III SA/Wa 1596/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Honorata Łopianowska, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi W. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. Prezydent [...] W. (dalej też "Prezydent" albo "Organ pierwszej instancji") określił Wspólnocie Mieszkaniowej [...] z siedzibą w W. (dalej też "Skarżąca" albo "Strona") opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi pochodzącymi z nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym wielolokalowym obejmującym 100 samodzielnych lokali mieszkalnych oraz 10 lokali niemieszkalnych (użytkowych), dla której sąd rejestrowy prowadzi księgę wieczystą o numerze [...], wybudowanej na gruncie oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako działki ewidencyjne numer [...], [...], [...] z obrębu numer [...] położonej w W. przy al. [...], w wysokości: lipiec, sierpień, wrzesień 2013 r. - 2348 zł, październik 2013 r. - 2367 zł, listopad, grudzień 2013 r. - 2412 zł, styczeń 2014 r. - 2421 zł, luty, marzec, kwiecień 2014 r. - 2388 zł, maj, czerwiec 2014 r. - 2369 zł, lipiec 2014 r. - 2414 zł, sierpień, wrzesień 2014 r. - 2423 zł, październik 2014 r. - 2407 zł, listopad 2014 r. - 2388 zł, grudzień 2014 r. - 2398 zł, styczeń 2015 r. - 2407 zł, luty, marzec, kwiecień 2015 r. - 2277 zł, maj 2015 r. - 2240 zł, czerwiec 2015 r. - 2277 zł, lipiec 2015 r. - 2549 zł, sierpień 2015 r. - 2522 zł, wrzesień 2015 r. - 2688 zł, październik 2015 r. - 2598 zł oraz począwszy od listopada 2015 r. - 2598 zł miesięcznie. Skarżąca złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej też "SKO" albo "Organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] marca 2017 r. utrzymało w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że nieruchomość położona w W. przy al. [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym wielolokalowym, w którym do lipca 2013 r. wyodrębniono łącznie 109 lokali mieszkalnych i użytkowych. Podniesiono, że właściciele nieruchomości, na podstawie ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2017 r. poz. 1289 ze zm., dalej "u.c.p.g.") oraz Uchwały nr LI/1498/2013 Rady Miasta W. z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie określenia wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz warunków i trybu składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej (dalej "uchwała"), obowiązani byli złożyć w Urzędzie W. deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie do 19 lipca 2013 r. Wskazano, że z akt sprawy wynika, iż 17 lipca 2013 r. Skarżąca złożyła deklaracje D-N o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem wielolokalowym, która uwzględniała odpady komunalne powstające na częściach wspólnych. Mimo kolejnych wezwań Strona nie złożyła wymaganej przez Prezydenta deklaracji D-M o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi obejmującej wszystkie lokale mieszkalne i usługowe w budynku położonym w W. przy al. [...]. SKO oceniło, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy miała okoliczność, czy od lipca 2013 r. na Skarżącej spoczywały obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej i wyodrębnionych lokali, a tym samym, czy Strona zobowiązana była do złożenia jednej deklaracji D-M o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości, na której w części zamieszkują mieszkańcy, a w części mieszkańcy nie zamieszkują, a powstają odpady komunalne. SKO wskazało, że brzmienie art. 2 ust. 3 u.c.p.g. od dnia 1 lutego 2015 r. nie rodzi wątpliwości odnośnie tego, iż obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu w nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym obciążają wspólnotę mieszkaniową. Jednocześnie Organ odwoławczy wskazał, że do dnia 1 lutego 2015 r. art. 2 ust. 3 u.c.p.g. stanowił, iż w razie ustanowienia odrębnej własności lokali w nieruchomości obowiązki właściciela nieruchomości w rozumieniu ustawy, w tym obowiązek złożenia deklaracji, obciążały osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2018 r. poz. 716, dalej "u.w.l."). Zgodnie z art 20 u.w.l. jeżeli lokali wyodrębnionych, wraz z lokalami niewyodrębnionymi, jest więcej niż siedem, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. SKO przytoczyło również orzeczenia sądów administracyjnych, zgodne z jego oceną, iż to na Skarżącej ciążył obowiązek złożenia deklaracji D-M obejmującej nie tylko część wspólną, ale też wyodrębnione lokale. Powołano się na okoliczność, że za okres do