VII SA/Wa 1954/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jadwiga Smołucha, sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant ref. staż. Kamil Mazański, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę I. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr 94/2018/AG Wojewoda [...]i, działając na podstawie: - art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, art. 80 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 pkt 5a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017r., poz. 1332 ze zm., aktualnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm. - dalej jako P.b.) w związku z - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1812 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 404 - dalej również jako specustawa przesyłowa) oraz na podstawie - art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej jako k.p.a.), po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. w [...] (dalej jako Wnioskodawca, Inwestor), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedsięwzięcia obejmującego budowę strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych dla inwestycji pn.: "Budowa napowietrznej elektroenergetycznej dwutorowej linii 400 kV relacji [...] w zakresie budowy stanowisk słupowych nr [...], [...], [...] i rozwieszenia przewodów pomiędzy słupami 135-137, 138-141 oraz w ramach usunięcia kolizji w zakresie: - rozbiórki istniejącej napowietrznej linii SN-15kV na [...] oraz budowy linii kablowej SN-15kV od słupa 22 do słupa 23; - rozbiórki istniejącej napowietrznej linii SN-15kV nr [...] oraz budowy linii kablowej SN-15kV od stupa 16 do słupa 17, - rozbiórki istniejącej napowietrznej linii SN-15kV nr [...] oraz budowy linii kablowej, - SN-15kV od istniejącej linii kablowej SN-15kV do słupa 19, - rozbiórki istniejącej napowietrznej linii SN-15kV nr [...] oraz budowy linii kablowej SN-15kV od słupa 30 do stupa 31, zlokalizowanej na nieruchomościach gruntowych oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki o numerach: - województwo [...], powiat [...], gmina [...], jedn. ewid. [...] [[...]] ▪ obręb [...] [Nr [...]]: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ▪ obręb [...] [Nr [...]]: [...], - województwo [...], powiat [...], gmina [...], jedn. ewid. [...] [[...]] ▪ obręb [...] [Nr [...]]: [...], [...], [...]. II. Odwołanie od powyższej decyzji wywiódł [...] Sp. z o.o. w [...] (dalej jako Skarżąca, Spółka) kwestionując ją w całości. Zarzucił nieuwzględnienie kwestii ochrony zabytków, kolizji inwestycji z inwestycją prowadzonej na nieruchomości należącej do Skarżącej, a także nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłaszanych na tę okoliczność. Podniesiono także zagadnienie dotyczące wyeliminowania z obrotu prawnego planu miejscowego oraz pozbawienie strony możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. Wskazał na naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. a przez to istnienie nieważności decyzji o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. z uwagi na wydanie decyzji budowlanej na skutek rozpoznania wniosku inwestora w tożsamej sprawie rozstrzygniętej wcześniejszą decyzją. III. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako GINB) decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na działce o nr ew. [...], obręb [...]. W pisemnych motywach rozstrzygnięcia wyjaśnił, że z uwagi na liniowy charakter inwestycji objętej decyzją Wojewody, wniesione przez Skarżącą odwołanie mogło zainicjować badanie tego aktu jedynie w części dotyczącej nieruchomości należącej do tej Strony. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką o nr ew. [...], obręb [...] [...], na cele budowlane. Wprawdzie nieprawidłowo wypełnił oświadczenie o prawie do dysponowania działką nr ew. [...], bowiem jako tytuł z którego wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazano "decyzję administracyjną". Zdaniem GINB decyzja administracyjna nie jest tytułem prawnym lecz aktem administracyjnym, który może ustanawiać bądź potwierdzać tytuły prawne. Jednak ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r., [...] o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej (uchylonej w części dotyczącej, znajdującego się na stronie 7 zapisu stanowiącego treść pkt IX określającego termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, a w pozostałej części utrzymanej w mocy decyzją Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] wynika, że Wojewoda [...], w celu zapewnienia praw do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia budowy inwestycji pn.: "Budowa linii elektroenergetycznej 400 kV [...]", a