II OSK 424/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. C. i E. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 października 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 975/16 w sprawie ze skargi A. C. i E. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 października 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 975/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. C. i E. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], w przedmiocie zawieszenia postepowania. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli A. C. i E. C., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji ewentualnie o uchylenie wyroku w całości oraz o uwzględnienie skargi. 1) na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucili: naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 141 § 4 w zw. z art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi, pomimo istnienia przesłanek do jej uwzględnienia, to jest pomimo naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także poprzez przyjęcie przez sąd stanu faktycznego i prawnego, który organ ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całości materiału dowodowego i jego prawidłowej oceny oraz nienależyte wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstaw prawnych i faktycznych rozstrzygnięcia, w szczególności lakoniczne i niewyczerpujące odniesienie się przez sąd do zarzutów skargi; - art. 3 § 1, art. 3 § 2 pkt 1 w zw. z art. 134 § 1 Ppsa oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 roku( Dz.U. 2013, Nr 267, z późn. zm., dalej: "Kpa") poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie przez sąd kontroli działalności administracji publicznej, skutkujące błędnym przyjęciem przez sąd, że prawdziwe było twierdzenie organu o istnieniu przesłanki do zawieszenia postępowania naprawczego; - art. 61 § 3 Ppsa poprzez błędne przyjęcie, że skutki wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji będącej przedmiotem skargi, rozciągają się na decyzję organu pierwszej instancji. 2) na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa, naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wskutek naruszenia powyższych przepisów postępowania, to jest: - art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie występuje zagadnienie wstępne, skutkujące oddaleniem skargi; - art. 16 § 1 Kpa, poprzez błędne uznanie, że z uwagi na wstrzymanie przez WSA w Warszawie wykonania decyzji GINB z dnia [...] lutego 2015 roku, kwestia legalności Pozwolenia na budowę nie została jeszcze końcowo rozpatrzona. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podała, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 roku [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "postanowienie", "organ") utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "organ I") w przedmiocie zawieszenia postępowania naprawczego "do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 1999 roku (znak: [...], dalej: "pozwolenie na budowę")". Skarżący wnieśli na postanowienie skargę, która została oddalona wyrokiem. W ocenie skarżących, z poniżej wskazanych przyczyn, wyrok jest wadliwy i powinien zostać wyeliminowany z obrotu prawnego. Sąd wskazał, że zawieszenie postępowania naprawczego jest uzasadnione, ponieważ na jego dalsze prowadzenie ma wpływ "prawomocne rozpatrzenie sprawy legalności wydanego przez Starostę [...] w dniu [...] lipca 1999 roku pozwolenia na budowę". W ocenie skarżących, spawa legalności pozwolenia na budowę została prawomocnie rozpatrzona i podstawa do zawieszenia postępowania naprawczego nie istnieje, a wobec tego skarga powinna zostać uwzględniona. Sąd przyjął bezkrytycznie ocenę prawną organu co do rzekomej konieczności prawomocnego zakończenia postępowania ze skargi A. B., prowadzonego obecnie przez NSA, pod sygn. akt: II OSK 1575/16, bez wszechstronnego rozpatrzenia sprawy oraz jej okoliczności, co stanowi naruszenie elementarnej zasady sądowej kontroli działalności administracji publicznej i uzasadnia zarzut naruszenia przepisów postępowania. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 roku, sygn. akt: I FSK 2123/04, uchybienie tego rodzaju należy uznać za naruszenie art. 141 § 4 Ppsa. Z uzasadnienia powołanego wyroku wynika, że obowiązkiem sądu administracyjnego jest uwzględnienie przyjętego stanu faktycznego i jego rozpatrzenie w kontekście całości materiału dowodowego sprawy. Brak któregokolwiek z tych elementów powoduje naruszenie przez sąd art. 141 § 4 Ppsa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowisko sądu co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego w przypadku sporu pomiędzy stronami postępowania sądowo- administracyjnego powinno zawierać odniesienia do argumentów prezentowanych zarówno przez organ administracji, jak i przez skarżącego oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a drugiej nie. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że funkcją uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego powinno być także przekonanie stron o trafności motywów wyroku (zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2006 roku, sygn. akt: I FPS 3/2006). Bez wątpienia uzasadnienie wyroku nie spełnia tej funkcji, ograniczając się w krótkiej części merytorycznej głównie do stwierdzenia, że kwestia legalności pozwolenia na budowę nie została prawomocnie rozpatrzona oraz że , skutki wstrzymania wykonania tej decyzji [Decyzji GINB z dnia [...] lutego 2015 roku] w oczywisty sposób rozciągają się na decyzję pierwszoinstancyjną". Do zarzutów skargi sąd odniósł się jedynie w ostatnim akapicie uzasadnienia w sposób na tyle lakoniczny, że praktycznie uniemożliwiający polemikę w tym zakresie. W szczególności sąd nie zajął żadnego stanowiska wobec cytowanych w skardze błędnych ocen prawnych Organu co do ostateczności decyzji stwierdzającej nieważność pozwolenia na budowę. Przede wszystkim należy zauważyć, że przedmiotem postępowania zawieszonego przez organ I, jest postępowanie legalizacyjne w zakresie budynku garażowo-gospodarczego (dalej: "garaż"), zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę. Nieważność pozwolenia na budowę została stwierdzona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 roku, która została następnie utrzymana w mocy decyzją GINB z dnia [...] lutego 2015 roku. Postępowanie, które w ocenie sądu będzie miało wpływ na postępowanie naprawcze, zostało zainicjowane skargą Pana A. B., który złożył do WSA w Warszawie skargę na decyzję GINB z dnia [...] lutego 2015 roku. Skarga ta została oddalona, a Pan A. B. złożył od wyroku WSA w Warszawie skargę kasacyjną, która nie została jeszcze rozpoznana. Wbrew twierdzeniom sądu, kwestia stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę została już rozstrzygnięta (niejednokrotnie) zarówno przez organy administracji, jak i przez sady administracyjne oraz Naczelny Sad Administracyjny. Decyzja stwierdzająca nieważność pozwolenia na budowę jest prawomocna i ostateczna, zaś postępowanie sądowo-administracyjne, na które powołuje się pan B., dotyczy jedynie kolejnej jego skargi na decyzję GINB z dnia [...] lutego 2015 roku. Kolejne skargi, w których powielane są te same argumenty, są konsekwentnie oddalane przez GINB oraz WSA w Warszawie. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem sądu, że "skutki wstrzymania wykonania tej decyzji [decyzji GINB z dnia [...] lutego 2015 roku] w oczywisty sposób rozciągają się na decyzję pierwszoinstancyjną". W ocenie skarżących jest wręcz przeciwnie, to jest z faktu wstrzymania wykonania decyzji drugiej instancji nie można wywodzić czy domniemywać, że wstrzymane zostało również wykonanie decyzji pierwszoinstancyjnej. Stosownie do art. 61 § 3 Ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Z niebudzącej wątpliwości treści przepisu wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie tylko tego aktu, o którego wstrzymanie wnosi skarżący. Wykluczona jest więc taka interpretacja przepisu, że wstrzymanie wykonania decyzji II instancji "rozciąga się również" na decyzję pierwszej instancji. Cytując postanowienie NSA z dnia 11 stycznia 2011 roku, sygn. akt: II OSK 1835/10: "Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna, zatem samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez sąd. Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Nawet gdyby przyjąć - z czym skarżący kategorycznie się nie zgadzają - że decyzja stwierdzająca nieważność pozwolenia na budowę miałaby nie podlegać wykonaniu, to zarówno ta decyzja, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja GINB pozostają decyzjami ostatecznymi, zaś kwestia wyeliminowania pozwolenia na budowę z obrotu prawnego nie może budzić żadnych wątpliwości. Zdaniem skarżących kasacyjnie, wskazane powyżej uchybienia sądu doprowadziły do bezzasadnego oddalenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwana "p.p.s.a.") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. I tak, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi, pomimo istnienia przesłanek do jej uwzględnienia(...). Art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Art. 141 § 4 p.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko w sytuacji, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Zarzuty w tym zakresie nie są jednak skuteczne, gdy mimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia, zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Ponadto, przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Błędnej nawet oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego. W związku z powyższym, przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można również skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w tym zakresie. Co do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. to wielokrotnie zwracano uwagę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że warunkiem zastosowania tego przepisu jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tego przepisu jest zawsze następstwem złamania innych przepisów i nie może być samoistną podstawą skargi kasacyjnej. Oznacza to, że art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut złamania tej regulacji, zobowiązana jest bezpośrednio powiązać taki zarzut z wytykiem naruszenia konkretnych przepisów, którym, jej zdaniem, uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy. Brak takich powiązań oznacza w konsekwencji nieskuteczność zarzutu naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 151 p.p.s.a. (zob. wyroki NSA: z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10, LEX nr 1125504; z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt I FSK 1488/10, LEX nr 1069258; z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1499/10, LEX nr 1068420; wyrok z dnia 24 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 526/10, LEX nr 1081571). Nie można także skutecznie zarzucić sądowi I instancji naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt.1 p.p.s.a., bowiem są to przepisy ustrojowe. Sąd administracyjny może naruszyć ww. przepisy wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określone w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W tej sprawie Sąd rozpoznał skargę na decyzję ostateczną, oceniał ją pod kątem legalności, zastosował środek kontroli przewidziany w art. 151 p.p.s.a. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem ww. przepisu. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadzają się z wynikiem tej kontroli nie stanowi naruszenia tego przepisu. Na tle niniejszej sprawy niezrozumiałe jest również przywoływanie przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa we wskazanym przepisie oznacza bowiem jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również stwierdzić np. nieważność zaskarżonego aktu, mimo że skarżący wnosił o jego uchylenie. Zakresem rozpoznania sądu stają się więc wszystkie czynności i akty wydane w danej sprawie administracyjnej, niezależnie od tego, w jakim stadium postępowania i w jakim trybie, zostały podjęte. W niniejszym przypadku z całą pewnością sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli przedmiotowej sprawy, w jej granicach, mając na uwadze, że nie jest on związany ani zarzutami, ani podstawą prawną. Strona wskazując zatem na przepis art. 134 § 1 p.p.s.a oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 roku( Dz.U. 2013, Nr 267, z późn. zm., dalej: "Kpa") wadliwie upatruje jego naruszenie w nieprawidłowym przeprowadzeniu przez sąd kontroli działalności administracji publicznej, skutkujące błędnym przyjęciem przez sąd, że prawdziwe było twierdzenie organu o istnieniu przesłanki do zawieszenia postępowania naprawczego. Nieprawidłowe jest także zarzucanie sądowi wojewódzkiemu naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 również w zarzutach naruszenia prawa materialnego – art. 97 § 1 pkt. 4 i art.16 § 1 k.p.a. Wskazane przepisy są adresowane do organów administracji, a nie do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ich nie stosował, a zatem nie mógł ich naruszyć. Dlatego podkreślić należy, że ewentualne niedostrzeżenie wadliwości procesowej lub materialnej w toku postępowania przed organami administracji należy kwestionować poprzez zarzut naruszenia przepisów procedury sądowoadministracyjnej uregulowanej w ustawie – Prawo o ustroju sądów administracyjnych w powiązaniu z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Takiego zarzutu jednak nie postawiono. Mając jednak na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09 należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów. W sprawie niniejszej istota problemu jest taka: czy organ nadzoru budowlanego zasadnie zawiesił postepowanie naprawcze co do budynku gospodarczo-garażowego na dz. [...] do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny sprawy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 1999 roku (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku garażowo-gospodarczego w m. U. na działce nr [...], położonej przy ul. M.. Na tak postawione pytanie należy odpowiedzieć twierdząco. Przede wszystkim wskazać należy, że warunkiem prowadzenia postępowania legalizacyjnego z art. 50-51 prawa budowlanego w przedmiotowej sprawie jest ostateczne wyeliminowanie z obrotu pozwolenia na budowę. Gdyby sąd administracyjny uchylił stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę postępowanie naprawcze nie mogłoby się toczyć. Podkreślenia wymaga, że stwierdzenie nieważności decyzji pozwolenia na budowę rodzi czasami bardzo daleko idące skutki dla strony. Takie stwierdzenie, które właśnie wiąże się z koniecznością wszczęcia postępowania naprawczego może w konsekwencji prowadzić nawet do rozbiórki całości lub części obiektu budowlanego wybudowanego w oparciu o pozwolenie na budowę. Dlatego właśnie na dalsze prowadzenie postepowania naprawczego ma wpływ prawomocne rozpatrzenie sprawy legalności pozwolenia na budowę. Należy zgodzić się z sądem wojewódzkim, że zawieszenie postępowania naprawczego przez organ nadzoru budowlanego jest bardzo racjonalnym rozwiązaniem i nie jest niezgodne z prawem. Co najistotniejsze w przedmiotowej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 sierpnia 2015 r. VII SA/Wa 804/15 wstrzymał wykonanie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (w przedmiocie stwierdzenia decyzji pozwolenia na budowę) z dnia [...] lutego 2015 r., natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 listopada 2015 r. II OZ 1132/15 oddalił zażalenie A. i E. C.. W uzasadnieniu tego postanowienia NSA stwierdził, że wykonanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wiąże się z możliwością wszczęcia postępowania naprawczego. Wstrzymanie wykonania decyzji wiąże się zatem z wstrzymaniem skutków jakie może wywołać decyzja nieważnościowa w postaci wszczęcia postepowania naprawczego i jego prowadzenia. Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej skutkuje brakiem możliwości wykonania ostatecznej decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Ochrona ta trwa do czasu wydania przez sąd prawomocnego wyroku w tej sprawie. Dlatego właśnie zawieszenie postepowania naprawczego było w sprawie zasadne. Już tylko na marginesie należy podnieść, że sprawa decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 1999 roku (znak: [...]) została prawomocnie rozstrzygnięta wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2018 r. w sprawie sygn. akt II OSK 1575/16 i postępowanie naprawcze może być prowadzone. Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.