I SA/Ol 713/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Wojciech Czajkowski,, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2008 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy odmówił naliczenia odsetek od nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r. Powołując w uzasadnieniu decyzji przepis art. 77 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.), wskazał, że postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało zarachowania m.in. wpłat dokonanych w 2008 r. na poczet zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r., określonego decyzją z dnia "[...]". W wyniku tego zarachowania organ I instancji decyzją z dnia "[...]" stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 39.917,60 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]". Następnie organ I instancji wskazał terminy zwrotów poszczególnych części nadpłaty, wskazując, że były one ściśle związane z datami wydania kolejnych decyzji określających wysokość nadpłaty. Podniósł, że na skutek wcześniejszej decyzji stwierdzającej nadpłatę podatku od nieruchomości za 2008 r., zwrócono stronie w dniu 30 czerwca 2016 r. kwotę 25.747,02 zł. Decyzja ta została jednak uchylona w toku kontroli instancyjnej. W związku zaś z decyzją z dnia "[...]", określającą ostatecznie kwotę nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r., w dniu 28 grudnia 2016 r. zwrócono podatnikowi pozostałą kwotę 14.170,58 zł. Wskazując na powyższe okoliczności, organ I instancji wywiódł, że w przedmiotowej sprawie zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 78 § 3 pkt 3a Ordynacji podatkowej, bowiem zwrot nadpłaty nastąpił w terminie ustawowym, tj. w ciągu 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji w całości i odmówiło Spółce oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że na skutek uchylenia w toku kontroli instancyjnej poprzednich decyzji organu I instancji wydana aktualnie decyzja organu I instancji jest kolejnym rozstrzygnięciem w sprawie. Wyjaśnił, że decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy umorzył postępowanie w sprawie naliczenia oraz zwrotu odsetek od nadpłaty podatku od nieruchomości za 2008 r. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu "[...]". W toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji pismem z dnia 7 września 2017 r. wystąpił do Spółki o sprecyzowanie od kiedy, od jakiej kwoty oraz w jakiej wysokości podatnik domaga się naliczenia odsetek. W wyznaczonym terminie Spółka nie udzieliła żadnej informacji, w związku z czym decyzją z dnia "[...]" organ I instancji odmówił zwrotu odsetek od nadpłaty podatku od nieruchomości za 2008 r. Decyzja ta również została uchylona przez organ odwoławczy rozstrzygnięciem z dnia "[...]". Rozpatrując ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na brzmienie przepisów art. 72-80 Ordynacji podatkowej. Powołało, że nie jest sporne w sprawie, że ostateczna wysokość nadpłaty została określona decyzją Wójta Gminy z dnia "[...]". Stwierdziło, że w art. 78 Ordynacji podatkowej ustawodawca nie posługuje się użytym przez organ I instancji pojęciem "naliczenia odsetek" od nadpłaty, lecz pojęciem "oprocentowanie" nadpłaty. Zgodnie z art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej, nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwlokę, o których mowa w art. 56 § 1, pobieranych od zaległości podatkowych. Przepisy art. 78 § 3 Ordynacji podatkowej normują warunki, w których oprocentowanie nadpłaty przysługuje. Oprocentowanie przysługuje m.in. w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 2 i pkt 6 - od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wraz ze skorygowanym zeznaniem (deklaracją): jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę, jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent, jeżeli nadpłata nie została zwrócona w terminie, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 6, chyba że do opóźnienia w zwrocie nadpłaty przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent. Wskazując na brzmienie przepisów art. 77 § 1 – 4 Ordynacji podatkowej, normujących termin zwrotu podatku, organ odwoławczy uznał, że organowi I instancji nie można zarzucić niezastosowania się do wskazań wynikających z poprzednich decyzji organu odwoławczego. Organ I instancji prawidłowo uznał, że termin zwrotu nadpłaty wynosił 30 dni od dnia wydania decyzji określających wysokość nadpłaty (art. 77 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). W tej sytuacji, z uwagi na to, że nadpłata została zwrócona w terminie 30 dni od dnia wydania decyzji stwierdzającej, oprocentowanie nie było należne (art. 78 § 3 pkt 3 lit. a Ordynacji podatkowej). W trakcie długotrwałego postępowania