II SA/Gd 514/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Asesor WSA Magdalena Dobek - Rak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 r. w Gdańsku na rozprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 27 lutego 2018 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej J. S. kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 9 maja 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Wójta Gminy z 27 lutego 2018r. dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A Sp. z o.o. w W. na działce nr [...], obręb S., gm. . W dniu 29 maja 2017r. inwestor A Sp. z o.o. w W. złożył wniosek ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A Sp. z o.o. w W. na działce nr [...], obręb S., gm. (nr projektu [...]). W toku postępowania J. i D. S., M. P. oraz H. i S. S. - jako właściciele działek bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji -złożyli sprzeciw wobec planowanej inwestycji. W dniu 8 czerwca 2017r. swój sprzeciw wobec inwestycji zgłosili także inni mieszkańcy i właściciele gruntów w miejscowości S. (49 osób według listy z 8 czerwca 2017r.). W dniu 14 czerwca 2017r. Wójt Gminy wystąpił do inwestora o zmianę lokalizacji planowanej inwestycji. Odpowiedź inwestora była odmowna. W dniu 17 sierpnia 2017r. do Wójta Gminy wpłynęło łącznie 70 pism od mieszkańców S. (wszystkie o identycznej treści), w których to każdy nadawca osobno wyraził ponownie swój sprzeciw wobec planowanej inwestycji, popierając stanowisko zaprezentowane w piśmie z dnia 8 czerwca 2017r. i zastrzegając, że w razie konieczności podejmie wraz z pozostałymi mieszkańcami S. wszelkie możliwe kroki prawne w przypadku wydania niekorzystnej dla mieszkańców decyzji przez Urząd Gminy w C.. Na zebraniu wiejskim w dniu 21 sierpnia 2017r. mieszkańcy wsi S. wnieśli o przeprowadzenie badań w zakresie oddziaływania elektromagnetycznego na organizmy żywe dwóch istniejących zespołów anten na wieżach kratownicowych oraz jaki będzie skumulowany wpływ trzeciej stacji bazowej telefonii komórkowej. W dniu 25 sierpnia 2017r. Wójt Gminy wydal decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji. Decyzja ta, na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 października 2017r. nr [...] została uchylona w całości, zaś sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W piśmie z dnia 5 lutego 2018r. mieszkańcy i właściciele gruntów położonych w S. zaznaczyli, iż podtrzymują swój protest przeciwko budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] w S. Swój sprzeciw uzasadnili faktem, iż działka nr [...] jest zlokalizowana w centrum S., emisja szkodliwego oddziaływania elektromagnetycznego nie pozostanie obojętna dla zdrowia mieszkańców oraz dzieci, które uczęszczają do szkoły podstawowej w S., okolicznością, iż w miejscowości funkcjonują już od ponad dziesięciu lat dwie wieże telekomunikacyjne, a w ostatnich latach stwierdzono większe zachorowania na nowotwory złośliwe u osób dorosłych i dzieci, a także na fakt lokalizacji w pobliżu inwestycji zabytkowego parku z połowy XIX wieku, wpisanego na listę zabytków. Podpis pod pismem złożyło 69 osób. W dniu 27 lutego 2018r. Wójt Gminy wydał decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji. Od decyzji tej, w prawem przewidzianym terminie, odwołała się J. S. i zarzucając jej naruszenie: 1. art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie faktu, że mapa dołączona do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie zawiera naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji (pól przekraczających wartości graniczne) albowiem nie uwzględnia konkretnych mocy anten sektorowych i radioliniowych. Ponadto nie uwzględniono istnienia w pobliżu dwóch innych stacji bazowych telefonii komórkowej; 2. art. 54 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie wskazanie konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych co jest tożsame z uznaniem, iż jest ona bezprzedmiotowa; 3. art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199. poz. 1227 ze zm.) w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7b w związku z § 3 ust. 8 pkt 1f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko, czyli raport jest wymagany obligatoryjnie lub fakultatywnie dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia, a nie dla jego całości. Odwołujący wskazał, iż organ I instancji doprowadził do akceptacji zakazanego przez Europejski Trybunał sprawiedliwości zjawiska tzw. "salami slicing". Nadto podał, że z decyzji nie wynika, ile wynosi moc EIRP anten na danym sektorze, czy uwzględniono maksymalne tilty i na podstawie jakich danych i tym samym na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek anten, mając na uwadze całość przedsięwzięcia. 