także prac związanych z budową, przebudową, utrzymaniem, eksploatacją, konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, ograniczył sposób korzystania z działki nr ew. [...], obr. [...], przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec powyższego inwestor posiada prawo do dysponowania działką nr ew. [...] na cele budowlane. Idąc dalej GINB zauważył, iż projekt budowlany inwestycji w części dotyczącej działki o nr ew. [...], obr. [...], jest zgodny z ustaleniami decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] kwietnia 2018 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r., [...], ustalającej lokalizację tej strategicznej inwestycji. Projekt budowlany nie narusza również warunków zawartych w decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., Nr [...], znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla wariantu realizacyjnego przedsięwzięcia pn.: "Budowa napowietrznej dwutorowej linii 400 kV [...] na odcinku [...]". Inwestor uzyskał również decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającą, iż ww. przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto projekt budowlany przedmiotowej inwestycji w części dotyczącej działki o nr ew. [...], obr. [...], nie narusza ustaleń uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przebiegu dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...] na terenie gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2016 r., poz. 2118 - dalej również jako plan miejscowy). Inwestor w zakresie działki o nr ew. [...], obręb [...] [...], przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, zawierający informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b P.b., oraz zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 P.b. Wobec spełnienia przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 P.b., na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy organ był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. GINB stwierdził, że nie zasługuje na uwzględnienie podnoszony przez Skarżącą zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Pismem z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], Wojewoda [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie i poinformował o możliwości składania wniosków, uwag lub zastrzeżeń dotyczących przedmiotowej sprawy, a także o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ponadto zawiadomieniem z dnia [...] marca 2018 r., znak: [...], poinformował o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym. Zawiadomienie to pełnomocnik Skarżącej odebrał w dniu [...] marca 2018 r. Ponadto Skarżąca miała zapewniony czynny udział w postępowaniu toczącym się przed GINB. Z uwagi na powyższe nie można stwierdzić naruszenia wskazanych przez Stronę przepisów, które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji. Stawiając zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. należy wykazać, iż uchybienie to uniemożliwiło dokonanie konkretnych czynności procesowych. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa. Skarżąca takiego związku nie wykazała. Niezasadny w ocenie GINB jest także zarzutu "naruszenia zasad ochrony zabytków". Działka nr ew. [...] znajduje się na obszarze zespołu parkowo-podworskiego w [...] wpisanego decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] [...] stycznia 2017 r. do rejestru zabytków pod nr [...]. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 7 specustawy przesyłowej do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej inwestor załącza opinie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków - w odniesieniu do zabytków chronionych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Stosownie do art. 4 ust. 5 specustawy przesyłowej opinie, o których mowa w ust. 2 i uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 13, zastępują uzgodnienia, pozwolenia, opinie, zgody bądź stanowiska właściwych organów, wymagane odrębnymi przepisami dla lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Z uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r., nr [...], wynika, że opinia [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków została w toku postępowania przedłożona. Ustosunkowując się do zarzutów Skarżącej dotyczących pominięcia faktu, że "w dniu [...] lutego 2018 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wydał decyzję o zatwierdzeniu projektu zamiennego budowlanego oraz udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych budowy budynku hodowlanego dla drobiu - tuczarnia drobiu na działce nr [...] w miejscowości [...] wraz z przyłączami i infrastrukturą techniczną" GINB wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2018 r., znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] (zatwierdzającą projekt budowlany zamienny pod nazwą "Projekt budowlany zamienny - budynek drobiarski z przeznaczeniem do chowu kur niosek, [...] gmina [...], działka nr [...]" i udzielającą Pani E. P. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie budynku hodowlanego dla drobiu-tuczarni drobiu na działce nr [...] w [...]) i przekazał sprawę PINB do ponownego rozpatrzenia. Z kolei decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] uchylającą z urzędu decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r., nr [...] (udzielającą pozwolenia na budowę budynku hodowlanego dla drobiu-tuczarnia drobiu na działce nr ew. [...], obr. [...] wraz z przyłączami i infrastrukturą techniczną). Wobec powyższego w obiegu prawnym nie funkcjonuje jakakolwiek decyzja potwierdzająca prawo do realizacji ww. budynku drobiarskiego na działce nr ew. [...], obr. [...], a tym samym podnoszona przez skarżącą kwestia kolizji linii 400 kV i ww. budynku nie może być rozpatrywana w charakterze uzasadnionych interesów osób trzecich. Dodatkowo organ zauważył, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2970/17 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 423/16, którym stwierdzono nieważność uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] (w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przebiegu dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...] na terenie Gminy [...]) w części dotyczącej działek nr ew. [...] i [...] położonych w [...], gmina [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Mając na uwadze powyższe, brak było podstaw do zawieszenia postępowania do czasu wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny, czego żądała Skarżąca. Bezzasadny w kontekście całości sprawy okazał się również zarzut dotyczący naruszenia art. 80 k.p.a. Fakt, że Skarżąca nie zgadza się z przyjętym przez organy sposobem rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło na podstawie wadliwie ustalonego stanu faktycznego. IV. Skargę na powyższą decyzję wywiodła Spółka z o.o. [...] w [...], kwestionując ją w całości. Rozstrzygnięciu GINB zarzuciła naruszenie: 1. art. 77 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 78 § 1 i 2 k.p.a. poprzez zaniechanie przez GINB przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez stronę w treści odwołania, w sytuacji gdy zawnioskowane przez stronę dowody służyły wykazaniu okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy. Organ II instancji bezzasadnie pominął okoliczność naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przed rozpoznaniem przez Organ I instancji wniosków o uzupełnienie postępowania złożonych przez stronę w dniu [...] kwietnia 2018 r., tj. w ostatnim dniu wyznaczonym przez organ na złożenie tych wniosków, 2. art. 8 ust. 1 pkt 3 specustawy przesyłowej poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej z naruszeniem zasad ochrony zabytków, 3. art. 80 k.p.a. poprzez oparcie decyzji na niepełnym materiale dowodowym. Organ I instancji pominął fakt, że w momencie wydawania decyzji w obrocie prawnym funkcjonował nieprawomocny wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 423/16, którym stwierdzono nieważność uchwały [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. - w części dotyczącej działek nr [...], przez które przebiegać mają przewody służące do przesyłu energii, zaś w chwili obecnej - po uchyleniu tego wyroku - sprawa jest ponownie rozpoznawana. Organy obu instancji pominęły także okoliczność, że decyzja o pozwoleniu na budowę pozostaje w kolizji z inwestycją lokalizowaną na terenie spornej nieruchomości - budową budynku hodowlanego dla drobiu-tuczarnia drobiu na działce nr [...] w miejscowości [...] wraz z przyłączami i infrastrukturą techniczną. Podobnie jak w przypadku opisanego wyżej wyroku sprawa jest ponownie rozpoznawana. W związku z powyższym Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także orzeczenie o kosztach postępowania. Strona wniosła także o: a) wystąpienie do WSA w Gdańsku z wnioskiem o udostępnienie akt postępowania II SA/Gd 423/16 - celem przeprowadzenie dowodu z wyroku z dnia 2 sierpnia 2017 r. na okoliczność uchylenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki nr [...] obręb [...], b) wystąpienie do [...] WKZ w [...] z wnioskiem o udostępnienie akt postępowań: - [...] - [...] c) zwrócenie się do WKZ w [...] z wnioskiem o udostępnienie akt postępowania [...] [MW] - na okoliczność zabytkowego charakteru kompleksu dworsko - pałacowego w [...] - na okoliczność