II SA/Ol 505/18

Dnia 12 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński Protokolant sekretarz sądowy Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skarg: Spółki A, Spółki B, Spółki C, Wojewody Warmińsko-Mazurskiego na uchwałę Rady Miasta Olsztyna z dnia 25 kwietnia 2018 r., nr XLVII/929/18 w przedmiocie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego pomiędzy ul. Leśną, południową granicą Lasu Miejskiego i brzegiem Rzeki Łyny, w rejonie skrzyżowania ulic Bohaterów Monte Cassino i Jacka Kuronia w Olsztynie 1) stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej: - § 3 ust. 1 pkt 9; - § 8 pkt 9; - § 13 pkt 6; - § 13 pkt 11 lit. c oraz - postanowienia dotyczące przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami: 5UZ i 6U; 2) oddala skargi w pozostałej części; 3) zasądza od Gminy Olsztyn na rzecz: Spółki A i Spółki C kwoty po 200 zł (dwieście złotych), a na rzecz Spółki B kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem częściowego zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu "[...]", Rada Miasta "[...]" podjęła uchwałę Nr "[..]" w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego pomiędzy "[...]"", zwanego dalej: "Planem". Skargi na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wnieśli: Wojewoda oraz spółka A, spółka B i spółka C, zwane dalej "Spółkami". Skarżący Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w części dotyczącej: § 3 ust. 1 pkt 9, § 4 pkt 1 lit. d, § 5 pkt 3 w zakresie ustaleń tekstowych i graficznych dla terenu elementarnego oznaczonego symbolem UM, § 5 ust. 2, § 8 pkt 6 lit. a w zakresie słów: "oraz UM", § 5 ust. 2, § 8 pkt 6 lit. a w zakresie słów "oraz UM", § 8 pkt 9, § 12 ust.4, § 13 pkt 6, § 13 pkt 11 lit. c, § 15 pkt 1 w zakresie słów: "usługowo-mieszkaniowej UM", § 17 ust. 6 w zakresie słów: "i 8 UM (pow.0,17ha) oraz ustaleń graficznych dotyczących tego terenu, § 17 ust. 6 pkt 2, § 17 ust. 6 pkt 10 lit. a w zakresie słów: "dojazd do terenu 8 UM" i § 17 ust. 7 oraz graficznych dotyczących terenu oznaczonego symbolem 7 U. W ocenie Wojewody, zaskarżona uchwała, w części wskazanej powyżej, narusza m.in. art. 15, art. 20 w związku z art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. zm.), zwanej dalej: "u.p.z.p." oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587). W pierwszej kolejności Wojewoda stwierdził, że ustalenia uchwały naruszają studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]" przyjęte uchwałą Nr "[...]" Rady Miasta "[...]" z dnia "[...]", zwanego dalej: "Studium". Niezgodność z prawem polega przede wszystkim na tym, że w granicach opracowania przedmiotowego planu - teren elementarny oznaczony symbolem 7U – określono odmiennie przeznaczenie tej części terenu. Według ustaleń graficznych Studium jest to teren zamknięty. Obecnie teren ten nie ma już statusu terenu zamkniętego i niedokonanie zmiany w tej części studium powoduje, ze zapisy planu w tym zakresie naruszają ustalenia obowiązującego Studium, co skutkuje, zdaniem skarżącego, stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 12 ust. 4 ( prawidłowo - pkt 4) oraz § 17 ust. 7 w zakresie ustaleń tekstowych i graficznych, odnoszących się do terenu elementarnego oznaczonego symbolem 7U. W ocenie Wojewody, w zaskarżonym planie, także w części dotyczącej § 17 ust. 6 pkt 2, pkt 10, § 4 pkt 1 lit. d, § 5 pkt 3, § 8 pkt 6 lit. a i § 15 pkt 1 doszło do rozbieżnego ustalenia przeznaczenia terenu w zakresie ustaleń tekstowych i graficznych dla terenu elementarnego, oznaczonego symbolem 8UM, a ustalenia tekstowe są wzajemnie niespójne i niejednoznaczne – np. zapisy § 4 pkt 1 lit.d i § 17 ust. 6 pkt 2. Ponadto, postanowienia § 3 ust. 1 pkt 9 Regulaminu, dotyczące nakazów rozbiórki istniejących obiektów budowlanych wykraczają poza określoną przepisami u.p.z.p. treść postanowień planu miejscowego. Do wydawania tego rodzaju rozstrzygnięć uprawnione są organy budowlane, o ile zostaną spełnione przesłanki, określone przepisami prawa budowlanego. Ustalenia planu miejscowego konstruuje się w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Nie jest to akt, w którym zamieszcza się informacje, zalecenia, czy też innego rodzaju niewiążące sugestie dla właścicieli nieruchomości, bądź potencjalnych inwestorów. Dlatego też, zmieszczenie w postanowieniach § 5 ust. 2 uchwały regulacji o charakterze informacyjnym, stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, skutkujące nieważnością uchwały w części zawierającej taką regulację. Należy to odnieść także do postanowień § 12 ust. 4 uchwały. W ocenie Wojewody, prawo naruszają również postanowienia § 8 pkt 9 Planu, dopuszczające przesadzanie lub wycinkę istniejącego drzewostanu w sytuacjach określonych w tym przepisie. Materię tę reguluje bowiem ustawa o ochronie przyrody, która szczegółowo określa tryb i warunki wydawania zezwoleń na wycinkę drzew. Skarżący wskazał też, że postanowienia § 13 pkt 6 uchwały stanowią naruszenie przepisów odrębnych – art. 