4. brak podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta; 5.brak określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej; 6. brak dokonania wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów; 7. art. 7, 8,107 § 1 i 3 kpa poprzez sporządzenie decyzji w sposób niemożliwy do odkodowania z uwagi na : - brak podania faktycznej mocy EIRP anten objętych analizą; - brak podania maksymalnych tiltów możliwych do uzyskania dla danej anteny; - brak wskazania, jaka na danym terenie może być dopuszczalna maksymalna wysokość zabudowy z jednoczesnym przyjęciem, że osie głównych wiązek promieniowania wystąpią na wysokościach niemożliwych do zabudowy; - brak podania mocy anten radioliniowych wraz z określeniem czy wejdą w superpozycję z antenami sektorowymi; - brak podania metody obliczeniowej oraz określenia jej maksymalnego błędu; - brak podania czy uwzględniono w obliczeniach zjawisko odbić pól elektromagnetycznych od naturalnych przeszkód oraz anteny innego operatora; - brak konkretnej jednostki prawnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i jej merytorycznego uzasadnienia; - brak jakiejkolwiek analizy udowadniającej, że inwestycja nie wprowadzi ograniczeń w zagospodarowaniu terenu.. Rozpoznając sprawę Kolegium wskazało, że w niniejszym postępowaniu zastosowanie znajdą przepisy ustawy 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. - Dz. U. 2017r., poz. 1073 ze zm.), zwanej dalej ustawą, stanowiącej materialnoprawną podstawę do orzekania w niniejszej sprawie. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja Wójta Gminy wypełnia wymogi art. 54 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określając wystarczająco rodzaj inwestycji, jak i zawierając wszystkie jej parametry techniczne, pozwalające na dokonanie kwalifikacji przedsięwzięcia oraz dokonanie oceny jego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Organ I instancji opisał w zaskarżonej decyzji parametry techniczne planowanej inwestycji, wskazując nie tylko typ inwestycji, ale również rodzaj i ilość anten, jaka ma być zamontowana na planowanej wieży telekomunikacyjnej, wysokość ich zawieszenia na wieży, ich moc (ze wskazaniem mocy EIRP każdej anteny w przedziale (W) 1000< EIRP <2000, poszczególne azymuty, tilty oraz minimalną wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu i zabudowy dla każdej z anten). W tym względzie za nietrafne uznało Kolegium zarzuty odwołania co do konieczności uzupełnienia wniosku inwestora i wskazania w decyzji lokalizacyjnej danych producenta poszczególnych urządzeń, konkretnego typu anten czy zysku antenowego albo podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta. Dobór konkretnych anten (model, typ, producent) nie następuje na tym etapie postępowania. Nadto, podkreślił organ odwoławczy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym procesu inwestycyjnego, a jej wydanie wymaga wyjaśnienia, czy na danym terenie jest dopuszczalna zabudowa określonego rodzaju, czy zamierzenie jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi oraz na jakich warunkach może być realizowane. Co więcej, żądanie uzupełnienia wniosku o wskazane przez odwołującego dane nie ma oparcia w obowiązujących przepisach. Określona w decyzji w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego (zarówno pozytywnej, jak i negatywnej), a zatem również w dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę charakterystyka parametrów technicznych anten musi być wystarczająca w świetle wymogów wynikających z art. 54 pkt 2 lit. b i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że w przypadku gdy przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest obiekt i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, to konieczne jest ustalenie charakterystycznych parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko i nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi (por. wyroki NSA z 16 czerwca 2015r., sygn. akt II OSK 2706/13, z 12 czerwca 2014r., sygn. akt II OSK 104/13, z 29 września 2015r., sygn. akt II OSK 139/14, z 21 czerwca 2016r., sygn. akt II OSK 2538/14). W tym zakresie zasadnicze znaczenie odgrywa ustalenie, czy przedsięwzięcie to należy do kategorii "mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko) lub "mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko" (§ 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia). Te właśnie przepisy określając zakres parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej, mogących decydować ojej wpływie na środowisko. Zaskarżona decyzja zawiera w swej treści także elementy z art. 54 pkt 2 ustawy, uwypuklając wymagania dotyczące interesów osób trzecich zaznaczając, że realizacja inwestycji winna być zgodna z przepisami w zakresie uciążliwości powodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. Jako, że zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie koncentruje się na tym, czy organ I instancji należycie rozpatrzył potencjalny wpływ planowanej inwestycji na środowisko poprzez dokonanie jej kwalifikacji jako przedsięwzięcia nie zaliczającego się do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, konieczne stało się dokonanie