organ I instancji usiłował uzyskać "doprecyzowanie" zakresu żądania Spółki. Wydawał decyzje określające wysokość nadpłaty i dokonywał zwrotu nadpłaty w terminie nieprzekraczającym 30 dni od daty ich wydania. Powyższe potwierdza zatem, że zaistniał przypadek, o którym mowa w art. 78 § 3 pkt 3 lit. a w związku z art. 77 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji. Wskazała, że zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w wyroku z dnia 16 maja 2012 r., sygn. akt: I SA/Gd 200/12, organ podatkowy w decyzji stwierdzającej nadpłatę winien orzec także o jej oprocentowaniu, choćby w momencie jej wydania nie mógłby ustalić konkretnej kwoty odsetek. Jeżeli w decyzji nie ma stwierdzenia, że nadpłata zostanie zwrócona wraz z oprocentowaniem, wówczas podatnik ma prawo domagać się uzupełnienia decyzji jako niezałatwiającej w całości sprawy administracyjnej. W ocenie Spółki, przebieg postępowania w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości był złożony, tak jak i sposób rozliczenia wpłat dokonanych przez stronę na poczet tego podatku oraz odsetek za zwłokę. Skarżąca wskazała na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 lutego 2016 r., sygn. akt: I SA/Ol 805/15, w którym zwrócono uwagę m.in. na okoliczność wieloletnich postępowań podatkowych i rozstrzygnięto na jej korzyść kwestię zarachowania zapłaconego przez nią podatku od nieruchomości na poczet należności głównej i odsetek za zwłokę. Kwestionując rozstrzygnięcie organu II instancji w zakresie istnienia i wysokości oprocentowania nadpłat podatku, strona podniosła, że nadpłaty podlegają oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, co wynika z art. 78 § 1 Ordynacji podatkowej. Termin zwrotu nadpłaty określa przepis art. 77 § 1 tej ustawy. Przyczyną powstania nadpłat w niniejszej sprawie były wadliwe rozstrzygnięcia organu I instancji w przedmiocie rozliczenia wpłat podatnika. Zatem wadliwe było zastosowanie przepisu dotyczącego braku naliczenia oprocentowania w przypadku zwrotu nadpłaty podatku w terminie 30 dni od daty rozstrzygnięcia. Organ winien natomiast zastosować art. 78 § 3 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym oprocentowanie nadpłaty przysługuje od dnia powstania nadpłaty podatku. Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. 2018 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto na zasadzie art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W decyzji będącej przedmiotem skargi organ odmówił Spółce oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2008. W przedmiotowej sprawie nie jest sporne to, że nie mają zastosowania przepisy art. 73 § 2 i art. 74 Ordynacji podatkowej. W takiej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 74a Ordynacji podatkowej, w myśl którego w przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 i art. 74 Ordynacji podatkowej wysokość nadpłaty określa organ podatkowy. Przechodząc do oceny zgodności z prawem materialnym zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie sporną jest wyłącznie kwestia zasadności odmowy wypłaty oprocentowania od stwierdzonej nadpłaty, albowiem sam fakt istnienia nadpłaty został ustalony ostateczną decyzją z dnia "[...]". Poprzedzające tę decyzję rozstrzygnięcie w tej kwestii wydane w 2016 r. zostało uchylone, niemniej organ podatkowy dokonał w wyniku jego wydania zwrotu nadpłaty. W judykaturze przyjmuje się, że rozstrzygnięcie w kwestii oprocentowania w formie decyzji jest konieczne w sytuacji sporu między stronami zarówno co do zasady, jak i co do wysokości oprocentowania. Podkreśla się, że choć zasadą jest oprocentowanie nadpłat, to jednak przypadki oprocentowania nadpłaty zostały wymienione w zamkniętym katalogu w art. 78 Ordynacji podatkowej. Odrębności w ukształtowaniu zasad wyliczenia oprocentowania nadpłat są uzależnione od sposobu powstania (stwierdzenia nadpłaty) oraz od realizacji przez organ podatkowy obowiązku zwrotu nadpłaty. Oprocentowanie przysługuje zawsze, gdy nadpłata jest związana z uchyleniem, zmianą lub stwierdzeniem nieważności decyzji wymienionych w art. 77 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Naliczane jest wówczas od dnia powstania nadpłaty, tj. od dnia dokonania wpłaty na podstawie nieobowiązującej lub zmienionej decyzji. W innych zaś przypadkach, gdy złożono wniosek o stwierdzenie nadpłaty, oprocentowanie - za okres od dnia złożenia wniosku - przysługuje w razie niedokonania zwrotu nadpłaty w ustawowym terminie (30 dni od wydania decyzji stwierdzającej nadpłatę) oraz w razie niewydania takiej decyzji w terminie 2 miesięcy. Analogicznie oprocentowanie naliczane jest w razie niezwrócenia w ciągu 2 miesięcy (art. 77 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej) nadpłaty