II SA/Bd 1310/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi P. K. U. W. i M. "P." Sp. z o.o. w O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lipca 2017r. nr KD.7230.1.259.2017 Prezydent Miasta, na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, ust. 3, ust. 4 i ust. 11 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ( Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.) § 2 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1264 ) oraz § 1 pkt 1 i § 2 Uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego dla dróg, których zarządcą jest Prezydent Miasta, zmienionej Uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] czerwca 2016 r. (Dz.Urz. Woj. z 2013 r. poz. [...], z 2016 r. poz. [...]) zezwolił Przedsiębiorstwu sp. z o.o. w O. na zajęcie pasa drogowego w związku z robotami w pasie drogowym związanymi z budową sieci wodociągowej w dniach od [...] lipca 2017r. do [...] sierpnia 2917r. przy ul. K. Otrzymujący zezwolenie zobowiązany został jednocześnie do zabezpieczenia zajmowanego odcinka pasa drogowego zgodnie z projektem czasowej zmiany organizacji ruchu nr [...] oraz przywrócenia pasa drogowego do stanu pierwotnego. Organ wskazał na dwuletni okres rękojmi na roboty odtworzeniowe zajętego pasa drogowego oraz na odpowiedzialność zajmującego pas drogowy za wszelkie szkody powstałe w czasie zajęcia pasa drogowego. Organ ustalił ponadto opłatę za zajęcie pasa drogowego opisanego w pkt 1 w wysokości 2172,00 zł oraz inne warunki zajęcia pasa drogowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zezwolenie wydane zostało zgodnie z wnioskiem z dnia [...] lipca 2017r. w oparciu o treść art. 40 ustawy o drogach publicznych. Opłatę naliczono zgodnie z przepisami ustawy oraz w oparciu o § 1 pkt 1 i § 2 Uchwały nr [...] Rady Miasta z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie 1 m² pasa drogowego dla dróg, których zarządcą jest Prezydent Miasta, zmienionej Uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] czerwca 2016 r. (Dz.Urz. Woj. z 2013 r. poz. [...], z 2016 r. poz. [...]). Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Przedsiębiorstwo sp. z o.o. w O., zarzucając mu naruszenie art. 40 ust. 15 ustawy o drogach publicznych, § 2 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, naruszenie art. 6, art., 7, art. 77 § 1, art. 107 § 1 pkt 5 i art. 107 § 3 kpa. Wraz z odwołaniem, odwołujący się złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, z którego wynika, że pełnomocnik odwołującego się o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania dowiedział się w dniu [...] sierpnia 2017 r., kiedy operator pocztowy zwrócił przesyłkę zawierającą odwołanie od decyzji. W treści wniosku odwołujący się podniósł, że w odwołaniu wskazany został adres "ul. Z. [...],[...] W.", który został błędnie zapisany, jako "ul. Z. [...],[...] W.". Przesyłka skierowana została zatem na niewłaściwy adres organu. Doręczyciel z urzędu pocztowego W. na kopercie zamieścił adnotację: Adresat nieznany i przesyłka zwrócona została do nadawcy w dniu [...] sierpnia 2017 r. W ocenie odwołującego się wniosek jest jedynie wnioskiem formalnym, bowiem faktycznie odwołanie zostało wniesione w terminie, a samo wadliwe oznaczenie ulicy, nie powinno prowadzić do zwrotu przesyłki, bowiem operator pocztowy w innych przypadkach wymienionych przez odwołującego, zidentyfikował adresata mimo niewłaściwego adresu. W ocenie odwołującego się nie ponosi on winy za uchybienie terminu do którego doszło wobec popełnienia oczywistej omyłki w adresie, bowiem pomyłki tego typu są powszechne. W związku z powyższym odwołujący się stwierdził, że odwołanie w niniejszej sprawie zostało sporządzone [...] sierpnia 2017 r., a nadane [...] sierpnia 2017 r. czyli w końcowych dniach terminu do jego wniesienia. Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 59 w związku z art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r.,poz. 1257), odmówiło Przedsiębiorstwu sp. z o.o. w O. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2017 r. , nr [...]. Organ drugiej instancji wskazał, że konieczne było w niniejszej sprawie rozpatrzenie, czy spełniona została przez odwołującego się przesłanka polegająca na uprawdopodobnieniu, czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Organ, wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Organ stwierdził, że strona wnosząc o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazała na błędne zaadresowanie przez pracownika kancelarii przesyłki listowej, zawierającej odwołanie. W świetle art. 58 kpa oraz stanowiska orzecznictwa i doktryny, w ocenie organu nie można przyjąć, że jest to okoliczność wskazująca na brak winy strony w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Takie działanie strony wskazuje na brak dochowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności związanych ze złożeniem odwołania i stanowi negatywną przesłankę do przywrócenia terminu na zasadzie art. 58 § 1 kpa, skutkiem czego jest odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta. Organ zwrócił uwagę, że strona postępowania ponosi także konsekwencje uchybienia terminowi przez jej pełnomocnika, nie ma przy tym znaczenia, że do uchybienia terminowi doszło z winy pełnomocnika działającego osobiście, czy z winy pracowników pełnomocnika, np. pracowników kancelarii. Kolegium podkreśliło, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi spoczywa na osobie składającej prośbę o przywrócenie terminu, organ natomiast nie jest zobowiązany do wyjaśniania, dlaczego doszło do uchybienia terminowi i czy nastąpiło to z winy strony. W ocenie Kolegium decyzja organu pierwszej instancji została doręczona stronie w sposób prawidłowy. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy wynika, że przesyłka z [...].07.2017r., sygn. akt [...] doręczona została stronie - Przedsiębiorstwu Sp. z o.o. w O. w dniu [...] lipca 2017 r. Decyzja ta zawierała prawidłowe oznaczenie organu pierwszej instancji, ze wskazaniem siedziby tego organu, tj. Miejski Zarząd Usług Komunalnych i Dróg [...] W., ul. Z. [...] oraz prawidłowe pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem Miejskiego Zarządu Usług Komunalnych i Dróg w terminie 14 dni od jej otrzymania. Termin do złożenia odwołania upłynął [...] sierpnia 2017 r. Odwołanie zostało zaś wniesione dopiero [...] sierpnia 2017 r., a zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 kpa. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wynika natomiast, że wprawdzie strona nadała odwołanie w placówce pocztowej operatora publicznego w terminie, ale nie skierowała go do organu pierwszej instancji, błędnie adresując przesyłkę na adres przy ul. Z. [...] (lokal mieszkalny), a nie ul. Z. [...] (siedziba organu pierwszej instancji) w konsekwencji czego, nadane w dniu [...] sierpnia 2017 r. odwołanie nie zostało wniesione do organu odwoławczego, zgodnie z treścią art. 129 § 1 i 2 kpa. Zwrócone przez doręczyciela odwołanie nie wszczęło postępowania odwoławczego. Skargę na powyższe postanowienie wniosło Przedsiębiorstwo Sp. z o.o. w O, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Skarżący podniósł, że w jego ocenie zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem prawa procesowego mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego organ był zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia ewentualnej winy pełnomocnika skarżącego w uchybieniu terminowi na wniesienie odwołania, w sytuacji, gdy cztery identycznie zaadresowane odwołania zostały mu skutecznie doręczone, co wynika z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. skarżący wskazał na obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Realizacja zasady prawdy obiektywnej ma ścisły związek z realizacją zasady praworządności, prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Stanowisko organu narusza również, jak wskazał skarżący, wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Jak wskazano w skardze, odmowa przywrócenia terminu do złożenia zażalenia doprowadziła do pozostawienia w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. wydanej z rażącym naruszeniem prawa materialnego, skutkującej powstaniem szkody po stronie skarżącego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017r. Znak [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2017r. , nr [...] w sprawie zajęcia pasa drogowego. Stosownie do art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.; dalej k.p.a.) odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2). Bezsporne w sprawie jest, że odwołanie od decyzji organu I instancji zostało złożone przez Przedsiębiorstwo Sp. z o.o. w O. , reprezentowane przez radcę prawnego N. P. i wysłane na błędny adres Miejskiego Zarządu Usług Komunalnych i Dróg ul. Z zamiast ul. Z. Skutkiem czego korespondencja została zwrócona do nadawcy. W dniu [...] sierpnia 2017r. do organu II instancji wpłynął wniosek pełnomocnika strony skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od powyższej decyzji wraz z odwołaniem. Odwołanie ponownie nadane w dniu [...] sierpnia 2017r. na adres organu I instancji przy ul. Z. , zostało złożone po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia . Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy wyjaśnienia, czy z uwagi na błędne zaadresowanie koperty z odwołaniem na ul. Z. , zamiast ul. Z. przez pełnomocnika spełnione zostały łącznie przesłanki określone w art. 58 § 1 i § 2 k.p.a., uprawniające organ administracji publicznej do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania . Analiza akt sprawy potwierdza, że pierwsze wysłanie odwołania nastąpiło na błędny adres. W aktach sprawy znajduje się kopia koperty z adnotacją doręczyciela "Adresat nieznany". Przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w toku postępowania administracyjnego zostały unormowane przez ustawodawcę w art. 58 k.p.a., w myśl którego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3). Z powyższego wynika, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu jest łączne spełnienie trzech przesłanek, co oznacza, że niespełnienie choćby jednej z nich skutkować powinno odmową przywrócenia terminu. Po pierwsze, konieczne jest wystąpienie przez zainteresowanego z wnioskiem o przywrócenie terminu i jednocześnie dopełnienie czynności, której się nie dopełniło w terminie. Po drugie, we wniosku należy uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu. I po trzecie, prośbę o przywrócenie terminu należy złożyć w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W judykaturze na tle problematyki dotyczącej przywrócenia terminu ugruntowało się jednolite stanowisko, które zresztą Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową skargę w pełni podziela, że przy ocenie braku winy organ powinien przyjmować obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy strony zachodzi tylko wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, zatem przeszkoda miała charakter przeszkody niemożliwej do przezwyciężenia. Te same reguły stosuje się do pełnomocnika strony postępowania administracyjnego, jeżeli pełnomocnik taki został ustanowiony. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego lub jego pełnomocnika zalicza się przykładowo przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Inne okoliczności, nawet takie jak zwolnienie lekarskie od pracy, czy wyjazd z miejsca zamieszkania nie uprawdopodabniają przy zastosowaniu obiektywnego miernika staranności, braku winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej (por. np. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Krakowie z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1209/13 – Lex nr 1531805, Bydgoszczy z dnia 11 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1315/13 – Lex nr 1457790, w Olsztynie z dnia 11 września 2014 r. sygn. akt I SA/Ol 583/14 – Lex nr 1510023, w Warszawie w z dnia 5 września 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2519/12 – Lex nr 1377792, we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Wr 296/11 – Lex nr 994069). Jednocześnie w orzecznictwie zgodnie zwraca się uwagę, że nie jest wymagane udowodnienie braku winy, wystarczające jest uprawdopodobnienie tej okoliczności. Aby uprawdopodobnić brak winy, strona postępowania winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała cały czas, aż do momentu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Nie oznacza zatem udowodnienia braku winy, ale wskazanie z dużym stopniem prawdopodobieństwa, że dana czynność w określonym przez przepisy prawa czasie nie mogła zostać dokonana z przyczyn nieleżących po stronie zainteresowanego (por. np. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w: Łodzi z dnia 23 października 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 573/14 – Lex nr 1534389, Rzeszowie z dnia 25 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/RZ 459/14 – Lex nr 1485898). Przenosząc poczynione wyżej uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd w pełni podzielił stanowisko organu orzekającego, iż w realiach rozpoznawanej sprawy nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W tej sprawie niespornym jest, że skarżącą na etapie postępowania odwoławczego reprezentował profesjonalny pełnomocnik – radca prawny N. P. ( pełnomocnictwo w aktach administracyjnych sprawy k-12). Doręczenie decyzji organu I instancji, która zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia zostało doręczone na adres spółki w dniu [...] lipca 2017r. zgodnie z danymi zawartymi we wniosku strony o wydanie zezwolenia na zajecie pasa drogowego w celu przeprowadzenia robót ( k- 8 akt administracyjnych). W tym stanie rzeczy 14 - dniowy terminu do wniesienia odwołania dla skarżącej upływał w dniu [...] sierpnia 2017 r., zaś odwołanie od decyzji organu I instancji, co również nie budzi wątpliwości, zostało nadane na prawidłowy adres przy ul. Z. przez pełnomocnika skarżących w placówce operatora pocztowego w dniu [...] sierpnia 2017r., a więc z upływem terminu. Jednocześnie z odwołaniem pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia. Niesporne jest więc, że został spełniony pierwszy z omówionych na wstępie rozważań warunków uzasadniających przywrócenie terminu. Przesyłka z odwołaniem wysłanym na błędny adres wróciła do nadawcy( Kancelarii) w dniu [...] sierpnia 2017r. Prośba o przywrócenie terminu została wniesiona w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Oznacza to, że została spełniona przesłanka z art. 58 § 2 kpa. Jednocześnie z wniesieniem prośby strona dopełniła czynności, złożenia odwołania. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Przesłanką, która - w przekonaniu pełnomocnika - ma uzasadniać brak jego winy jest fakt, że co do zasady termin do złożenia odwołania został przez niego dochowany, ponieważ nadał on odwołanie w urzędzie pocztowym w dniu [...] sierpnia 2017 r.,o czym świadczy kserokopia koperty. Jednak na kopercie zaadresowanej przez pracownika kancelarii błędnie wskazany został adres organu, do którego pismo miało zostać wysłane. Na kopercie z odwołaniem od przedmiotowej decyzji pełnomocnik oznaczył adres ul. Z. ,zamiast Z., co spowodowało zwrot przesyłki do nadawcy . Przywołane przez pełnomocnika skarżącej okoliczności bezspornie nie mogły zostać ocenione jako nagłe i zupełnie od niego niezależne. Nie można wreszcie z całą stanowczością stwierdzić, że były to takie przeszkody, których pełnomocnik skarżących nie mógł usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i dołożeniu należytej staranności. Podzielić należy argumentację organu, że w przypadku gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, przy ustalaniu jej winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika oraz to, że zaniedbania osób, którymi on się posługuje, obciążają jego samego, a zatem nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu. Mając zatem na uwadze znaczenie dochowania terminu do wykonania określonej czynności procesowej, należy przyjąć, że zapewnienie prawidłowości pracy kancelarii jest obowiązkiem osób prowadzących kancelarię. Obowiązek ten realizuje się przez powierzenie wysyłki pism odpowiedzialnemu pracownikowi oraz sprawowanie bieżącej kontroli nad wykonywaniem takich czynności, jak wysyłanie pism procesowych, których termin złożenia jest określony i których niedochowanie może skutkować utratą przez klienta kancelarii możliwości dochodzenia swoich praw. Ponadto, jeżeli strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględnić wiedzę i konieczność zachowania szczególnej zawodowej staranności w postępowaniu przez tego pełnomocnika, bowiem to mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika procesowego, tym samym - to na stronie ciąży obowiązek starannego wyboru pełnomocnika. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma zaś obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością i zaangażowaniem w sprawę, jak gdyby działał na własną rzecz. O braku winy w niedokonaniu w ustawowym terminie określonej czynności można mówić tylko w razie uprawdopodobnienia przez stronę, że dopełnienie czynności było niemożliwe z powodu przeszkody nagłej i nie do przezwyciężenia. Za przeszkodę taką nie można uznać braku właściwego nadzoru nad pracownikami zatrudnionymi przez pełnomocnika strony w jego kancelarii. Wina w uchybieniu terminu przez pełnomocnika wywołuje negatywne skutki dla reprezentowanego. Tak więc strona postępowania, która ustanowiła pełnomocnika, ponosi konsekwencje uchybienia terminu przez jego pełnomocnika, a wynika to z samej istoty pełnomocnictwa (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 1043/13 – Lex nr 1407358). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane zostało stanowisko, że błędne zaadresowanie koperty przez personel administracyjny kancelarii nie uwalnia go od zarzutu niedbalstwa i niestaranności w prowadzeniu swoich spraw. Uchybienie to nie może świadczyć o uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu. Przychylenie się do tego stanowiska prowadziłoby bowiem do dość absurdalnych i niemożliwych do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa sytuacji, gdy zasłonienie się przez profesjonalnego pełnomocnika niedbalstwem własnego pracownika, skutkowałoby w każdym przypadku przywróceniem uchybionego terminu. Taki pogląd prezentowany jest zresztą powszechnie w judykaturze sądów administracyjnych, gdzie podkreśla się, że powierzanie dokonywania określonych czynności w sprawie innym osobom - czy to przez stronę, która zleca prowadzenie sprawy profesjonalnemu pełnomocnikowi, czy to przez tego pełnomocnika np. pracownikowi kancelarii - nie powoduje, że osoba, na której ciąży obowiązek dokonania konkretnej czynności w określonym terminie "pozbywa się" w ten sposób odpowiedzialności za należyte wypełnienie tego obowiązku. W przeciwnym wypadku, "opłacalne" byłoby przekazanie dokonania danej czynności osobie trzeciej, gdyż niezależnie od tego, czy osoba ta prawidłowo by się z zadania wywiązała (i z jakich względów ewentualnie by tego nie zrobiła) na stronę postępowania "przeszłyby" jedynie pozytywne rezultaty działań takiej osoby, a w przypadku niewywiązania się (nieprawidłowego wywiązania się) przez tę osobę z powierzonego jej zadania stronie nie można byłoby przypisać winy nawet wtedy, gdyby niedokonanie czynności było rezultatem rażących zaniedbań takiej osoby (por. np. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 18 stycznia 2013 r. sygn. akt II FSK 2971/12, 19 września 2014 r. sygn. akt I OZ 784/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 października 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 854/12 – dostępne na stronie internetowej pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1209/13 – Lex nr 1531805). Z tych wszystkich względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.