weryfikacji owego wpływu przez Kolegium. Od ustalenia tego bowiem zależała, bądź nie, potrzeba uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. Odwołująca się zaś wyraźnie zaznaczyła, iż w jej przekonaniu dla dokonania prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia niezbędne jest dokładne określenie parametrów poszczególnych urządzeń - anten, jak i całego przedsięwzięcia, bowiem przedmiotem kwalifikacji jest przedsięwzięcie jako całość. W tym względzie odwołująca się powołała się na szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, z których wynika ciążący na organach administracji obowiązek sumowania parametrów przedsięwzięcia dla poczynienia prawidłowych ustaleń w zakresie potencjalnie znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Analiza materiału dowodowego sprawy prowadzi do wniosku, że należy podzielić stanowisko organu I instancji, że inwestycja o charakterystyce technicznej określonej w decyzji oraz wniosku inwestora, w tym w załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia", na terenie wyznaczonym w załączniku graficznym - nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się m.in. przed uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W świetle art. 71 ust. 2 cytowanej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane tylko dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - zawsze lub potencjalnie - które zostały określone w przepisach przywołanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do inwestycji takiej, jak objęta kwestionowaną decyzją lokalizacyjną, mogły potencjalnie znaleźć zastosowanie przepisy § 3 ust. 1 pkt 8b rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. W myśl tych przepisów do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległość" nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Dla instalacji, które z uwagi na swe parametry nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawsze (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) lub choćby potencjalnie (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia) - czyli dla tzw. przedsięwzięć "podprogowych" - nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że w świetle przywołanych przepisów rozporządzenia podstawą kwalifikacji danej instalacji radiokomunikacyjnej (tu: stacji bazowej telefonii komórkowej) jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Dla dokonania takiej kwalifikacji nie ma więc znaczenia ewentualna obecność w pobliżu innych anten, a co za tym idzie - możliwość wystąpienia ewentualnej kumulacji oddziaływań (zob. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018r., sygn. akt II OSK 766/16, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2017r., sygn. akt II SA/Gd 101/17 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 174/11). W w/w wyroku z dnia 11 stycznia 2018r. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził wprost:" Treść powołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości, co do tego, że równoważna moc promieniowano izotropowo ma być wyznaczona dla każdej anteny osobno ("dla pojedynczej anteny"). Skoro tak, to odległość środka elektrycznego od miejsc dostępnych dla ludności będzie taka sama, nawet w sytuacji, gdy na jednym obiekcie znajdzie się kilka anten. W sytuacji zatem, gdy np. na jednej stacji bazowej znajdą się trzy nadajniki o mocy 1.000 W, to nie oznacza to, że należy badać czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości właściwej dla mocy 3.000 W (nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m - § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia). Przepisy stanowią o mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny, więc należy badać, czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w osi wiązek konkretnych nadajników i w odległości zależnej od ich mocy (dla pojedynczego nadajnika)". Podstawy do sumowania mocy poszczególnych anten nie stanowi przepis § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Taką wykładnię potwierdza nie tylko brzmienie przepisu, ale i zmiany stanu prawnego dotyczące zaliczenia instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1 jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących to przedsięwzięcie z parametrami realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1 § 2 rozporządzenia Obecnie obowiązujące rozporządzenie było poprzedzone przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573). W przepisach tego rozporządzenia, dotyczących instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, w pierwotnym ich brzmieniu (§ 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8), nie było wzmianki, aby równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczać dla pojedynczych anten. Rozporządzenie to zawierało natomiast § 4, w którym ogólnie nakazywano sumować parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, w istotnym dla rozpoznawanej sprawy zakresie, zostało zmienione rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 158, poz. 1105). Wówczas do § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 dodano sformułowanie, z którego wynikało, że równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczana powinna być dla pojedynczej anteny. W tym czasie w powołanych przepisach nie było zdania, według którego równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zdanie to pojawiło się wraz z wydaniem aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Historia tych zmian wskazuje na zwiększanie nacisku na to, aby w przepisie wyrazić myśl, że równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny. Powyższe świadczy o tym, że ustawodawca miał zamiar wykluczyć sumowanie równoważnej mocy promieniowania różnych anten niezależnie od tego, czy są one częścią tej samej instalacji, czy też należą do różnych instalacji ale znajdujących się w pobliżu. Istotne jest przy tym, że wskazana zmiana przepisów dokonała się niejako wbrew obawom o to, że w razie skumulowania się oddziaływań poszczególnych anten może dojść do zwiększenia oddziaływania całej instalacji. Świadczy to jednoznacznie o tym, jak należy przepisy rozporządzenia odczytywać. W tej sytuacji ani Kolegium, ani Sądy nie są uprawnieni do "poprawiania" ustawodawcy z powodu przekonania, że przyjęte w rozporządzeniu przepisy nie uwzględniają właściwie zjawisk fizycznych, których dotyczą, np. zjawiska superpozycji fal elektromagnetycznych, ich kumulacji, czy nakładania się. Mając na uwadze powyższe, Kolegium nie podzieliło stanowiska odwołującego się co do konieczności dokonania zsumowania mocy poszczególnych anten sektorowych celem właściwej kwalifikacji przedsięwzięcia. Zresztą powoływane przez odwołującego się wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego zostały wydane w sprawach dotyczących nie lokalizacji inwestycji celu publicznego, lecz dotyczących zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Oba zaś typy spraw podlegają odrębnej procedurze i inny jest zakres przesłanek podlegających ocenie organu administracji. Nie mogły one zatem stanowić podstawy do przyjęcia prezentowanego w nich i propagowanego przez odwołującego się stanowiska. Podobnie należało ocenić zarzut braku uwzględnienia w ocenie oddziaływania przedsięwzięcia także emisji radiolinii. Emisja ta bowiem, o czym prawodawca wprost postanowił w przywołanych przepisach, wyłączona jest spod badania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należało stwierdzić, iż dla oceny zakwalifikowania inwestycji jako wymagającej uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach kluczowe było ustalenie w odniesieniu do planowanej instalacji parametrów istotnych na gruncie przywołanych przepisów § 3 ust. 1 pkt 8b rozporządzenia, tj. w szczególności mocy promieniowanej izotropowo, wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zdaniem Kolegium, materiał zgromadzony w aktach sprawy w tym zakresie zawiera odpowiednie informacje. Na podstawie tego materiału można było zweryfikować twierdzenia inwestora oraz organu I instancji, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności wniosek inwestora z 29 maja 2017r. wskazuje na okoliczności pozwalające na uznanie, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W sporządzonej w marcu 2017r. "Kwalifikacji przedsięwzięcia" planowanej inwestycji wszystkie istotne aspekty oddziaływania 12 anten sektorowych (wszystkie o mocy w przedziale 1000< EIRP < 2000 W), planowanych do umieszczenia na wysokości 53,5 m nad poziomem terenu - zostały należycie przedstawione. Wyliczenia, zestawienia (tabele), zobrazowania i wnioski przedmiotowego opracowania w tym zakresie są jednoznaczne, pozwalając na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na środowisko w taki sposób, który wymagałby sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W opracowaniu wskazano, że dla wytyczonych maksymalnych pochyleń osi głównych wiązek promieniowania, przedstawionych w tabeli drugiej na str. 4 "Kwalifikacji przedsięwzięcia", miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska występują poza osiami głównymi wiązek promieniowania anten sektorowych - przebiegać bowiem będą - przy przyjęciu maksymalnego pochylenia 12 °: na wysokości 38,6 m nad poziomem terenu gminnej drogi publicznej (działka nr 260/1) oraz na wysokości 34,4 m nad poziomem zabudowań zlokalizowanych na terenie działki [...] na azymucie 330°; na wysokości 38,9 m nad poziomem terenu działki [...] na azymucie 95°, zaś na azymucie 220° - 39,3 m nad poziomem terenu działki nr 238/3. Skoro zatem przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w przepisach § 3 ust. 1 pkt 8b powołanego rozporządzenia wykonawczego, wobec czego należy je uznać za takie, które nie niesie ryzyka wystąpienia znaczącego oddziaływania na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia odrębnej oceny oddziaływania na środowisko zakończonej wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Warto