VII SA/Wa 869/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi K W na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...], na podstawie art. 105 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz.1257), w wyniku wszczęcia na żądanie K. W. postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...], pozwolenia na budowę sieci wodociągowej w miejscowości [...] na terenie nieruchomości o nr ewid. gruntów: [...] - obręb [...][...]– umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], Nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskodawczyni nie była stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...], nr [...], zaś z nadesłanej na wezwanie organu z dnia [...] sierpnia 2017 r. uwierzytelnionej kserokopii aktu notarialnego Repetytorium [...] numer [...] z dnia [...] lutego 1992 r. wynika, że K. W. jest właścicielką działek nr: [...] oraz nabywa cały udział w działkach nr [...] w [...]. Organ wyjaśnił, że zgodnie z decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r., obszar oddziaływania obiektu obejmuje nieruchomości o nr ewid. gruntów [...] - obręb [...] [...], do których K. W. nie posiada tytułu prawnego, a analiza projektu budowlanego wykazała, że żadna z nieruchomości wskazanych przez wnioskodawczynię nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że przedmiotem inwestycji jest budowa sieci wodociągowej w miejscowości [...]. Zgodnie z zatwierdzonym projektem zagospodarowania przez działki nr [...] w [...] zaprojektowano sieć wodociągową PE Ø90 o długości 32,0 m. W opisie do projektu zagospodarowania w pkt 9 wskazano, że działki, na których będzie realizowana inwestycja stanowią własność prywatną, zaś w pkt 4 opisu technicznego budowy wodociągu zaznaczono, że przekroczenie siecią drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...] w km 10+740 w [...] zostanie wykonane według odrębnego opracowania. Ponadto z zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu wynika, że projektowana sieć wodociągowa zostanie zlokalizowana w odległości ok. 1,0 m od granicy działki sąsiedniej nr [...]. Zdaniem organu realizacja przedmiotowej inwestycji nie wprowadza żadnych ograniczeń związanych z użytkowaniem nieruchomości sąsiednich wynikających m.in. z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz.U. z 2013 r., poz.640). Konkludując organ stwierdził, że żadna z nieruchomości należących do K. W. nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, zatem wnioskodawczym nie przysługuje status strony w prowadzonym postępowaniu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K. W. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r., umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji podzielił stanowisko, że wnioskodawczyni w sprawie nie przysługuje przymiot strony, gdyż żadna z jej nieruchomości nie znajduje się w obszarze odziaływania inwestycji, zaś z działek skarżącej najbliżej inwestycji położona jest działka o nr [...], bo w odległości ok. 2,5 m. Organ odwoławczy podkreślił, że działki Skarżącej nie podlegają ograniczeniom w związku z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2015 r., poz. 1422) i rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640). W myśl § 10 ust. 6 pkt 1,2 ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, szerokość stref kontrolowanych dla gazociągów o maksymalnym ciśnieniu roboczym (MOP) do 0,5 Mpa włącznie wynosi 1,0 m, a dla gazociągów powyżej 0,5 Mpa do 1,6 Mpa włącznie wynosi 2,0 m. Jak wynika z planu zagospodarowania terenu - rys. nr 1 zatwierdzonego projektu, odległości projektowanej sieci wodociągowej od istniejącej sieci gazowej g15 i g25 są zachowane. Ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości Skarżącej nie wynika również z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., Nr 219, poz. 1864) przewidującego odległość telekomunikacyjnych linii kablowych od wodociągu magistralnego minimum 1 m, a dla wodociągu rozdzielczego minimum 0,5 m. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K W zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w tym niewyjaśnienie, czy Skarżąca - jako właściciel nieruchomości oznaczonych w ewidencji jako działki o numerze: [...], które sąsiadują bezpośrednio z działkami o numerach: [...]- obręb [...][...] (na których zaprojektowano sieć wodociągową PE Ø90 o długości 32,0 m) - jest stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r., a tym samym postępowania o stwierdzenie nieważności tejże decyzji z niniejszej sprawie, gdyż znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu; - art. 80 k.p.a., poprzez zastąpienie zasady swobodnej oceny dowodów - dowolnością, pochopnością i ich nienależytym rozważeniem oraz bezpodstawne wydanie decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania, podczas gdy brak było podstaw do jej wydania, a w sprawie nie przeprowadzono jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, w którym zostałoby wyczerpująco udowodnione spełnienie, że Skarżąca - będąca właścicielem nieruchomości oznaczonych w ewidencji jako działki o numerze: [...], które sąsiadują bezpośrednio z działkami o numerach: [...] - obręb [...] [...] (na których zaprojektowano sieć wodociągową PE Ø90 o długości 32,0 m) - nie jest stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r., co jest koniecznym warunkiem wydania zaskarżonej decyzji; - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także zupełne nie odniesienie się w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji do czynności jakie zostały podjęte w sprawie, a które