym, ani organem samorządu, która została powołana do wykonywania zadań publicznych i jest uprawniona do nawiązywania stosunków administracyjnoprawnych. W przywołanym wyroku NSA wyjaśnił, że zakład administracyjny (publiczny) jako jedna z form decentralizacji nie podlega władzy hierarchicznej organów administracji rządowej i sprawuje funkcję administracji publicznej samodzielnie, korzystając z władztwa zakładowego. Istotę władztwa zakładowego stanowi zakres upoważnień dla organów zakładu do jednostronnego kształtowania stosunków prawnych z użytkownikami zakładu (w tym wypadku z aplikantami), jak również z osobami, które znalazły się na terenie zakładu w innym charakterze. W zakładzie administracyjnym proces realizacji zadań publicznych przebiega w obrębie szeroko pojętej jego organizacji. Wynika to z faktu, że grupa społeczna złożona z użytkowników (destynatariuszy) zakładu administracyjnego ma zawsze (w danym przedziale czasu) charakter mniej lub bardziej zamknięty (por. wyrok WSA w Białymstoku z 15 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 320/08). Tym samym kognicji sądów administracyjnych podlegają jedynie te akty organów KSSiP, które są podejmowane w formie decyzji, na podstawie wyraźnego wskazania w konkretnym przepisie ustawy. I tak, w drodze decyzji rozstrzyga się np. w sprawie przyjęcia na aplikację sędziowską (art. 25 ust. 1 ustawy o KSSiP), w sprawie przyznającą aplikantowi, który z przyczyn losowych nie złożył oświadczenia o wyborze stanowiska asesorskiego, prawa uczestniczenia w kolejnym wyborze stanowisk asesorskich (art. 33a ust. 7), czy w sprawie skreślenia aplikanta z listy aplikantów (art. 41 ust. 3 ustawy o KSSiP). Ustawodawca nie przewidział natomiast kompetencji jakiegokolwiek organu KSSiP do weryfikacji w drodze decyzji administracyjnej wyniku egzaminu sędziowskiego przez wystawienie z tego egzaminu oceny innej niż ustalona przez komisję egzaminacyjną. W szczególności taka kompetencja Dyrektora KSSiP nie może być wywiedziona z przepisów wskazanych przez Skarżącego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, tj. z art. 2 ust. 2 lub art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o KSSiP. W art. 2 ust. 2 ustawy o KSSiP zostały wymienione zadania KSSiP, wśród których wskazano przygotowywanie i organizowanie egzaminów sędziowskiego, prokuratorskiego i referendarskiego. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy o KSSiP do zadań Dyrektora KSSiP należy w szczególności realizowanie zadań związanych z przygotowywaniem i przeprowadzaniem egzaminów sędziowskiego, prokuratorskiego i referendarskiego. Skarżący wadliwie wykłada te przepisy, odwołując się do słownikowego znaczenia wyrazu "przeprowadzić" i przyjmując, że skoro wyraz ten oznacza "wykonać jakąś czynność", to do zadań Dyrektora KSSiP należy również wykonanie czynności w postaci ponownego ustalenia ilości punktów uzyskanych przez Skarżącego podczas egzaminu sędziowskiego w 2016 r. Ustalenie znaczenia wspomnianych norm prawnych i użytych w nich wyrazów nie może przebiegać z pominięciem reguł wykładni systemowej wewnętrznej. Te z kolei przy ustalaniu znaczenia tekstu prawnego nakazują wzięcie pod uwagę również innych norm danego aktu prawnego. Tymczasem z art. 32 ustawy o KSSiP wynika, jaka jest rola Dyrektora KSSiP przy przeprowadzeniu egzaminu sędziowskiego. Dyrektor KSSiP ma mianowicie obowiązek: wskazania sędziego będącego wykładowcą KSSiP do składu zespołu egzaminacyjnego opracowującego zadania i kazusy egzaminacyjne (art. 32 ust. 6 pkt 4), wnioskowania do Ministra Sprawiedliwości o powołanie komisji egzaminacyjnej przeprowadzającej egzamin sędziowski (art. 32 ust. 8), wskazania sędziego będącego wykładowcą KSSiP do składu komisji egzaminacyjnej (art. 32 ust. 9 pkt 4). Ponadto na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o KSSiP Dyrektor KSSiP może udzielić aplikantowi aplikacji sędziowskiej, na jego wniosek, zezwolenia na przystąpienie do egzaminu sędziowskiego w terminie późniejszym. Z przywołanych przepisów wynika zatem, że zadania Dyrektora KSSiP związane z przygotowywaniem i przeprowadzaniem egzaminu sędziowskiego nie obejmują ustalenia wyniku egzaminu, w tym stwierdzenia liczby punktów uzyskanych z egzaminu przez konkretnego aplikanta, ani do zmiany punktacji ustalonej przez komisję egzaminacyjną. W konsekwencji nie ma podstaw do przyjęcia, że Dyrektor KSSiP, informując Skarżącego w piśmie z [...] sierpnia 2017 r. o braku podstawy prawnej do zmiany uzyskanego przez Skarżącego wyniku egzaminu sędziowskiego i do wpisania na listę kwalifikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego, nie realizował przewidzianej prawem kompetencji do władczego rozstrzygnięcia o prawach lub obowiązkach Skarżącego w indywidualnej sprawie. Wobec tego Minister Sprawiedliwości prawidłowo uznał, że odwołanie złożone od tego pisma jest niedopuszczalne (co musiało skutkować wydaniem postanowienia na podstawie art. 134 kpa), a WSA zasadnie ocenił, że to rozstrzygnięcie organu nie narusza przepisów postępowania w sposób, który miały istotny wpływ na wynik sprawy (co wykluczało możliwość uwzględniania skargi Skarżącego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa). Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną. PG