też zauważyć, że wyznaczone na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej kierunki i zasięgi osi głównych wiązek promieniowania anten rozsiewaczach wskazują, że tego rodzaju wiązka będzie przebiegać nad terenem działek nr [...], [...], na wysokości, na której brak jest miejsc dostępnych dla ludności. Projektowana stacja będzie tak usytuowana, że obszary wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie będą przebiegały przez miejsca dostępne dla ludzi, gdyż znajdą się wysoko ponad powierzchnią ziemi i nie przetną miejsc dostępnych dla ludzi (zob. wyroki NSA z dnia: 18 listopada 201 Or. sygn. akt II OSK 602/09; 6 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1426/09; 8 czerwca 2010r. sygn. akt II OSK 925/09). Jak słusznie stwierdził organ I instancji: "W celu oceny, czy pole elektromagnetyczne znajduje się w miejscu niedostępnym dla ludzi, organ przeanalizował sporządzoną na zlecenie inwestora kwalifikację przedsięwzięcia i dokonał jej oceny, z której wynika, że miejsca dostępne dla ludności występują poza osiami głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w związku z czym stacja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi. " W tym miejscu Kolegium podkreśla, że powyższe rozważania dotyczą kwestii kwalifikacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji tego, czy organ obowiązany był wymagać od inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestycja na etapie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie kwalifikowała się do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie ulega bowiem wątpliwości, że dla przedsięwzięcia będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji ocena taka nie jest wymagana. Natomiast fakt, że inwestycja ze względu na położenie i swoje parametry nie wymaga wdrożenia postępowania w sprawie oceny środowiskowych uwarunkowań nie oznacza jednakże, iż odwołujący się, jak i mieszkańcy S. są pozbawieni ochrony prawnej. Mają oni bowiem prawo do ochrony przed nadmiernym promieniowaniem elektromagnetycznym. Po pierwsze, na etapie postępowania o pozwolenie na budowę inwestor będzie obowiązany realizować inwestycję według parametrów, które sam przedstawił we wniosku i które uwzględnione zostały w wydanej decyzji lokalizacyjnej, a pozostałe strony będą mogły zwracać na ten aspekt sprawy uwagę organowi architektoniczno-budowlanemu. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017r., poz. 1332) właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego także wymaganiami ochrony środowiska. Po drugie, jeżeli odwołujący się w przyszłości poweźmie jakiekolwiek obawy, że zrealizowana instalacja oddziałuje negatywnie na teren pozostający w granicach jego nieruchomości może zwrócić się o wyniki przeprowadzanych w tym zakresie badań, ewentualnie zwrócić się do właściwego organu ochrony środowiska lub inspekcji sanitarnej o dokonanie kontroli pobudowanych urządzeń. Niemniej jednak rodzaj obaw wyrażanych przez odwołującego się w przedmiotowym postępowaniu - skądinąd zrozumiałych, bowiem stanowiących wyraz troski o zdrowie własne, sąsiadów oraz okolicznych dzieci, jak i przejaw należytej dbałości o własne sprawy związane z nieruchomością - nie uzasadniał zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji lokalizacyjnej wydanej przez organ I instancji. Niezależnie od kwalifikacji przedsięwzięcia należało odnieść się do okoliczności dotyczącej oddziaływania inwestycji na ludzi. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji, dla inwestycji wyznaczony został zasięg promieniowania anten dla minimalnych i maksymalnych pochyleń wiązek. Po przeprowadzeniu analizy organ I instancji ustalił, że wysokości, na jakich występuje promieniowanie, wynoszą 34,4 m nad budynkiem mieszkalnym działce nr [...]. Jest to wysokość i miejsca niedostępne dla ludności, bowiem w promieniu do 70m od środka elektrycznego anteny nie występują obiekty budowlane o w/w wysokości, umożliwiające dostępność tych miejsc dla ludzi. Na pozostałych kierunkach, w jakich skierowane będą anteny sektorowe nie występuje w chwili obecnej zabudowa. W odniesieniu do działki nr [...], stanowiącej własność odwołującego się, należało wskazać, iż wiązka promieniowania przebiegać będzie nad terenem tej działki w chwili obecnej niezabudowanym na wysokości 53,5m nad poziomem terenu. Organ I instancji dokonał analizy pod względem dopuszczalnej zabudowy, jaka mogłaby być zlokalizowana w obszarze analizowanym przy uwzględnieniu zasady dobrego sąsiedztwa i ustalił, iż na zabudowanych działkach w najbliższym sąsiedztwie działki [...] występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa gospodarcza i rolnicza. Wysokość istniejących budynków mieszkalnych dochodzi do 9m, natomiast budynków gospodarczych do 7 m. Powyższe ustalenia zostały poczynione w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną analizę zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy. Kolegium