stanowiłyby udowodnienie - a nie jedynie uprawdopodobnienie - okoliczności uzasadniających poinformowania stron o postępowaniu administracyjnym w sprawie , co stanowi warunek konieczny do wydania przedmiotowej decyzji; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdyż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; - art. 157 § 2 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., przez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r.., znak sprawy [...], Nr [...] w sytuacji gdy z analizy materiału dowodowego w sprawie wynika, że decyzja ta została wydania z rażącym naruszeniem prawa, tj. niezgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i uznaniu, że Skarżąca nie jest stroną projektowanej inwestycji, która jest inwestycją mogącą mieć negatywne oddziaływania na działki z nią sąsiadujące; - art. 28 ust 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, poprzez błędne przyjęcie, że nieruchomości będące własnością Skarżącej, a sąsiadujące bezpośrednio z działkami [...] - obręb [...] [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, podczas gdy projektowana inwestycja znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, a tym samym Skarżąca winna być stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę; - art. 28 ust 2 w zw. art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęciu, że Skarżąca nie jest stroną postępowania, podczas gdy z przedstawionych przez Skarżącą twierdzeń, materiałów dowodowych jak i z mocy prawa wynika, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 68 Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko rurociągi wodociągowe magistralne do przesyłania wody oraz przewody wodociągowe magistralne doprowadzające wodę od stacji uzdatniania do przewodów wodociągowych rozdzielczych zaliczone zostały do przedsięwzięć, dla których obowiązek sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko jest wymagalny- zatem działki będące własnością Skarżącej mieszczą się w "obszarze oddziaływania obiektu". Skarżąca podniosła, że wydanie decyzji na doprowadzenie wodociągu i sieci kanalizacyjnej wymaga wykazania sposobu dokonania złącza wodociągu z instalacją domową i wykazania sposobu i trasy doprowadzenia nieczystości (ścieków) do linii zbiorczej, zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami szczególnymi. Dodała, że inwestor A. K. we własnym zakresie zaplanowała i wykonała instalację kanalizacyjną ze swojej działki nr [...] do linii zbiorczej przez działkę nr [...], której właścicielem jest Skarżąca, czyniąc to pod nieobecność Skarżącej. Wójt Gminy [...] (Urząd Gminy [...]) i Starosta [...] (Starostwo Powiatowe w [...]) w ocenie Skarżącej ukrywa ww. fakty i notorycznie mija się z prawdą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2018r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2016 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...], pozwolenia na budowę sieci wodociągowej w miejscowości [...] na terenie nieruchomości o nr ewid. gruntów: [...]-obręb [...] [...]. Na wstępie należy wyjaśnić, iż stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 kpa). Decyzją "w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., tj. decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania). W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Przez przedmiot ten należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne. Z pewnością postępowanie wszczęte przez podmiot nie posiadający przymiotu strony staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania występuje m.in. wówczas, gdy podmiot nieuprawniony do domagania się wszczęcia postępowania zgłosił inicjatywę w tym względzie. Wszczęcie postępowania administracyjnego, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami prawa administracja publiczna może kształtować stosunki prawne wyłącznie na wniosek jednostki, oparte jest na zasadzie skargowości. Wymaga to wniosku strony - osoby mającej legitymację procesową w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu jest podstawą do wydania decyzji o umorzeniu postępowania ( vide wyrok NSA z 19.09.2012r., II GSK 1038/11). W ocenie Sądu dokonana przez organy obu instancji ocena przymiotu strony K W jest prawidłowa. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi należy wskazać, że przymiot strony w postepowaniu nadzorczym słusznie został przez organ oceniony w świetle art. 28 ust 2 Prawa budowlanego, bowiem aby postępowanie mogło być wszczęte musi on istnieć w dacie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności. Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 598/06 sprawy o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę lub o wznowienie postępowania w takiej sprawie są prowadzone tylko w nadzwyczajnych trybach postępowań administracyjnych, jednakże nie zmienia to ich zasadniczego przedmiotu, czyli problemu udzielenia pozwolenia na budowę. Zarówno zatem w sprawie o takie pozwolenie prowadzone w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego będącego normą szczególną w stosunku do art. 28 kpa. Istotnie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności stroną mogą być nie tylko podmioty uznane za strony w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji np. osoby niesłusznie pominięte w postępowaniu zwykłym, tym niemniej krąg tych podmiotów powinien być ustalony na podstawie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. W świetle przywołanej normy art 28 ust 2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a w konsekwencji także