III SA/Wa 1056/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. F. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 lutego 2018 r. nr 0114-KDIP3-2.4015.67.2017.2.AK1 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn oddala skargę Sygn. akt III SA/Wa 1056/18 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. ze skargi E. F. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 lutego 2018 r. nr 0114-KDIP3-2.4015.67.2017.2.AK1 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. postanawia: odrzucić skargę Sygn. akt III SA/Wa 1056/18 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant referent Michał Strzałkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. ze skargi E. F. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 lutego 2018 r. nr 0114-KDIP3-2.4015.67.2017.2.AK1 w przedmiocie podatku od spadków i darowizn. postanawia: odrzucić skargę M. F. , E. F. (1) i E. F. (2) (dalej określani łącznie jako Wnioskodawcy) złożyli do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ("DKIS") wspólny wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie opodatkowania wierzytelności o wypłatę odszkodowania nabytego w drodze spadku oraz podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie braku opodatkowania wierzytelności o wypłatę odszkodowania nabytego w drodze spadku oraz otrzymanych środków pieniężnych w wyniku realizacji wierzytelności. We wniosku z dnia 24 listopada 2017 r. Wnioskodawcy przedstawili stan faktyczny wskazując, że są jedynymi spadkobiercami zmarłego [...] czerwca 2014 r. D. F. i należą do I grupy podatkowej. M. F. i E. F. (2) są dziećmi spadkodawcy, natomiast E. F. (1) w chwili śmierci spadkodawcy pozostawała z nim w związku małżeńskim. Wnioskodawcy zarówno w chwili otwarcia spadku jak i obecnie mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski. Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia spadku w stosunku do każdego z Wnioskodawców powstał 11 grudnia 2014 r. Każdy z nich 31 marca 2015 r. złożył we właściwym miejscowo urzędzie skarbowym Zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych SD-Z2. W ww. zgłoszeniach Wnioskodawcy nie uwzględnili wierzytelności o wypłatę odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu związanym z pracami przy rozbiórce World Trade Center w Nowym Jorku po zamachach 11 września 2001 r., które były wypłacane z utworzonego w celu dokonywania tego typu wypłat funduszu VCF. Jak podkreślili, prawo do otrzymania tych środków wynikała z samego faktu wykonywania określonej pracy i nie była uzależniona od spełnienia dodatkowych warunków. Na datę spadkobrania nie mieli możliwości ustalenia wysokości przysługującego odszkodowania z uwagi na jego uzależnienie od decyzji organów administracji federalnej USA, która to decyzja w dacie spadkobrania nie była możliwa do uzyskania. Fundusz odszkodowań dla ofiar wydarzeń z 11 września ("VCF") powstał w celu wypłaty odszkodowań wszystkim osobom (zarządcom spadku lub osobom zmarłym), które doznały uszczerbku na zdrowiu lub zginęły w wyniku katastrof samolotów spowodowanych przez terrorystów dnia 11 września 2001 r. lub podczas odgruzowania, które nastąpiło bezpośrednio po tych katastrofach. Pierwszy fundusz VCF działał w latach 2001-2004. W dniu 2 stycznia 2011 r. prezydent Obama podpisał ustawę Jamesa Zadrogi z 2010 r. o opiece zdrowotnej i odszkodowaniach dla ofiar wydarzeń z 11 września (ustawę Zadrogi). Rozdział II ustawy Zadrogi reaktywuje Fundusz odszkodowań dla ofiar wydarzeń z 11 września. Nowy VCF rozpoczął funkcjonowanie w październiku 2011 r. i miał działać przez okres pięciu lat, do października 2016 r. W dniu 18 grudnia 2015 r. prezydent Obama podpisał projekt ustawy przedłużającej obowiązywanie ustawy Jamesa Zadrogi z 2010 r. o opiece zdrowotnej i odszkodowaniach dla ofiar wydarzeń z 11 września. Zgodnie z jej zapisami przedłużono działanie Funduszu VCF o następne pięć lat, umożliwiając tym samym składanie wniosków do dnia 18 grudnia 2020 r. Na podstawie złożonego wniosku o wypłatę odszkodowania i na podstawie regulacji ustawowych USA, Wnioskodawcy 16 grudnia 2016 r. otrzymali informację o przyznaniu odszkodowania z tytułu istniejącej wierzytelności, a następnie otrzymali czeki, które 10 lipca 2017 r. zostały zrealizowane. Wszystkie środki zostały przelane na konto E. F. (1) ustanowionej zgodnie z prawem amerykańskim jako personal representative przez spadkodawcę w związku z dochodzeniem wypłaty odszkodowania. Po śmierci spadkodawcy, E. F. (1) pozostała osobą właściwą w kontaktach z VCF, reprezentując także pozostałych spadkodawców. Otrzymane środki zostały podzielone między Wnioskodawców zgodnie z przysługującym im udziałem w spadku po zmarłym. Wnioskodawcy zwrócili się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1) czy opisana Wierzytelność wchodziła do masy spadkowej i podlegała opodatkowaniu z tytułu podatku od spadków i darowizn? 2) czy, jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, otrzymanie wierzytelności lub środków finansowych w wyniku jej realizacji stanowią przychód dla Wnioskodawców opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych? W zakresie pytania drugiego dotyczącego opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych wydano odrębne rozstrzygnięcie. Wnioskodawcy przedstawiając własne stanowisko uznali, że wierzytelność była elementem masy spadkowej i podlegała opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. DKIS, zaskarżoną interpretacją z dnia 2 lutego 2018 r. (nr. 0114-KDIP3-2.4015.67.2017.2.AK1) uznał za prawidłowe stanowisko Skarżącego – M. F. (zainteresowanego będącego stroną postępowania) w zakresie opodatkowania wierzytelności o wypłatę odszkodowania nabytego w drodze spadku. Organ interpretacyjny wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2009 r. Nr 93, poz. 768 z późn. zm., dalej: "u.p.s.d.") podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, m.in. tytułem dziedziczenia. DKIS podkreślił, że skoro w chwili śmierci spadkodawca nie uzyskał jeszcze przysługującego mu odszkodowania - zainteresowani tytułem spadku nabyli prawo majątkowe w postaci wierzytelności o wypłatę odszkodowania. Przedmiotem dziedziczenia w rozpatrywanej sprawie były prawa majątkowe w postaci wierzytelności o wypłatę odszkodowania i ich nabycie sprawiło, że zainteresowani mogli być stroną w postępowaniu i uzyskać przedmiotowe odszkodowanie. Wedle organu, uzyskanie przez zainteresowanych odszkodowania było konsekwencją nabycia przez nich w drodze spadku ww. wierzytelności, zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego. Podsumowując organ wskazał, że niezaspokojona wierzytelność w postaci prawa do wypłaty odszkodowania jest prawem majątkowym, które nabyte tytułem dziedziczenia (spadku) wchodzi do masy spadkowej i podlega przepisom ustawy o podatku od spadków darowizn. Natomiast gdy w zgłoszeniu o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych SD-Z2 nie uwzględniono wierzytelności o wypłatę odszkodowania, w powyższej sprawie ciąży obowiązek rozliczenia się we właściwym urzędzie skarbowym z tytułu nabycia ww. wierzytelności w postaci prawa do wypłaty odszkodowania. Skarżący oraz osoby zainteresowane niebędące stroną postępowania (E. F. (1) oraz E. F. (2)) pismem z 7 marca 2018 r. wniosły skargę na ww. interpretację indywidualną, zarzucając jej naruszenie: 1) przepisów postępowania tj. art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201 z późn. zm., dalej: "O.p.") oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. przez uchylenie się od przedstawienia wyczerpującego uzasadnienia i oceny prawnej stanowiska przedstawionego we wnioskach, 2) przepisów prawa materialnego, w tym zwłaszcza art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 200,dalej: "u.p.d.o.f.") przez przyjęcie, że otrzymanie w spadku wierzytelności o wypłatę odszkodowania oraz wypłata tego odszkodowania podlegają odrębnemu opodatkowaniu w podatku od spadków i darowizn oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. DKIS, w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Według zaś art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., określanej dalej jako "p.p.s.a."), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną interpretacji podatkowych w sprawach wszczętych po 15 sierpnia 2015 r., sąd nie może wykraczać poza zarzuty skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Stosownie bowiem do treści art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co zastosowania przepisu prawa materialnego. Zdanie drugie tego przepisu wprowadza zasadę związania sądu zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną. Orzekając w niniejszej sprawie Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie o stan faktyczny wynikający z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, przyjęty również przez organ interpretacyjny w zaskarżonej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Powyższe wiąże się z tym, że w przypadku wydawania interpretacji organ podatkowy nie przeprowadza postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności i stanowiska prawnego podanych we wniosku. Kontrola interpretacji indywidualnych przez sąd administracyjny zasadniczo sprowadza się do oceny, czy podstawą udzielonej interpretacji podatkowej był stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o wydanie interpretacji, czy organ prawidłowo zinterpretował przepisy prawa, mające zastosowanie do okoliczności wskazanych we wniosku oraz czy wyczerpująco uzasadnił ocenę stanowiska wnioskodawcy. Realizując powyższe kompetencje. Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ poddana kontroli interpretacja indywidualna nie narusza przepisów prawa. Kontroli Sądu poddana została interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 2 lutego 2018 r. (nr 0114-KDIP3-2.4015.67.2017.2.AK1) dotycząca podatku od spadków i darowizn w zakresie opodatkowania wierzytelności o wypłatę odszkodowania nabytego w drodze spadku. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy otrzymana wierzytelność o wypłatę odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu wypłacona spadkobiercom zmarłego spadkodawcy wchodziła do masy spadkowej i podlegała opodatkowaniu z tytułu podatku od spadków i darowizn. Zarówno strona Skarżąca jak i organ interpretacyjny zgodnie uznały, że przedmiotowa wierzytelność była elementem masy spadkowej i podlegała opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania tj. art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.) oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. przez uchylenie się od przedstawienia wyczerpującego uzasadnienia i oceny prawnej stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego we wnioskach, wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualna). W myśl art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Natomiast w myśl art. 14c § 1 i 2 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Organ podatkowy w wydawanych interpretacjach nie ma obowiązku potwierdzenia stanowiska wnioskodawców. W okolicznościach niniejszej sprawy organ interpretacyjny wydając przedmiotową interpretację indywidualną oparł się jedynie na opisanym stanie faktycznym przedstawionym przez Wnioskodawców, przychylając się do argumentów przez nich zaprezentowanych. W ocenie Sądu dokonał on szczegółowej i dokładnej analizy treści jaką ww. zawarli we wniosku, nie naruszając tym samym jakichkolwiek przepisów. Wskazać bowiem należy, że w niniejszej sprawie organ - adekwatnie do zadanego pytania - odniósł się do wskazanego przez Wnioskodawców stanu faktycznego, dokonał oceny prawnej tegoż stanu z powołaniem się na przepisy, które miały zastosowanie w sprawie, a tym samym wykazał z jakiego powodu stanowisko Skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie bowiem uznał, że wskazana przez wnioskodawców wierzytelność zalicza się do masy spadkowej i podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Odwołać w tym miejscu należy się do treść art. 922 § 1 i § 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2016 r. poz. 380, dalej K.c.), zgodnie z którym przez spadkobranie należy rozumieć przejście praw i obowiązków majątkowych zmarłego z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób. Na spadek składa się ogół praw i obowiązków należących do zmarłego w chwili jego śmierci, które ze swej istoty mogą przejść na jego następców prawnych. W myśl art. 924 K.c. spadek otwiera się z chwilą śmierci spadkodawcy. Nabycie spadku w chwili jego otwarcia następuje bez żadnej aktywności ze strony spadkobiercy, czy też sądu. Orzeczenie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku potwierdza jedynie nabycie spadku przez spadkobiercę (art. 1025 § 1 K.c.), które - stosownie do art. 925 K.c. - nastąpiło już wcześniej, z chwilą otwarcia spadku. Moment nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych należy zatem ustalać w oparciu o regulacje wynikające z ustawy Kodeks cywilny. W myśl cytowanych wyżej przepisów spadkobierca nabywa spadek z chwilą śmierci spadkodawcy. Jak słusznie wskazał, organ w chwili śmierci spadkodawcy nie uzyskali jeszcze przysługującego im odszkodowania, a tytułem spadku nabyli prawo majątkowe w postaci wierzytelności o wypłatę odszkodowania. Natomiast innym pojęciem niż "nabycie spadku" jest obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn. Art. 