VII SA/Wa 1448/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędziowie asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, sędzia WSA Jadwiga Smołucha (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania nieważnościowego oddala skargę Wspólnota Mieszkaniowa [...] ("skarżąca", "Wspólnota") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("GINB", "organ odwoławczy") z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] czerwca 2017 r., nr [...] o umorzeniu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] czerwca 2014 r., nr [...], Prezydent [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia M. sp. z o. o. sp. k., pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, parkingiem naziemnym oraz urządzeniem reklamowym, przy ul. [...], na części działki o nr ewid. [...] z obrębu [...] w W.(aktualna działka nr ewid. [...]). Decyzją z [...] listopada 2014 r., nr [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Prezydenta [...] z [...] czerwca 2014 r., nr [...], i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, z uwagi na niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]". Wojewoda [...] uznał, że nieruchomość Wspólnoty przy [...] znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z [...] września 2015 r., nr [...] Prezydent [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę budynku handlowo- usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, parkingiem naziemnym oraz urządzeniem reklamowym, przy ul. [...], na części działki o nr ewid. [...] z obrębu [...] w W., uznając jednocześnie, że Wspólnota utraciła przymiot strony w tej sprawie w związku ze zmianą obszaru oddziaływania inwestycji wynikającą ze zmian projektowych. Wyrokiem z 22 grudnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 3015/14, WSA Warszawie, na skutek skargi m. in. Wspólnoty, uchylił decyzję kasatoryjną organu wojewódzkiego z [...] listopada 2014 r., nr [...], uznając, że formalne pominięcie Wspólnoty przed organem pierwszej instancji nie mogło być podstawą do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Wyrokiem z 14 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1009/16, NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA Warszawie z 22 grudnia 2015 r. Decyzją z [...] czerwca 2017 r. Wojewoda [...] umorzył, po wszczęciu na wniosek Wspólnoty oraz T.P., postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2015 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M.sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w W., pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą towarzyszącą, parkingiem naziemnym oraz urządzeniem reklamowym, przy ul. [...], na części działki o nr ew. [...] z obrębu [...] w W.. Wspólnota odwołanie wniosła od decyzji Wojewody z [...] czerwca 2017 r. GINB decyzją z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty, utrzymał w mocy decyzję Wojewody z [...] czerwca 2017 r. o umorzeniu postępowania nieważnościowego. W uzasadnieniu GIMB odwołał się do art. 28 k.p.a. i następnie wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332, "prawo budowlane") przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy wskazał, że analiza dokumentacji projektowej wskazuje, że decyzją Prezydenta [...] z [...] września 2015 r., nr [...] zatwierdzono rozwiązania projektowe w innym kształcie, niż przedstawione w projekcie budowlanym, który był załącznikiem do decyzji Prezydenta [...] z [...] czerwca 2014 r., nr [...], odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że od strony nieruchomości przy ul. [...] (działka nr ewid. [...]), w miejsce wysuniętej części budynku handlowo-usługowego (pomieszczenie dostaw) została zaprojektowana rampa rozładunkowa oraz ekran akustyczny przezierny (Projekt budowlany. Architektura. Tom 1. Projekt zagospodarowania terenu z czerwca 2015 r. str. 180; Projekt budowlany. Technologia. Tom VI. Rzut Parteru - technologiczny z czerwca 2015 r.; Projekt budowlany. Technologia. Tom VI. Rzut Parteru - technologiczny z czerwca 2013 r.). W związku ze zmianami projektowymi, polegającymi na odsunięciu spornego budynku handlowo-usługowego od granicy z nieruchomością przy ul. [...] (działką nr ewid. [...]), oraz zastosowaniu ekranu akustycznego, zmienił się obszar oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 prawa budowlanego. Jest to o tyle istotne, że zarówno Prezydent [...] (wydając decyzję z 2014 r.), Wojewoda [...] (wydając decyzję kasatoryjną z 2014 r.), a następnie WSA w Warszawie i ostatecznie NSA, oceniali inne rozwiązania projektowe (a tym samym inny obszar oddziaływania obiektu) niż projekt budowlany zatwierdzony decyzją z [...] września 2015 r., nr [...]. Z analizy zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że sporny budynek handlowo - usługowy o wysokości 10,38 m zaprojektowany został w odległości 9,55 m (pierwotnie w odległości 3,56 m) od granicy z działką nr ewid. [...], oraz w odległości 22,27 m od budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. (Projekt budowlany. Architektura. Tom 1. Projekt zagospodarowania terenu z czerwca 2015 r., str. 180; Przekrój A - A, str. 235). W ocenie GINB, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, obszar oddziaływania tak zaprojektowanej inwestycji nie obejmuje nieruchomości przy ul. [...] (działki nr ewid. [...]). Położenie wskazanej działki względem nieruchomości inwestycyjnej oraz usytuowanie spornego budynku wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości zagospodarowania bądź korzystania z nieruchomości przy ul. [...], które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Według GINB projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych) na działce o nr ewid. [...]