II SAB/Wa 508/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2018 r. sprawy ze skargi W. L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Centralną Komisję Lekarską w przedmiocie skierowania do komisji lekarskiej w celu określenia grupy inwalidzkiej funkcjonariusz zwolnionego ze służby - odrzuca skargę - W. L. (zwany dalej: "Skarżącym") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na przewlekłość oraz bezczynność Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi do spraw wewnętrznych (zwanej dalej: "CKL") w przedmiocie skierowania go do komisji lekarskiej w celu określenia grupy inwalidzkiej po zwolnieniu ze służby. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...] lipca 2016 r. Skarżący został zwolniony ze służby stałej w Biurze Ochrony Rządu w związku z zakończeniem dwunastomiesięcznego okresu pozostawania w dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu (zwanego dalej: "Szefem BOR"). Jednocześnie, skierowaniem nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., Szef BOR skierował Skarżącego do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej MSWiA w W. w celu uznania za inwalidę lub uznania za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą oraz ustalenia zdolności do pracy funkcjonariusza, w celu określenia grupy inwalidzkiej. Skierowanie to zostało dostarczone osobiście przez Skarżącego do [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w dniu [...] czerwca 2017 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. o numerze [...],[...] Rejonowa Komisja Lekarska umorzyła w całości postępowanie dotyczące skierowania z dnia [...] lipca 2016 r. W uzasadnieniu wskazano, iż Skarżący został zwolniony ze służby oraz przeszedł na zaopatrzenie emerytalne. Następnie, orzeczeniem z dnia [...] października 2016 r. o numerze [...], został uznany za inwalidę trzeciej grupy w związku ze służbą oraz w związku z wypadkiem na służbie. Zdaniem organu, ze względu na istnienie w obrocie prawnym ostatecznego orzeczenia, które rozstrzyga sprawę objętą skierowaniem z dnia [...] lipca 2016 r. w sposób ostateczny, kolejne postępowanie orzecznicze dotyczące tej materii było w oczywisty sposób bezprzedmiotowe. Ponadto organ wskazał, iż z uwagi na to, że Skarżącemu ustalono prawo do emerytury, to stosowanie do przepisu art. 27 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822 ze zm.), do komisji lekarskich kieruje go właściwy organ emerytalny w celu ustalenia aktualnej grupy inwalidzkiej. Skarżący wystąpił z odwołaniem z dnia [...] lipca 2017 r., w którym wskazał na to, że orzeczenie CKL z dnia [...] października 2016 r. o numerze [...] zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2017 r. o sygn. akt II SA/Wa 2178/16. Po rozpatrzeniu odwołania, CKL wydała decyzję z dnia [...] września 2017 r., którą utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2017 r., podzielając w całości argumentację organu I instancji. Odnosząc się z kolei do wyroku uchylającego dotychczasowe orzeczenie w sprawie inwalidztwa Skarżącego podniesiono, iż wyrok ten nie jest prawomocny, co sprawia, że na chwilę wydania decyzji odwoławczej, w obrocie prawnym pozostaje ważne orzeczenie CKL z dnia [...] października 2016 r. Na decyzję CKL z dnia [...] września 2017 r. Skarżący wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która została odrzucona mocą postanowienia z dnia 5 grudnia 2017 r. o sygn. akt II SA/Wa 1791/17. Wezwaniem z dnia [...] lutego 2018 r. Skarżący wystąpił do CKL o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2018 r. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. zwrócono się do Skarżącego o sprecyzowanie żądania poprzez wskazanie, który z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji Skarżący chciałby zainicjować. W odpowiedzi Skarżący nadesłał pismo z dnia [...] marca 2018 r., w którym wyjaśnił, iż wnosi o zmianę decyzji z dnia [...] września 2017 r., a co za tym idzie o uchylenie decyzji I instancji z dnia [...] lipca 2017 r. Pismem z dnia [...] maja 2018 r. CKL ponownie zwróciła się do Skarżącego z prośbą o sprecyzowanie żądania wyrażonego we wniosku z dnia [...] lutego 2018 r. Ponagleniem z dnia [...] czerwca 2018 r. Skarżący wezwał CKL do wzruszenia i ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia administracyjnego poprzez wydanie orzeczenia przez komisję lekarską na podstawie skierowania Szefa BOR z dnia [...] lipca 2016 r. W tym samym dniu Skarżący sporządził zażalenie (ponaglenie) do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na okoliczność rażącego naruszenia prawa materialnego przez Przewodniczącego CKL. Następnie Skarżący nadesłał do CKL pismo z dnia [...] czerwca 2018 r., w którym ponowił żądanie zmiany decyzji z dnia [...] września 2017 r. oraz uchylenia decyzji I instancji z dnia [...] lipca 2017 r., a nadto wniósł o wznowienie postępowania orzeczniczego w związku ze skierowaniem Szefa BOR z dnia [...] lipca 2016 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. o numerze [...], działając na podstawie art. 154 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."), CKL odmówiła zmiany decyzji własnej z dnia [...] września 2017 r. Po rozpatrzeniu ponaglenia Skarżącego z dnia [...] czerwca 2018 r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał postanowienie z dnia [...] czerwca 2018 r., w którym stwierdził, iż CKL nie dopuściła się bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie rozpatrzenia wniosku Skarżącego z dnia [...] lutego 2018 r. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. W skardze z dnia 4 lipca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił CKL przewlekłość i bezczynność w sprawie skierowania ` dnia [...] lipca 2018 r. W jego ocenie organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisów: 1) art. 35 § 1-3 k.p.a. polegające na przewlekłości organu prowadzącego postępowanie o charakterze administracyjnym w sprawie ze skierowania z dnia [...] lipca 2016 r.; 2) art. 38 § 1-2 k.p.a. polegające na bezczynności organu prowadzącego postępowanie o charakterze administracyjnym w sprawie ze skierowania z dnia [...] lipca 2016 r.; 3) art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie słusznego interesu Skarżącego i nieprzestrzeganie przez organ administracji causy do działania na podstawie przepisów prawa w oparciu o zasadę praworządności; 4) art. 10 § 1 i art. 50 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pozbawienie Skarżącego udziału w podejmowanych czynnościach oraz prawa do złożenia wyjaśnień dla obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy lub dla pełnego wykonywania czynności urzędowych; 5) art. 24 § 1 pkt 1 i 5 oraz art. 24 § 3 k.p.a. polegające na niezastosowaniu się do tego przepisu w przedmiocie bezczynności i przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ; 6) art. 37 § 7 w zw. z art. 37 § 6 k.p.a. polegające na niezastosowaniu się do tego przepisu w przedmiocie bezczynności i przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ; 7) art. 38 k.p.a. polegające na niezastosowaniu się do tego przepisu w przedmiocie bezczynności i przewlekłości postępowania prowadzonego przez organ; 8) art. 104 § 1 i 2 lub art. 105 § 1 k.p.a. polegające na niezastosowaniu się do tego przepisu przez organ; 9) art. 106 § 5 oraz art. 108a § 1 – 4 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie przez organ; 10) art. 109 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ i pozbawienie Skarżącego prawa zażądania uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia, bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach; 11) art 145 § 1 pkt 3. 4, 5, 7 k.p.a. poprzez jego nie zastosowanie przez organ; 12) art 147 i art. 149 w zw. z art. 150 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ; 13) art. 154 § 1 w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ; 14) art 156 §1 w zw. z art. 157 § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez organ. Wywodząc powyższe zarzuty Skarżący wniósł o: a) zobowiązanie Przewodniczącego CKL do wydania decyzji administracyjnej na okoliczność zmiany decyzji CKL nr [...] z dnia [...] września 2017 r.; b) bezwzględne zastosowanie się do art. 37 § 4 k.p.a. przez Przewodniczącego CKL; c) zobowiązanie – na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do podjęcia bez zbędnej zwłoki działań na zasadzie art. 38 k.p.a. wobec CKL w związku z rażącą przewlekłością postępowania; d) zobowiązanie – na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji lub Przewodniczącego CKL do ustalenia osób winnych naruszenia causy i podjęcia czynności dyscyplinarnych wobec sprawców dopuszczenia się delicti oraz podjęcia kroków mających na celu zapobieżenie naruszeniu prawa w przyszłości; e) wymierzenie Zastępcy CKL grzywny w myśl art. art. 149 § 2 p.p.s.a.; f) przyznanie od CKL na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. na zasadzie art. 154 § 7 p.p.s.a.; g) zobowiązanie – na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – Przewodniczącego CKL do stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z ww. przepisów prawa materialnego; ewentualnie o: a) uchylenie decyzji CKL nr [...] z dnia [...] września 2017 r. w całości; b) zmianę postanowienia decyzji CKL nr [...] z dnia [...] września 2017 r. Skarżący wniósł również o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o jej oddalenie podnosząc, iż nie dopuściła się bezczynności ani przewlekłości w prowadzeniu postępowania. Organ wyjaśnił przy tym, iż Skarżący nabył uprawnienia emerytalne na mocy decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSWiA z dnia [...] grudnia 2016 r. o numerze [...]. Natomiast podejmowane przez CKL działania po wniesieniu przez Skarżącego wniosku z dnia [...] lutego 2018 r. miały na celu sprecyzowanie jego żądania, a ostatecznie przeprowadzone zostało postępowanie w trybie art. 154 k.p.a., które zakończyło się odmową zmiany ostatecznej decyzji z dnia [...] września 2017 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż Skarżący uczynił przedmiotem skargi zarówno przewlekłe prowadzenie postępowania przez CKL, jak również bezczynność tego organu w sprawie dotyczącej skierowania wystawionego przez Szefa BOR w dniu [...] lipca 2016 r. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, że zarzucenie w jednym piśmie bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania nie powinno być traktowane jako skumulowanie dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność działania organu w tej samej sprawie administracyjnej. W takim przypadku objęcie jedną skargą obu form zwłoki organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny. Przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi na "bezczynność" oraz "przewlekłe prowadzenie postępowania" jest zasadniczo ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub podjęcia określonej czynności. W obu przypadkach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz powołanej podstawy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r. o sygn. akt II OSK 709/12; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2015 r. o sygn. akt II OSK 2225/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, to sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2012 r. o sygn. akt II OSK 1360/12; z dnia 4 września 2015 r. o sygn. akt II OZ 753/15). Z "bezczynnością" organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie i nie zakończył postępowania wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Jest to zatem sytuacja, w której organ "milczy" wobec wniosku strony domagającej się realizacji określonych uprawnień. Z kolei pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" pojmowane jest jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Również w orzecznictwie sądowym, przewlekłe prowadzenie postępowania określane jest jako nieefektywne. Wskazuje się bowiem, że przewlekłość obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r. o sygn. akt II OSK 1031/12; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r. o sygn. akt II OSK 1360/12). Mając na uwadze powyższe przyjąć należy w ocenie Sądu, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez CKL w przedmiocie skierowania Skarżącego do komisji lekarskiej w celu określenia grupy inwalidzkiej po zwolnieniu ze służby. Jak wynika bowiem z analizy całokształtu materiałów zgromadzonych w niniejszej sprawie, Skarżącemu chodziło w pierwszej kolejności o dokonanie aktualizacji orzeczenia CKL z dnia [...] października 2016 r. o uznaniu go za inwalidę trzeciej grupy, zaś po uchylenia tego orzeczenia CKL przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z dnia 13 lipca 2017 r. o sygn. akt II SA/Wa 2178/16), domagał się on przeprowadzenia badań przed komisją lekarską w związku ze skierowaniem Szefa BOR z dnia [...] lipca 2016 r. Zdaniem CKL w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie skierowania z dnia [...] lipca 2016 r., zatem organ nie pozostaje w bezczynności, zaś podejmowane przez niego działania związane z zainicjowanym przez Skarżącego nadzwyczajnym trybem jej wzruszenia, nie noszą znamion przewlekłości. Przystępując zatem do oceny skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania w opisanym wyżej przedmiocie, przypomnieć należy, iż zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa, zaskarżenie przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej. Z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wynika bowiem, że sądy administracyjne są właściwe w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyłącznie w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu i w pkt 4a, który wymienia decyzje, postanowienia, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego i inne akty władcze wydane, co należy podkreślić, w sprawach administracyjnych. Chodzi zatem o takie rozstrzygnięcia, których przedmiotem jest sprawa administracyjna w znaczeniu co najmniej procesowym, a więc w której, niezależnie od jej materialnoprawnego charakteru, przepisy prawa przewidują możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu, sytuacja taka nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Skarżona przewlekłość postępowania dotyczy sprawy skierowania funkcjonariusza zwolnionego ze służby do komisji lekarskiej w celu: uznania za inwalidę lub uznania za niezdolnego do samodzielnej egzystencji, jak również ustalenia związku albo braku związku inwalidztwa ze służbą oraz ustalenia zdolności do pracy funkcjonariusza, w celu określenia grupy inwalidzkiej. Tryb postępowania komisji lekarskich podległych ministrowi do spraw wewnętrznych określa ustawa z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Z przepisów tej ustawy wynika, że komisje lekarskie oceniają na podstawie badań zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, a także m.in. orzekają również o tym, czy niezdolność do służby z powodu choroby pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Komisje lekarskie są więc właściwe w zakresie badań medycznych oraz wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, jak również i stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury, orzeczenia komisji lekarskich MSW można podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich jest związana z ustalaniem przez komisję zdolności do "służby". Oceniany jest stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe, czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia te stanowią zatem podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przeniesiona na inne stanowisko służbowe, czy też z niej zwalniana. Na kanwie tychże, w praktyce Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że komisje lekarskie działające w sprawach funkcjonariuszy, czy też kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 maja 2015 r. o sygn. akt I OSK 2978/13; z dnia 9 listopada 2009 r. o sygn. akt I OSK 354/09). Drugą natomiast grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą do celów m.in. odszkodowawczych lub rentowych, albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw, niż ustawa o Policji. Orzeczenia z tej grupy zasadniczo poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych czy odszkodowawczych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, stanowiąc jedną z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do właściwości sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2010 r. o sygn. akt I OSK 93/10; z dnia 29 maja 2008 r. o sygn. akt II OSK 667/08; z dnia 22 lipca 2010 r. o sygn. akt I OSK 220/10; uchwała NSA z dnia 19 stycznia 1998 r. o sygn. akt OPS 8/97). Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że od orzeczeń komisji lekarskich, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia funkcjonariusza już zwolnionego ze służby i ustalenia stopnia inwalidztwa, a także związku stwierdzonych schorzeń ze służbą do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego oraz ustalenia zdolności do "pracy" funkcjonariusza, w celu określenia grupy inwalidzkiej skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Podstawą tych orzeczeń są odrębne przepisy: rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. Nr 206, poz. 1723); rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 866). Takie orzeczenia nie mają samodzielnego bytu i jak to wyżej już wskazano, są one poddawane kontroli przez sądy powszechne, w konsekwencji czego nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał również na uwadze stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 lutego 2018 r. o sygn. akt I OSK 247/18, zgodnie z którym, prezentowane wyżej poglądy orzecznictwa dotyczące niedopuszczalności skarg na orzeczenia komisji lekarskich, dotyczą tylko orzeczeń o charakterze merytorycznym, a nie procesowym. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której Skarżący zmierza do zrealizowania skierowania z dnia [...] lipca 2016 r. celem wydania orzeczenia o charakterze merytorycznym. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia nie tylko analiza samej skargi i pism składanych przez Skarżącego po umorzeniu postępowania administracyjnego (mocą postanowienia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2017 r.), ale również okoliczność, iż Skarżący zgłosił się osobiście ze skierowaniem z dnia [...] lipca 2016 r. dopiero w dniu [...] czerwca 2017 r., a zatem już po wydaniu przez CKL orzeczenia z dnia [...] października 2016 r. oraz po złożeniu na nie skargi do tutejszego Sądu w zakresie dotyczącym ustalenia zdolności do służby, co w ocenie Sądu dodatkowo wskazuje na to, że jego intencją była ponowna, merytoryczna ocena stanu zdrowia i aktualizacja zapadłego w jego sprawie orzeczenia o inwalidztwie. Z kolei okoliczność wyeliminowania z obrotu pranego wskazanego orzeczenia sprawia, że realizując skierowanie z dnia [...] lipca 2016 r. Skarżący niewątpliwie zmierza obecnie do wydania orzeczenia o charakterze merytorycznym, niezależnie od tego, iż otwartym pozostaje kwestia ponownego rozpatrzenia sprawy, w której orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r. o sygn. akt II SA/Wa 2178/16. Dodać można, iż wbrew twierdzeniom Skarżącego, okoliczność nabycia przez niego uprawnień emerytalnych, nie może być również obojętna w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Świadczy ona bowiem, iż ocena stanu zdrowia Skarżącego, niewątpliwie nie byłaby związana z ustaleniem jego zdolności do "służby", a tylko w tym zakresie orzeczenia komisji lekarskich podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Wobec tego, w realiach niniejszej sprawy, aktualne pozostaje stanowisko o braku właściwości sądu administracyjnego do kontroli orzeczenia, jakie mogłoby zapaść na skutek skierowania Szefa BOR z dnia [...] lipca 2016 r. Z wyłożonych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie skierowania Skarżącego na badania w celu określenia grupy inwalidzkiej po zwolnieniu ze służby nie należy do właściwości sądu administracyjnego, w następstwie czego zobowiązany był ją odrzucić jako niedopuszczalną, o czym orzekł – na podstawie art. art. 58 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – w sentencji postanowienia.