lipca 2013 r. do stycznia 2014 r. faktury za odbiór odpadów komunalnych z przedmiotowej nieruchomości wystawiane były na Skarżącą. Zdaniem SKO również do dnia 1 lutego 2015 r., w świetle art. 2 ust. 3 u.c.p.g., obowiązki właściciela nieruchomości, w której ustanowiono odrębną własność lokali i wybrano zarząd, spoczywały na zarządzie wspólnoty, a nie na poszczególnych właścicielach wyodrębnionych lokali. Dlatego SKO zaaprobowało stanowisko Organu pierwszej instancji, iż Zarząd Skarżącej zobowiązany był do złożenia deklaracji D-M, a więc deklaracji dla nieruchomości, na której w części zamieszkują mieszkańcy, a w części nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, a skoro deklaracja taka nie została złożona w przewidzianym terminie, ani na skutek wezwań organu, to w myśl art. 6o u.c.p.g. organ uprawniony był do określenia, w drodze decyzji, wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z uwagi na powyższe SKO nie podzieliło zarzutu Strony dotyczącego nieprawidłowego określenia stron postępowania, uniemożliwienia im czynnego udziału w sprawie i nie doręczenia im decyzji Organu pierwszej instancji. SKO nie uznało za konieczne wydawania odrębnych decyzji dla wszystkich wyodrębnionych lokali w budynku przy al. [...]. Nie podzielono również zarzutu naruszenia art. 121 § 1 i 2, art. 124, art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm., dalej "O.p.") podnosząc, że Organ pierwszej instancji wskazał zasadność przesłanek, którymi kierował się wzywając Skarżącą do złożenia deklaracji D-M. Nie godząc się z powyższą decyzją Skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji oraz zarzucając jej naruszenie: 1. art 6o ust 1 oraz art. 6i, art 6h, art 6m u.c.p.g. w zw. z art. 46, art. 48 oraz 47 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2017 r. poz. 459 ze zm., dalej "k.c.") a także art. 217 Konstytucji RP, na skutek przyjęcia błędnej wykładni art. 2 ust. 3 u.c.p.g., na skutek której zastosowania Organ pierwszej instancji oraz SKO błędnie przyjęły, iż w skład nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym, położonej przy al. [...] w W., to jest nieruchomości gruntowej, wchodzą lokale położone w budynku przy al. [...] w W., a w konsekwencji bezpodstawnie obciążyły Skarżącą w okresie lipiec 2013 - styczeń 2015 r obowiązkami właściciela nieruchomości dla nieruchomości innych niż nieruchomość zabudowana budynkiem wielolokalowym przy al. [...] w W., a ponadto błędnie uznały, iż Skarżąca zobowiązana była złożyć jedną, łączną deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6m ust. 1 u.c.p.g., dla wielu nieruchomości, tj. obejmującą zarówno nieruchomość zabudowaną budynkiem wielolokalowym położonym w W. przy al. [...], jak również nieruchomości lokalowe położone w tym budynku, dla których prowadzone są odrębne księgi wieczyste; 2. art. 6o w zw. z art. 6q u.c.p.g., w zw. z art. 135 oraz art. 133 O.p., art. 123 § 1 O.p., poprzez uniemożliwienie stronom czynnego udziału w postępowaniu, a także art. 211 O.p., poprzez brak doręczenia stronom decyzji na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a także obrazę art. 211 w zw. z art 165 § 2 oraz art. 219 O.p., poprzez brak doręczenia stronom postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego, a także art. 210 § 1 pkt 3 O.p., poprzez brak właściwego określenia stron decyzji; 3. art. 121 § 1 oraz § 2, art. 124, art. 216 § 1 O.p., poprzez brak udzielenia odpowiedzi i wyjaśnień na składane przez Skarżącą pisma oraz wnioski w ramach postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji, brak wyjaśnienia stronom przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, a także brak szczegółowego określenia i uzasadnienia z przyczyn, dla których organ nabrał wątpliwości co do danych zawartych w złożonej w dniu 17 lipca 2013 r. przez Skarżącą deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; 4. art. 6m w zw. z art 6o u.c.p.g., poprzez wydanie jednej łącznej decyzji dla 112 nieruchomości znajdujących się w budynku przy al. [...] w W. oraz nieruchomości gruntowej zabudowanej tym budynkiem, w sytuacji, gdy dla każdej nieruchomości organ winien był wydać odrębną decyzję określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowego stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zasadniczą kwestię w niniejszej sprawie stanowi określenie podmiotu zobowiązanego do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność poszczególnych lokali. W ocenie