. Organ odwoławczy powołał się na § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, ze zm.), stanowiący, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione: 1. jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m; 2. zostały zachowane wymagania, o których w § 57 i 60. GINB stwierdził, że wysokość projektowanego budynku (10,38 m), oraz wskazana odległość dzieląca sporny budynek od nieruchomości przy ul. [...] (9,55 m), sprawiają, że działka o nr ewid. [...], nie znajduje się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji wyznaczonym na podstawie § 13 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. Nieruchomość przy ul. [...] (od strony granicy z nieruchomością inwestycyjną) może być potencjalnie zabudowana budynkiem z otworami okiennymi skierowanymi w stronę działki nr ewid. [...] w najmniejszej odległości dopuszczalnej przez przepisy prawa (tj. 4,00 m). Odległość dzieląca taki budynek od budynku projektowanego na działce nr ewid. [...] wynosiłaby 13,55 m. Byłaby więc większa, aniżeli wysokość przesłaniania (max. 10,38 m), o której mowa w cytowanym wyżej § 13 ust. 1 pkt a rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. GIMB wskazał, że powyższe potwierdza znajdująca się w aktach sprawy "Analiza oświetlenia obiektów - Przesłanianie potencjalnych obiektów" z czerwca 2015 r. (Projekt budowlany. Architektura. Tom 1, str. 181 f.3). Tym bardziej nie jest przesłaniany istniejący wielorodzinny budynek mieszkalny przy ul. [...], który, znajduje się w odległości 22,27 m od spornej inwestycji, co potwierdza również znajdująca się w aktach sprawy "Analiza oświetlenia obiektów - Przesłanianie istniejących obiektów" z czerwca 2015 r. (Projekt budowlany. Architektura. Tom 1, str. 181 f.2). Według GIMB nieruchomość przy ul. [...] nie znajduje się także w obszarze oddziaływania wyznaczonym w oparciu o przepisy: § 40 (nasłonecznienie i odległość placu zabaw, § 57 (nasłonecznienie pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi) oraz § 60 ust. 1 (m.in. nasłonecznienie pokoi mieszkalnych) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., co wynika z "Analizy linijki słońca dla projektowanego budynku z czerwca 2015 r. (Projekt budowlany. Architektura. Tom 1, str. 181 c). GIMB stwierdził też, że nieruchomość przy ul. [...] nie znajduje się w obszarze oddziaływania wyznaczonym w oparciu o § 12 (odległość budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną), § 19 (odległość wydzielonych miejsc postojowych dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi), § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi). Ponadto dokumentacja projektowa nie przewiduje zmiany spływu wód powierzchniowych na nieruchomość należącą do wnioskodawcy (§ 29 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r.). Sporna inwestycja nie wpływa też na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i n. rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r.), jak również nie pozbawia nieruchomości skarżącej dostępu do drogi publicznej oraz dostępu do szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, prąd, telekomunikacja). Według GIMB interes prawny Wspólnoty nie wynika także z rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 112, ze zm.). Organ odwoławczy podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się "Sprawozdanie z badań nr [...] - analiza akustyczna" z 22 czerwca 2015 r., oceniająca wpływ spornej inwestycji na klimat akustyczny. Powyższa analiza została sporządzona przez Instytut Ochrony Środowiska - Państwowy Instytut Badawczy, tj. podmiot akredytowany (nr akredytacji AB 338) przez Polskie Centrum Akredytacji - krajową jednostkę akredytacji działająca na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2017 r., poz. 1226, ze zm.). Z dokumentu tego (str. 14; mapa wpływu pawilonu usługowo-handlowego na klimat akustyczny otoczenia) wynika, że od strony budynku przy ul. [...] nie zostaną przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, które zamykają się w granicach działki inwestycyjnej. Nie bez znaczenia dla powyższej analizy jest okoliczność zaprojektowania na wysokości rampy rozładunkowej ekranu akustycznego o wysokości 4 metrów. W konkluzji GIMB stwierdził, że aktualny obszar oddziaływania spornej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, nie obejmuje nieruchomości przy ul. [...]. Tym samym Wspólnota nie ma interesu prawnego do wystąpienia z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2015 r., nr [...]. O interesie prawnym Wspólnoty nie świadczy także udział Wspólnoty w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ramach postępowania w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, krąg stron nie jest ustalany na podstawie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, tym samym nie musi pokrywać się z kręgiem stron określonym w ramach postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę. W zakresie zaś oceny przymiotu strony T. P., który swój interes prawny w postępowaniu wywodzi z tytułu prawa odrębnej własności lokalu mieszkalnego nr [...], usytuowanego na poddaszu w budynku przy ul. [...] (KW nr [...]), organ odwoławczy wskazał, że w budynku przy ul. [...] powstała na mocy prawa Wspólnota Mieszkaniowa [...], której członkiem jest także T. P. i która w postępowaniu reprezentuje na zewnątrz jego interesy. Organ wyjaśnił przy tym, że w sprawach o charakterze publicznoprawnym, a takimi są sprawy z dziedziny prawa budowlanego, co do zasady to zarząd wspólnoty mieszkaniowej występuje wykonując ustawowo powierzone zadania reprezentacji. Ustawowa deklaracja o prawie wspólnoty mieszkaniowej do nabywania i zaciągania zobowiązań oraz do pozywania i bycia pozwaną nie jest realizowana samodzielnie przez każdego spośród członków wspólnoty mieszkaniowej, lecz w tym celu za wspólnotę, której liczba wyodrębnionych lokali wynosi więcej niż siedem, działa zarząd, stosownie do art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali. Tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może samodzielnie, niezależnie od wspólnoty, wystąpić jako strona postępowania. Może to mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy wykaże on swój indywidualny, własny interes prawny. W ocenie GIMB T. P. nie wykazał swojego indywidualnego, własnego interesu prawnego. Położenie jego lokalu mieszkalnego - poddasze w budynku przy ul. [...], wyklucza uznanie, że niesie ono ze sobą jakiekolwiek uciążliwości lub ograniczenia w możliwości korzystania z lokalu nr [...], które to uciążliwości lub ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w szczególności określonych w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Roboty budowlane przeprowadzane w ramach inwestycji nie naruszają prawa własności lokalu nr [...]. Nie pozbawiają one również T. P. dostępu do mediów (woda, światło, gaz) ani do drogi publicznej. Decyzja Prezydenta [...] z [...] września 2015 r., nr [...] nie kształtuje sfery praw i obowiązków T. P., nie jest więc on stroną postępowania dotyczącego powyższego rozstrzygnięcia (art. 28 ust. 2 prawa budowlanego). Ww. decyzja Prezydenta [...] nie dotyczy indywidualnego interesu prawnego ani obowiązku T.P. - stosownie do treści art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, nie może być on uznany za stronę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2015 r., nr [...]. Organ odwoławczy jako podstawę prawną umorzenia postępowania wskazał art. 105 § 1 k.p.a. We wniesionej do sądu wojewódzkiego skardze na decyzję GINB z [...] kwietnia 2018 r. skarżąca zakwestionowała w całości to rozstrzygnięcie, zarzucając naruszenie następujących przepisów: 1. art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, poprzez nieprawidłowe ustalenie, iż obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje nieruchomości Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w W. w związku ze zmianami projektowymi polegającymi na odsunięciu spornego budynku handlowo-usługowego od granicy z nieruchomością przy ul. [...] (dz. nr ewid. [...]) oraz zastosowaniu ekranu akustycznego, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że skarżąca nie ma przymiotu strony w niniejszym postępowaniu; 2. art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, poprzez nieprawidłowe uznanie, że nieruchomość Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w W. nie znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości objętej decyzją Prezydenta, w sytuacji gdy pozostaje aktualna argumentacja wskazana w uzasadnieniu decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...] listopada 2014 roku, że to iż nieruchomość przy ul. [...] znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji wynika z wzajemnego położenia planowanego budynku oraz nieruchomości przy ul. [...], a także wysokości planowanego budynku, wyższej niż odległość od granicy z ww. działką; realizacja inwestycji może bowiem spowodować utrudnienia przy ewentualnej zabudowie fragmentu nieruchomości przy ul. [...] położonego w sąsiedztwie inwestycji ze względu na przepisy dotyczące wzajemnego przesłaniania obiektów budowlanych oraz przepisy przeciwpożarowe, niezależnie od powołanych w uzasadnieniu decyzji GINB zmian projektowych dot. rampy rozładunkowej (wysokość budynku 10,38 m, odległość spornego budynku od granicy 9,55 m); 3. § 19 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 roku z późn. zm.) poprzez zlokalizowanie miejsca postojowego dla samochodu ciężarowego służącego do rozładunku z rampy przeładunkowej w odległości mniejszej niż 6 m od granicy działki, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, iż obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje nieruchomości Wspólnoty przy ul. [...] w W.; 4. § 19 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych poprzez zlokalizowanie miejsca postojowego dla samochodu ciężarowego służącego do rozładunku z rampy przeładunkowej w odległości mniejszej niż 10 m od placu zabaw dla dzieci zlokalizowanego na terenie Wspólnoty, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, iż obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje nieruchomości przy ul. [...] w W.; 5. § 29 rozporządzenia poprzez zmianę naturalnego spływu wód opadowych i skierowania ich w stronę działki [...], a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, iż obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje nieruchomości Wspólnoty przy ul. [...] w W., 6. § 9 ust. 9 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z [...] listopada 1999 r. w sprawie zatwierdzenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dawnej wsi [...]" w gminie [...] poprzez nieprawidłowe ustalenie, iż obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje nieruchomości Wspólnoty przy ul. [...] w W., mimo przyjęcia w decyzji Prezydenta, że realizacja inwestycji na nieruchomości w zakresie zachowania prześwitu umożliwiającego wgląd na park od ul. [...] spowoduje wynikające z prawa materialnego ograniczenia w zagospodarowaniu działki [...], a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że skarżąca nie ma przymiotu strony w niniejszym postępowaniu; 7. § 9 ust. 9 uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z [...] listopada 1999 r. w sprawie zatwierdzenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dawnej wsi [...]" w gminie [...] poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w projekcie budowlanym zapewniono prześwity umożliwiające wgląd na park w odległości 9,35 m - 9,63 m od granicy działki, pomijając okoliczność, że w prześwicie tym została zaprojektowana rampa rozładunkowa oraz ekran akustyczny przezierny o wysokości 4 m, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, iż obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje nieruchomości Wspólnoty przy ul. [...] w W.; 8. § 26 ust. 2a i 2b uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z [...] listopada 1999 r. w sprawie zatwierdzenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dawnej wsi [...]" w gminie [...] poprzez naruszenie następujących zasad ochrony środowiska: zakaz lokalizacji obiektu o funkcjach mogących powodować stałe lub okresowe uciążliwości (w tym wynikające również z obsługi komunikacyjnej obiektu), kolidujące z podstawowymi funkcjami terenu [...] oraz zakaz wykraczania poza teren lokalizacji własnej ewentualnej uciążliwości wywołanej przez obiekty usługowe i ich obsługę komunikacyjną, w związku z opinią Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z 7 października 2013 roku (znak: [...]) stwierdzającą potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia objętego późniejszą decyzją Prezydenta, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, iż obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje nieruchomości Wspólnoty przy ul. [...] w W., 9. § 26 ust. 2a i 2b uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z [...] listopada 1999 r. w sprawie zatwierdzenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dawnej wsi [...]" w gminie [...] poprzez nieuzasadnione — w kontekście wyroku WSA z 13 lipca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 743/16, uchylającego decyzję w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ze wskazaniem, że w sprawie sporna pozostaje kwestia wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w szczególności jego zakresu i skali tych oddziaływań — przyjęcie że przedmiotowa inwestycja nie narusza powołanych zakazów, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, iż obszar oddziaływania inwestycji nie obejmuje nieruchomości Wspólnoty przy ul. [...] w W.; 10. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez działanie przez organy w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej poprzez brak dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a to pozostawania przez nieruchomość Wspólnoty przy ul. [...] w W. w obszarze oddziaływania inwestycji i posiadania przez skarżącą przymiotu strony w postępowaniu, a w konsekwencji nierozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, 11. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieprawidłowe utrzymanie w mocy decyzji Wojewody w przedmiocie umorzenia postępowania w sytuacji, gdy skarżąca miała przymiot strony w postępowaniu i organ winien merytorycznie rozstrzygnąć sprawę administracyjną z wniosku Wspólnoty o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: - I. uchylenie zaskarżonej decyzji GINB i poprzedzającej ją decyzji Wojewody oraz zobowiązanie organu I instancji do wydania w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w niniejszej sprawie decyzji w przedmiocie merytorycznego rozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta - na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., ewentualnie II. uchylenie zaskarżonej decyzji GINB oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a., III. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W piśmie z 31 stycznia 2019 r. uczestnik postępowania M.spółka z o.o. sp. k. wniosła o oddalenie skargi w całości z uwagi na jej bezzasadność oraz bezpodstawność i zasądzenie od skarżącej na rzecz uczestnika kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz.718.