VII SA/Wa 1126/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) zwanej dalej "k.p.a." w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z teleskopowej konstrukcji wsporczej, przyczepy samochodowej oraz urządzeń zasilających i nadawczo-odbiorczych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], Gm. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że [...] października 2017 r. wpłynął do Starosty [...] wniosek pełnomocnika [...] S.A., o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] S.A. składającej się z teleskopowej konstrukcji wsporczej, przyczepy samochodowej oraz urządzeń zasilających i nadawczo-odbiorczych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], Gmina [...]. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. Starosta [...]nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w złożonej dokumentacji w terminie 21 dni od daty doręczenia postanowienia. Starosta [...] w ramach powyższego obowiązku, nakazał inwestorowi: "1) zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 50 ust. 1 i 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzupełnić dokumentację o decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na planowaną inwestycję; 2) zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późniejszymi zmianami) uzupełnić dokumentację o cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi" Starosta wskazał, że złożone projekty budowlane nie spełniają wymogów Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 462 z późniejszymi zmianami) i art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz 1332 z późniejszymi zmianami). Następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. organ pierwszej instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. W ustawowym terminie [...] S.A. złożyła odwołanie od ww. decyzji. Rozpatrując sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...]wskazał, że zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7.; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Podkreślił przy tym, że w przypadku stwierdzenia braków materialno-prawnych, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Po dokonaniu analizy akt przedmiotowej sprawy Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, wskazał jednak, że nie może w całości zgodzić się z uzasadnieniem wydanej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż w toku analizy przedłożonej przez Inwestora dokumentacji organ pierwszej instancji stwierdził naruszenia, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wobec czego postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. nałożył na Inwestora, obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w złożonej razem z wnioskiem dokumentacji. Pełnomocnik Inwestora pismem z dnia [...] grudnia 2017 r., wystąpił z wnioskiem o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu uzyskania przez Inwestora ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wniosek uzasadnił tym, że rozstrzygnięcie w sprawie o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zagadnieniem wstępnym dla sprawy o wydanie pozwolenia na budowę. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. odmówił zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, iż nie podziela poglądu, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest zagadnieniem wstępnym w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Następnie decyzją z dnia[...] grudnia 2017 r. [...] odmówił [...] S.A. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] S.A. składającej się z teleskopowej konstrukcji wsporczej, przyczepy samochodowej oraz urządzeń zasilających i nadawczo-odbiorczych na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Wojewoda przypomniał, że w uzasadnieniu swojej decyzji, Starosta [...] wskazał, iż do dnia [...] grudnia 2017 r., tj. daty poprzedzającej datę wydania decyzji, wnioskodawca nie usunął wskazanych w postanowieniu z dnia [...] listopada 2017 r. nieprawidłowości, a mianowicie: "1) zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późniejszymi zmianami) w związku z art. 50 ust. 1 i 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzupełnić dokumentację o decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego na planowaną inwestycję; 2) zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 z późniejszymi zmianami) uzupełnić dokumentację o cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi (złożone projekty budowlane nie spełniają wymogów Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 462 z późniejszymi zmianami) i art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz 1332 z późniejszymi zmianami)". W ocenie organu odwoławczego skoro Inwestor nie usunął wskazanych nieprawidłowości, Starosta [...] zasadnie wydał decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stwierdził, że odnosząc się do wskazanych w pkt 2 postanowienia braków, odwołujący się wskazywał, że nakładając ww. obowiązek "organ I instancji winien przynajmniej skrótowo wskazać jakie braki stwierdził w złożonym wniosku, jakie opinie, uzgodnienia i pozwolenia należy dodatkowo dostarczyć. Stwierdzenie "złożone projekty budowlane nie spełniają wymogów Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej" jest zbyt ogólne, nie jest zgodne z art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i nie pozwala jednoznacznie stwierdzić jakie uchybienia zawiera złożona dokumentacja. W ocenie Wojewody [...] zarzut ten zasługuje na uwzględnienie, bowiem Starosta [...] zbyt ogólnikowo omawianą kwestię, co naruszało art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy rozpatrując sprawę, podkreślił, że tylko prawidłowy formalnie wniosek może spowodować wszczęcie postępowania w sprawie administracyjnej i w konsekwencji wykreować obowiązek właściwego organu administracji publicznej do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 104 k.p.a. Przepis art. 61 § 1 k.p.a. stanowi, że postępowanie administracyjne wszczynane jest również na żądanie strony. Powyższe oznacza, że wszczęcie postępowania administracyjnego jest możliwe tylko na podstawie takiego podania (żądania) skierowanego do organu administracji publicznej, które czyni zadość wymaganiom określonym w art. 