I SA/Sz 864/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania opłaty z tytułu pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego w kontroli podatkowej oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej "Organ odwoławczy" lub "Organ II instancji") zaskarżonym postanowieniem z dnia 06.09.2018 r., znak: [...], [...], utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. (zwanego dalej: "Organem I instancji") z dnia 08.06.2018 r., znak: [...], którym przyznano doradcy podatkowemu, adwokatowi J. K. opłatę w wysokości [...] zł z tytułu pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego w kontroli podatkowej nr [...] przeprowadzonej wobec [...], podwyższoną o podatek od towarów i usług według stawki przewidzianej dla tego rodzaju czynności w wysokości [...] zł (łącznie [...] zł). Zasadnicze ustalenia stanu faktycznego przedstawiają się następująco. W dniu 25.05.2017 r. Organ I instancji wszczął wobec [...] (dalej "Spółka") kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług, w tym sprawdzenie wywiązywania się z obowiązku wynikającego z art. 89b ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 roku, nr 177, poz. 1054 ze zm. – zwanej dalej: "u.p.t.u.") za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. W toku prowadzonej kontroli ustalono, że Sąd Rejonowy S. - Centrum w S. Wydział [...] Gospodarczy w dniu 17.05.2017 r. wydał postanowienie, sygnatura akt [...] [...] [...] - między innymi - o pozbawieniu R. J. prezesa zarządu reprezentującego Spółkę na okres 4 lat prawa do pełnienia funkcji reprezentanta lub pełnomocnika spółki handlowej. Od dnia uprawomocnienia się ww. postanowienia (27 października 2017 r.) kontrolowana Spółka nie posiadała osób uprawnionych do jej reprezentacji. Na wniosek Organu I instancji Krajowa Rada Doradców Podatkowych w piśmie z dnia 28.02.2018 r. wyznaczyła jako tymczasowego pełnomocnika szczególnego do reprezentowania Spółki przed Organem I instancji - doradcę podatkowego J. K.. Natomiast Sąd Rejonowy [...] [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego po rozpoznaniu wniosku Organu I instancji m.in. o ustanowienie kuratora dla Spółki w celu reprezentowania ww. Spółki w toku kontroli podatkowej oraz postępowania podatkowego, postanowieniem z dnia 18.07.2018 r., sygn. akt [...] postanowił oddalić wniosek. W dniu 30.04.2018 r. Organ I instancji zakończył kontrolę podatkową prowadzoną wobec Spółki. W wyniku przeprowadzonej kontroli stwierdzono, że Spółka była zobowiązana, zgodnie z treścią art. 89b ust. 1 u.p.t.u., do korekty odliczonej kwoty podatku naliczonego za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego na fakturach. Organ wskazał, że kwota różnicy podatku naliczonego zadeklarowana w złożonych przez Spółkę deklaracjach [...] za październik, listopad i grudzień 2013 roku i określona przez Organ podatkowy wyniosła [...] zł. W konsekwencji powyższych ustaleń, po zakończeniu kontroli podatkowej Organ I instancji postanowieniem z dnia 08.06.2018 r., znak: [...], przyznał ww. doradcy podatkowemu opłatę w wysokości [...] zł z tytułu pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego w kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec Spółki, podwyższonej o podatek od towarów i usług według stawki przewidzianej dla tego rodzaju czynności w wysokości [...] zł. Organ wskazał, że dla potrzeb ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu w ww. sprawie, przyjął jako przedmiot zaskarżenia kwotę [...] zł, stanowiącą różnicę między podatkiem naliczonym zadeklarowanym przez Spółkę i określonym przez Organ podatkowy. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 roku, nr 31, poz. 153 – dalej "rozporządzenie w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego") kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia była należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy powyżej [...] zł do [...] zł wynosiła [...] zł. Jednocześnie mając na uwadze obszerną dokumentację kontrolowanej Spółki, Organ I instancji zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. podwyższył ww. opłatę do wysokości 150 % kwoty wynagrodzenia, o której mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 lit. c), tj. do kwoty [...]zł. Do kwoty należnego wynagrodzenia doradcy podatkowego doliczono również podatek od towarów i usług w kwocie [...]zł. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, w piśmie z dnia 18.06.2018 r. pełnomocnik złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Organ odwoławczy, po rozpatrzeniu sprawy na nowo w postępowaniu wywołanym zażaleniem Strony, uznał za zasadne utrzymać w mocy postanowienie Organu I instancji. W uzasadnieniu Organ odwoławczy powołując się na brzmienie art. 265 § 1 pkt 6, art. 267 § 1a, art. 138n § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 roku, poz. 800 ze zm. – dalej "O.p.") oraz art. 41 b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2018 roku, poz. 377 ze zm.), § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego, wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia (sporu) w przedmiotowej sprawie została ustalona przez Organ I instancji w sposób prawidłowy. Jak słusznie zauważył Organ I instancji, w sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia stanowiła kwota [...]zł. Kwota ta stanowiła różnicę między zadeklarowanym przez Spółkę podatkiem naliczonym, a kwotą tego podatku określoną przez Organ I instancji w protokole kontroli podatkowej. Powyższe – zdaniem Organu odwoławczego - oznaczało, że w przedmiotowej sprawie zasadnie Organ I instancji zastosował przepis § 3 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r., zgodnie z którym przy tak ustalonej wartości przedmiotu zaskarżenia wynagrodzenie doradcy podatkowego wyliczono na kwotę [...]zł. Jednocześnie stosownie do § 2 ust. 3 tego rozporządzenia, do kwoty należnego wynagrodzenia doradcy podatkowego doliczono podatek od towarów i usług w kwocie [...]zł. W konsekwencji powyższych ustaleń, Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniami Strony, że Organ I instancji dokonał błędnej wykładni powołanych przepisów prawa, gdyż ustalona przez Organ podatkowy wartość przedmiotu sporu (zaskarżenia) została ustalona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe oraz stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wyrażone w wyroku z dnia 13.12.2017 r., sygn. akt I SA/Sz 875/17, Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Strony, że kwotę sporną (kwotę zaskarżenia) stanowi wartość całego podatku należnego i naliczonego deklarowanego przez Spółkę w badanym okresie. Organ nie zgodził się również ze stanowiskiem Strony co do tego, że w przypadku kontroli negatywnej (przy braku zastrzeżeń organu) zgodnie z powołanymi przepisami wynagrodzenie pełnomocnika wynosi [...] zł. W tej sytuacji zastosowanie bowiem znajduje przepis § 3 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r., zgodnie z którym kwota wynagrodzenia pełnomocnika w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy do [...] zł wynosi [...] zł. Jednocześnie Organ odwoławczy podzielił stanowisko Organu I instancji, że powołany przez pełnomocnika wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 15.11.2016 r., sygn. I SA/Rz 748/16, nie potwierdził prawidłowości jego poglądów przedstawionych w złożonym zażaleniu. W konsekwencji, zdaniem Organu II instancji, zarzuty podniesione przez Stronę nie zasługiwały na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Strona wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji. Wskazała, że wydając zaskarżone postanowienie, organ naruszył jej interes prawny, gdyż utrzymał w mocy postanowienie przyznające wynagrodzenie w zaniżonej wysokości. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie art. 138n § 3 O.p. przez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie poprzez stosowanie przepisu wprost, a nie jak wskazuje jego treść odpowiednio i w konsekwencji błędną wykładnię § 3 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz lit. g) rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego i przyjęcie, że w sprawie w przedmiocie postępowanie kontrolnego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacenia podatku od towarów i usług przez Spółkę nie była wartość kontrolowanego podatku należnego i naliczonego w okresie objętym kontrolą, ale wartość nieprawidłowości w deklarowaniu podatku naliczonego i należnego ustalona w protokole kontroli podatkowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W wyniku rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje. Skarga jest niezasadna. Istota sporu sprowadza się do ustalenia, jaką wartość przedmiotu zaskarżenia powinny przyjąć Organy za podstawę ustalenia wysokości wynagrodzenia dla tymczasowego pełnomocnika szczególnego. Według Organów, wartość przedmiotu zaskarżenia wynosiła [...] zł. Kwota ta stanowiła różnicę między zadeklarowanym przez Spółkę podatkiem naliczonym, a kwotą tego podatku określoną przez Organ I instancji w protokole kontroli podatkowej. Natomiast zdaniem Skarżącego, Organ kontrolował podatek należny i naliczony Spółki o wartości wielokrotnie przekraczającej [...] zł, a zatem ta kwota powinna być uznana za wartość przedmiotu zaskarżenia. W tak zakreślonych ramach sporu, w ocenie Sądu, rację należało przyznać Organom. W badanej sprawie nie budzi wątpliwości, że stosownie do art. 265 § 1 pkt 6 O.p., do kosztów postępowania zalicza się koszty ustanowienia i reprezentacji tymczasowego pełnomocnika szczególnego. Na podstawie art. 267 § 1a O.p. koszty ustanowienia i