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny zaistniały w sprawie i opisany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia, i w konsekwencji przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu GINB (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowił art. 105 § 1 k.p.a. stanowiący, że organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części. W rozpoznawanej sprawie zasadniczą kwestią, warunkującą dopuszczalność prowadzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę na wniosek skarżącej, jest ustalenie, czy skarżącej służy przymiot strony w tym postępowaniu. Art. 28 ust. 2 prawa budowlanego przyznaje status strony w sprawach o pozwolenie na budowę inwestorowi oraz każdemu właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu bądź zarządcy nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu jego terenu. Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że dla ustalenia obszaru oddziaływania obiektu nie ma decydującego znaczenia czy nieruchomość objęta tym oddziaływaniem jest położona w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji, gdyż granice tego obszaru wyznacza zasięg określonego odrębnymi przepisami ujemnego wpływu inwestycji na nieruchomości w jej otoczeniu. Obszar oddziaływania inwestycji może więc obejmować nie tylko działki bezpośrednio z nią graniczące, ale też tereny dalej położone w otoczeniu tej inwestycji. Istotne jest, by ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, objętych wpływem inwestycji, wynikały z przepisów odrębnych, do których odsyła art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, z których wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości. W każdym postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę organ jest zobligowany do zbadania jakie obowiązki w zagospodarowaniu terenu wynikają z przepisów odrębnych dla danej inwestycji, z uwagi na cechy indywidualne obiektu budowlanego oraz rodzaju terenu, na którym będzie on posadowiony. Te przepisy odrębne to regulacje prawa materialnego w postaci ustaw i rozporządzeń, jak również miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego, oprócz konieczności spełniania przez obiekt budowlany wymogów technicznych, wprowadza ponadto ogólny wymóg respektowania interesów prawnych osób trzecich. Zakres tych interesów powinien być każdorazowo precyzowany w odniesieniu do konkretnej inwestycji. Pojęcie "interesu prawnego" nie zostało dotychczas zdefiniowane ustawowo, niemniej jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych dominujące jest stanowisko, że interes prawny to osobisty, konkretny i aktualnie prawnie chroniony interes, który może być realizowany na podstawie określonego przepisu, bezpośrednio wiążący się z indywidualnie i prawnie chronioną sytuacją strony. Interes prawny ma miejsce gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnoprawnym. Od tak pojętego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2148/14 - Lex nr 2083429, WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 1622/15 - Lex nr 2113878 i w Olsztynie z dnia 7 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 77/17 - Lex nr 2247339). Art. 28 ust. 2 prawa budowlanego ma również zastosowanie w postępowaniach nadzwyczajnych, takich jak postępowanie o stwierdzenie nieważności czy wznowienie postępowania, których przedmiotem jest pozwolenie na budowę. Charakter tych postępowań nie zmienia bowiem ich przedmiotu, którym jest pozwolenie na budowę. Nie powielając wszystkich ustaleń organu odwołaczego, szczegółowo opisanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a które sąd uznaje za prawidłowe, należy zwrócić uwagę, że wynikające z projektu budowlanego i opisane w zaskarżonej decyzji usytuowanie projektowanego budynku względem działki skarżącej oraz istniejących na tej działce budynków, w żaden sposób nie ogranicza skarżącej w zagospodarowaniu tej działki zgodnie z jej przeznaczeniem i obowiązującymi przepisami, nie ogranicza też dostępu tej działki do drogi publicznej i szeroko rozumianych mediów (jak np. woda, gaz ,energia, telekomunikacja) oraz nie narusza żadnych innych praw właścicieli nieruchomości określonych art. 143 kodeksu cywilnego. Samych potencjalnych uciążliwości, związanych z funkcjonowaniem w projektowanej inwestycji obiektu handlowo – usługowego, nie można uznać za naruszenie interesów prawnych właścicieli działek sąsiednich, które uzasadniałyby objęcie tych działek obszarem oddziaływania inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, skoro teren spornej inwestycji został przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla tego rodzaju działalności. Jest to tylko interes faktyczny, który nie daje właścicielom działek sąsiednich przymiotu strony, gdyż nie dotyczy on bezpośrednio sfery prawnej podmiotu. Tym samym organy administracyjno-budowlane prawidłowo uznały, że skarżącej Wspólnocie nie służył przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i w konsekwencji nie może ona też inicjować postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia decyzji spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.