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz § 26 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Wojewody, również postanowienia § 13 pkt 11 lit. c Planu naruszają zasady sporządzania planu, tj. art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez ustalenie w sposób niejednoznaczny przeznaczenia terenów. W odpowiedzi na skargę, Prezydent "[...]" wniósł o jej oddalenie. W ocenie Gminy, zawartej również w odpowiedzi na skargę Spółek, w sprawie nie wystąpiła niezgodność zaskarżonej uchwały ze Studium. Wskazano, że ustalenie terenów zamkniętych, w tym przypadku wojskowych, odbywa się z mocy przepisów odrębnych, a oznaczenie ich w studium jest niejako automatyczne, niezależne od planistycznej woli gminy. W dużej mierze odzwierciedla istniejący stan prawny terenu. W Studium ujęty został stan prawny działki przed 26 maja 2010 r. W roku 2011 dokonano podziału terenu, dla nowopowstałej działki "[...]" wygaszony został zarząd organów Sił Zbrojnych, a następnie, w roku 2013, zdemilitaryzowaną część terenu zamkniętego nabył przedsiębiorca prywatny. W chwili przystąpienia do sporządzania planu dla działki obowiązywała prawomocna decyzja o pozwoleniu na budowę. Ponieważ decyzja taka traktowana jest jako stan faktyczny zagospodarowania terenu, uwzględniając nabyte prawa właściciela, objęto teren granicą opracowania. W 2014 r. Rada podjęła też uchwałę w sprawie oceny aktualności Studium i planów miejscowych, w której stwierdzono, że Studium wymaga aktualizacji. W 2015 r. Rada podjęła uchwałę o przystąpieniu do aktualizacji Studium, zaś u.p.z.p. nie reguluje czasu dokonania aktualizacji. W ocenie Gminy, nie jest także trafiony zarzut naruszenia postanowień § 17 ust. 6 pkt 2, pkt 10, § 4 pkt 1 lit. d, § 5 pkt 3, § 8 pkt 6 lit. a i § 15 pkt 1 uchwały. Przeznaczenie powyższego terenu ustalono jako kontynuację dotychczasowego, tj. usługi, określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[...]", podjętego uchwałą Nr "[...]" Rady Miasta z dnia "[..]" oraz po uwzględnieniu wniosku właścicieli dopuszczono funkcje mieszkaniowe. Przyjęto zasadę, że obie te funkcje są zgodne z kierunkami przekształceń wyznaczonymi w Studium, a ich wzajemne oddziaływanie na tereny sąsiednie nie rodzi konfliktów, zwłaszcza, że w § 5 ust. 2 wprowadzono ograniczenie charakteru usług realizowanych w planie pod względem ich oddziaływania na funkcje sąsiednie, w szczególności mieszkaniowe. Tym samym, określono zasady realizacji ustaleń Planu, które na etapie badania zgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującym planem nie będą rodzić wątpliwości. Zdaniem Gminy, niezasadny jest także zarzut wykroczenia w § 3 ust. 1 pkt 9 uchwały poza określoną przepisami u.p.z.p. treść postanowień planu miejscowego. Skarżony przepis nie stanowi bowiem nakazu rozbiórki w rozumieniu prawa budowlanego, a dotyczy wyjaśnienia pojęcia użytego na rysunku planu i w jego legendzie. W ocenie Gminy, nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut, iż § 8 pkt 9 Planu powtarza lub modyfikuje regulacje o charakterze powszechnie obowiązującym, tj. ustawę o ochronie przyrody. Wskazano, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p., jednym z elementów, jakie powinien zawierać plan miejscowy są zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, w tym krajobrazów kulturowych. Wobec powszechnie obowiązujących przepisów z zakresu ochrony przyrody, aby chronić walor przyrodniczy krajobrazu uznanego wpisem do rejestru jako cenny i zabytkowy, postanowiono wprowadzić ograniczenie w przekształceniu krajobrazu obszaru objętego planem. Zdaniem Gminy, postanowienia § 5 ust. 2 oraz § 12 ust. 4 Planu nie mają charakteru informacyjnego. Zawierają normy o charakterze nakazów i zakazów. Zarzut niezgodności § 13 ust. 6 Planu z ustawą o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz rozporządzeniem jest również, w ocenie Gminy, nieuzasadniony. Nieruchomość w pierwszej kolejności powinna być podłączona do istniejącej kanalizacji sanitarnej, odstępstwa od tej zasady dotyczą sytuacji, gdy teren jest nieuzbrojony. Z kolei, z uwagi na występowanie udokumentowanych zasobów wód podziemnych wraz z zasadami ich ochrony, zasadne jest ograniczenie realizacji indywidualnych ujęć wody potencjalnie zagrażających bezpieczeństwu zbiornika wód podziemnych w sytuacji uzbrojenia terenu w sieci wodociągowe. Niezasadny jest też, w ocenie Prezydenta, zarzut niezgodności § 13 pkt 11 lit. c planu miejscowego z