działania adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego ustanowionego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym ponosi Skarb Państwa. Z mocy art. 138n § 3 O.p., do ustalenia wynagrodzenia oraz kosztów adwokata, radcy prawnego lub doradcy podatkowego, wyznaczonego tymczasowym pełnomocnikiem szczególnym, stosuje się odpowiednio przepisy o kosztach pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu, wydane na podstawie art. 41b ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 377 ze zm.). W art. 41b ust. 1 i ust. 2 ustawy o doradztwie podatkowym, ustawodawca postanowił, że koszty pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ponosi Skarb Państwa. Minister Sprawiedliwości, po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Doradców Podatkowych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady ponoszenia kosztów, o których mowa w ust. 1, z uwzględnieniem sposobu ustalania tych kosztów, wydatków stanowiących podstawę ich ustalania oraz maksymalnego wynagrodzenia doradcy podatkowego za udzieloną pomoc. Zatem, przy obliczaniu kosztów wynagrodzenia ww. pełnomocnika znajdują zastosowanie przepisy rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego, w szczególności § 2, § 3, § 4. Na mocy § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia, zasądzając wynagrodzenie doradcy podatkowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy doradcy podatkowego, a także charakter sprawy i wkład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Stosownie zaś do § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie. Z kolei w myśl § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. Jak wynika z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia, kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji: 1) w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy: a) do [...] zł - [...] zł, b) powyżej [...] zł do [...] zł - [...] zł, c) powyżej [...] zł do [...] zł - [...] zł, d) powyżej [...] zł do [...] zł - [...] zł, e) powyżej [...] zł do [...] zł - [...] zł, f) powyżej [...] zł do [...] zł - [...] zł, g) powyżej [...] zł - [...] zł. W świetle przytoczonego wyżej unormowania, zgodzić się należy z Organem, że wysokość wynagrodzenia tymczasowego pełnomocnika szczególnego uzależniona jest od charakteru sprawy, wkładu pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, a gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - od wartości przedmiotu sporu. Zasadnicze jednak znaczenie, w kontekście przytoczonej regulacji, ma ustalenie "przedmiotu zaskarżenia" (sporu), a więc wartości przedmiotu zaskarżenia. W ocenie Sądu, zasadnie Organy przyjęły, że w przedmiotowej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi kwota [...]zł, będąca różnicą między zadeklarowanym przez Spółkę podatkiem naliczonym, a kwotą tego podatku określoną przez Organ I instancji w protokole kontroli podatkowej. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 13.12.2017 r., sygn. akt I SA/Sz 875/17, oparte na uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 03.10.2016 r., sygn. akt I OPS 1/16, w której wyjaśniono, że: "wartość przedmiotu zaskarżenia to wartość tego, co w ramach przedmiotu zaskarżonej decyzji jest w skardze kwestionowane wprost lub wynika z treści skargi i jej uzasadnienia albo co wynika z istoty, charakteru i okoliczności sprawy". Zasadnie zatem Organ przyjął, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych (postanowienia NSA z dnia 23.08.2017 r. sygn. akt I FZ 129/17, z dnia 09.06.2016 r., sygn. akt I FZ 101/16 i z dnia 12.09.2016 r., sygn. akt I FZ 241/16), że w rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia odpowiada wartości podatku naliczonego, który zakwestionował Organ I instancji w sporządzonym w dniu 30.04.2018 r. protokole kontroli. W wyniku przeprowadzonej w stosunku do Spółki kontroli w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczenia z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług, w tym co do wywiązywania się z obowiązku wynikającego z art. 89b u.p.t.u. za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r., Organ I instancji stwierdził nieprawidłowości w prowadzeniu rejestrów zakupu VAT za miesiące październik, listopad i grudzień 2013 r. wskazując, że Spółka była zobowiązana, zgodnie z treścią art. 89b ust. 1 u.p.t.u., do korekty odliczonej kwoty podatku naliczonego za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego na wskazanych fakturach, tj. w październiku 2013 r. – do korekty kwoty podatku naliczonego w wysokości [...] zł, w listopadzie 2013 r. – do korekty kwoty podatku naliczonego w wysokości [...] zł, a w grudniu 2013 r. – do korekty kwoty podatku naliczonego w wysokości [...] zł. Wynika to z zestawienia i opisu zawartego w tabeli zawartej na