objętej wnioskiem złożonym łącznie ze skorygowaną deklaracją. Oprocentowanie w związku z niedotrzymaniem obu terminów 2-miesięcznych obwarowane jest nieistnieniem przesłanki negatywnej przyczynienia się wnioskodawcy do opóźnienia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał, że skarżącej Spółce nie przysługuje oprocentowanie nadpłaty bowiem bezspornym jest, że decyzją z 2016 r. skarżącemu zwrócono ustaloną wówczas kwotę nadpłaty, a więc w terminie 30 dni, o którym mowa w art. 77 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Rozumowanie i argumentacja organów podatkowych zasługiwałaby w pełni na akceptację w sytuacji, gdyby wspomniana decyzja stwierdzająca nadpłatę była decyzją ostateczną, określającą nadpłatę w prawidłowej wysokości. Tymczasem jak wynika z akt podatkowych decyzja określająca wysokość nadpłaty w oparciu, o którą dokonano zwrotu skarżącej Spółce, została uchylona. Zdaniem Sądu, użyte w art. 77 § 1 pkt 2, art. 78 § 3 pkt 3 lit. a i b Ordynacji podatkowej sformułowanie "wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę lub określającej wysokość nadpłaty" należy rozumieć jako wydanie decyzji stwierdzającej nadpłatę w prawidłowej wysokości (określającej wysokość nadpłaty w prawidłowej wysokości). Podkreślić należy, że w ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że dopiero z dniem wydania ostatecznej decyzji stwierdzającej nadpłatę wnioskodawca uzyskuje prawo do jej zwrotu (por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 879/15; wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 538/08). Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w najnowszym piśmiennictwie naukowym, że w sytuacji gdy organ podatkowy wydaje decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty w konkretnej sprawie podatkowej z naruszeniem 2-miesięcznego terminu, jest w stanie także rozstrzygnąć kwestię oprocentowania. Podatnik, który otrzymał zwrot nadpłaty bez oprocentowania, może zatem złożyć ponowny wniosek o oprocentowanie nadpłaty, który podlega załatwieniu w formie decyzji (por. szerzej: R. Dowgier, Wniosek o stwierdzenie nadpłaty, Zeszyty Naukowe Naczelnego Sądu Administracyjnego 2018, nr 6, s. 31 i n.). W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest to, że decyzja określająca wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 838 700,00 zł wydana w dniu "[...]" określiła wysokość rat, które wynosiły 69 891,67 zł miesięcznie. Fakt istnienia nadpłaty został ustalony ostateczną i zarazem prawomocną decyzją dopiero z dnia "[...]", gdzie organ I instancji stwierdził nadpłatę w podatku od nieruchomości za 2008 r. w kwocie 39.917,60 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]". Wcześniejsze rozstrzygnięcie organów wydane w przedmiocie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2008 rok (decyzja organu I instancji znak: "[...]" określająca wysokość nadpłaty w wysokości 25 747,02 zł) została wyeliminowana z porządku prawnego. Podzielić należy stanowisko tutejszego Sądu wyrażone w prawomocnym wyroku z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 805/15, iż w przedmiotowej sprawie jest jeden podatek od nieruchomości. i jedna sprawa podatkowa, której przedmiotem jest nadpłata w podatku od nieruchomości za dany rok kalendarzowy, oraz że prawidłowość jej zwrotu zależy od uprzedniego prawidłowego i kompleksowego rozliczenia podatku od nieruchomości w zakresie tego, co powinno być zaliczone na poczet należności głównej oraz odsetek za zwłokę. Wobec powyższego, organy, wydając wcześniejszą decyzję w sprawie określenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2008 r., naruszyły przepisy prawa materialnego zawarte w rozdziale 9 O.p. – art., 72 i następne, w tym i art. 74 a ustawy oraz art. 55 O. p. Skoro zatem decyzja stwierdzająca nadpłatę w prawidłowej wysokości została wydana po upływie 2 miesięcy, to należało zastosować art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej. Zgodnie z przywołanym przepisem oprocentowanie przysługuje, jeżeli decyzja stwierdzająca nadpłatę nie została wydana w terminie 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, chyba że do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się podatnik, płatnik lub inkasent. Sądowi z urzędu wiadomo jest, że w prowadzonej równolegle sprawie odmowy oprocentowania nadpłaty podatku od nieruchomości za 2007 r. opóźnienie w wydaniu decyzji w sprawie nadpłaty podatku w prawidłowej wysokości spowodowane było ewidentnymi błędnymi wyliczeniami organu I instancji, co zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem WSA w Olsztynie z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 805/15, zatem w tym przypadku nie wystąpiła negatywna