art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Przepis wymienia urządzenia niezbędne do realizacji zabudowy i zagospodarowania dopuszczonych planem. Nie wymagają one, jako elementy wyposażenia zabudowy wydzielonych terenów - tereny infrastruktury, wydzielane są do prowadzenia sieci i urządzeń z nimi związanych, a należy podkreślić, że obszar planu jest w pełni uzbrojony w sieci elektroenergetyczne. W skardze, złożonej przez spółki: skarżący zarzucili: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art.9 ust. 4 u.p.z.p., poprzez uchwalenie zaskarżonego planu o treści niezgodnej ze Studium; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 20 u.p.z.p., poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie procedury rozpoznania przez Radę uwag do Planu, brak stwierdzenia przez Radę, że Plan nie narusza ustaleń Studium. Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej uchwały i wstrzymanie jej wykonania do czasu rozpoznania skargi. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że Plan jest niezgodny ze Studium w zakresie: - zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, bowiem niemal połowa obszaru objętego Planem położona jest – w myśl postanowień Studium – w obszarze koszarów wojskowych. W Planie wskazano, odmiennie niż w Studium, podstawy zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków; - granic terenu objętego Planem, który objął swoim zasięgiem działkę nr "[...] w "[...]" i znajdujący się na niej dawny budynek aresztu przy "[...]". Studium nie uwzględnia zaś zmian w zasadach ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej wynikających z wpisania do rejestru zabytków zespołu dawnych koszar artylerii wraz z historyczną zabudową oraz zielenią urządzoną tego zespołu, ani zmian w Gminnej Ewidencji Zabytków, ani utraty statusu terenu zamkniętego części obszarów. W związku z powyższym, nastąpiła utrata aktualności Studium w tym zakresie. Do czasu aktualizacji Studium, sporządzanie planów miejscowych na obszarach dotkniętych utratą aktualności nie jest dopuszczalne. Spółki podniosły, że w kierunkach zagospodarowania strefy C w Studium założono utrzymanie, budowę i rozbudowę układu drogowego – tymczasem w Planie dla obsługi komunikacyjnej całego obszaru przewidziano wyłącznie "powiązanie" terenu opracowania z zewnętrznym układem komunikacyjnym. Co prawda, podano w Planie klasyfikację tych ulic, jednak nie podano ich parametrów, ani nie określono warunków powiązań układu komunikacyjnego z układem zewnętrznym i zapisy Planu w zakresie komunikacji nie spełniają wymagań Studium. Założony układ drogowy nie jest wystarczający dla obsługi obszaru objętego Planem, a niedostateczna ilość terenu przeznaczona na drogi publiczne do obsługi terenów o przeznaczeniu ustalonym w Planie jest naruszeniem ustaleń Studium. Zdaniem skarżących, także w zakresie przeznaczenia terenu 5UZ (w szczególności działki "[...]", należącej do skarżącej spółki), niezgodność pomiędzy Studium i Planem polega na tym, że funkcje przewidziane w Studium dla tego terenu to cel publiczny o znaczeniu ponadlokalnym, a w myśl Planu - zadanie administracji z zakresu pomocy społecznej. Ustalenia Planu naruszają prawo własności, bowiem dla realizacji tego celu wyznaczono teren prywatny, nie uwzględniając tego faktu w prognozie skutków finansowych uchwalenia Planu. Możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z Planem zostają istotnie ograniczone, w związku z czym, wartość nieruchomości w sposób oczywisty spadnie, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w prognozie skutków finansowych uchwalenia Planu. Ponadto, ustalenia te są niezgodne ze Studium, które przewiduje w tym miejscu funkcję mieszkaniową wielorodzinną. Skarżący wskazali również na wadę Planu polegającą na niezapewnieniu dostępu do drogi publicznej do działki "[...]". Plan pozbawia przedmiotową działkę cech działki budowlanej, poprzez nieuwzględnienie prawa własności i rezygnując z ustalania zasad podziału i scalania nieruchomości. Skarżący zarzucili też, że w zakresie przeznaczenia terenu 6U (w szczególności działki "[...]" należące do Spółek: "[...]") w Planie przewidziane jest przeznaczenie na szeroko pojęte usługi nieuciążliwe. Wskazano, że Plan nie definiuje pojęcia "mieszkanie służbowe", ani "lokale mieszkalne właścicieli obiektów". Możliwości korzystania z ww. nieruchomości zgodnie z Planem zostają istotnie ograniczone, w związku z czym wartość nieruchomości w sposób oczywisty spadnie, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w prognozie skutków finansowych uchwalenia Planu. Zdaniem skarżących także definicja dachu płaskiego jako dachu o kącie nachylenia połaci 30o jest dyskusyjna., a wysokość zabudowy i wysokość budynku to inne