str. 4-6 uzasadnienia decyzji Organu I instancji. Natomiast w pozostałych miesiącach kontrolowanego okresu Organ nie stwierdził nieprawidłowości. Okoliczności te nie są kwestionowane. Wobec tego słusznie Organ odwoławczy uznał, że nie można zgodzić się ze Skarżącym, że Organ podatkowy zakwestionował całość podatku naliczonego i należnego wykazanego przez Spółkę w złożonych deklaracjach podatkowych VAT-7 za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2013 r. Organ bowiem wszczął kontrolę podatkową w stosunku do Spółki w celu zweryfikowania, czy podatnik (Spółka) w zgodzie z prawem rozliczał się z budżetem państwa z tytułu podatku od towarów i usług w roku podatkowym 2013 r., zakwestionował zaś tylko część rozliczeń podatkowych Spółki, a mianowicie, za miesiące październik, listopad i grudzień 2013 r., w których stwierdził, że płatności za wykonane usługi transportowe przez wskazanych kontrahentów na rzecz Spółki, udokumentowane wskazanymi fakturami, nie zostały uregulowane w terminie 150 dni od dnia upływu terminu ich płatności, określonego na tych fakturach, zaś podatek naliczony wynikający z tych faktur nie został skorygowany w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu płatności określonego na fakturze. W tym też tylko zakresie zakwestionowano rzetelność rejestru zakupu VAT wobec stwierdzenia, że w tej części rejestr ten był wadliwy, stosownie do art.193 § 3 O.p., nie był bowiem prowadzony zgodnie z wymogami przewidzianymi przepisami ustawy o podatku od towarów i usług. Tym samym Sąd podzielił stanowisko Organu, że wartość przedmiotu zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie wynosi [...] zł, czyli suma wszystkich wymienionych wyżej kwot różnic pomiędzy rozliczeniem Spółki, a dokonanym przez Organ ustaleniem w zakresie podatku naliczonego. To ta kwota stanowi faktycznie sporną kwotę w sprawie. Stanowisko Skarżącego, że sporną kwotę (kwotę zaskarżenia) stanowi wartość całego podatku należnego i naliczonego deklarowanego przez Spółkę w badanym okresie, nie znajduje oparcia w przepisach prawa, w każdym razie Skarżący tego nie wykazał. Zatem, w sposób uprawniony Organ I instancji zastosował przepis § 3 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego, zgodnie z którym przy tak ustalonej wartości przedmiotu zaskarżenia wynagrodzenie doradcy podatkowego wynosi [...] zł (Organ zastosował maksymalną dopuszczalną kwotę wynagrodzenia, tj. nie wyższą niż 150 % kwoty wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 tego rozporządzenia). Jednocześnie, stosownie do § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, kwotę wynagrodzenia przysługującego doradcy podatkowego z tytułu pełnienia funkcji tymczasowego pełnomocnika szczególnego w kontroli podatkowej Organ zasadnie powiększył o należny podatek od towarów i usług w wysokości [...] zł (900 zł x 23 %). W ocenie Sądu, ustalona przez Organ wartość przedmiotu sporu (zaskarżenia) odpowiada przepisom prawa. W świetle stwierdzonych przez organ w wyniku przeprowadzonej w stosunku do Spółki kontroli podatkowej nieprawidłowości w zakresie rzetelności rozliczania podatku od towarów i usług w roku podatkowym 2013 r. nie można zgodzić się z twierdzeniami Skarżącego, że Organy przeprowadziły błędną wykładnię powołanych przepisów prawa, wskazana bowiem przez Organ podatkowy wartość przedmiotu sporu (zaskarżenia) została ustalona w oparciu o kwoty zakwestionowane w toku kontroli rozliczeń podatkowych Spółki za ww. miesiące 2013 r., a tym samym kwota [...]zł stanowi przedmiot zaskarżenia w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego, która stanowi podstawę ustalenia kwoty wynagrodzenia doradcy podatkowego (pełnomocnika), a zatem znajduje oparcie w racjach prawnych Organów. W tym też tylko kontekście sąd administracyjny kontroluje działalność organów administracji publicznej, a zatem jest uprawniony badać zaskarżony akt tylko na podstawie kryterium co do jego zgodności z prawem, co oznacza, że nie może uwzględniać innych kryteriów (np. kryterium słuszności, celowości czy innych) niż przewidzianych przez ustawodawcę w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 21107). Nadto, zdaniem Sądu, należy zgodzić się z Organami, że powołany przez Skarżącego wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15.11.2016 r., sygn. akt I SA/Rz 748/16, nie potwierdza prawidłowości Jego poglądów. Zauważyć bowiem należy, że przedmiotem rozstrzygnięcia nie było ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia (strony zgodnie zgodziły się, że jest to kwota [...]zł), lecz kwestia zasad miarkowania wynagrodzenia doradcy podatkowego, co nie ma związku z badaną sprawą. W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej. Powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: [...]