podziela poczynione przez organ I instancji ustalenia dotyczące aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Ustalenia te pozawalają na stwierdzenie, że planowane przedsięwzięcie nie doprowadzi do ograniczenia dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji. Inwestycja o parametrach określonych przez inwestora nie wejdzie swym oddziaływaniem w miejsca dostępne dla ludności przy uwzględnieniu maksymalnego tiltu (pochylenia wiązki) anten nadawczo-odbiorczych planowanej stacji bazowej. Konfrontując powyższe dane z informacjami dotyczącymi planowanej inwestycji Kolegium uznało, iż organ I instancji prawidłowo przyjął, że nie mogła zostać podjęta decyzja odmowna tylko na tej podstawie, że odwołujący się i okoliczni mieszkańcy sprzeciwiają się takiej lokalizacji inwestycji. Kolegium dodatkowo stwierdziło, że Wójt Gminy dochował wymogów formalnych dla wydania kwestionowanej decyzji. Mianowicie, przeprowadzone zostały uzgodnienia ze Starostą i Marszałkiem Województwa w trybie art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto Wójt wypełnił wymogi z art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśli którego o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Inwestora i właścicieli oraz użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Skargę na powyższą decyzję wniosła J. S. zarzucając naruszenie; 1) art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zaufania do państwa polskiego poprzez stwierdzenie, iż organ nie miał obowiązku dokonać kwalifikacji przedsięwzięcie w zakresie wymagań dotyczących uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z jednoczesnym podważeniem całego orzecznictwa administracyjnego nieuznającego tego poglądu, czyli w istocie doszło do zignorowania życia, zdrowia ludzkiego ponieważ utrzymano w mocy decyzję dla bliżej nie określonego przedsięwzięcia. 2) art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego dla bliżej nieokreślonego przedsięwzięcia bez danych technicznych anten oraz uchwytów z jednoczesnym uznaniem, iż nie było w niniejszej sprawie wymagane decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz że uwzględniono maksymalne tilty anten (bez danych technicznych niemożliwe). 3) art. 52 ust 2 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowanie terenu poprzez pominięcie faktu, iż mapa dołączona do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie zawiera naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji (pól przekraczających wartości graniczne) albowiem nie uwzględnia konkretnych mocy anten sektorowych i radioliniowych. 4) art. 54 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu poprzez nie wskazanie w decyzji konkretnych mocy E1RP anten sektorowych i radioliniowych, co jest tożsame z uznaniem, iż jest ona bezprzedmiotowa, ponieważ ustawa nie zna pojęcie przedziałów mocy. 5) art. 72 ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2008 nr 199 poz. 1227) w powiązaniu § 2 ust 1 pkt 7 lit b w związku z § 3 ust 8 pkt 1 lit f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko, czyli raport jest wymagany obligatoryjnie lub fakultatywnie dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia a nie dla jego całości. Ponadto organ I instancji doprowadził do akceptacji zakazanego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości zjawiska tzw. "salami slicing". Dodatkowo z decyzji nie wynika ile wynosi moc EIRP anten na danym sektorze, czy uwzględniono maksymalne tilty i na podstawie, jakich danych i tym samym na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek anten mając na uwadze całość przedsięwzięcia. 6) brak podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta. 7) brak określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, 8) brak dokonania wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi przywołała skarżąca wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych prezentujące pogląd, że dla poczynienia prawidłowych ustaleń, w jaki sposób dana inwestycja wpłynie na środowisko niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ich ewentualne nakładanie bądź nachodzenie się spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wartości dopuszczalne. W ocenie skarżącej wadliwie organy uznały w niniejszej sprawie, że dla realizacji przedsięwzięcia nie jest konieczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, zwłaszcza w sytuacji, w której organ nie dysponował materiałem dowodowym pozwalającym mu na dokonywanie jakiejkolwiek kwalifikacji przedsięwzięcia albowiem brak kart katalogowych anten uniemożliwia sporządzenia merytorycznego uzasadnienia, że inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przeprowadzona przez sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała przede wszystkim nieprawidłowości co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, co czyni zasadnymi zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie sądu postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone prawidłowo, a ustalenia organów administracji pozostawiają wątpliwości. W konsekwencji, ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń nie znajduje umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym i jest co najmniej przedwczesna. Tym samym zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia, tj. art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm., zwana dalej u.o.o.