III OSK 1260/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 stycznia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 851/18 w sprawie ze skargi M.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 15 marca 2018 r., nr 25/2018 w przedmiocie odmowy przydziału lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 851/18, oddalił skargę M.K. (dalej: skarżący) na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 15 marca 2018 r. nr 25/2018 w przedmiocie odmowy przydziału lokalu mieszkalnego. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Główny Policji decyzją z dnia 15 marca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), art. 6a, art. 95 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067) oraz § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia 23 stycznia 2018 r. nr 3/2018 o odmowie przydzielenia lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że skarżący ubiegał się o przydział lokalu mieszkalnego z zasobów Policji, składając do Komendanta Stołecznego Policji wniosek w dniu 1 października 2013 r. oraz 14 grudnia 2014 r. Funkcjonariusz wystąpił również o skierowanie do zawarcia umowy najmu lokalu z zasobów m.st. Warszawy. Komendant Stołeczny Policji 11 maja 2015 r. skierował funkcjonariusza do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr 21 przy ul. [...] w W. odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia. 7 lipca 2015 r. Urząd Dzielnicy Praga-Północ m.st. Warszawy – Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Praga Północ w Warszawie wydał skierowanie w tej sprawie. Umowa najmu przedmiotowego lokalu została zawarta 20 lipca 2015 r. na okres trwania stosunku pracy na okres trzech lat. Organ uznał, że skoro skarżący posiada w miejscu pełnienia służby wskazany w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji lokal mieszkalny, to wypełniona została dyspozycja do negatywnego rozpoznania wniosku i tym samym brak jest podstaw do przydzielenia innego lokalu. Organ stwierdził, że bez znaczenia dla realizacji prawa strony do lokalu mieszkalnego z zasobów Policji pozostaje okoliczność zawarcia umowy najmu na czas oznaczony, tj. czas trwania stosunku pracy, nie dłużej jednak niż trzy lata. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 15 marca 2018 r. oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności art. 95 i 97 ust. 1 ustawy o Policji a także § 6 i § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że przepis art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1996 r. o Policji, stanowiący podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi, że lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Zgodnie z art. 88 powołanej ustawy, policjantowi przysługuje w służbie stałej prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Następnie Sąd zauważył, że w sprawie bezsporne jest, iż skarżący zajmuje lokal mieszkalny nr 21 przy ul. [...] w W. na podstawie umowy najmu zawartej 20 lipca 2015 r. z Miastem Stołecznym Warszawa – Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Praga Północ w Warszawie na czas trwania stosunku pracy, tj. trzech lat do 20 lipca 2018 r. Powierzchnia użytkowa przedmiotowego lokalu wynosi 95,50 m2, w tym mieszkalna - 69,01 m2. Lokal składa się z 3 pokoi - 69,01 m2, kuchni - 12,70 m2, przedpokoi - 9,27 m2, wc. - 0,88 m2, łazienki - 3,06 m2 pomieszczenia gospodarczego - 0,56 m2. Również nie ulega wątpliwości, że w lokalu tym skarżący zamieszkuje razem z żoną i dwiema córkami, a zatem zajmowana powierzchnia mieszkalna lokalu odpowiada liczbie przysługujących funkcjonariuszowi normom zaludnienia (5 norm). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem, ponieważ organ prawidłowo przyjął, że skoro funkcjonariusz posiada lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu w miejscowości pełnienia służby zgodny z normami powierzchni mieszkalnej, to tym samym należało odmówić przydzielenia lokalu mieszkalnego na podstawie art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. W tym stanie sprawy nie podzielając argumentów zawartych w skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów postępowania, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o Policji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a. o oddaleniu skargi. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zaskarżając go w całości zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 1) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 95 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez ich błędną wykładnię i nieuprawnione przyjęcie, że podstawą odmowy przydziału lokalu mieszkalnego funkcjonariuszowi Policji jest posiadanie przez niego lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę na podstawie umowy najmu zawartej z Miastem Stołecznym Warszawa, podczas gdy, aby uznać potrzeby mieszkaniowe policjanta za zaspokojone, niezbędne jest stwierdzenie, że tytuł prawny do lokalu, w którym mieszka wraz z rodziną, gwarantuje mu trwałe i stabilne uprawnienie do korzystania z tego lokalu, a umowa najmu ma charakter zobowiązaniowy i nie rodzi po stronie najemcy bezwzględnego prawa do rzeczy, co skutkowało oddaleniem skargi, mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia decyzji organów administracji; 2) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 90 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, że organ prawidłowo przyjął, iż należało odmówić funkcjonariuszowi przydzielenia lokalu mieszkalnego na podstawie przepisu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, skoro posiada on lokal mieszkalny na podstawie umowy najmu w miejscowości pełnienia służby zgodny z normami powierzchni mieszkalnej, podczas gdy lokal ten znajduje się w zasobach Miasta Stołecznego Warszawy, a nie w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległego mu organu, a więc nie stanowi on lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 90 ustawy o Policji, co skutkowało oddaleniem skargi, mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia decyzji organów administracji; 3) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 97 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z przepisami § 6 i § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludniania lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że należy je zastosować w ustalonym stanie faktycznym, podczas gdy zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia Komendant Stołeczny Policji w stosunku do Komendantów Rejonowych Policji na obszarze m. st. Warszawy wydaje decyzje w sprawie przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater, których jest dysponentem, a dysponentem lokalu nr 21 przy ul. [...] w W., którego najemcą jest skarżący, jest Miasto Stołeczne Warszawa, a nie Komendant Stołeczny Policji, a co za tym idzie, zastosowanie § 6 i § 14 ww. rozporządzenia jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie może mieć miejsca w przedmiotowej sprawie, co skutkowało oddaleniem skargi, mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia i uchylenia decyzji organów administracji. Ponadto skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 151 P.p.s.a. poprzez jego nieuprawnione zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem uchybień organów administracji a w konsekwencji oddalenie skargi, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Stołecznego Policji winny podlegać uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na skutek złożonej skargi; 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania i dokonania oceny prawnej podniesionych przez skarżącego w skardze zarzutów, przytoczeniu w uzasadnieniu orzeczenia wyłącznie treści przepisów oraz stwierdzenia, iż orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiada prawu. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w związku ze zmianą art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.), wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z poz. 1090), pismem z dnia 24 stycznia 2022 r. poinformował strony postępowania, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, w sprawach, w których strony nie zrzekły się przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę. We wskazanym wyżej okresie nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Sądu z udziałem stron. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Jeżeli wszystkie strony oświadczą zgodnie, że wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 182 § 2 P.p.s.a. W związku z powyższym zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, czy wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, co zdecydowanie może przyspieszyć rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej. W razie wyrażenia zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, strony zostały poinformowane o możliwości przedstawienia, w terminie 7 dni, dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Jednocześnie w przypadku, gdy strony postępowania nie wyrażają zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się o udzielenie informacji, czy strona posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji. Wyjaśnił, że upływ terminu, w którym strona powinna oświadczyć się co do oczekiwanego trybu rozpoznania sprawy (rozprawa zdalna, posiedzenie niejawne), skutkować będzie skierowaniem sprawy na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Ponadto strony postępowania zostały zawiadomione, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 w/w ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a rozprawy nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik skarżącego oświadczył, iż nie wyraża zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, natomiast organ wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III IO z dnia 14 lutego 2022 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach zwią-zanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zupełnie niezasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 151 P.p.s.a. Wskazany przepis ma charakter wynikowy i nie mógł stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. W orzecznictwie NSA prezentowany jest jednolity pogląd, że przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 P.p.s.a. są tzw. przepisami wynikowymi, regulują sposób rozstrzygnięcia i bez stwierdzenia naruszenia innych przepisów, w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania, zarzuty te nie są trafne (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2383/14, LEX nr 1666121, wyrok NSA z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 78/14, LEX nr 1677528, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1442/13, LEX nr 1783566, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1443/13, LEX nr 1774171). Art. 151 P.p.s.a. stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Należy zatem zauważyć, że art. 151 P.p.s.a., który reguluje sposób rozstrzygnięcia sprawy, nie mógł stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi przez Sąd I instancji, jest następstwem uchybienia innym przepisom procedury sądowoadministracyjnej, stosowanym w fazie wcześniejszej niż etap orzekania tj. w fazie kontroli zaskarżonego aktu. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepis określający samo rozstrzygnięcie (por. H. Knysiak – Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 240 i powołane tam orzecznictwo). Należy dodać, że do naruszenia art. 151 P.p.s.a. mogłoby dojść jedynie wyjątkowo, gdyby sąd nadał orzeczeniu inną formułę niż przewidziana w powołanym przepisie. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. to w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że zarzut taki może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Odnosząc powyższe uwagi do zarzutów skargi wskazać należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie kwestionowanego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego stwierdził, że w sprawie nie doszło, w jego ocenie, do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Sąd ocenił stanowisko skarżącego nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów, mających w ocenie strony świadczyć o zasadności zarzutu (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., II FSK 2204/11, LEX nr 1351331). W konsekwencji rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami, a konstrukcja uzasadnienia zaskarżonego wyroku poddaje się kontroli instancyjnej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, aprobując stanowisko organów Policji odniósł się do wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Ponadto wskazać należy, iż wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich zarzutów powołanych w skardze, jeżeli argumentacja sądu łącznie przesądza o ich bezzasadności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008r., sygn. akt II FSK 1696/06). Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego wskazać należy, iż nie mogły odnieść one zamierzonego skutku. Zarzut naruszenia poprzez błędną wykładnię art. 95 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, należy uznać za nieusprawiedliwiony. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z kolei zgodnie z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy, lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy. Rozważyć zatem należy, co oznacza termin "posiada lokal", którym ustawodawca posłużył się w powołanym wyżej art. 95 ust. 1 pkt 2. Wobec niezdefiniowania pojęcia "posiadanie" na gruncie ustawy o Policji, należy je rozumieć w sposób ukształtowany ogólnymi przepisami prawa cywilnego, właściwego do określenia znaczenia instytucji prawnorzeczowych. W takim ujęciu posiadaniem jest również posiadanie zależne. Zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem zależnym jest ten kto włada rzeczą faktycznie nie jak właściciel, ale jako mający prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą. Do tego rodzaju prawa zalicza się także najem. Zajmowanie lokalu na podstawie umowy najmu jest więc posiadaniem w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Jeżeli lokal taki odpowiada normie powierzchniowej przysługującej policjantowi i położony jest w miejscowości pełnienia służby lub pobliskiej, to potrzeby mieszkaniowe policjanta są zaspokojone, a w konsekwencji nie spełnia on niezbędnej przesłanki do uzyskania prawa do lokalu (art. 88 cyt. ustawy). Z bezspornego stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżący na dzień orzekania w niniejszej sprawie przez organy, zajmował lokal mieszkalny nr 21 przy ul. [...] w W. na podstawie umowy najmu zawartej 20 lipca 2015 r. z Miastem Stołecznym Warszawa – Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Praga Północ w Warszawie, a zajmowana powierzchnia mieszkalna tego lokalu odpowiada liczbie przysługujących funkcjonariuszowi normom zaludnienia. W świetle powyższego należy stwierdzić, iż skarżący miał w pełni zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, tj. posiadał w miejscowości pełnienia służby lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, a zatem nie był już uprawniony do uzyskania lokalu na podstawie decyzji administracyjnej. Również okoliczność, iż przydzielony skarżącemu na podstawie umowy najmu lokal nie znajdował się w dyspozycji Policji, pozostaje bez wpływu na sytuację skarżącego i nie zmienia faktu, że jego potrzeby mieszkaniowe zostały zaspokojone. Najem lokalu mieszkalnego o odpowiedniej dla policjanta powierzchni, którego wynajmującym jest gmina (jednostka samorządu terytorialnego) stanowi zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych najemcy. Zgodnie bowiem z definicją zasobu mieszkaniowego gminy, zawartą w art. 2 pkt 10 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, należy przez to rozumieć lokale służące do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, stanowiące własność gminy lub jednoosobowych spółek gminnych, którym gmina powierzyła realizację zadania własnego w zakresie zaspokajania potrzeb mieszkaniowych wspólnoty samorządowej (...). Tak więc lokale stanowiące własność gminy i przez nią wynajmowane mają służyć trwałemu (co do zasady – zob. art. 5 ust. 1 i 2 tej ustawy) zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych najemcy. Skoro tak, to wyczerpuje to przesłankę posiadania lokalu mieszkalnego w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, o jakiej mowa w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Tym samym niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 90 ustawy o Policji. Zupełnie niezrozumiałe są również zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 97 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z przepisami § 6 i § 14 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szcze-gółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludniania lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Zgodnie z § 6 rozporządzenia, lokal mieszkalny przydziela się policjantowi na jego pisemny wniosek. Wzór wniosku o przydział lokalu mieszkalnego określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Właściwość organów do wydania decyzji w sprawach przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater, będących w dyspozycji poszczególnych organów, określa § 14 w/w rozporządzenia. Skoro skarżący wnosił o przydział lokalu mieszkalnego z zasobów Policji, to decyzja objęta postępowaniem została wydana na podstawie obowiązujących przepisów i przez właściwy organ. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.