pojęcia, których nie wolno traktować zamiennie. Ponadto, plan definiuje wysokość zabudowy w metrach, natomiast w tekście wielokrotnie określa się ją liczbą kondygnacji. Niedopuszczalne jest też określanie wysokości budynku do poziomu kalenicy lub okapu. Wskazano też, że w opisach obszarów o różnym przeznaczeniu występują błędy: np. ulica 15 KDD opisana jest w tekście jako 15 KD, a teren 8UM jako 8U. Skarżący zarzucili też naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 17 pkt 6 i art. 20 u.p.z.p. W ich ocenie, wystąpiła niezgodność w zakresie nazwy Planu pomiędzy nazwą w ogłoszeniu o przystąpieniu do sporządzania Planu, a wyłożeniu do publicznej wiadomości i uchwałą w sprawie uchwalenia Planu. Opublikowane na stronie internetowej Urzędu ("[...]") obwieszczenia w sprawie Planu zawierały dwie różne nazwy Planu. Nie zawierały natomiast opisu obszaru objętego Planem, oznaczenia organu, daty, podpisu i daty do której możliwe jest składanie wniosków do Planu. Powyższe przepisy zostały, w ocenie skarżących naruszone także poprzez brak wymaganych opinii i uzgodnień. Nie zostały uwzględnione uwagi Miejskiej Komisji Architektoniczno-Urbanistycznej dotyczące wysokości nowej zabudowy przy wschodniej granicy obszaru objętego Planem. Budzi też zastrzeżenia skarżących analiza przebiegu uzgodnienia Planu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. W ocenie skarżących, wnioski zgłoszone do projektu Planu nie zostały rozpoznane zgodnie z u.p.z.p. Materiały oficjalnie opublikowane na stronach Urzędu i Rady różnią się, w związku z czym nie sposób z całą pewnością ustalić, ile i jakie uwagi do projektu Planu wniesione zostały przez osoby i podmioty zainteresowane. Zaniechanie zaś rozpatrzenia poszczególnych uwag do planu miejscowego przez organ stanowiący gminy jest istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego, skutkującym nieważnością uchwały. Ponadto, skarżący zarzucili, iż podejmując uchwałę z dnia "[...]", Rada Miasta zaniechała uprzedniego stwierdzenia, że uchwalany plan nie narusza ustaleń obowiązującego Studium. Skarżący podnieśli także, że posiadają interes prawny w zaskarżeniu uchwały, który wynika z tytułów prawnych do nieruchomości, znajdujących się w obszarze objętym Planem. Zaskarżony Plan narusza zaś interes prawny skarżących, gdyż w sposób niezgodny z zapisami Studium ogranicza możliwość gospodarczego wykorzystania nieruchomości oraz inwestowania, przez co w sposób niezgodny z art. 9 u.p.z.p. i Konstytucją ogranicza prawo własności skarżących. W odpowiedzi na tę skargę, Gmina wniosła o odrzucenie skargi z uwagi na brak interesu prawnego skarżących, a z ostrożności procesowej, w przypadku nieodrzucenia skargi, o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz o oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania uchwały. W ocenie Prezydenta, zarzuty dotyczące niezgodności Planu ze Studium w zakresie zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków są niezasadne. W Planie określono wykaz obiektów zabytkowych w granicach opracowania i ustalono zakres i zasady ich ochrony. W ten sposób Plan stanowi uszczegółowienie Studium, nie naruszając przyjętej polityki przestrzennej Gminy. Podobnie niezasadny, zdaniem Gminy, jest zarzut niezgodności Planu ze Studium w zakresie przeznaczenia terenów w zakresie wyznaczenia terenu 7U na usługi nieuciążliwe na części terenu zamkniętego oznaczonego w rysunku Studium. Wyznaczone w Planie przeznaczenie terenu "usługi nieuciążliwe" jest w pełni zgodne z kierunkami przyjętymi w Studium dla strefy Centrum, w której położony jest obszar objęty Planem – rozdz. 3.4.1.C – Strefa Śródmiejska Centrum, ust. 5, akapit 3. Wskazano, że ustalenie terenów zamkniętych (wojskowych) odbywa się z mocy przepisów odrębnych, oznaczenie ich w studium jest w dużej mierze odzwierciedleniem istniejącego stanu prawnego terenu. Pełnomocnik organu, podobnie jak w poprzedniej odpowiedzi na skargę, przedstawił stan prawny i faktyczny dotyczący przedmiotowego terenu zamkniętego 7U. Wskazano też, że Studium jest wyrazem polityki przestrzennej Miasta ujętym kierunkowo. Nie dokonuje przeznaczenia konkretnych terenów na oznaczone cele, gdyż z mocy ustawy czyni to jedynie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wskazując funkcje, mogące występować w wyznaczonych strefach Studium, kierunkuje planowanie miejscowe na określony charakter zagospodarowania. Również wyznaczanie obszarów problemowych, w tym przypadku obszarów ochrony konserwatorskiej, nie stanowi podstawy prawnej wprowadzenia zasad ochrony lecz jest wskazaniem do realizacji tej ochrony poprzez właściwe ustalenia planu miejscowego, zgodnie z obowiązującym stanem prawnym. Plan nie narusza Studium w zakresie przewidzianych funkcji, zgodnych z wymienionymi dla strefy Centrum. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 ust. 4 u.p.z.p., tj. niezgodności Planu ze Studium w zakresie przeznaczenia terenu 5UZ, należy go także uznać, zdaniem organu, za bezzasadny. Zabudowa na tym terenie, zgodnie z przeznaczeniem dopuszczonym we wcześniej obowiązującym planie przystosowana i wykorzystywana jest na funkcje usług pomocy społecznej, łącznie z zabudową działki "[...]", dla której wydano decyzję o pozwoleniu na budowę dla adaptacji budynku historycznego na ww. funkcję. Projekt Planu uwzględnia więc faktyczny stan zagospodarowania terenu na funkcje służące realizacji zadań administracji z zakresu pomocy społecznej przez ustalenie stanu zgodnego ze stanem istniejącym, w szczególności w celu zapewnienia trwałości funkcjonowania zagospodarowania zrealizowanego ze środków publicznych. Prognoza skutków finansowych nie wykazała różnic wartości terenu. Co do zapewnienia dostępu do drogi dla działki "[...]", to plan określa zapewnienie odstępu komunikacyjnego do terenu zabudowy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 9 ust. 4 u.p.z.p., tj. niezgodności Planu ze Studium w zakresie przeznaczenia terenu 6U (w szczególności działki nr "[...]" należących odpowiednio: do skarżących "[...]", należy go uznać także za bezzasadny. Zmiana przeznaczenia terenu 6U poprzez wyłączenie dopuszczenia funkcji mieszkaniowych wyniknęło z potrzeby zapobieżenia konfliktom funkcjonalnym. Odnosząc się zaś do problemów interpretacji pojęć: "lokale mieszkalne właścicieli obiektów" i "mieszkania służbowe", wskazano, że intencją starego planu było rozdzielenie tych funkcji wobec braku wniosku o zmianę przeznaczenia na odpowiednim etapie procedury, wprowadzono korektę zapisów w dążeniu do jednoznaczności ustaleń. Prognoza skutków finansowych także nie wykazała różnic wartości terenu. Organ podniósł też, że wpis do Gminnej Ewidencji Zabytków nie jest prawną formą ochrony zabytków, a literalne brzmienie § 17 ust. 7 pkt 4 Planu wskazuje, że tak sformułowany zapis odsyła do zasad ochrony zabytków ustalonych zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Odnosząc się do wątpliwości skarżących odnośnie do przyjętej definicji dachu płaskiego, zaznaczono, że pojęcie to nie jest znormalizowane, zatem Rada była władna do wprowadzenia przedmiotowej definicji, a przyjęto kąt 30o w nawiązaniu do kontekstu urbanistyczno-architektonicznego, co mieści się w zakresie władztwa planistycznego. Stwierdzono też, że nie zasługują na uwzględnienie zarzuty, dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych. Podniesiono, że ostateczny tytuł uchwały nie zmienia granic opracowania, ani celu jego sporządzenia. Odnosząc się do zarzutów braków dotyczących treści wymaganych w obwieszczeniach o przystąpieniu do sporządzenia Planu i o wyłożeniu Planu do publicznej wiadomości, zaznaczono, że publikacja na stronie "[...]" jest kolejną formą podania do publicznej wiadomości obwieszczeń. Jest ona równoległą z informacją na stronach BIP, zatem nazwa organu wydaje się być oczywista. Data to dzień umieszczenia na stronie, termin składania wniosków określono liczbą dni od daty publikacji. Natomiast wszystkie elementy obwieszczenia wymienione w zarzucie znajdują się w ogłoszeniu prasowym oraz umieszczonym na tablicy ogłoszeń UM. Wskazano również - odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewłaściwego rozpatrzenia wniosków i uwag do projektu Planu – że w dokumentacji planistycznej zamieszczono wykaz wniosków do Planu wraz ze zbiorem uwag w załączeniu, zgodnie ze wzorem. Bezzasadny jest także, zdaniem Gminy, zarzut dotyczący niezgodności liczby wniesionych uwag w stosunku do liczby uwag przedstawionych Radzie Miasta do rozpatrzenia. Różnica w liczbie wynika z różnego rodzaju dokumentów: zarządzenie Prezydenta stanowi o rozpatrzeniu przezeń wszystkich uwag, jest podstawą sporządzenia wykazu uwag dołączanego do dokumentacji, zaś załącznik do uchwały to lista nieuwzględnionych uwag, przy czym o jej ilości decyduje ich treść – powtarzające się uwagi są ujednolicane, a adnotacja stanowi, kto ją wniósł. Stąd różnica w zawartości dokumentów w przedmiocie uwag do Planu. Uwagi zostały opisane w sposób zwięzły, mający na celu wydobycie sedna zastrzeżeń, z największą starannością o zachowanie ich sensu, bez zniekształcenia ich istoty. Odnosząc się do zarzutu, iż zapisy Planu naruszają interes prawny skarżącego nie zapewniając dostępu działki "[...]" do drogi publicznej wskazano, że działka ta przylega do terenu przestrzeni publicznej 18 KP, dla którego wprowadzono zapis: "dopuszcza się przejazd do przyległych terenów zabudowy". Podniesiono także, że stwierdzenie, że plan nie narusza