ś.) w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem, a skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana sprawa dotyczy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A Sp. z o.o. w W. na działce nr [...], obręb S., gm. . Zamierzenie obejmuje 12 anten sektorowych o parametrach technicznych określonych w ust. 1 pkt 1 lit. c decyzji Wójta Gminy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając jego ustalenia oraz interpretację mających zastosowanie w sprawie przepisów za prawidłowe. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, dalej u.p.z.p.). Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 52 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Elementy obligatoryjne treści wniosku określone zostały w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., z którego wynika, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. (podkreślenie sądu). Określenie parametrów technicznych inwestycji jest zatem obligatoryjnym elementem treści wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego każdej inwestycji, przy czym inwestor powinien przedstawić takie dane techniczne, które pozwolą ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko i zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do przedmiotowej inwestycji – instalacji radiokomunikacyjnej – istotne jest określenie częstotliwości pola elektromagnetycznego, równoważonej mocy promieniowania izotropowego dla pojedynczych anten oraz całego przedsięwzięcia, a także ustalenie czy odległość od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten znajduje się w minimalnych odległościach od miejsc dostępnych dla ludności, wskazanych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na podstawie parametrów technicznych podanych przez inwestora we wniosku organ lokalizacyjny dokonuje oceny inwestycji z punktu widzenia jej wpływu na środowisko i kwalifikacji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena taka jest niezbędna nie tylko ze względu na treść cytowanego art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) u.p.z.p., ale także z uwagi na brzmienie art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś., zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m. in. przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznej jest szczególnym rodzajem decyzji o warunkach zabudowy. Skoro organ lokalizacyjny musi badać, czy istnieje wymóg dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na środowiskową kwalifikację przedsięwzięcia, to oznacza, że przedłożone przez inwestora dane muszą być wystarczające dla dokonania takiej oceny. Rolą organu jest w konsekwencji zapewnienie, by decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana została na podstawie takich informacji, pochodzących od inwestora, które są pełne i kompletne, umożliwiając prawidłową ocenę inwestycji w kontekście jej środowiskowej kwalifikacji i wpływu na środowisko. Z tego punktu widzenia w analizowanej sprawie sąd uznał, że organy nie oparły wydanych rozstrzygnięć na prawidłowych i wyczerpujących ustaleniach dotyczących parametrów technicznych anten sektorowych, tworzących przedsięwzięcie, bowiem pominęły kwestię skumulowanego oddziaływania składających się na nie wszystkich anten. Organy opisały w decyzji szczegółowo parametry techniczne planowanej inwestycji – jej typ, rodzaj i ilość anten, jaka ma być zamontowana na wieży telekomunikacyjnej, wysokość ich zawieszenia na wieży, moc (ze wskazaniem mocy EIRP każdej anteny), poszczególne azymuty, tilty, minimalną wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem zabudowy dla każdej z anten, opierając się na dokumencie pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" złożonym przez inwestora wraz z wnioskiem. Brakuje natomiast analizy zsumowanych parametrów poszczególnych anten i tak ustalonego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz jego właściwej kwalifikacji jako przedsięwzięcia zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływującego na środowisko. Projektowana inwestycja obejmuje instalację radiokomunikacyjną obejmującą stację bazową telefonii komórkowej, zlokalizowaną na wieży. Wyposażenie stacji stanowią: zespół urządzeń nadawczo – odbiorczych oraz transmisyjnych, anteny sektorowe, anteny paraboliczne (radiolinie) oraz elementy torów antenowych. W ocenie sądu dokonana przez organy administracji w niniejszej sprawie kwalifikacja powyższego przedsięwzięcia jest wadliwa, gdyż dla oceny, do jakich przedsięwzięć zalicza