przesłanka naliczenia oprocentowania w postaci przyczynienia się podatnika do opóźnienia w wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę (określającą nadpłatę) w prawidłowej wysokości. Godzi się zauważyć, że w judykaturze zwraca się uwagę, że przepis art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) Ordynacji podatkowej nie wprowadza żadnych przesłanek "ekskulpacyjnych" dla organu prowadzącego postępowanie. Organ nie może w związku z powyższym stwierdzić, że np. "skomplikowany" charakter sprawy uniemożliwił wydanie decyzji w terminie (wyrok NSA z 15 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 2896/15, publ. CBOSA). Zwrócić trzeba uwagę także na to, że z punktu widzenia kryteriów określonych w art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. nie ma znaczenia, czy opóźnienie w wydaniu decyzji w terminie dwóch miesięcy wynikło z zawinienia organu, prawidłowego wykonywania przez organy podatkowe ich ustawowych kompetencji, w szczególności w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, czy rzetelnej i niekiedy czasochłonnej - wymagającej współdziałania innego organu - realizacji kolejnych etapów postępowania. Jedyną przyczyną uzasadniającą nienaliczanie odsetek od stwierdzonej nadpłaty jest przyczynienie się strony postępowania do przekroczenia przez organ dwumiesięcznego terminu liczonego od dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Analizowany przepis art. 78 § 3 pkt 3 lit. b) O.p. pełni przede wszystkim funkcję ochronną dla podatnika. Chroni go od uszczerbku majątkowego, tj. realnej straty finansowej spowodowanej nienależnym świadczeniem na rzecz budżetu państwa, i tylko wtedy jeżeli sam podatnik przyczyni się do opóźnienia w wydaniu decyzji stwierdzającej nadpłatę w terminie dłuższym niż 2 miesiące, ta ochrona nie przysługuje. Dodać trzeba, że organ podatkowy powinien - mając na względzie określone ustawowo (art. 139 O.p.) terminy na załatwienie sprawy - tak prowadzić postępowanie, aby w tym czasie rozpoznać wniosek strony. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie podnosi się, że uchylenie decyzji z przyczyn naruszenia, czy to przepisów prawa procesowego, czy materialnego, przesądza o tym, że to organ przyczynił się do uchylenia decyzji, a skoro tak, to do oprocentowania nadpłaty stosuje się przepis art. 78 § 3 pkt 1 zdanie pierwsze O.p., czyli od dnia powstania nadpłaty (zob. wyroki: WSA w Łodzi z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1316/13, WSA w Gliwicach z 13 września 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 510/16, wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1454/14, WSA w Lublinie z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 1265/15, WSA w Gdańsku z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt I SA/Gd 651/16 dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl; por. R. Dowgier, Przyczynienie się organu podatkowego do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji jako warunek oprocentowania nadpłaty, Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych, 2015, nr 4, s. 15) Wyjaśnić należy, że prawnopodatkowe ukształtowanie zasad oprocentowania nadpłat nie jest wynikiem i nie jest warunkowane samą okolicznością nienależności spełnionego przez podatnika świadczenia. Przyjęta konstrukcja prawna tego oprocentowania nie pokrywa się z powszechnym rozumieniem odsetek, które są należne z tytułu opóźnienia w spełnieniu świadczenia. Oprocentowanie nadpłaty jest rodzajem rekompensaty za niezgodne z prawem przetrzymywanie pieniędzy podatnika, powiązane jest jednak z terminem realizacji przez organ podatkowy obowiązku zwrotu nadpłaty. Przysługuje z mocy prawa, niezależnie od zamiaru i świadomości zainteresowanych podmiotów. Okres naliczania oprocentowania może się różnić od okresu istnienia nadpłaty, jak to ma miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy. Sąd uznał, że organy podatkowe w rozpoznawanej sprawie, orzekając o odmowie oprocentowania nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2008, nieprawidłowo zastosowały regulacje art. 77 § 1 pkt 2 w związku z art. 78 § 3 pkt 3 lit. a Ordynacji podatkowej, zamiast zastosować art. 78 § 3 pkt 3 lit. b w związku z art. 77 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Ponownie rozpoznając wniosek o oprocentowanie nadpłaty, organ podatkowy uwzględnić powinien ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, uznając, że w niniejszej sprawie miało miejsce naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018, poz. 265 – t.j.). Zasądzona kwota obejmuje uiszczony wpis sądowy (500 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz uiszczoną opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).