w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego są -oprócz inwestora- właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepisy odrębne, które należy uwzględnić przy ustalaniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji to przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, na których to skoncentrowały się organy orzekające w niniejszej sprawie, ale też przepisy dotyczące na przykład ochrony środowiska (m. in. dotyczące ochrony przed hałasem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Na tle tych przepisów prawa w orzecznictwie podkreśla się, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić na potrzeby każdej konkretnej sprawy przy wzięciu pod uwagę funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanego zamierzenia. Słusznie skarżąca powołuje w skardze stanowisko Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2010r. w sprawie II OSK 1872/09 , z którego wynika, że pojęcie obszaru oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego musi być więc doprecyzowane przy każdej inwestycji na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia w odniesieniu do przepisów odrębnych, na podstawie których można ustalić obszar wokół realizowanej inwestycji, który będzie wprowadzał związane z tym obiektem budowlanym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Takiej też oceny , którą podziela Sąd orzekający dokonały organy. K. W. swój interes prawny wywodzi z posiadanego prawa własności działek o nr ew. [...], które znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji zrealizowanej na działkach nr ew. [...]. Jednak ten niekwestionowany fakt nie przesadza , wbrew twierdzeniom skargi o uznaniu , że nieruchomości skarżącej pozostają w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Jak słusznie wskazały organy, z zatwierdzonego projektu zagospodarowania wynika , że przez działki nr [...] w [...] zaprojektowano sieć wodociągową PE Ø90 o długości 32,0 m. W opisie do projektu zagospodarowania w pkt 9 wskazano, że działki, na których będzie realizowana inwestycja stanowią własność prywatną, zaś w pkt 4 opisu technicznego budowy wodociągu zaznaczono, że przekroczenie siecią drogi wojewódzkiej nr [...] relacji [...] w km 10+740 w [...] zostanie wykonane według odrębnego opracowania. Najbliżej inwestycji działka skarżącej o nr [...], położona jest w odległości ok. 2,5 m od zaprojektowanej sieci. W żaden sposób wiec inwestycja nie wpływa na sposób zagospodarowania nieruchomości skarżącej. Faktu pozostawania nieruchomości skarżącej w obszarze oddziaływania nie można skutecznie poszukiwać w przepisach rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ani rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640). Realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia nie pozbawiła nieruchomości skarżącego dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja), nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej usytuowanych na nich obiektów (istniejących, jak i potencjalnych). Należy także podkreślić, że inwestycja A. K. polegająca na poprowadzeniu instalacji kanalizacyjnej ze swojej działki nr [...] do linii zbiorczej przez działkę nr [...] ( skarżącej), nie była objęta decyzją Starosty [...] z [...] maja 2016r. i pozostaje bez wpływu na ocenę obszaru oddziaływania przedsięwzięcia realizowanego przez Gminę [...]. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że budowa sieci wodociągowej nie może być, wbrew twierdzeniom skarżącej, utożsamiana z budową rurociągów wodociągowych magistralnych do przesyłania wody oraz przewodów wodociągowych magistralnych doprowadzających wodę do stacji uzdatniania do przewodów wodociągowych rozdzielczych , o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 68 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. – w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.), a co za tym idzie nie można jej zaliczyć się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ogólny podział sieci wodociągowej dzieli ją na magistrale, przewody rozdzielcze oraz przyłącza domowe. Magistrale stanowią rurociągi, których średnica jest większa niż 250 milimetrów. Magistrale o średnicach 250 oraz 300 milimetrów pełnią również funkcję rozdzielczą. Same przewody rozdzielcze posiadają średnicę od 80 do 200 milimetrów. Jak wynika z zatwierdzonego projektu budowlanego , przewidziano realizację rurociągu PE o średnicy 90 mm, co wyklucza zakwalifikowanie go jako magistrali. Wyjaśnić także należy, że zarzut braku udziału skarżącej w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę z 30 maja 2016r. nie może być zakwalifikowany jako przesłanka nieważnościowa ( art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a), bowiem może podlegać wyłącznie ocenie w postępowaniu wznowieniowym ( art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a). W ocenie Sądu należy wiec podzielić stanowisko organów, że skarżąca nie wykazała, aby miała interes prawny (art. 28 k.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa Budowlanego) w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...] maja 2016r. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że to na osobie domagającej się wszczęcia postępowania przez organ spoczywa ciężar wykazania własnego interesu prawnego. W niniejszej sprawie skarżąca winna więc wskazać przepis prawa materialnego , będący źródłem jej uprawnień, czego nie uczyniła ani przed organami prowadzącymi postępowanie nadzorcze ani przed Sądem ( vide wyrok NSA II OSK 1572/09). Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U 2018r., poz.1302).