wpisania zespołu dworsko-pałacowego w [...] na listę zabytków podlegających ochronie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż w dniu [...] maja 2018 roku Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał decyzje (w aktach sprawy), którymi uchylił decyzje [...] WKZ zezwalające na prowadzenie robót budowlanych w ramach spornej inwestycji. W uzasadnieniu Minister wskazał, że organ ochrony zabytków nie był uprawniony do ich wydania, bowiem na mocy specustawy przesyłowej decyzję WKZ zastępuje opinia dołączana do wniosku. W przedmiotowej sprawie inwestor, nie dysponował taką opinią, a zatem jego wniosek o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych nie mógł zostać pozytywnie rozpoznany. W ocenie Skarżącej GINB zbagatelizowały kwestie dotyczące ochrony zabytków oraz fakt, iż w trakcie postępowania WSA w [...] stwierdził nieważność planu miejscowego w części dotyczącej działek nr [...], przez które przebiegać mają przewody służące do przesyłu energii. W dniu wydania decyzji przez Wojewodę brak było planu miejscowego dotyczącego działek Skarżącej. Organ I instancji pominął również fakt realizacji na działce nr [...] inwestycji, która ze sporną inwestycją pozostaje w konflikcie. GINB nie ustosunkował się do wniosków dowodowych Skarżącej, przez co jego decyzję należy uznać za opartą na niepełnym materiale dowodowym. Zgłoszone żądanie przeprowadzenia dowodu organ jest zobowiązany rozpatrzeć i ocenić, nawet jeżeli wpłynęło po zamknięciu postępowania dowodowego. Organ odwoławczy słusznie zauważa, że przed wydaniem decyzji organ I instancji w dniu [...] marca 2018 roku wezwał strony postępowania, na podstawie art. 10 k.p.a., do złożenia wniosków o uzupełnienie postępowania. Skarżąca odebrała zawiadomienie w dniu [...] marca 2018 r., a nastąpienie, w terminie 7 dni, skorzystała z tego uprawnienia w dniu [...] kwietnia 2018 r., tj. w ostatnim dniu terminu zakreślonego przez Organ I instancji. Dodatkowo Skarżąca uzupełniła go pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Publikacja decyzji nastąpiła w dniu 5 kwietnia 2018 r., co wskazuje, że Wojewoda nie zapoznał się z uwagami i wnioskami Skarżącej. Powyższe wskazuje na to, że wezwanie Organu do stron, aby składały wnioski o uzupełnienie postępowania było pozorne, a Organ miał już przygotowany projekt decyzji. Powyższe naruszyło uprawnienie strony do czynnego udziału w postępowaniu. Artykuł 10 § 1 k.p.a. ustanawia zasadę ogólną czynnego udziału strony w postępowaniu. Z zasady tej wynikają dla organu administracji publicznej obowiązki, a mianowicie zagwarantowanie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona złożyła w swoim piśmie wniosek o przeprowadzenie dowodów mających istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy, które zostały w całości pominięte. Lokalizacja inwestycji celu publicznego w postaci napowietrznej sieci przesyłowej, która ma przebiegać przez działkę nr [...]. Na terenie projektowanej inwestycji energetycznej znajduje się zabytek w postaci otoczenia zespołu parkowo-podworskiego w [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] [...] WKZ dokonał wpisu do rejestru zabytków otoczenia i zespołu parkowo-podworskiego w [...], gm. [...] w granicach działek nr [...], [...] i [...]. W dniu [...] listopada 1989 r. na mocy decyzji nr [...] zespół dworsko-pałacowy został uznany za zabytek i objęty ochroną konserwatorską. Pomimo niekwestionowanego zabytkowego charakteru zespołu dworsko-pałacowego [...] WKZ w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego nie zażądał od gminy [...] dokonania zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, które uwzględniłaby konieczność ochrony zespołu dworsko-pałacowego i otoczenia zespołu dworsko pałacowego. Kwestia ochrony zabytków związanej przebiegiem inwestycji energetycznej jest traktowana bardzo poważnie w innych gminach województwa [...] (np. gmina [...]). Skoro zarówno prawo własności jak i dziedzictwo kulturowe i zabytki są wartościami chronionymi konstytucyjnie, to organy administracji publicznej obowiązane były je uwzględniać w procesie planistycznym, który doprowadził do uchwalenia przedmiotowej uchwały. Organ I instancji pominął fakt, że w momencie wydawania decyzji w obrocie prawnym funkcjonował nieprawomocny wyrok WSA w Gdańsku stwierdzający nieważność planu miejscowego w części, zaś w chwili obecnej - po uchyleniu tego wyroku - sprawa jest ponownie rozpoznawana. Organy obu instancji pominęły także okoliczność, że decyzja o pozwoleniu na budowę pozostaje kolizji z inwestycją lokalizowana na terenie spornej nieruchomości - budową budynku hodowlanego dla drobiu - tuczarnia drobiu na działce nr [...] w miejscowości [...] wraz z przyłączami i infrastrukturą techniczną. Obie budowy - realizowana od 2000 roku oraz strategiczna inwestycja w zakresie sieci przesyłowych pozostają z sobą w kolizji. Wedle najlepszej wiedzy skarżącej obydwa odrębne zamierzenia mają fragmenty sporne, które mają być usytuowane dokładnie w tym samym miejscu (terenie działki). Fakt realizacji obu inwestycji na nieruchomości został całkowicie pominięty przez wszystkie organy na wcześniejszych etapach procesu inwestycyjnego. Między innymi nie uwzględniono kumulacji obu inwestycji w zakresie ich oddziaływania na środowisko, jak również wzmożonego oddziaływania pod względem ochrony zabytków. V. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Uczestnik postępowania [...] S.A. w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2018 r., również wniósł o oddalenie skargi, akcentując prawidłowość zaskarżonej decyzji GINB i Wojewody, w szczególności zaś istnienie decyzji lokalizacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: VI. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie Sąd zwraca uwagę, iż organ słusznie wskazuje, że w przypadku inwestycji liniowych Strona Skarżąca może kwestionować tego rodzaju decyzję budowlaną wyłącznie w zakresie jaki wynika z jej indywidualnego interesu prawnego, wywodzonego z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 P.b. Mówiąc inaczej, co do zasady, nie jest skuteczne kontestowanie przez właściciela konkretnej nieruchomości, całego zamierzenia budowlanego, przebiegającej przez szereg działek inwestycyjnych, a jedynie jej pewnego zakresu, dotyczącego w tym przypadku działki należącej do danej strony. Z tej też przyczyny GINB słusznie orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Wojewody w części w jakiej dotyczy ona działki należącej do Skarżącej nr ewid. [...] obr. [...], bowiem tylko to mogło zostać objęte przedmiotem zaskarżenia. VII. Idąc dalej należy zatem zauważyć, iż w niniejszej sprawie mamy do czynienia wprawdzie z pozwoleniem na budowę, jednakże wydawanym w sprawie o strategicznym znaczeniu dla interesu Państwa, w której zastosowanie znajduje wspomniana już na wstępie specustawa przesyłowa. Sąd bada wprawdzie w tym postępowaniu kwestie dotyczące prawidłowości decyzji budowlanej, niemniej jednak z mocy przepisów prawa zobowiązany jest uwzględniać wspomnianą regulację szczególną. Zgodnie więc z art. 13 ust. 1 i 2 specustawy przesyłowej pozwolenie na budowę strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wydaje wojewoda na zasadach i w trybie określonym w ustawie Prawo budowlane. Co jednak warto podkreślić, decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wiąże wojewodę wydającego pozwolenie na budowę, co ma szczególnie istotne znaczenie w sprawie niniejszej, bowiem należy wydane pozwolenie budowlane oceniać właśnie w kontekście wcześniejszej decyzji lokalizacyjnej. Sąd przypomina zatem, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...] ustalił lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, określając szczegółowo warunki realizacji tej inwestycji i wymagania, jakie przy tej okazji muszą zostać spełnione. Na podstawie art. 25 ust. 1 specustawy przesyłowej decyzja ta podlegała z mocy prawa natychmiastowemu wykonaniu, zatem mogła stanowić podstawę wydania decyzji budowlanej, jaka jest kontrolowana w niniejszym postępowaniu. Należy także wskazać, iż w następstwie odwołania złożonego m.in. przez Skarżącą, Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], uchylił wskazaną decyzję Wojewody (lokalizacyjną) w części dotyczącej znajdującego się na stronie 7 zapisu stanowiącego treść pkt IX określającego termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń i w tym zakresie orzekł o odmowie określenia terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, zaś w pkt 2 zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Tym samym od dnia [...] kwietnia 2018 r. decyzja lokalizacyjna jest także ostateczna. Nadto, Sądowi z urzędu jest wiadome, o czym wie także i Strona Skarżąca, że tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 8 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1775/18 oddalił skargę na powyższą decyzję (wyrok jest nieprawomocny). W tej sytuacji nie można nie dostrzegać, iż organy orzekające w sprawie pozwolenia na budowę sieci przesyłowej dysponowały koniecznym elementem tego procesu, jakim jest decyzja lokalizacyjna, określająca sztywno warunki realizacji przedsięwzięcia. Ponadto, Strona w niniejszym postępowaniu formułuje zarzuty np. braku opinii [...] WKZ, które w istocie mogły zostać