1 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. stanowi, że podatkowi od spadków i darowizn podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem między innymi dziedziczenia. Przy nabyciu w drodze dziedziczenia obowiązek podatkowy powstaje z chwilą przyjęcia spadku na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., a jeżeli nabycie nie zostało zgłoszone do opodatkowania stwierdzono następnie pismem, to zgodnie z art. 6 ust. 4 u.p.s.d. obowiązek podatkowy powstaje z chwilą sporządzenia pisma. Z kolei przedmiotem dziedziczenia w rozpatrywanej sprawie były niewątpliwie prawa majątkowe w postaci wierzytelności o wypłatę odszkodowania i ich nabycie sprawiło, że Wnioskodawcy mogli być stroną w postępowaniu i uzyskać przedmiotowe odszkodowanie. Uzyskanie przez Wnioskodawców odszkodowania było konsekwencją nabycia przez nich w drodze spadku ww. wierzytelności. Roszczenie odszkodowawcze odziedziczone po spadkodawcy wchodzi więc w skład spadku (por. wyrok WSA w Warszawie z 22 października 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1855/10, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skład orzekający nie zgadza się także z zarzutem naruszenie art. 121 § 1 O.p. Stosownie do treści art. 14h O.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art.120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art.140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Wyrażona w art. 121 § 1 O.p. zasada budowania zaufania do organów podatkowych wymaga m.in. aby z uzasadnienia wydanej interpretacji organu podatkowego wynikał sposób rozumowania i uzasadnienie twierdzeń, dyrektywy wykładni potwierdzające punkt widzenia organu, a także wyjaśnienie znaczenia przepisu, który budzi wątpliwości, co w świetle powyższych rozważań Sądu, miało miejsce. Na marginesie sprawy wskazać należy, że zarzut podniesiony w skardze dotyczący naruszenia przepisu art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., nie podlega ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu. Strona skarżąca złożyła bowiem w jednym piśmie z dnia 7 marca 2018 r. skargę na dwie interpretacje indywidulane, dotyczące odpowiednio podatku od spadków i darowizn (interpretacja nr 0114-KDIP3-2.4015.67.2017.2.AK1) oraz opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych (interpretacja nr 0114-KDIP3-2.4011.329.2017.2.AK1). W sprawach tych wydano odrębne rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie, wskazany przepis nie był przedmiotem wykładni dokonywanej przez organ, zatem zarzut jego naruszenia jest bezpodstawny. Sąd, mając powyższe rozważania na względzie, nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego ani procesowego w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. UZASADNIENIE We wniosku wspólnym, M. F. , E. F. (1) oraz E. F. (2) zwrócili się o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów podatku od spadków i darowizn. W uzupełnieniu ww. wniosku wskazano, że zainteresowanym będącym stroną w sprawie jest M. F. . Pozostałe osoby oznaczono jako zainteresowane nie będące jego stronami. W dniu 2 lutego 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał indywidualną interpretację prawa podatkowego uznając stanowisko przedstawione we wniosku za prawidłowe. Interpretację podatkową doręczono M. F. jako stronie postępowania, natomiast E. F. (1) oraz E. F. (2) , jako zainteresowanym niebędącym stronami, doręczono odpis interpretacji. Pismem z dnia 7 marca 2018 r. M. F. , E. F. (1) oraz E. F. (2) wnieśli na powyższą interpretację skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. NA rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skarg E. F. (1) oraz E. F. (2) . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga E. F. (2) podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny (art. 50 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają takie uprawnienie (art. 50 § 2 P.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny musi mieć oparcie w przepisach prawa. O jego posiadaniu można mówić wówczas, gdy istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., I OSK 1278/10 – wszystkie orzeczenia publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes prawny musi być interesem indywidualnym strony i dotyczyć bezpośrednio jej praw i obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2010 r., I OSK 1465/10; por. J. Jagoda, Sądowa ochrona samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, LEX 2011, pkt 4.2.1, A. Kabat w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, str. 272-275 ). Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej "O.p.") minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do art. 14r § 1 O.p., z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny). W myśl art. 14r § 2 O.p., zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie interpretacji oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4. Stosownie do art. 14r § 3 O.p., interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się podmiotowi wskazanemu jako strona. Pozostałym zainteresowanym doręcza się odpis interpretacji lub postanowienia. W art. 14r § 2 O.p. jednoznacznie wskazano, że zainteresowani, występujący z wnioskiem wspólnym, zobowiązani są wskazać spośród siebie jeden podmiot, który będzie stroną postępowania. Temu wyłącznie podmiotowi doręcza się indywidualną interpretację, pozostali zainteresowani otrzymują jedynie jej odpis. Z powyższego przepisu wynika interes prawny polegający na możliwości żądania wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jeżeli zgodnie z nim stroną postępowania (osobą, której przysługuje uprawnienie do uzyskania stanowiska organu interpretującego co do zastosowania prawa w określonym stanie faktycznym lub stanie przyszłym) jest tylko jeden z zainteresowanych, to tylko on może domagać się sądowej kontroli wydanej interpretacji. Pozostali zainteresowani, niewskazani we wniosku jako strona postępowania, mają jedynie interes faktyczny, ten jednak nie uprawnia ich do żądania sądowej kontroli legalności indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Byłoby niezgodne z intencją ustawodawcy dążącego poprzez możliwość złożenia wniosku wspólnego do ujednolicenia interpretacji dla tych samych stanów faktycznych i przyszłych dotyczących tej samej grupy osób, a także do ograniczenia ilości wydawanych w takich sprawach interpretacji, przyjęcie, że każdemu z podmiotów składających wniosek wspólny przysługuje prawo zaskarżenia interpretacji do sądu administracyjnego. Zauważyć należy, że wystąpienie z wnioskiem wspólnym jest prawem, a nie obowiązkiem zainteresowanych, uczestniczących w tym samym stanie faktycznym lub mających w takim stanie uczestniczyć. Każdy z nich może zatem wystąpić z wnioskiem samodzielnym o wydanie indywidualnej interpretacji. Decydując się na wniosek wspólny i wskazując inny podmiot jako stronę, zainteresowany musi mieć świadomość, że nie będzie stroną (w znaczeniu materialnoprawnym i procesowym) postępowania interpretacyjnego. Sąd podzielił tym samym pogląd dotyczący interpretacji art. 14r § 1 O.p., wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 30 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FZ 933/16, z 27 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FZ 20/17, z 26 stycznia 2017 r. o sygn. akt FZ 810/16. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy wskazali w piśmie uzupełniającym z dnia 19 grudnia 2017 r., że zainteresowanym, będącym stroną postępowania o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej, będzie M. F. , natomiast E. F. (1) i E. F. (2) będzie zainteresowanym niebędącym stroną tego postępowania. W konsekwencji stroną, która ma interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a. jest wyłącznie M. F. . E. F. (1) i E. F. (2) ma natomiast jedynie interes faktyczny, który nie uprawnia do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu. UZASADNIENIE We wniosku wspólnym, M. F. , E. F. (1) oraz E. F. (2) zwrócili się o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów podatku od spadków i darowizn. W uzupełnieniu ww. wniosku wskazano, że zainteresowanym będącym stroną w sprawie jest M. F. . Pozostałe osoby oznaczono jako zainteresowane nie będące jego stronami. W dniu 2 lutego 2018 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał indywidualną interpretację prawa podatkowego uznając stanowisko przedstawione we wniosku za prawidłowe. Interpretację podatkową doręczono M. F. jako stronie postępowania, natomiast E. F. (1) oraz E. F. (2) , jako zainteresowanym niebędącym stronami, doręczono odpis interpretacji. Pismem z dnia 7 marca 2018 r. M. F. , E. F. (1) oraz E. F. (2) wnieśli na powyższą interpretację skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. NA rozprawie w dniu 25 lutego 2019 r. pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skarg E. F. (1) oraz E. F. (2) . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga E. F. (1) podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny (art. 50 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają takie uprawnienie (art. 50 § 2 P.p.s.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny musi mieć oparcie w przepisach prawa. O jego posiadaniu można mówić wówczas, gdy istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., I OSK 1278/10 – wszystkie orzeczenia publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Interes prawny musi być interesem indywidualnym strony i dotyczyć bezpośrednio jej praw i obowiązków (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2010 r., I OSK 1465/10; por. J. Jagoda, Sądowa ochrona samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, LEX 2011, pkt 4.2.1, A. Kabat w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2016, str. 272-275 ). Zgodnie z art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm. – dalej "O.p.") minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie do art. 14r § 1 O.p., z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej może wystąpić dwóch lub więcej zainteresowanych uczestniczących w tym samym zaistniałym stanie faktycznym albo mających uczestniczyć w tym samym zdarzeniu przyszłym (wniosek wspólny). W myśl art. 14r § 2 O.p., zainteresowani wskazują we wniosku wspólnym jeden podmiot, który jest stroną postępowania w sprawie interpretacji oraz składają oświadczenie, o którym mowa w art. 14b § 4. Stosownie do art. 14r § 3 O.p., interpretację indywidualną lub postanowienie w sprawie doręcza się podmiotowi wskazanemu jako strona. Pozostałym zainteresowanym doręcza się odpis interpretacji lub postanowienia. W art. 14r § 2 O.p. jednoznacznie wskazano, że zainteresowani, występujący z wnioskiem wspólnym, zobowiązani są wskazać spośród siebie jeden podmiot, który będzie stroną postępowania. Temu wyłącznie podmiotowi doręcza się indywidualną interpretację, pozostali zainteresowani otrzymują jedynie jej odpis. Z powyższego przepisu wynika interes prawny polegający na możliwości żądania wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jeżeli zgodnie z nim stroną postępowania (osobą, której przysługuje uprawnienie do uzyskania stanowiska organu interpretującego co do zastosowania prawa w określonym stanie faktycznym lub stanie przyszłym) jest tylko jeden z zainteresowanych, to tylko on może domagać się sądowej kontroli wydanej interpretacji. Pozostali zainteresowani, niewskazani we wniosku jako strona postępowania, mają jedynie interes faktyczny, ten jednak nie uprawnia ich do żądania sądowej kontroli legalności indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Byłoby niezgodne z intencją ustawodawcy dążącego poprzez możliwość złożenia wniosku wspólnego do ujednolicenia interpretacji dla tych samych stanów faktycznych i przyszłych dotyczących tej samej grupy osób, a także do ograniczenia ilości wydawanych w takich sprawach interpretacji, przyjęcie, że każdemu z podmiotów składających wniosek wspólny przysługuje prawo zaskarżenia interpretacji do sądu administracyjnego. Zauważyć należy, że wystąpienie z wnioskiem wspólnym jest prawem, a nie obowiązkiem zainteresowanych, uczestniczących w tym samym stanie faktycznym lub mających w takim stanie uczestniczyć. Każdy z nich może zatem wystąpić z wnioskiem samodzielnym o wydanie indywidualnej interpretacji. Decydując się na wniosek wspólny i wskazując inny podmiot jako stronę, zainteresowany musi mieć świadomość, że nie będzie stroną (w znaczeniu materialnoprawnym i procesowym) postępowania interpretacyjnego. Sąd podzielił tym samym pogląd dotyczący interpretacji art. 14r § 1 O.p., wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 30 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FZ 933/16, z 27 stycznia 2017 r. o sygn. akt II FZ 20/17, z 26 stycznia 2017 r. o sygn. akt FZ 810/16. W rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy wskazali w piśmie uzupełniającym z dnia 19 grudnia 2017 r., że zainteresowanym, będącym stroną postępowania o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej, będzie M. F. , natomiast E. F. (1) i E. F. (2) będzie zainteresowanym niebędącym stroną tego postępowania. W konsekwencji stroną, która ma interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 P.p.s.a. jest wyłącznie M. F. . E. F. (1) i E. F. (2) ma natomiast jedynie interes faktyczny, który nie uprawnia do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.