Skarżącej za taki podmiot nie można uznać osób sprawujących zarząd nieruchomością wspólną, gdyż obowiązki właściciela nieruchomości w stosunku do poszczególnych lokali, w tym w zakresie złożenia deklaracji, obciążają samych właścicieli wyodrębnionych lokali. Zgodnie z art. 6m ust.1 u.c.p.g. właściciel nieruchomości obowiązany jest złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych. Właściciel nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, obowiązany jest także do ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na rzecz gminy, na terenie której położone są jego nieruchomości (art. 6h w zw. z art. 6c ust.1 u.c.p.g.). Gmina jest natomiast obowiązana do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (art. 6c ust. 1 u.c.p.g.). Na potrzeby ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przez właściciela nieruchomości rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g.). Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 stycznia 2015 r., jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali, obowiązki właściciela nieruchomości obciążają osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, w rozumieniu przepisów ustawy o własności lokali, lub właścicieli lokali, jeżeli zarząd nie został wybrany (art. 2 ust. 3 u.c.p.g.). Ustawodawca odróżnił zatem sytuację, gdy nieruchomością włada niepodzielnie jedna osoba lub kilka osób, ale na zasadzie współwłasności całej nieruchomości od sytuacji, gdy na nieruchomości znajduje się budynek z wieloma lokalami i przynajmniej w stosunku do jednego z tych lokali ustanowiona została odrębna własność. W takim przypadku właścicielowi lokalu przysługuje również udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z prawem własności lokalu (art. 3 ust. 1 u.w.l.). Zasadą wynikającą z art. 2 ust. 3 u.c.p.g. jest nałożenie obowiązków właściciela nieruchomości na osobę sprawującą zarząd nieruchomością wspólną, czyli na jeden podmiot. Wyłącznie w przypadku, gdy taki zarząd nie został ustanowiony, obowiązki właściciela, wynikające z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, obciążają każdego z właścicieli lokali. Osobą traktowaną jak właściciel nieruchomości w rozumieniu u.c.p.g. jest przy tym wyłącznie osoba sprawująca zarząd w rozumieniu przepisów ustawy o własności lokali. Natomiast od dnia 1 lutego 2015 r. art. 2 ust. 3 u.c.p.g. stanowi, że jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową. Art. 2 ust. 3 u.c.p.g., wprowadzający zasadę jednego podmiotu, wykonującego obowiązki związane z gospodarowaniem odpadami komunalnymi, powstającymi na nieruchomościach zamieszkałych przez mieszkańców wskazuje na to, że także w tym przypadku celem ustawodawcy było uniknięcie sytuacji, gdy wiele osób będzie odpowiedzialnych za wykonanie obowiązków związanych z nieruchomością wspólną, co powodować może stan niepewności co do zakresu obowiązków poszczególnych podmiotów. Rozłożenie tego obowiązku na właścicieli poszczególnych lokali dopuszczalne jest jedynie wówczas, gdy zarząd nieruchomością wspólną nie został ustanowiony. Zauważyć należy, że tak przepis art. 2 ust. 3 u.c.p.g. rozumiał również Trybunał Konstytucyjny, uznając w wyroku z dnia 28 listopada 2013 r., K 17/12 (OTK-A z 2013 r., nr 8, poz. 125, Dz.U. z 2013 r., poz. 1399) art. 6h i art. 6m ust.1 w zw. z art. 2 ust. 3 uc.p.g. za zgodny z art. 2 Konstytucji RP. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano: "Z zasady poprawnej legislacji nie wynika wszakże bezwzględny zakaz tworzenia nowych definicji ustawowych właściwych tylko dla konkretnej regulacji, nawet jeżeli definicje te dotyczą pojęć takich jak właściciel nieruchomości. Nie odsyłając do pojęć zastanych, ugruntowanych w przepisach i dogmatyce danej gałęzi prawa, prawodawca może tworzyć autonomiczne definicje w poszczególnych aktach normatywnych, jeżeli będą one odpowiadać wymogowi jasności i komunikatywności, a ich wprowadzenie będzie racjonalnie uzasadnione specyfiką regulowanej materii. (...) Odesłanie do ustawy o własności lokali oznacza, że nałożone na właścicieli obowiązki, o których mowa w art. 6h i art. 6m ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości, w zależności od stanu faktycznego i prawnego, są wykonywane: po pierwsze - przez osobę fizyczną albo prawną, której właściciele lokali w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali powierzyli zarząd nieruchomością wspólną (art. 18 ust. 1 in principio ustawy o własności lokali); po drugie - przez osobę fizyczną albo prawną, której właściciele lokali w umowie zawartej w formie aktu notarialnego po ustanowieniu odrębnej własności lokali powierzyli zarząd nieruchomością wspólną (art. 18 ust. 1 in fine ustawy o własności lokali); po trzecie - przez właścicieli samodzielnie (art. 19-20 ustawy o własności lokali). Zarząd kieruje sprawami wspólnoty i reprezentuje ją na zewnątrz (art. 21 ust. 1 ustawy o własności lokali). Z perspektywy art. 2 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości, legitymacja wymienionych podmiotów do wykonywania obowiązków właściciela nieruchomości z art. 6h i art. 6m ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości aktualizuje się z wyodrębnieniem własności lokalu w budynku wielolokalowym, a użyta przez prawodawcę liczba mnoga w wyrażeniu "jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali" nie modyfikuje reguł przyjętych w ustawie o własności lokali. Podobnie nie ma merytorycznego znaczenia posługiwanie się przez prawodawcę pojęciem "osoby sprawującej zarząd nieruchomością" w ustawie o utrzymaniu czystości i pojęciami "zarząd" lub "zarządca" w ustawie o własności lokali. Pojęcie "osoby sprawującej zarząd" użyte w art. 2 ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości nie może zostać uznane za niejasne i niekomunikatywne, gdyż jego treść i granice wyznacza zakres odesłania. Pojęcie to obejmuje zatem każdy podmiot, który sprawuje zarząd w rozumieniu ustawy o własności lokali." Nie sposób zatem podzielić argumentacji Skarżącej. Sąd nie kwestionuje twierdzeń Strony dotyczących m.in. pojęcia nieruchomości, czy też pojęcia jej części składowych, wynikających z przywołanych przez nią przepisów art. 46 § 1 i 48 k.c., jednak zarzut ich niewłaściwego zastosowania w niniejszej sprawie uznać należy za chybiony. Organ odwoławczy trafnie przyjął, iż art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., zawierający definicję właściciela nieruchomości, należy odczytywać w kontekście pojęcia nieruchomości przyjętego na gruncie prawa cywilnego. Definicja ta jest jednak szersza niż wynika to z art. 140 i n. Kodeksu cywilnego. Wskazuje na to również przepis art. 6c u.c.p.g., zgodnie z którym, gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy (ust. 1). Rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne (ust. 2). Z powyższego wynika, że definicja właściciela nieruchomości na gruncie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest bardzo szeroka i wiąże się z faktem władania nieruchomością, na której zamieszkują mieszkańcy lub też nie zamieszkują, lecz które generują odpady komunalne (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 67/14, to i następne powołane orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 2 ust. 3 ustawy należy zatem interpretować z uwzględnieniem przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jako przepisów szczególnych, wprowadzających odmienną od cywilistycznej definicję pojęcia właściciela nieruchomości. Sąd podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2402/14, zgodnie z którym zasadą wynikającą z art. 2 ust. 3 u.c.p.g. jest nałożenie obowiązków właściciela nieruchomości na osobę sprawującą zarząd nieruchomością wspólną, czyli na jeden podmiot. Wyłącznie w przypadku, gdy taki zarząd nie został ustanowiony, obowiązki właściciela, wynikające z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, obciążają każdego z właścicieli lokali. Art. 2 ust. 3 u.c.p.g., wprowadzający zasadę jednego podmiotu wykonującego obowiązki związane z gospodarowaniem odpadami komunalnymi powstającymi na nieruchomościach zamieszkałych przez mieszkańców, wskazuje na to, że także w tym przypadku celem ustawodawcy było uniknięcie sytuacji, gdy wiele osób będzie odpowiedzialnych za wykonanie obowiązków związanych z nieruchomością wspólną, co powodować może stan niepewności co do zakresu obowiązków poszczególnych podmiotów. Problem ten był już przedmiotem analizy sądów administracyjnych, a kształtująca się na tym tle linia orzecznicza jest w zasadzie jednolita (por. wyroki: WSA z dnia 18 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 1684/16, z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 586/13; z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 285/14; z dnia 16 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 300/14; z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1659/14; z dnia 28 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1788/14 