podniesione wyłącznie w postępowaniu zakończonym decyzją lokalizacyjną. W niniejszym postępowaniu kwestie dotyczące słuszności zapisów tej decyzji bądź procedowania organu w tamtej sprawie, nie mogą zostać skutecznie podważone. Podlegają one odrębnej ocenie sądowej, którą strona zresztą zainicjowała, ze skutkiem negatywnym. VIII. Pomimo tego, że w sprawie mamy do czynienia z wiążącą decyzją lokalizacyjną, przepisy specustaw nadal wymagają wydania odrębnej decyzji budowlanej, choć niewątpliwie w znacznej mierze kształtowanej przez decyzję lokalizacyjną. W związku z tym zastosowanie znajduje przepis art. 35 ust. 1 P.b. wskazujący, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej (tu: Wojewoda) sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (...) W ocenie Sądu organy obu instancji nie naruszyły art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. (tak w zakresie analizy planu miejscowego, jak również w zakresie wymagań środowiskowych). Przed wszystkim należy wskazać, iż inwestycja jest zgodna z ustaleniami uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla przebiegu dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV [...] na terenie gminy [...], która to uchwała reguluje kwestie planistyczne dotyczące tej konkretnie inwestycji. Strona kwestionuje przy tym nie tyle sam plan (choć na jego niezgodność także zwraca uwagę, podnosząc że nie uwzględnia on decyzji [...] WKZ z dnia [...] stycznia 2017 r. o wpisie do rejestru zabytków), co nieuwzględnienie w dacie orzekania przez organy budowlane skutków wyroku WSA w [...] z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 423/16 stwierdzającego nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działek o numerach [...] i [...]. W odniesieniu do tak podniesionego uchybienia należy wskazać na przepisy art. 61 § 2 pkt 3, art. 61 § 3 i art. 152 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.). Przepisy te, ustanawiające reguły ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, mają kluczowe znaczenie dla oceny kwestii obowiązywania planu miejscowego w dacie orzekania przez organy (Wojewodę i GINB). Otóż z przywołanych regulacji prawych wynika, iż organy oraz sąd administracyjny mogą orzec o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, za wyjątkiem jednak przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie. Do kompetencji organów i sądu administracyjnego nie należy bowiem doraźna i okresowa ingerencja w obowiązywanie aktów prawa miejscowego. Wyłączenie zatem prawa miejscowego, które weszło w życie, z możliwości wstrzymania jego wykonania ma właśnie związek z tym, że po wejściu w życie aktom tym przysługuje walor powszechnego obowiązywania. Z punktu widzenia niniejszej sprawy istotne znaczenie ma jednak art. 152 § 1 i 2 p.p.s.a. wskazujący, że w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Podobnie jednak jak w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tak i w przypadku regulacji dotyczącej skutków wyroku uwzględniającego skargę, nie stosuje się jej do aktów prawa miejscowego. W powyższej sytuacji nie miało jakiegokolwiek znaczenia to, że WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 423/16 stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działek o numerach [...] i [...]. Pomimo tego nieprawomocnego orzeczenia plan miejscowy nadal bowiem obowiązywał. Kończąc ten wątek rozważań Sąd wyjaśnia, iż wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2970/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok WSA w [...] i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Tym samym w dacie orzekania przez GINB plan miejscowy był zaskarżony, jednakże nie było orzeczenia sądowego eliminującego go, nawet nieprawomocnie, z obrotu prawnego. Warto podkreślić, iż po ponownym zbadaniu sprawy WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 11 września 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 342/18 oddalił skargę [...] Sp. z o.o. (orzeczenie to jest nieprawomocne). Sąd uznaje także za stosowne wskazać w tym miejscu na treść art. 11 ust. 2 specustawy przesyłowej, w myśl którego decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wiąże właściwe organy przy sporządzaniu (...) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Już zatem od dnia jej wydania ([...] października 2017 r.) organy planistyczne zobowiązane były do uwzględniania jej postanowień i ewentualnego dostosowania obowiązujących planów miejscowych. W związku z podnoszonymi przez Stronę w toku całego postępowania zarzutami dotyczącymi niezgodność inwestycji z decyzją środowiskową należy wskazać, iż inwestycja objęta jest decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], znak: [...], ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla wariantu realizacyjnego przedsięwzięcia pn.: "Budowa napowietrznej dwutorowej linii 400 kV [...], na odcinku [...]". Decyzja budowlana uwzględnia powyższe ustalenia, jak również są one przyjęte i ocenione w decyzji lokalizacyjnej. Sąd zwraca uwagę, iż rozstrzygnięcia środowiskowe analizowały realizację inwestycji także jako kablowej (doziemnej), niemniej jako mniej ingerujące w środowisko uznano rozwiązanie finalnie przyjęte. Sąd zauważa także, iż decyzja [...]DOŚ została oceniona również przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w istocie potwierdził ustalenia środowiskowe uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia przyjęte przez [...]DOŚ. Decyzja ta jest przedmiotem kontroli tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 2854/18 (sprawa bez wyznaczonego terminu). W konsekwencji nie można przyjąć, iż organy budowlane nie uwzględniły zapisów obowiązujących decyzji środowiskowych, tym bardziej, że były one wzięte pod uwagę także w postępowaniu zakończonym decyzją lokalizującą inwestycję z dnia [...] października 2017 r. i stanowią jej istotny element. Organy budowlane nie naruszyły także art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 P.b. Projekt budowlany jest kompletny, sporządzony przez osoby uprawnione, które złożyły stosowne oświadczenia i przedłożyły zaświadczenia o przynależności do właściwych izb branżowych. Inwestor, co jest niekwestionowane, złożył także skuteczne oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością Skarżącej na cele budowlane, tj. na rozwieszenie nad nią przewodów energetycznych. Prawo to wynika ze wspomnianej powyżej decyzji lokalizacyjnej (pkt VIII, strona 7), upoważniającej do wejścia m.in. na teren nieruchomości nr [...] i [...] w obrębie [...]. Odnosząc się do kwestii związanych z akcentowaną przez Stronę Skarżącą problematyką ochrony zabytków należy w pierwszej kolejności zauważyć, iż jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] listopada 1989 r., Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...] wpisał do rejestru zabytków pod nr [...] (obecnie [...]) zespół parkowo-podworski w [...] gm. [...] usytuowany na działce nr [...]. Z akt oraz decyzji lokalizacyjnej wynika także, że decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. [...] WKZ wpisał do rejestru zabytków także otoczenie zespołu parkowo-podworskiego w [...] gm. [...] usytuowane na działkach nr [...], [...] i [...]. Okoliczności te są niekwestionowane. W toku postępowania budowlanego prowadzonego przez Wojewodę zobowiązano inwestora do przedłożenia decyzji konserwatora zabytków umożliwiających podjęcie działań przy tych dwóch zabytkach (ingerujących pośrednio w ich substancję). Inwestor przedłożył takie decyzje, tj. decyzję [...] WKZ z dnia [...] lutego 2018, nr [...]. zezwalającą [...] na roboty budowlane m.in. nad działką [...] i [...] oraz decyzję [...] WKZ z dnia [...] lutego 2018, nr [...] zezwalającą inwestorowi na roboty budowlane nad działką [...]. Obie wskazane decyzje zostały na mocy art. 108 § 1 k.p.a. wyposażone w rygor natychmiastowej wykonalności, stanowiąc zatem podstawę do podejmowania na ich podstawie działań. Jak słusznie zauważa Skarżąca, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] oraz decyzją z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] uchylił obie wskazane decyzje [...] WKZ z dnia [...] lutego 2018 i umorzył postępowania organu I instancji. Wyjaśnił przy tym, iż organ konserwatorski I instancji nie posiadał kompetencji do załatwienia sprawy w drodze decyzji (wyrażenia zgody na prace przy zabytku) bo kwestie te rozstrzygane są w drodze opinii wydawanej w trybie wymaganym specustawą przesyłową, a taka była przedłożona w postępowaniu lokalizacyjnym. Należy zatem wskazać, iż zgodnie z art. 4 ust. 5 specustawy przesyłowej, opinie (właściwego WKZ co do zabytków - por. art. 4 ust. 2 pkt 7 specustawy) i uzgodnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 13, zastępują uzgodnienia, pozwolenia, opinie, zgody bądź stanowiska właściwych organów, wymagane odrębnymi przepisami dla lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Z przepisu tego, odczytywanego funkcjonalnie w kontekście istoty regulacji ustawy szczególnej, określającej realizację infrastruktury przesyłowej państwa, wynika zatem, iż kwestie możliwości ingerencji w zabytki zostały uproszczone i przeniesione już na etap postępowania lokalizacyjnego, nie jest więc wymagane ich ponowne rozważanie na etapie postępowania budowlanego. Z