się sporny obiekt, należało uwzględnić łączną wartość parametrów charakterystycznych dla urządzeń tego samego rodzaju. Sąd wojewódzki powyższe wnioskowanie oparł na ukształtowanym w orzecznictwie stanowisku, że przy ustalaniu zasięgu pola elektromagnetycznego i jego mocy należy uwzględnić możliwości eksploatacyjne projektowanych urządzeń i kumulowanie się wiązek antenowych. Wprawdzie interpretacja przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć w związku z art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. nie jest w orzecznictwie jednolita, to jednak skład orzekający przychyla się do tych wyroków NSA, w których zajmuje się stanowisko, że dla prawidłowej oceny w zakresie kwalifikacji przedsięwzięć jako mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia (por. m. in. wyroki NSA: z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16, z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 624/14, z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1959/16, z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1809/16, dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć wynika bowiem, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13 oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13, dostępne j.w.). Jednym z parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej, do jakich zalicza się stacja bazowa telefonii komórkowej, jest ilość i moc anten. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. W konsekwencji sąd wojewódzki uznaje za słuszne stanowisko, że z uwagi na cel regulacji mających gwarantować ochronę środowiska oraz życia i zdrowia ludzi rolą organu orzekającego w sprawie lokalizacji określonej inwestycji jest ustalenie oddziaływania całego przedsięwzięcia na środowisko, a nie jego poszczególnych elementów. W rezultacie, zdaniem sądu, nie zasługuje na uwzględnienie odmienna ocena organów administracji obu instancji dokonana w niniejszej sprawie, odwołująca się do wyroków WSA i NSA (m. in. wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 766/16, dostępny j.w.), których skład orzekający nie podziela ze względów wyżej wyjaśnionych. W konsekwencji, dla oceny oddziaływania analizowanej inwestycji na środowisko istotne znaczenie mogło mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie na poszczególnych azymutach lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, które w otoczeniu inwestycji już funkcjonują. Analizy takiej w niniejszej sprawie nie przeprowadzono, co nakazuje wątpić w prawidłowość dokonanej kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia. W powyższym zakresie sąd zatem uznaje za uzasadnione zasadnicze zarzuty sformułowane w skardze i przychyla się do stanowiska tam zaprezentowanego. Natomiast nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 54 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez brak wskazania konkretnych mocy EIRP poszczególnych anten sektorowych i radioliniowych, a jedynie ich przedziałów. Z rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć nie wynika konieczność wskazywania konkretnych mocy, bowiem odwołuje się ono faktycznie do przedziałów tej mocy zarówno w § 2 pkt 7, jak i w § 3 pkt 8. W konsekwencji, wystarczające – przynajmniej na etapie postępowania lokalizacyjnego – jest według sądu takie określenie parametrów inwestycji, które pozwolą na jej kwalifikację ze względu na przepisy cytowanego rozporządzenia. Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, że w tym postępowaniu – lokalizacyjnym - brak jest konieczności wskazania przez inwestora takich danych jak producent anten, konkretny ich typ, zysk antenowy, czy częstotliwość prawy i moc wyjściowa. Takie dane będą konkretyzowane bowiem na etapie pozwolenia na budowę. Z uwagi na wyżej opisane uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy . Rozpoznając ponownie wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego rozstrzygające w sprawie organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania o do dalszego postępowania, które wprost wynikają z przedstawionych powyżej rozważań, a sprowadzają się przede wszystkim do dokonania pełnych ustaleń faktycznych w zakresie kwalifikacji środowiskowej planowanego przedsięwzięcia, w szczególności poprzez ustalenie skumulowanych parametrów oddziaływania wszystkich anten, składających się na niniejsze przedsięwzięcia, na środowisko oraz rozstrzygnięcia w przedmiocie konieczności ustalenia środowiskowych uwarunkowań jego realizacji. Organy wezmą ponadto pod uwagę, że w sytuacji powzięcia wątpliwości co do tego, czy planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, czy też nie, organ administracji ma prawo do zobowiązania inwestora do przedłożenia postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 2 u.o.o.ś. postanowienie to wydaje się również, gdy organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 521/11, dostępny j.w.). O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi.