IV SA/Po 980/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych uchyla zaskarżoną decyzję Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Decyzją Wojewody z dnia 23 sierpnia 2018 r. Nr [...] uchylono decyzję Starosty [...] z dnia 27 czerwca 2018 r. (znak sprawy [...]) wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie tymczasowej stacji mobilnej sieci [...] nr [...] M. M. w części dyspozytywnej przywołującej podstawę prawną - art. 30 ust. 6 pkt 1 prawa budowlanego i w to miejsce przywołano podstawę prawną tj. art. 30 ust. 7 pkt 1 oraz pkt 4 prawa budowlanego oraz nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę tymczasowej stacji mobilnej sieci [...] nr [...] M. M.. W pozostałej części utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w dniu 12 czerwca 2018 r. do Starostwa Powiatowego w S. wpłynęło zgłoszenie [...] Polska S.A. dotyczące ww. planowanej inwestycji. Starosta S. po analizie akt sprawy w dniu 28 września 2017 r. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie tymczasowej stacji mobilnej sieci [...] nr [...] M. M. składającej się z masztu antenowego o wysokości 24, 87 m n.p.t. wraz z wyposażeniem, na podstawie art. 30 ust. 6 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 12 prawa budowlanego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że obiekt budowlany objęty zgłoszeniem ze względu na rozmiary i sposób posadowienia jest trwale związany z gruntem dlatego też w tej sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 29 ust. 1 pkt 12 prawa budowlanego. Ponadto organ I instancji w uzasadnieniu decyzji sprzeciwu wskazał, że przedstawiona inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z powodu możliwości lokalizowania na terenie inwestycyjnym budowli związanych z rolnictwem o znacznej wysokości, np. silosy do magazynowania zbóż. Odwołanie od wniesionego przez organ sprzeciw wniosła [...] Polska S.A. W toku prowadzonego postępowania odwoławczego postanowieniem z dnia 02 sierpnia 2018 r. nałożono na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o braki w zakresie: 1) określenia w przedłożonej dokumentacji w sposób jednoznaczny minimalnej wysokości głównej wiązki promieniowania nad poziomem terenu dla tiltu maksymalnego oraz w rozpatrywanej odległości miejsc dostępnych dla ludności, wynoszącej 70 m, 2) przedstawienie wartości pola elektromagnetycznego dla planowanej stacji mobilnej. Wojewoda wskazał, że na podstawie akt sprawy ustalono, że przedmiotowy zamiar obejmuje budowę tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy. Obiekt, w zamiarze inwestora ma mieć charakter tymczasowy i jest przewidziany do rozbiórki przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia robót. Dołączony do zgłoszenia opis zakresu robót wskazuje, że trzon masztu o wysokości 24,87 m. oparty będzie na ruszcie stalowym, ułożonym na poziomie terenu. Ruszt stalowy oparty będzie natomiast na czterech słupach głównych obciążonych balastami. Na konstrukcji masztu będą zainstalowane anteny sektorowe; - azymut 40° SI, max EIRP 1999j W ; - azymut 135° S2, max EIRP 1999 [W]; - azymut 250° SI - max EIRP 1999[W]. Zdaniem Wojewody ustawodawca w sposób przemyślany i celowy, w przepisach prawa budowlanego użył sformułowania "obiekt nietrwale połączony z gruntem" (art. 3 pkt 5, art. 29 ust. 1 pkt 12 prawa budowlanego) i w niezamkniętym katalogu takich obiektów wymienił m.in. strzelnice, kioski uliczne, przekrycia namiotowe, powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe. Obiekty te, jak wskazują zasady wiedzy technicznej, o których mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, są również stawiane na podporach układanych na wyrównanym i utwardzonym gruncie, najczęściej wyposażane również w niezbędne instalacje w tym elektryczne i sanitarne. Jednak z woli ustawodawcy obiekty budowane w taki sposób, gwarantujące wymaganą zarówno stateczność jak i nośność ustawodawca zalicza do obiektów nietrwale połączonych z gruntem. Przedmiotowy zamiar jest budowlą, w rozumieniu art. 3 pkt 3 prawa budowlanego (wolnostojącym masztem antenowym), W tym przepisie ustawodawca nie doprecyzowuje, czy ma to być obiekt budowlany nietrwale połączony z gruntem czy obiekt budowlany trwale połączony z gruntem. Wyjątkowo, jedynie w odniesieniu do tablic reklamowych i urządzeń reklamowych ustawodawca doprecyzował, że do budowli zakwalifikował tablice reklamowe i urządzenia reklamowe trwale związane z gruntem. Organ odwoławczy podkreślił, że co do istoty zgłaszany zamiar z tytułu przesłanek wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 12 prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę. Podlega jednak obowiązkowi zgłoszenia. Tak stanowi przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Z tych powodów uchylono podstawę prawną zaskarżonego sprzeciwu, ponieważ nie odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu. Z załączonej przed organem II instancji analizy kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, że zamierzenie nie powoduje przekroczenia parametrów określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm., dalej jako "Rozporządzenie"), które określa inwestycje mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wynika z powyższej analizy kwalifikacji przedsięwzięcia, inwestor zamierza na każdym z azymutów zamontować anteny o maksymalnej mocy EIRP wynoszącej 1999 W o maksymalnym pochyleniu wynoszącym 4°.W związku z powyższym uwzględniając zaprojektowane moce anten, w odległości 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny nie występują miejsca dostępne dla ludności w myśl art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2002 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r., poz. 799 ze zm.), dlatego też planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć potencjalnie mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Wojewody na uwzględnienie nie zasługuje stanowisko Starosty [...] zawarte w uzasadnieniu decyzji z którego wynika, że na ww. terenie objętym planem miejscowym ustanowionym uchwałą nr [...] Rady Gminy S. z dnia 8 grudnia 2003 r. (Dz. U. Woj. Wlkp. nr 2, poz. 27 ze zm.) można wnosić budowle o przeznaczeniu związanym z rolnictwem o wysokości większej niż wskazany w uchwale zapis o "wysokości budynków związanych z produkcją rolną i usługowych jedna kondygnacja, plus użytkowe poddasze". Jak wskazuje zacytowany w uzasadnieniu decyzji przepis art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, miejscem dostępnym dla ludności nie jest miejsce, gdzie dostęp ludności jest zabroniony lub możliwy z użyciem sprzętu technicznego. Dlatego też wniesienie wysokiego silosu dla potrzeb magazynowania pasz, nie spowoduje, że ww. obiekt budowlany będzie dostępny dla ludności, gdyż przebywanie osób na znacznej wysokości (np. podczas jego budowy), będzie się odbywać z użyciem sprzętu technicznego, co zgodnie z ww. definicją nie kwalifikuje tego miejsca jako miejsca dostępnego dla ludności. Ponadto z załączonej w toku postępowania odwoławczego analizy środowiskowej z dnia 08 sierpnia 2018 r. wynika, że granice obszarów, w których gęstość promieniowania elektromagnetycznego przekracza wartość 0,1 W/m2 nie obejmują miejsc dostępnych dla ludności. Na podstawie wyników tej analizy i akt sprawy Wojewoda stwierdził, że przebywanie ludzi w otoczeniu stacji jest całkowicie bezpieczne i nie prowadzi do uszczerbku na zdrowiu. Zdaniem Wojewody przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest w sąsiedztwie istniejącego budynku zlokalizowanego na działce objętej zgłoszeniem z dnia 12 czerwca 2018 r., dlatego też lokalizacja masztu telefonii komórkowej stacji bazowej, jako obiektu tymczasowego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia. Powyższe zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia może wynikać między innymi z wysokości planowanej wieży (wysokość masztu wynosi 24,87 m, który oparty będzie na ruszcie stalowym, ułożonym na poziomie terenu), przedstawionych rozwiązań konstrukcyjnych, sposobu oparcia rusztu na słupach obciążonych balastami, co stwarza potencjalne zagrożenie, o którym mowa w art. 30 ust. 7 pkt 1 prawa budowlanego. Poza tym uzyskując pozwolenie na budowę organ administracji architektoniczno - budowlanej posiada większą kontrolę nad wykonaniem takich robót. Dodatkowo podkreślono, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a Rozporządzenia, budowa obiektów budowlanych o wysokości nad terenem 15 m i większej powoduje konieczność ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego, co potwierdza fakt, że planowane roboty budowlane mogą powodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. W ocenie organu II instancji zasadnym jest również zmiana podstawy prawnej decyzji w zakresie art. 30 ust. 7 pkt 4 prawa budowlanego. Wskazuje na to przebieg osi głównych wiązek promieniowania anten i zasięg obszarów, na których gęstość mocy promieniowania elektromagnetycznego przekracza wartość 0,1 w/m2. Z tego powodu planowana inwestycja może spowodować ograniczenia lub uciążliwości dla nieruchomości pozostających pod wpływem oddziaływania tego obiektu. Uwzględniając zasady postępowania odwoławczego, w tym zasadę, że organ odwoławczy nie jest związany zakresem odwołania lecz ponownie rozpatruje całość sprawy i wydaje rozstrzygnięcie merytoryczne, poza wyjątkami określonymi w art. 138 § 2 k.p.a. rozstrzygnięcie w powyższym świetle znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach. Z tego powodu sprzeciw wydany na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego podlega weryfikacji w tym postępowaniu. Wojewoda zaznaczył, że wydanie przez Starostę Słupeckiego sprzeciwu jest uzasadnione, jednak organ odwoławczy zobowiązany był do przeprowadzenia działania naprawczego polegającego na zmianie podstawy prawnej decyzji i w to miejsce przywołania art. 30 ust. 7 pkt 1 oraz pkt 4 prawa budowlanego i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę na powyższe rozstrzygniecie wywiodła do Sądu [...] Polska S.A. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z 27 czerwca 2018 r. w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. przepisu art. 29 ust. 1 punkt 12 ustawy Prawo budowlane polegające na jego niezastosowaniu w wyniku uznania, że planowana inwestycja polegająca na budowie tymczasowego obiektu budowlanego, niepołączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy - tymczasowej stacji mobilnej telefonii komórkowej wymaga uprzedniego sporządzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy jako tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem i niewymagający takiego połączenia, zgodnie z treścią tego przepisu wymaga jedynie zgłoszenia, 2. przepisu art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy realizacja planowanych robót budowlanych nie wprowadzi, nie utrwali bądź zwiększy ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich; 3. art. 20 ust. 1 punkt c oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane polegający na ich nieprawidłowym zastosowaniu i w konsekwencji przyjęciu, iż oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie powoduje ograniczenie w ich zagospodarowaniu, w tym zabudowy, obligujące organ do prowadzenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę i uznania właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców tych nieruchomości za strony tego postępowania, podczas gdy inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie w sposób przewidziany w art. 3 pkt 2 Prawo budowlane; 4. naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, polegające na wydaniu skarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przyczyn uznania, iż planowane przedsięwzięcie stwarzać będzie zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, a nadto będzie generować ponadnormatywne oddziaływania na nieruchomości sąsiednie; 5. naruszenie art. 8 i 11 kpa w zw. z art. 107 § 1 i 3 kpa, polegające na sporządzeniu uzasadnienia skarżonej decyzji bez dokładnego wyjaśnienia przyczyn, dla których organ uznał inwestycję za taką, która utrwali bądź zwiększy ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich; 6. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia polegający na uznaniu, iż tymczasowa stacja bazowa przewidziana do rozbiórki przed upływem 180 dni oddziaływać będzie na działki sąsiednie w taki sposób, że wprowadzi ograniczenia w ich zagospodarowaniu, w tym zabudowy podczas gdy zrealizowanie jakiejkolwiek inwestycji na terenach sąsiednich, którą planowana inwestycja by utrudniła bądź uniemożliwiła, w terminie krótszym niż 180 dni jest niemożliwe. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądowoadministracyjna zaskarżonej decyzji sprowadza się do oceny, czy została ona wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Przy tym sąd administracyjny zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 dalej jako "p.p.s.a.") rozpoznając sprawę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd zobowiązany jest z urzędu skontrolować, czy w sprawie doszło do naruszeń przepisów postępowania lub prawa materialnego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody, którą uchylono decyzję Starosty [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie tymczasowej stacji mobilnej sieci [...] nr [...] M. M. w części dyspozytywnej przywołującej podstawę prawną - art. 30 ust. 6 pkt 1 prawa budowlanego i w to miejsce przywołano podstawę prawną tj. art. 30 ust. 7 pkt 1 oraz pkt 4 prawa budowlanego oraz nałożono obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W pozostałej części utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzję Wojewody należało uchylić. Kluczowym dla rozstrzygnięcia sprawy jest ocena, czy przedsięwzięcie, którego dotyczy zgłoszenie może być zrealizowane na podstawie zgłoszenia, czy też koniecznym jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę. Sąd rozpoznający sprawę wyraża pogląd, że w przypadku takiej inwestycji zawsze konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Takie stanowisko przesądza o bezzasadności zarzutów skargi, jak i samej skargi. Niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji wynika natomiast z faktu, że organ II instancji bezpodstawnie uznał, że przedmiotowa inwestycja może być realizowana w oparciu o zgłoszenie. W przedmiotowej sprawie organ II instancji orzekł na podstawie art. 30 ust. 7 pkt. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U.2018.1202 t.j., dalej "ustawa P.b."). Wojewoda uchylił decyzję organu I instancji w części dyspozytywnej przepisu uznając, iż zastosowanie w sprawie winień mieć przepis art. 30 ust 7 pkt 1 i 4 P.b., w myśl którego organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia (pkt 1), wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (pkt 4). Podkreślić jednak należy, że wniesienie sprzeciwu i nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 30 ust. 7 P.b., może dotyczyć tylko takich budów lub robót budowlanych, które są objęte obowiązkiem zgłoszenia z mocy prawa, co wynika z art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 P.b. Nie można nałożyć takiego obowiązku, jeżeli z mocy prawa budowa lub wykonanie określonych robót budowlanych wymagają pozwolenia na budowę (wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 czerwca 2004 r., IV SA 162/03, LEX nr 158969, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2017, sygn. II SA/Kr 278/17, LEX nr 2293353 ). Jeżeli inwestor miał zamiar realizować określone roboty budowlane na podstawie dokonanego zgłoszenia, a wymagały one pozwolenia na budowę, to organ powinien wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1. Zatem prawidłowo w ocenie Sądu postąpił organ I instancji. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organu I instancji stanowi art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę;. Zdaniem Sądu organ I instancji prawidłowo ustalił, że zgłoszona w niniejszej sprawie budowa masztu antenowego o wysokości 24,87 m n.p.t. wraz z wyposażeniem, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Na mobilny maszt składa się kratowa wieża i stalowy ruszt fundamentowy, który w narożach podparty jest na stalowej podstawie. Na stalowej podstawie ułożony jest balast ułożony z 32 bloczków betonowych. Stacja bazowa telefonii komórkowej, składa się z systemu antenowego zainstalowanego, wieży telekomunikacyjnej oraz zarządzeń zasilająco- sterujących zlokalizowanych w szafach sprzętowych. Wbrew twierdzeniom skarżącego, wielkość konstrukcji, sposób osadzenia oraz konieczność zapewnienia stabilności posadowienia na gruncie i odporności na działanie czynników atmosferycznych wskazuje na to, że sposób powiązania konstrukcji stalowej masztu z gruntem należy ocenić jako trwały, co przesądza o zaliczeniu jej do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażany wielokrotnie w orzecznictwie, że o tym, czy obiekt jest trwale związany z gruntem nie decyduje sposób i metoda tego związania, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia go w inne miejsce, ale to, czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, masa, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla przyjęcia zatem, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest to, czy posadowiony jest na tyle trwale, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu (por. wyroki NSA: z 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 882/10, z 4 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 10/09, z 25 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2758/15, dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ulega zatem wątpliwości, iż jeśli chodzi o posadowienie stalowego telekomunikacyjnego masztu mobilnego o wysokości H=24,87 m, pełniącego funkcję stacji bazowej telefonii komórkowej, to względy bezpieczeństwa wymagają trwałego jego związania z gruntem. Maszt ten musi się bowiem oprzeć czynnikom środowiskowym mogącym zniszczyć konstrukcję. Nie do zaakceptowania jest więc stanowisko skarżącej spółki, że maszt nie jest trwale związany z gruntem i jako tymczasowy obiekt budowlany wymaga tylko zgłoszenia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Ponieważ konstrukcję objętą zgłoszeniem należy zakwalifikować jako obiekt budowlany – budowlę, o której mowa w art. 3 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego, której budowa nie została wymieniona w art. 29 ust. 1 i 2, przyjąć należy, że realizacja takiego obiektu wymaga pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 tej ustawy. Zauważyć należy, że z cytowanej wyżej normy prawnej nie wynika, że zwolnione są z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wszelkie roboty budowlane prowadzące do posadowienia na obiekcie budowlanym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych. Sąd rozpoznający sprawę, w całej rozciągłości podziela poglądy wyrażone w szczególności w wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygnatura II OSK 1999/14, LEX nr 2111135, w którym wskazano wyczerpująco i na wielu płaszczyznach wraz z odwołaniem się do innych wyroków NSA poglądy, z których w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej zawsze wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodnie z tezą do ww. wyroku w sytuacji, gdy w sprawie nie ma wątpliwości, iż na budowę sieci telekomunikacyjnej inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę, to na rozbudowę takiej sieci, która polega właśnie na budowaniu stacji bazowych i dzięki temu poszerzaniu obszaru działalności takiej sieci - budowa kolejnej stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi rozbudowę tej sieci i jako taka również wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. NSA wskazał, że mając świadomość rozbieżności w orzecznictwie, w jego ocenie budowa stacji bazowej wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, bądź bezpośrednio w oparciu o art. 28 Prawa budowlanego, bądź też pośrednio poprzez konieczność zastosowania art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego i wniesienia sprzeciwu w drodze decyzji. Konkludując zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., gdyż naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy. W wyniku zastosowania właściwego przepisu Prawa budowlanego, organ odwoławczy winien był bowiem podjąć decyzję o innej treści, uwzględniającą fakt, że podstawą wniesienia sprzeciwu w stanie sprawy jest art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. W tym miejscu należy również wskazać, że rozstrzygnięcie Sądu nie narusza zasady wynikającej art. 134 § 2 p.p.s.a., gdyż w jego wyniku sytuacja strony skarżącej nie ulegnie zmianie, a jedynie istniejący obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę będzie się opierał na innej podstawie prawnej. Rozpoznając sprawę ponownie organ II instancji wyda stosowną decyzję mając na uwadze wyrażone wyżej stanowisko prawne. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.