63 § 2 i 3 lub 3a k.p.a., a także ewentualnym dalszym wymaganiom prawnym, określonym innymi przepisami (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "K.p.a. Komentarz", wyd. 11, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, komentarz do art. 64; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II GSK 911/09, LEX nr 746326). Organ odwoławczy wskazał, że z przepisu art. 63 § 2 i 3 k.p.a. wynika, że podanie powinno wskazywać osobę, od której pochodzi oraz jej adres, a także określać jej żądanie; ponadto powinno być podpisane. Natomiast przepis art. 64 § 2 k.p.a. stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W odniesieniu do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, przewiduje dodatkowe wymogi formalne. Wśród nich wymieniana jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, natomiast art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z kolei, w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego przewidziano, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Natomiast w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ww. ustawy). W ocenie Wojewody [...] analiza wyżej przywołanych przepisów postępowania oraz Prawa budowlanego prowadzi do uznania, że jeżeli wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest niekompletny pod względem formalnoprawnym, organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a., natomiast w sytuacji materialnoprawnych braków wniosku powinien być zastosowany art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, który odnosi się wyłącznie do wad materialnych przedłożonej przez Spółkę dokumentacji, a więc takich, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone jedynie na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 917/10, LEX nr 746927, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Gd 42/10, LEX nr 756037, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 11/13, LEX nr 1330046 ). W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego Starosta [...] powinien wezwać Inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku wyznaczając siedmiodniowy termin, a po jego bezskutecznym upływie pozostawić wniosek bez rozpatrzenia. W związku z brakiem wykonania obowiązków, zawartych w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] listopada 2017 r., brak jest merytorycznych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści, niż zawarte w zaskarżonej decyzji Starosty [...] Nr [...]z dnia [...] grudnia 2017 r., odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, ponieważ brak jest kluczowego załącznika do wniosku jakim jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Reasumując Wojewoda [...] stwierdził, że choć Starosta [...]nakładając obowiązek uzupełniania dokumentacji o decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego powołał się na przepisy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a powinien wezwać Inwestora do uzupełnienia wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a., to decyzja o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę jest zasadna i należy utrzymać ją w mocy. Skargę na tę decyzję złożyła w dniu [...] kwietnia 2018 r. [...] S.A. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie art. 6, 7, 8, i 77 kpa polegające na oparciu w/w decyzji i jej uzasadnienia na dowolnej argumentacji w oderwaniu od materialno - prawnych przepisów prawa i obowiązków organu w tym zakresie, w szczególności na odstąpieniu od zasady, iż organy administracji działają na podstawie przepisów prawa, oceniają na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona oraz stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, prowadząc postępowanie w sposób racjonalny i budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. 2) naruszenie art. 7,8, 107 §1 i 3 kpa poprzez sporządzenie decyzji w sposób nie pozwalający na ocenę merytoryczną stanowiska organu , nie zawarcie wszystkich wymaganych prawem elementów uzasadnienia, 3) naruszenie art. 50 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez jego niezastosowanie. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody [...]oraz poprzedzającej ja decyzji Starosty [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów, niż w niej wskazane. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie, doszło do błędnej wykładni, art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a w konsekwencji, do niewłaściwego zastosowania tego przepisu. Zgodnie z treścią art. 63 § 2 i 3 k.p.a., podanie powinno wskazywać osobę, od której pochodzi oraz jej adres, a także określać jej żądanie; ponadto powinno być podpisane. Z kolei przepis art. 64 § 2 k.p.a. stanowi, że jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wskazać jednak należy na treść art. 33 ust. 6 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w przypadku wezwania do usunięcia braków innych niż braki, o których mowa w art. 35 ust. 1, stosuje się art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że wezwanie wnoszącego do usunięcia braków nie powinno nastąpić później niż po upływie 14 dni od dnia wpływu wniosku. W przypadku braków formalnych, zastosowanie znajdzie więc tryb określony w art. 64 § 2 k.p.a. Z kolei w odniesieniu do braków wniosku, o których mowa w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zastosowanie ma regulacja art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, właściwy organ nakłada wówczas postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W odniesieniu do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę Prawo budowlane w art. 33 ust. 2 przewiduje dodatkowe podstawowe wymogi formalne, a wśród nich wymienia m.in. cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego aktualnego na dzień opracowania projektu, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czy decyzję o warunkach zabudowy. Art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego stanowi, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia projektanta, wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem projektanta. Z kolei przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego przewiduje, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Podsumowując wskazać należy, że jeżeli wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest niekompletny pod względem formalnoprawnym organ powinien wezwać do jego uzupełnienia w trybie art. 64 § 2 k.p.a., natomiast w sytuacji materialnoprawnych braków wniosku powinien zastosować art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, który odnosi się wyłącznie do wad materialnych przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji, a więc takich, które mogą być sprawdzone i dostrzeżone jedynie na etapie analiz merytorycznych dokonywanych przez organ po wszczęciu postępowania (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt II OSK 917/10, LEX nr 746927, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Gd 42/10, LEX nr 756037, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 11/13, LEX nr 1330046). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że mimo prawidłowej oceny postepowania organu I instancji i wskazania prawidłowego trybu i podstawy prawnej uzupełnienia wniosku przez inwestora ( art. 64 § 2 k.p.a., zamiast 35 ust,.3 prawa budowlanego), Wojewoda niezasadnie ocenił skutki błędu organu i instancji a w konsekwencji niezasadnie utrzymał w mocy zaskarżona decyzje starosty [...]. Z przytoczonych wyżej przepisów i orzecznictwa, wynika, że organ może odmówić wydania pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego wyłącznie wtedy, gdy inwestor nie naprawi w złożonej dokumentacji błędów o charakterze merytorycznym. Oznacza to wprost, że błędy o charakterze formalnym nie mogą stanowić podstawy orzeczenia wydanego w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Braki formalne złożonego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, uniemożliwiają wszczęcie postepowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Koniecznym w takiej sytuacji jest zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a., celem ich uzupełnienia. Dopiero wtedy wszczęte zostanie postępowanie administracyjne w tym przedmiocie. Nieuzupełnienie braków formalnych wniosku o pozwolenie w określonym terminie, powoduje, ze w sprawie nie mogło być wszczęte postępowanie administracyjne. Konsekwencja tego jest z kolei niemożność przejścia do kolejnego etapu, a mianowicie merytorycznej analizy wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę w oparciu o art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Skoro tak, organ I instancji nie mógł wydać postanowienia na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Biorąc powyższe pod uwagę, wadliwe jest zarówno postepowanie organu I instancji, jak również kontrola Wojewody. Nie można podzielić poglądu Wojewody [...], co do tego, że niewykonanie obowiązków nałożonych na inwestora na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego zawsze musi prowadzić do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Podkreślić w tym miejscu należy, że postanowienie wydane na ww. podstawie nie jest zaskarżalne, podobnie jak wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wydane w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. Oznacza to, że prawidłowość takiego postanowienia kontrolowana jest podczas kontroli decyzji kończącej postępowanie organu I instancji, zaś wezwanie może być weryfikowane w procedurze bezczynności organu. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy ograniczył się do oceny jedynie jednego z dwóch obowiązków określonych w postanowieniu przez organ I instancji. Uznał przy tym, że określenie tego obowiązku przez Starostę było wadliwe. Organ natomiast nie odniósł się Nie odniósł się natomiast do obowiązku przedłożenia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, chociaż obowiązek ten był kwestionowany przez inwestora w odwołaniu. Skoro organ odwoławczy, uznaje że wskazany wyżej obowiązek nałożony na inwestora, został określony wadliwie to jego niewykonanie nie może obarczać inwestora. Niemniej zdaniem Sądu pogląd organu odwoławczego nie jest trafny. Przypomnieć należy, że projekt budowlany sporządzany jest przez fachowca, który ponosi odpowiedzialność za jego prawidłowość. Oznacza to, że użycie przez organ I instancji ogólnej formuły zawartej w art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego było wystarczające. Z przyczyn, o których mowa była wcześniej nie można podzielić poglądu organu odwoławczego co do tego, że nie ma żadnej różnicy pomiędzy pozostawieniem wniosku bez rozpoznania, a decyzją odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę. Ponadto organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, mimo, że w jego ocenie na uwzględnienie zasługiwał zarzut skarżącej odnoszący się do wskazanych w pkt 2 postanowienia braków. W odwołaniu wskazywano, że nakładając ww. obowiązek "organ I instancji winien przynajmniej skrótowo wskazać jakie braki stwierdził w złożonym wniosku, jakie opinie, uzgodnienia i pozwolenia należy dodatkowo dostarczyć. Stwierdzenie "złożone projekty budowlane nie spełniają wymogów Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej" jest zbyt ogólne, nie jest zgodne z art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i nie pozwala jednoznacznie stwierdzić jakie uchybienia zawiera złożona dokumentacja. Wojewoda słusznie stwierdził, ze organ I instancji poprzez zbyt ogólnikowe określenie braków, naruszył art. 107 § 3 k.p.a. Z powyższych powodów, należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą a także postanowienie wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji oceni prawidłowość wniosku inwestora pod względem formalnym i podejmie kroki adekwatne ze względu na etap postępowania, a także precyzyjnie wskaże inwestorowi wymogi formalne, jakie powinna spełniać składana dokumentacja, jeżeli ponownie rozpatrując wnio0sek o pozwolenie na budowę uzna ja za niezbędną. Z uwagi na wskazane naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego, które miało wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) i art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej Spółki kwotę 997 zł, na którą oprócz zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika - radcy prawnego w wysokości 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj.: Dz. U. z 2018 r. poz. 265)