analizy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2017 r. (str. 5-6) wynika, iż kwestia ochrony zabytków wpisanych do rejestru zarówno decyzją WKZ z dnia [...] listopada 1989 r., jak i decyzją [...] WKZ z dnia [...] stycznia 2017 r. została uwzględniona i oceniona. Opinia co do m.in. tych zabytków została przez inwestora pozyskana i przedstawiona organowi właściwemu do wydania decyzji lokalizacyjnej, o czym organ wprost informuje w treści swojej decyzji. Nie ma zatem podstaw do ponownej analizy tego zagadnienia na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, skoro zostało to w sposób wiążący ocenione we wcześniejszej procedurze, dotyczącej ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji przesyłowej. W odniesieniu do podnoszonej przez Stronę kolizji inwestycji wybudowanej na jej działce [...] z późniejszą inwestycją przesyłową należy zauważyć, iż rzeczywiście decyzją z dnia [...] sierpnia 2000 r., nr [...] Wójt Gminy [...] orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego na działce wskazywanej przez Skarżącą, który został jednakże wykonany z istotnym odstąpieniem od udzielonej zgody. W związku z tym, decyzją z dnia [...] września 2017 r. Starosta [...] uchylił z urzędu decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2000 r. z uwagi na wdrożone postępowanie naprawcze. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] utrzymał to rozstrzygnięcie Starosty w mocy. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 51 ust. 4 P.b. zatwierdził projekt zamienny pod nazwą "Projekt budowlany zamienny budynek drobiarski z przeznaczeniem do chowu kur niosek, [...], gmina [...], działka nr [...]", niemniej jednak decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] uchylono to rozstrzygnięcie PINB. Sprzeciw wniesiony od kasacyjnej decyzji [...] WINB został oddalony wyrokiem WSA w [...] z dnia 3 lipca 2018 r. , sygn. akt II SA/Gd 387/18, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 3069/18 oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną od tego orzeczenia. W związku z powyższym nie zachodzi prawna kolizja inwestycji przesyłowej ze wskazywanymi przez Stronę decyzjami Wójta i [...]INB, gdyż zostały one skutecznie wyeliminowane z obrotu prawnego. Z uwagi natomiast na specyfikę strategicznej inwestycji liniowej działka należąca do Skarżącej została na podstawie decyzji lokalizacyjnej ograniczona w możliwości swobodnego nią dysponowania (vide pkt VIII, str. 7 decyzji). Z art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej wynika, że w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją lokalizacyjną, w celu zapewnienia prawa do wejścia na jej teren dla prowadzenia budowy strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, a także prac związanych z budową, przebudową, utrzymaniem, eksploatacją, konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, wojewoda w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ograniczył sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W tej sytuacji odpowiednio stosuje się przepisy art. 124 ust. 2 i 5-8 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Tym samym na podstawie decyzji lokalizacyjnej ograniczono możliwość korzystania z nieruchomości Skarżącej o nr ewid. [...]. W kontekście powyższego Sąd nie podziela żadnych zrzutów skargi. Przede wszystkim znaczenia dla sprawy nie miały wnioskowane przez Stronę "dowody" (powtórzone w skardze) bowiem okoliczności na jakie się w nich powołuje Strona są Sądowi i znane z urzędu i znane też były organom. Pomimo więc wydania decyzji przez Wojewodę przed upływem wyznaczonego Stronie terminu na zajęcie stanowiska w sprawie, nie doszło do naruszenia jej prawa. Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia kwestie zostały rozpatrzone w postępowaniu odwoławczym. Sąd podziela przy tym stanowisko GINB, iż naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. wymaga nie tylko wskazania, że do niego doszło, ale również wykazania wpływu tego uchybienia na końcowy wynik sprawy. W świetle zgromadzonych dowodów kwestie podnoszone przez Skarżącą są jednak chybione. Chybiony jest także zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 3 specustawy przesyłowej poprzez wydanie decyzji lokalizacyjnej z naruszeniem zasad ochrony zabytków. Kwestia ważności, skuteczności, prawidłowości tej decyzji w ogóle nie może być rozważana w sprawie niniejszej, w której kontrolowane są następcze decyzje budowlane. Z oczywistych względów również zarzut rozpatrzenia sprawy na podstawie niepełnego materiału dowodowego nie zasługiwał na uwzględnienie. W powyższej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.