II OSK 1938/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur /spr./ sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 7/19 w sprawie ze skargi E. W. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Koszalinie z dnia [...] września 2018 r. nr [...]. 2. zasądza od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie na rzecz E. W. kwotę 6 492 (słownie: sześć tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym wyrokiem z 28 lutego 2019 r., sygn. II SA/Sz 7/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę E. W. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Uzasadniając swoje orzeczenie Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z [...] września 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie (dalej: PINB), na podstawie art. 57 ust. 7 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej: p.b., wymierzył E. W. karę z tytułu nielegalnego użytkowania budowli pełniącej funkcję użytkową budynku usługowego, kategorii VIII – inne budowle, w wysokości 25 000 zł. Organ wyjaśnił, że kara została nałożona w związku z nielegalnym użytkowaniem hali namiotowej o stalowej konstrukcji systemowej, złożonej z prefabrykowanych ram dwuspadowych połączonych płatwiami, przekrycia dachowego z materiału syntetycznego oraz obudowy ścian zewnętrznych z blachy fałdowej, o wymiarach 8,00 m (szerokość) x 15,00 m (długość). PINB uznał, że ze względu na specyfikę, rodzaj konstrukcji oraz sposób realizacji przedsięwzięcia (ustawienie na utwardzonym gruncie, brak fundamentów) inwestor wykonał budowlę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 5 p.b. i wskazał, że w związku z tym wdrożył odrębne postępowanie w trybie art. 48 p.b., które nie zostało dotychczas zakończone. PINB stwierdził, że z art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b. jednoznacznie wynika, iż uzyskania pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tylko takiego tymczasowego obiektu budowlanego, co do którego spełnione zostały łącznie dwie przesłanki: 1) nie jest on trwale połączony z gruntem, 2) przewidziany jest do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego także w zgłoszeniu. Wybudowanie obiektu budowlanego bez dokonania zgłoszenia zamiaru jego budowy na podstawie art. 30 ust. 1 p.b. jako obiektu budowlanego tymczasowego - przyjętego przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej bez sprzeciwu – powoduje, że obiekt ten będzie stanowił obiekt budowlany, którego wybudowanie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 p.b.). W ocenie organu, skoro będąca przedmiotem postępowania hala namiotowa, zakwalifikowana jako tymczasowy obiekt budowlany, została posadowiona bez wymaganego zgłoszenia, to w konsekwencji należało przyjąć, że stanowi ona obiekt budowlany, którego wybudowanie wymagało pozwolenia na budowę stosownie do art. 28 ust. 1 p.b. Tym samym, postępowanie w sprawie ewentualnego zalegalizowania albo wydania nakazu rozbiórki takiego obiektu budowlanego powinno się toczyć na podstawie art. 48 i 49 p.b. PINB odwołał się ponadto do przepisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego części obrębu M. obejmującego działkę nr [...], wskazując, że z § 12 uchwały Rady Gminy M. Nr [...] z [...] października 2014 r. wynika, iż na całym obszarze planu zakazuje się tymczasowego zagospodarowania terenu oraz lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych (w tym obiektów handlu sezonowego lokalizowanych na czas nie dłuższy niż 120 dni), poza zagospodarowaniem i zabudową tymczasową dopuszczoną w ustaleniach szczegółowych dla poszczególnych terenów. Z kolei w ustaleniach szczegółowych planu zawartych w § 37 ww. uchwały, dla obszaru A25.U/MW przeznaczono funkcję zabudowy usługowej (z preferencją dla turystyki, wypoczynku i rekreacji) z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Ustęp 4 tego paragrafu wskazuje, że prawodawca lokalny dopuścił tymczasowe urządzenia rekreacyjne lokalizowane zgodnie z liniami zabudowy na czas nie dłuższy niż 120 dni, z wyjątkiem urządzeń generujących hałas (takich jak np. salony gier) lub urządzeń pneumatycznych(dmuchanych) i trampolin o wysokości powyżej 3 m. W świetle przytoczonych regulacji, w ocenie PIBN, brak jest możliwości zalegalizowania należącej do skarżącej hali namiotowej. PINB stwierdził następnie, że hala namiotowa skarżącej stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 p.b., którą należy zakwalifikować do kategorii