II SA/Ol 17/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant referent Małgorzata Gaida po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi H. G., E. G., S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]’, nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze (Kolegium), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017., Poz. 1257 ze zm.) oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018r., poz. 1945, dalej jako u.p.z.p.), po rozpatrzeniu odwołania H. i E. G. od decyzji Nr "[...]" z dnia "[...]" wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta "[...]" przez Kierownika Referatu ds. lokalizacji inwestycji celu publicznego i ustalania warunków zabudowy w Wydziale Rozwoju Miasta i Budownictwa (organ I instancji) w przedmiocie ustalenia, na wniosek A. i B. K., warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na zmianie sposobu użytkowania części budynku magazynowego (poddasze + piwnica) w zabudowie szeregowej na lokal mieszkalny w "[...]" przy "[...]", na działce nr "[...]", utrzymało w całości w mocy decyzję organu I instancji. Zakwestionowana decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Decyzją Nr "[...]" z dnia "[...]" organ I instancji ustalił na wniosek A. i B. K. z dnia "[...]" warunki zabudowy działek nr "[...]" w "[...]" przy "[...]" dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania cześci budynku magazynowego (poddasze + piwnica) w zabudowie szeregowej na lokal mieszkalny. Decyzja określa warunki i wymagania dotyczące: kształtowania ładu przestrzennego, wynikające z przepisów odrębnych w zakresie zdrowia ludzi, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Linie rozgraniczające teren inwestycje przedstawione zostały w części graficznej na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500 i stanowią załącznik nr 1 do decyzji, zaś wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu stanowią załącznik nr 2 (część tekstowa) i nr 3 (część graficzna). Nie podzielając zarzutu odwołania Kolegium skarżoną decyzją z dnia "[...]" utrzymało w/w decyzję organu I instancji w całości w mocy. Potwierdziło, że zmiana sposobu użytkowania części budynku magazynowego na lokal mieszkalny nie powoduje zmiany parametrów budynku, a zatem nie ulegają zmianie jego cechy, o których mowa w § 4, § 5, § 6, § 7 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w swoje sposobu ustania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadmieniło, że w sprawie sporządzona została wyczerpująca analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowani terenu stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji. Podało, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne, jednorodzinne, zakład karny, zabudowa handlowo-usługowa, przemysłowa, magazynowe oraz transportu i łączności. Skonstatowało, że z uwagi na występowanie w obszarze analizowanym funkcji mieszkalnej (zabudowa na działce nr "[...]") planowane zamierzenie stanowi kontynuację funkcji zastanej w sąsiedztwie, tj. mieszkalnej wielorodzinnej i jednorodzinnej. Uznało, że wnioskowana zmiana sposobu użytkowania spełnia także pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. W skardze H. G., E. G. i S. G. rozstrzygnięciu zarzucili naruszanie: 1/ art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewskazanie linii zabudowy oraz 2/ § 4 ust. 1, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1 i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003. R. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego poprzez określenie parametrów technicznych obiektu budowlanego w sposób niekonkretny i niejednoznaczny. W odpowiedzi na skargę Kolegiom wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych ((Dz. U. z 2018 r., poz. 2107). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2017 r., poz. 1369 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte z naruszeniem przepisów prawa, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Kolegium z dnia "[...]", utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie ustalenia, na wniosek A. i B. K., warunków zabudowy dla zamierzenia polegającego na zmianie sposobu użytkowania części budynku magazynowego (poddasze + piwnica) w zabudowie szeregowej na lokal mieszkalny w "[...]" przy "[...]", na działce nr "[...]". Oceniając legalność skarżonych decyzji należy przesądzić, we wskazanej chronologii wagi, trzy zagadnienia, a mianowicie, czy zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części) wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej zmiany, następnie czym w istocie jest rzeczona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części i wreszcie – w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pierwsze zagadnienie – jaki jest zakres zastosowania art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w postępowaniu o powyższym przedmiocie. W kwestii pierwszego zagadnienia należy podnieść, że materialnoprawną podstawę kontrolowanych decyzji administracyjnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2018, poz. 1945 j.t., dalej jako u.p.z.p.) oraz rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (2003.164.1588, dalej jako rozporządzenie). Jednym z podstawowych warunków umożliwiających wydanie tej decyzji jest określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymóg, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zwany "zasadą dobrego sąsiedztwa". Z kolei art. 59 ust. 1 u.p.z.p., dalej jako u.p.z.p.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przywołana norma prawa materialnego jednoznacznie wskazuje, że zagospodarowanie przestrzeni poprzez budowę obiektu lub wykonanie robót budowlanych, które spowoduje zmianę zagospodarowania terenu albo zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego, wymaga ustalenia warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Zdaniem Sądu, przepis ten wskazuje na trzy różne sytuacje, w których inwestor przy braku planu miejscowego, ma obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Po pierwsze jest to budowa obiektu budowlanego, po drugie wykonanie innych (niż budowa obiektu) prac budowlanych i po trzecie zmiana sposobu użytkowania obiektu. Ustawodawca w drugim zdaniu tego przepisu w postępowaniu przy zmianie zagospodarowania terenu, nakazuje odpowiednie stosowanie art. 50 ust. 2 u.p.z.p. Przepis ten z kolei stanowi, że nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane: 1) polegające na remoncie, montażu lub przebudowie, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu i użytkowania obiektu budowlanego oraz nie zmieniają jego formy architektonicznej, a także nie są zaliczone do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, albo 2) niewymagające pozwolenia na budowę. Odpowiednie stosowanie przepisów oznacza stosowanie ich wprost bez modyfikacji, stosowanie po uprzedniej zmianie, bądź niemożność zastosowania do nowego zakresu odniesienia ze względu na ich bezprzedmiotowość lub sprzeczność z przepisami, do których miałyby być stosowane odpowiednio. Językowo-funkcjonalne dyrektywy wykładni prowadzą do rezultatu, że odpowiednie stosowanie przepisu art. 50 ust. 2 u.p.z.p. do postępowania w sprawie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, polega na przyjęciu, że zmiana zagospodarowania terenu tylko jednej z trzech sytuacji określonych w art. 59 ust. 1 zwolniona będzie z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Skoro w art. 50 ust. 2 nie wymienione są tylko dwa przypadki o których mowa w art. 59 ust. 1 tj. budowa obiektu budowlanego oraz zmiana sposobu użytkowania obiektu, to przypadków tych nie obejmuje zwolnienie z obowiązku uzyskania decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Tym samym nie można podzielić poglądu, że zmiana sposobu użytkowania obiektu, niepołączona z wykonywaniem robót budowlanych jest zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Należy w związku z tym przyjąć, że w oparciu o przepis art. 59 ust. 1 i art. 50 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., warunków zabudowy nie ustala się dla tych robót budowlanych, niepowodujących zmiany sposobu zagospodarowania, a powodujących zmianę sposobu użytkowania obiektu. Ponieważ norma ta dotyczy robót budowlanych, należy przyjąć, że decyzje o warunkach zabudowy są potrzebne jedynie dla takich zmian sposobu użytkowania obiektu, które są związane z wykonywaniem robót budowlanych. Reasumując wskazać należy, że zgodnie z art. 59 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wydania decyzji o warunkach zabudowy wymaga każda zmiana sposobu zagospodarowania terenu, nawet taka, która nie wymaga pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 13 lipca 2007 r., II OSK 1069/06, LEX nr 355485; Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, wyd. 6, Warszawa 2011 r., s. 484). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy podzielić pogląd orzekających w sprawie organów, że zmiana sposobu użytkowania części budynku magazynowego (poddasze + piwnica) w zabudowie szeregowej na lokal mieszkalny będzie wymagała decyzyjnego, tj. na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia warunków zabudowy, w trybie art. 61 ust. 1 tej ustawy w zakresie, o którym poniżej. Z akt sprawy wynika bowiem, że planowana zmiana sposobu użytkowania części budyniu magazynowego będzie połączona z pracami budowalnymi, których rodzaj i zakres został zobrazowany na rysunkach załączonych do uzupełnionego wniosku A. i B. K. z dnia "[...]". Następnie należy wyjaśnić, czym w istocie jest zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Otóż pojęcie "sposobu użytkowania obiektu budowlanego i zagospodarowania terenu" (w kontekście jego zmiany) występuje w dwóch przepisach ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (zob. art. 50 ust. 2 pkt 1 oraz art. 59 ust. 1 zd. pierwsze u.p.z.p.), ale nie jest tam zdefiniowane. Wskazuje się, że koreluje ono z przepisami prawa budowlanego, tj. art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2018, poz. 1202 j.t., dalej jako p.b.), w myśl którego przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Z powyższego wynika, że sposób użytkowania obiektu budowlanego określają m.in. wymienione (niewyczerpująco) w przywołanym przepisie art. 71 ust. 1 pkt 2 p.b. warunki (por. wyrok NSA z 26 maja 2011 r., II OSK 910/10). W orzecznictwie przyjęte zostało, że przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagającą pozwolenia właściwego organu należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu, jeżeli spowoduje to skutki określone w powołanym art. 71 ust. 1 p.b. Zatem zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest podjęcie w nim takiej działalności, do której mają zastosowanie inne normy z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź dotyczące wielkości lub układu obciążeń, aniżeli normy, które miały zastosowanie względem dotychczasowego sposobu użytkowania (wyrok NSA z 5 listopada 2015 r. o sygn. akt II OSK 530/14 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Art. 71 ust. 1 pkt 2p.b. stanowiąc o "podjęciu bądź zaniechaniu w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń" nie zawiera żadnej gradacji rodzajów podejmowanej działalności. Innym słowy, nie ma znaczenia, czy nowa działalność pociąga za sobą konieczność zastosowania tylko pewnych, mniej znaczących odmiennych warunków (norm) z tego zakresu, czy też jest obwarowana rozbudowanymi wymaganiami jej prowadzenia. Istotne jest to, czy podjęcie nowej działalności wymaga spełnienia innych (z reguły dodatkowych) warunków użytkowania obiektu w zakresie wskazanym w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.b. Zatem zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego jest podjęcie w nim takiej działalności, co do której mają zastosowanie inne normy z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź dotyczące wielkości lub układu obciążeń, aniżeli normy, które miały zastosowanie względem dotychczasowego sposobu użytkowania (por. wyrok NSA z 5 listopada 2015 r., II OSK 530/14). W rezultacie powyższego pojęcie sposobu użytkowania obiektu budowlanego i zagospodarowania terenu (w kontekście jego zmiany) na gruncie art. 50 ust. 2 pkt 1 oraz art. 59 ust. 1 zd. pierwsze u.p.z.p. koreluje z art. 71 ust. 1 pkt 2 p.b. Reasumując poruszony wątek rozważań należy stwierdzić, że zmiana sposobu użytkowania budynku magazynowego (jego części) na lokal mieszkalny niewątpliwie jest zmianą sposobu użytkowania obiektu budowalnego (jego części) w rozumieniu art. 50 ust. 2 pkt 1 oraz art. 59 ust. 1 zd. pierwsze, jako, że zmienia warunki, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.b., czego normatywnym potwierdzeniem jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury Technicznej z dniu 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wreszcie przesadzenia wymaga kwestia, jaki w postępowaniu w przedmiocie ustalania warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części) jest zakres zastosowania art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a w szczególności, czy dla rzeczonej zmiany ma zastosowanie ust. 1 w/w artykułu w pełnym brzmieniu. W tej mierze Sąd podaje, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w zakresie określonym w art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym służy przede wszystkim ustaleniu, czy planowana inwestycja jest dopuszczalna z punktu widzenia zachowania wymogów ładu przestrzennego określonego w art. 2 ust. 1 tej ustawy. Całkowicie odmienny jest jednak zakres zastosowania tego przepisu w przypadku ustalania warunków dla nowej zabudowy, a inny w przypadku ustalania warunków dla zmiany sposobu użytkowania budynku już istniejącego. Jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie poglądu (wyroki NSA: z dnia 19 stycznia 2011 r., II OSK 103/10 oraz z dnia 20 października 2010 r., II OSK 1643/09, publikowane na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl) w sytuacji gdy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania jest wymagana w odniesieniu do obiektów istniejących, przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 nie może być poddawany wyłącznie wykładni gramatycznej, literalnej, lecz konieczne jest zastosowanie wykładni celowościowej, funkcjonalnej. Badaniu podlega w szczególności kwestia zachowania zasady z art. 61 ust. 1 pkt 1u.p.z.p. w zakresie kontynuacji funkcji. Zatem, art. 61 ust. 1 pkt 1u.p.z.p. ma zastosowanie do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zmiany sposobu użytkowania obiektu, ale jedynie w zakresie kontynuacji funkcji (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2016 r., I OSK 304/15). Powyższe upoważnia Sąd do tezy, że zadośćuczynienie wnioskowi o zamianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części) w rozumieniu art. 50 ust. 2 pkt 1 i art. 59 ust. 1 zd. pierwsze u.p.z.p. w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 p.b. wymaga spełnienia tylko przesłanki w zakresie kontynucaji funkcji w rozumnieniu art. 61 ust. 1u.p.z.p. z pominięciem kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, o których mowa w dalszej części analizowanego artykułu. W realiach przedmiotowej sprawy wniosek A. i B. K. o zmianę sposobu użytkowania części budynku magazynowego (poddasze + piwnica) w zabudowie szeregowej na lokal mieszkalny w pełni spełnia przesłankę kontynuacji funkcji w rozumieniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. występującej w obszarze analizowanym, gdyż taki sam rodzaj zabudowy występuje na działkach nr: "[...]". Zatem planowana zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego (jego części) pozostaje nie tylko w niesprzeczności z funkcją występującą w obszarze analizowanym, co samo w sobie – z punktu widzenia kontynuacji funkcji – jest wystarczającym dowodem na spełnienie wymogu z art. 61 ust. 1 tej ustawy w podanym zakresie, a wręcz stanowi przejaw kontynuacji funkcji mieszkalnej. Nadto uwadze Sądu nie może ujść okoliczność, że tut. Sąd w wyroku z dnia 19 marca 2015 r. (II SA/OI 71/15) ową zgodność w zakresie kontynuacji funkcji, co do zasady, przesądził, podając, że na ul. "[...]" znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne, zaś w niedalekiej odległości od wnioskowanej nieruchomości zlokalizowany są m. in. wielorodzinne budynki 4 i 5 kondygnacyjne i że w rezultacie powyższego brak jest odstaw do twierdzenia, że uniemożliwienie inwestorom przystosowania poddasza i pomieszczeń piwnicznych budynku magazynowego na cele mieszkalne ograniczy sposób użytkowania sąsiedniego terenu. Pogląd powyższy podtrzymał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2017 .r oddalającym skargę od w/w wyroku tut. Sądu (II OSK 1680/15), a dokonaną w tymże wyroku wykładnią prawa Sąd – po myśli art. 190 p.p.s.a. – jest związany. Wobec powyższego zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego efektu, jako że odnoszą się one do zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a nie do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie podzielił zarzutów skargi, nie dostrzegł także naruszenia innych przepisów prawa, które skutkować mogłyby uchyleniem zaskarżonej decyzji, dlatego też na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.