oraz z dnia 30 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 2240/14; czy też NSA z dnia 18 grudnia 2015 r., sygn. akt 1940/14, z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 2889/15 i z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 1590/14). Nie można też zgodzić się, że dopiero od dnia wejścia w życie znowelizowanego przepisu art. 2 ust. 3 u.c.p.g., wprowadzonego ustawą z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2015 r., poz. 87), tj. od dnia 1 lutego 2015 r., obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową. Celem nowelizacji powyższego przepisu nie była zmiana dotychczasowego stanu prawnego, lecz, jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej ten przepis (druk sejmowy nr 2377 Sejmu VII kadencji), miała ona charakter jedynie doprecyzowujący (porządkujący), a nie normatywny. Wobec powyższych ustaleń, w związku z niezłożeniem przez Skarżącą prawidłowej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, Organ zasadnie wszczął wobec niej postępowanie w tej sprawie i ustalił wysokość przedmiotowej opłaty. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego ustalenia w zakresie podstaw do obliczenia wysokości opłaty, jak również prawidłowość jej określenia nie budzą wątpliwości. Przepis § 2 uchwały Nr LI/1497/2013 Rady W. z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ustalenia stawki takiej opłaty oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności z późn. zm (jak również § 2 uchwały Nr W85/2015), zróżnicował stawki opłaty w zależności od rodzaju zabudowy oraz liczby mieszkańców zamieszkujących nieruchomość. Za prawidłowe uznać należało przy tym ustalenie liczby osób w gospodarstwach domowych, jak również ilości opróżnianych w miesiącu pojemników o zróżnicowanych pojemnościach, w oparciu o deklaracje złożone przez właścicieli części lokali oraz Zarząd Wspólnoty, zeznania świadków (w przypadku lokali, dla których nie została złożona deklaracja), jak również dane z ewidencji gruntów i budynków oraz z ewidencji ludności (w przypadku braku deklaracji oraz niestawienia się wezwanych właścicieli lokali na przesłuchanie). Za prawidłowe należało również uznać ustalenie selektywnego sposobu zbierania odpadów w oparciu o faktury wystawianych przez firmę P., jak i informacje uzyskane z Biura Gospodarki Odpadami Komunalnymi Urzędu W. Organ uzasadnił również należycie, że wątpliwości co do danych zawartych w złożonej przez Skarżącą deklaracji D-N powziął w związku z rozbieżnością między zadeklarowaną przez Wspólnotę kwotą opłaty (za jeden lokal mieszkalny niezamieszkany, który nie został wyodrębniony i nie powstają w nim odpady komunalne), a faktem, iż przedmiotowa nieruchomość jest wielolokalowa i zamieszkała oraz są na niej wytwarzane odpady komunalne. Odnosząc się do zarzutu Skarżącej co do błędnego określenia adresata zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji pozbawienia rzeczywistej strony postępowania, tj. właścicieli poszczególnych lokali, czynnego w nim udziału, Sąd zauważa, że skoro, jak ustalono, obowiązek złożenia deklaracji o wysokości przedmiotowej opłaty spoczywał na Wspólnocie Mieszkaniowej jako właścicielu nieruchomości, to Organ prawidłowo ustalił stronę niniejszego postępowania. W tym zakresie niezasadne jest także stwierdzenie Skarżącej, iż Organ powinien wydać decyzje o wysokości opłaty w stosunku do każdego z właścicieli lokali z osobna w sytuacji, gdy to Skarżąca była jedyną stroną w niniejszym postępowaniu. Co do zarzucanego Organowi braku udzielania Skarżącej odpowiedzi i wyjaśnień w ramach postępowania zważyć należy, że Organ nie jest obowiązany ustosunkowywać się do każdego pisma strony, w którym ponownie przedstawia ona swoje stanowisko w sprawie. Wystarczające w tym względzie jest wyczerpujące odniesienie się przez Organ do twierdzeń Strony podnoszonych w toku postępowania w uzasadnieniu decyzji. Tym niemniej Organ pierwszej instancji kilkukrotnie w kierowanych do Skarżącej wezwaniach przedstawiał swoje stanowisko dotyczące interpretacji przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (wezwania z dnia 30 czerwca 2014 r., z dnia 15 grudnia 2014 r. i z dnia 5 maja 2015 r.) oraz poinformował Skarżącą, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy wyda decyzję, która zawierać będzie wskazanie Stanowiska organu i jego uzasadnienie faktyczne i prawne (pismo z dnia 20 lipca 2015 r.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.