VIII - "inne budowle" i podkreślił, że nałożenie kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego jest niezależnie od tego czy obiekt ten został wybudowany zgodnie z projektem budowlanym czy też z odstępstwami od tego projektu, lub bez pozwolenia na budowę. Skoro niezgodne z prawem jest samowolne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego, który został zrealizowany zgodnie z projektem budowlanym, to tym bardziej niezgodne z prawem jest przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego, który został zrealizowany bez pozwolenia na budowę lub z istotnymi odstępstwami od projektu budowlanego. PINB podkreślił, że hala namiotowa bezspornie została wybudowana bez wymaganego pozwolenia, a skoro tak, to zgodnie z art. 54 i 55 p.b. wymagała również zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy. W myśl art. 54 p.b., do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis art. 55 ust. 1 p.b. stanowi natomiast, że przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy Prawo budowlane albo zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4 lub przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych. PINB wskazał następnie, że zgodnie z art. 57 ust. 7 p.b., w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 p.b. organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 p.b., z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Odpowiedzialność prawna za tzw. "samowolę użytkową" jest odpowiedzialnością obiektywną, opartą wyłącznie na bezprawności polegającej na naruszeniu obowiązków wynikających z art. 54 lub 55 p.b. Jedyną przesłanką wymierzenia kary administracyjnej z art. 57 ust. 7 p.b. jest przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego bez dokonania wymaganego prawem zawiadomienia właściwego organu o zakończeniu budowy (art. 54) lub przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (art. 55). W postępowaniu dotyczącym wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego organ nadzoru budowlanego bada więc jedynie to, czy obiekt wymagał uzyskania pozwolenia na budowę (kary tej nie stosuje się bowiem do obiektów, które nie wymagają żadnej formy legalizacji lub wymagają jedynie zgłoszenia), czy na inwestorze ciążył obowiązek wynikający z art. 54 lub z art. 55 p.b. oraz czy przystąpił on do użytkowania nie wypełniając tych obowiązków. W ocenie organu, w badanej sprawie ziściły się wszystkie przesłanki uzasadniające nałożenie kary pieniężnej na podstawie art. 57 ust. 7 p.b. W wyniku rozpatrzenia zażalenia E. W. na ww. postanowienie PINB, Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: ZWINB) postanowieniem z [...] listopada 2018 r. ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 57 ust. 7 i art. 83 ust. 2 p.b., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie ZWINB wskazał, że akceptuje zarówno dokonane przez PINB ustalenia faktyczne, jak i przyjętą w odniesieniu do tych ustaleń interpretację przepisów prawa, w tym kwalifikację prawną hali namiotowej. ZWINB stwierdził, że okoliczność, iż inwestor, który zrealizował obiekt budowlany bez pozwolenia na budowę nie mógłby złożyć zawiadomienia o zakończeniu budowy, o którym mowa w art. 54 p.b., gdyż toczy się w stosunku do niego postępowanie naprawcze lub legalizacyjne, nie ma znaczenia dla możliwości nałożenia kary pieniężnej z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 57 ust. 7 p.b. organ powinien badać jedynie czy inwestor użytkuje obiekt budowlany i czy po zakończeniu budowy obiektu miał obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie lub obowiązek dokonania zgłoszenia zakończenia budowy, a nie czy takie pozwolenie mógł uzyskać albo czy mógł dokonać skutecznego prawnie zgłoszenia zakończenia budowy. Wybudowanie obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę nie uprawnia inwestora do nielegalnego użytkowania tego obiektu. Konkludując ZWINB stwierdził ponadto, że obliczenie kary pieniężnej przez organ I instancji było prawidłowe. Skargę na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z [...] listopada 2018 r. wniosła E. W., podnosząc zarzuty naruszenia, m.in. art. 57 ust. 7 p.b. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpił przypadek określony dyspozycją przepisu art. 54 i 55 p.b., a tym samym nie doszło do naruszenia przepisów uprawniających organ do nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu. Skarżąca nie zgodziła się z dokonaną przez organy obu instancji kwalifikacją obiektu wywodząc, że postawienie namiotu nie wymagało ani zgłoszenia, ani pozwolenia na budowę. Zaskarżonym wyrokiem z 28 lutego 2019 r. Sąd I instancji oddalił skargę E. W. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej: p.p.s.a., stwierdzając, że sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według kryterium zgodności z prawem wykazała, że odpowiada ono prawu, zaś zarzuty skargi okazały się niezasadne. W ocenie Sądu, wbrew wywodom skarżącej, zgromadzona w sprawie dokumentacja, w tym również fotograficzna, pozwalała na przyjęcie, że posadowiony przez skarżącą na działce nr [...] obiekt stanowi tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w art. 3 pkt 5 p.b. Konsekwencją przyjęcia, że hala namiotowa postawiona przez skarżącą stanowiła tymczasowy obiekt budowlany było zaś uznanie, iż jej posadowienie wymagało zgłoszenia, stosownie do dyspozycji art. 29 ust. 2 pkt 12 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1 p.b., a takiego zgłoszenia skarżąca nie dokonała, co w niniejszej sprawie pozostaje poza sporem. Wybudowanie obiektu budowlanego bez zgłoszenia, bądź pomimo wyrażonego przez właściwy organ sprzeciwu, w świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, powoduje, że będzie on stanowił obiekt budowlany, którego wybudowanie wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b. Sąd przyjął, że w związku z tym postępowanie w sprawie ewentualnego zalegalizowania albo wydania nakazu rozbiórki takiego obiektu budowlanego powinno toczyć się na podstawie art. 48 i 49 p.b. regulujących sprawy wybudowania obiektów budowlanych lub ich części bez uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na ich budowę (por. wyrok NSA z 30 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 30/08, wyroki WSA w Szczecinie: z 03.08.2017 r., II SA/Sz 544/17, z 31.05.2017 r., II SA/Sz 204/17, z 02.02.2017 r., II SA/Sz 1144/16). W tych warunkach Sąd zgodził się z organami, że zastosowanie znajdują w tej sprawie art. 54 i 55 p.b. Zdaniem Sądu, hala namiotowa została prawidłowo zaliczona przez organy do kategorii VIII – inne budowle, zaś skarżąca przystępując do jej użytkowania bez uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie naruszyła zarówno art. 54 ust. 1 jak i art. 55 ust. 1 p.b., co skutkować musiało nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 57 ust. 7 tej ustawy. W ocenie Sądu, wysokość wymierzonej kary została obliczona prawidłowo, zaś wbrew stanowisku skarżącej, nie wystąpiły w tej sprawie przesłanki zastosowania art. 7a k.p.a., bowiem ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości, a postawienie hali namiotowej bez zgłoszenia nie jest sporne. Skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła E. W. zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie: 1/ przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 134 i 135 p.p.s.a., poprzez niewłaściwą i niedostateczną kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie wyjaśnione w sposób bezstronny i dostateczny okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co finalnie miało wpływ na ustalenie wysokości nałożonej kary; 2/ przepisu prawa materialnego art. 57 ust. 7 p.b. polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, kiedy w sprawie nie wystąpił przypadek określony dyspozycją przepisu art. 54 i 55, a tym samym nie doszło do naruszenia przepisów uprawniających organy do nałożenia na skarżącą kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu; 3/ art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie dokonania przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonego aktu oraz oddalenie skargi pomimo, że w toku postępowania administracyjnego nie zgromadzono dowodów pozwalających na jednoznaczną ocenę charakteru obiektu, którego użytkowanie nastąpiło bez uzyskania pozwolenia na budowę oraz tego, czy doszło do naruszenia art. 54 i 55 p.b. uprawniającego do nałożenia kary z myśl przepisu art. 57 ust. 7 p.b. w sytuacji braku zgłoszenia zamiaru budowy ani uzyskania pozwolenia na budowę; 4/ art. 1 § 2 ww. ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7a k.p.a. poprzez nieprawidłowo dokonaną przez Sąd kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia oraz oddalenie skargi, pomijającą ocenę zarzutu naruszenia przez organy przepisu art. 7a § 1 k.p.a. wprowadzającego tzw. zasadę "przyjaznej interpretacji przepisów" (in dubio pro libertate), której celem jest ograniczenie ryzyka obciążenia strony negatywnymi skutkami niejasności przepisów, który ewentualnie mógłby mieć w tym przypadku miejsce ze względu na brak wyraźnej normy uprawniającej do nałożenia na skarżącą kary w myśl przepisu art. 57 ust. 7 p.b. Pismami procesowymi z dnia 23 marca 2022 r. (pismo ZWINB) oraz z 24 marca 2022 r. (pismo skarżącej kasacyjnie) strony postępowania kasacyjnego wskazały, że wyrażają zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Z uwagi na to, że strony postepowania kasacyjnego złożyły oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym zgodnie z dyspozycją art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Usprawiedliwioną podstawę kasacyjną stanowi zarzut naruszenia prawa materialnego art. 57 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane który w tej sprawie został błędnie zinterpretowany oraz zastosowany. Zgodnie z tym przepisem, który stanowi podstawę prawną kontrolowanych przez Sąd I instancji postanowień organów nadzoru budowlanego obu instancji, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 p.b., organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Nie budzi wątpliwości, że zastosowanie tego przepisu jest ściśle powiązane z przepisami art. 54 i art. 55 p.b., i z tego względu rozważania organów i Sądu I instancji dotyczące prawidłowości zastosowania w tej sprawie art. 57 ust. 7 p.b. powiązane były z odniesieniem się do regulacji zawartej w ww. przepisach. Sąd I instancji pominął jednak, podobnie jak organy, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że postępowanie prowadzone na podstawie art. 54 lub art. 55 p.b. nie może służyć do legalizacji nielegalnie wykonanych robót budowlanych. W takiej sytuacji zasadne jest uruchomienie postępowania naprawczego lub legalizacyjnego, natomiast brak jest podstawy prawnej do wymierzania kary w trybie art. 57 ust. 7 p.b., która ma na celu wymuszenie dopełnienia niezbędnych czynności warunkujących legalne użytkowanie obiektu, gdyż jest to niemożliwe przed doprowadzeniem obiektu do stanu zgodnego z prawem lub jego legalizacją. Także w aktualnym orzecznictwie sądowym przyjmuje się w związku z tym, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 19 września 2020 r. prowadzenie postępowania w trybie art. 48 i 49 (lub art. 51) Prawa budowlanego wyłączało możliwość równoległego zastosowania art. 57 ust. 7 tej ustawy (zob. wyrok składu 7 sędziów NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. II OSK 2641/17, ONSAiWSA 2021/2/21 oraz powołane tam orzecznictwo sądowe z lat 2009 – 2019, jak również przytoczone poglądy z piśmiennictwa). W rozpoznawanej sprawie, wobec tego, że z niekwestionowanych w tej sprawie ustaleń faktycznych w oparciu o które wyrokował Sąd I instancji wynika, że w dacie wydania zaskarżonych postanowień nie doszło do zakończenia postępowania prowadzonego wobec hali namiotowej skarżącej w trybie art. 48 p.b., wyłączona była możliwość równoległego zastosowania art. 57 ust. 7 p.b., co czyniło zasadnym uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonych do Sądu I instancji postanowień organów obu instancji. Mając na uwadze ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie, organ I instancji zobowiązany będzie do umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na skarżącą kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu. W związku z powyższym zasadne okazały się w konsekwencji zarzuty naruszenia zaskarżonym art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 134 i art. 135 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowo dokonaną przez Sąd kontrolę legalności objętych skargą postanowień – aczkolwiek z przyczyn innych, niż podniesione w skardze kasacyjnej. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznając skargę, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, a także na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone do Sądu I instancji postanowienie organu odwoławczego oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, jako obarczone tożsamą wadliwością. O kosztach postępowania sądowego za obie instancje obejmujących opłaty sądowe, opłatę od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty zastępstwa prawnego za obie instancje zasądzone według reguł określonych w przepisach § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz.U. z 2018 poz. 265) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 p.p.s.a.