ustaleń studium jest czynnością czysto techniczną i niejako sam fakt podjęcia uchwały o planie miejscowym "konsumuje" fakt stwierdzenia, że projekt planu nie narusza ustaleń studium. Nieprawdą jest, że uchwała z dnia "[...]" nie zawiera stwierdzenia, iż Plan nie narusza ustaleń Studium w zakresie obowiązku odczytywania treści poszczególnych uwag. W podstawie prawnej uchwały znajduje się bowiem zwrot: "Rada Miasta "[...]", po stwierdzeniu, że plan nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (...)". Podniesiono również, że w zaskarżonym Planie głosowano każdą uwagę, a zatem, zgodnie z jedną z linii orzeczniczych, prezentowanych przez sądy administracyjne. Zarówno przepisy prawa, jak i orzecznictwo, nie wskazują szczegółowych wymogów zakresie obowiązku odczytywania treści poszczególnych uwag. W piśmie procesowym z dnia 18 lutego 2019 r., pełnomocnik spółki uzupełnił skargę, zarzucając naruszenie: 1) art. 15 ust. 2 pkt 4 i 6 u.p.z.p. w zw. z § 143 i w zw. z §55 ust. 3, § 57 ust. 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" – poprzez pominięcie przez organ w treści Planu "§ 16" oraz dwukrotnego umieszczenia "§ 17", co stanowi o istotnym naruszeniu art.28 u.p.z.p.; 2) art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., przez uchwalenie Planu, który jest niezgodny w obszarze oznaczonym symbolem 6U z postanowieniami Studium; 3) art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c., przez istotne oraz nieuzasadnione względami interesu publicznego ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez spółkę, poprzez oznaczenie w Planie nieruchomości spółki "tereny zabudowy usług nieuciążliwych", uniemożliwiając tym samym przeznaczenie tej nieruchomości na zabudowę mieszkaniową, inaczej niż to było w poprzednim planie, gdzie dopuszczalna była funkcja mieszkaniowa, co spowodowało nadużycie władztwa planistycznego przez Gminę. Wskazując na powyższe zarzuty, pełnomocnik wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie, o stwierdzenie jej nieważności w części obejmującej: § 4 pkt 1 lit. c, § 17 ust. 6 i załącznika nr 1 oznaczonego symbolem "6U". Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2018 r., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały. Następnie, zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2019 r., sędzia sprawozdawca połączyła do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę o sygn. II SA/Ol 730/18 ze sprawą o sygn. II SA/Ol 505/18 i zarządziła o prowadzeniu jej pod sygnaturą II SA/Ol 505/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., 2107 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., kontrola ta obejmuje także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Podkreślenia wymaga, że sądowa kontrola administracji jest wyłącznie kontrolą legalności zaskarżonych do sądów aktów, bowiem sądy administracyjne nie są powołane do kontroli słuszności, czy też celowości działań organów administracji publicznej. Oznacza to, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej uchwały z uwzględnieniem powyższych kryteriów wykazała, że skargi zasługują na uwzględnienie w części. Nie wszystkie bowiem zarzuty skarg są uzasadnione. Sąd, kontrolując zaskarżoną uchwałę stwierdził, że uchwała narusza w części postanowienia art. 28 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem - istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Na wstępie rozważań podnieść należy, że skarga wniesiona przez Wojewodę została oparta na przepisie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1875 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem - po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 (30 dni od dnia doręczenia uchwały), organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sytuacja taka wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Jeśli chodzi natomiast o skargę Spółek, to skarga została oparta na przepisie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2013 r., poz. 594), dalej zwanej u.s.g. W myśl tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przesłanką konieczną do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę organu gminy jest wykazanie przez stronę skarżącą, że podważana uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Do wniesienia skargi legitymowany jest bowiem jedynie podmiot, który wykaże istnienie interesu prawnego oraz - co istotne – wykaże naruszenie podjętą przez organ uchwałą prawem chronionego interesu skarżącego. Oznacza to, że podmiot wznoszący skargę na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać się nie tylko interesem prawnym, ale też jego naruszeniem. Niewątpliwie, określona powyżej przez ustawodawcę legitymacja do wniesienia skargi na uchwały organu gminy jest legitymacją szczególną w stosunku do wynikającej z art. 50 p.p.s.a. Zaostrzono tu bowiem w stosunku do podstawowej regulacji sądowoadministracyjnej, rygory związane z wnoszeniem skarg z uwagi na doniosły ustrojowo charakter uprawnienia do zaskarżania aktów prawa miejscowego, które są przepisami powszechnie obowiązującymi. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. samodzielnie określa zakres legitymacji procesowej w sprawach ze skarg na uchwały organu gminy i posiada charakter przepisu szczególnego. Legitymacja ta opiera się na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez jednostkę samorządu terytorialnego. Skarga na podstawie tego przepisu nie ma charakteru actio popularis - podstawą zaskarżenia jest niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, bądź wreszcie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą zawiązany prawnie w inny sposób np. jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie gminy. W przedmiotowej sprawie organ wnosi w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi ze względu na brak interesu prawnego skarżących, podnosząc, że skarżący nie przedstawili żadnych dowodów na posiadanie tytułu własności nieruchomości na terenie objętym planem. Na rozprawie pełnomocnicy organu nie kwestionowali już tych tytułów. Należy jednak wskazać, że skarżący powołali w skardze numery ksiąg wieczystych, co pozwalało na ustalenie, że są właścicielami działek, objętych Planem. Tym samym, wniosek o odrzucenie skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się zaś do kwestii naruszenia interesu prawnego skarżących Spółek, należy wskazać, że pojęcie interesu prawnego odnoszone jest do związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego, wynikających z norm prawa, a zaskarżonym aktem. Interes prawny, rozumiany jako uprawnienia i obowiązki prawne, musi wynikać z normy prawa materialnego, która kształtuje sytuację prawną strony skarżącej. W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się, że interes ten musi być bezpośredni, konkretny i realny. Interes ten rozumiany musi być jako obiektywna, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Należy podkreślić, że od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny polegający na tym, że podmiot wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia normy prawa, dotyczącej jego sytuacji prawnej. Z naruszeniem interesu prawnego mamy do czynienia wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostanie, w sferze prawnej, odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa, bądź też zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub zmieniony dotychczas ciążący na nim obowiązek. Naruszenie takie powinno mieć charakter ingerencji w indywidualny interes prawny lub uprawnienie podmiotu i wywołać skutki uzasadniające skorzystanie z możliwości zaskarżenia uchwały organu gminy do sądu administracyjnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi wystąpić najpóźniej w chwili wnoszenia skargi i nie może polegać na tym, że w przyszłości uchwała mogłaby wywołać skutki bliżej nieokreślone, czyli stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości. Zdarzenia przyszłe i w pewnym sensie niepewne nie mogą stanowić o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym W ocenie Sądu, analiza skargi wniesionej przez Spółki, pozwala na uznanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia indywidualnych interesów prawnych skarżących Spółek, które w dacie podejmowania zaskarżonej uchwały był właścicielami działek: nr "[...]", położonych na terenie objętym zaskarżonym Planem. Skarżące Spółki wykazały istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a ich indywidualną sytuacją prawną. Reasumując, udowodniły, że zaskarżona uchwała naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną, pozbawiając je pewnych uprawnień, albo uniemożliwiając ich realizację. Spełnione zostały zatem wymogi do merytorycznego rozpoznania również skargi wniesionej przez Spółki z uwagi na podniesione w niej zarzuty. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutów skargi złożonej przez Wojewodę. W § 3 uchwały, wyjaśniającym ważniejsze pojęcia użyte w treści Planu, przyjęte na potrzeby jego ustaleń wyjaśniono, że "budynki do rozbiórki" – to istniejące obiekty kubaturowe przeznaczone do wyburzenia ze względu na zły stan techniczny lub wymogi realizacji zadań inwestycyjnych zmierzających do przekształcenia terenu zgodnie z planem". Wojewoda stwierdził, że zamieszczone w ww. postanowieniach oraz ustaleniach graficznych nakazy rozbiórki wykraczają poza określoną przepisami u.p.z.p., treść postanowień planu miejscowego. Do wydawania tego rodzaju rozstrzygnięć uprawnione są organy budowlane, o ile zostaną spełnione przesłanki określone w przepisach Prawa budowlanego. Uchwałodawca nie może powtarzać, bądź modyfikować norm o charakterze ustawowym. W ocenie zaś Gminy, powyższy przepis Planu nie stanowi nakazu rozbiórki w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, a dotyczy wyjaśnienia pojęcia użytego na rysunku Planu i w jego legendzie. Jest to dopuszczalna na rysunku Planu informacja wskazująca określone obiekty. Rysunek stanowi załącznik do uchwały, a jego zawartość obowiązuje w zakresie opisanym w uchwale. Sąd podziela w przedmiotowym zakresie stanowisko Wojewody. Stwierdzić należy, że postanowienia powyższe mają charakter norm planowych, co wyklucza możliwość zamieszczania w nich nakazów dotyczących likwidacji istniejących obiektów. Do wydawania tego rodzaju rozstrzygnięć uprawnione są organy budowlane, o ile spełnione zostaną przesłanki określone w przepisach prawa budowlanego. (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2008 r. sygn. akt II OSK 786/08). Sąd nie podziela natomiast zarzutu skargi, dotyczącego niezgodności z prawem postanowień § 4 pkt 1 lit. d, § 17 ust. 6 pkt 2, pkt 10, § 5 pkt 3 w zaskarżonym zakresie, § 8 pkt 6 lit. a w zakresie słów "oraz UM" i § 15 pkt 1 w zakresie słów "usługowo-mieszkaniowej UM" Planu oraz zarzutu ich rozbieżności w zakresie ustaleń tekstowych i graficznych dla terenu elementarnego oznaczonego symbolem 8UM. Nie podziela stanowiska Wojewody, że ustalenia tekstowe są wzajemnie niespójne i niejednoznaczne. W myśl § 4 pkt 1 lit. d Planu – ustala się podstawowe przeznaczenie terenów wyznaczonych liniami rozgraniczającymi, oznaczonych symbolami literowymi: tereny zabudowy: usługowo-mieszkaniowej UM. Natomiast, zgodnie z postanowieniami § 17 ust. 6 pkt 2 Planu – karta ustaleń szczegółowych dla terenu oznaczonego symbolem 6U (pow. 0,25 ha) i 8UM (pow. 0,17 ha): dla terenu 8UM dopuszcza się realizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej jako przeznaczenia dopuszczalnego; przeznaczenie to może występować zamiennie. W ocenie Sądu, nie doszło tu do rozbieżności pomiędzy powyższymi zapisami Planu. W § 4 pkt 1 lit.d uchwałodawca ustalił przeznaczenie terenu podstawowe dla terenu 8UM jako teren zabudowy usługowo-mieszkaniowej. W § 17 ust. 6 pkt 2 dopuścił zaś dla tego terenu realizację zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (która jest nadal zabudową mieszkaniową). Dopuszczenie realizacji nie oznacza, że zabudowa usługowo-mieszkaniowa z § 4 pkt 1 lit. d nie jest już zabudową podstawową. Organ wskazał wyraźnie w § 17 ust. 6 pkt 2 Planu, że jest to przeznaczenie wyłącznie dopuszczalne, a nie podstawowe i może też występować zamiennie, co nie oznacza w żadnym razie, że przeznaczeniem podstawowym dla tego terenu nie jest przeznaczenie usługowo-mieszkaniowe. Stąd też, w ocenie Sądu, nieuprawniony jest zarzut Wojewody, że postanowienia powyższe są rozbieżne, czy niespójne. Z powyższych względów, niezasadne są zarzuty skargi Wojewody, dotyczące pozostałych postanowień w odniesieniu do terenów UM, czy 8UM. Pełnomocnik Wojewody stwierdził na rozprawie, że postanowienia te pozostają w sprzeczności z postanowieniami Studium. Sąd nie dopatrzył się takiej sprzeczności. W ocenie Sądu, nie zasługują też na uwzględnienie zarzuty Wojewody, dotyczące postanowień § 5 ust. 2 Planu, wprowadzające zakazy realizacji dopuszczonych w planie funkcji usługowych, które mogłyby zakłócać towarzyszącą im lub sąsiadującą funkcję mieszkaniową. Wbrew stanowisku Wojewody, nie są to bowiem instrukcje, ani zalecenia, ale właśnie zakazy, które stanowią podstawę konstrukcji planu miejscowego. Sąd podziela natomiast stanowisko Wojewody co do niezgodności z prawem postanowień § 8 pkt 9 Planu, zgodnie z którymi – wśród zasad ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego znalazł się zapis, iż dopuszcza się przesadzanie lub wycinkę istniejącego drzewostanu wyłącznie w uzasadnionych przypadkach, wynikających z kolizji z projektowanym zagospodarowaniem, przy czym dopuszczenie to nie dotyczy elementów zieleni urządzonej objętych wpisem do rejestru zabytków oraz wymienionych w pkt. 9 zadrzewień nawodnych. Sąd podziela tu stanowisko Wojewody, że powyższą materię reguluje ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2018 r., poz. 142 z późn. zm.), która szczegółowo określa tryb i warunki wydawania zezwoleń na usunięcie drzew i krzewów. Uchwała Rady nie może regulować tych kwestii w sposób odmienny, co uczyniono w przedmiotowym Planie. To nie postanowienia Planu mogą zezwolić na wycinkę drzew, ale wójt, burmistrz albo prezydent miasta, a w przypadku, gdy zezwolenie dotyczy usunięcia drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części wpisanej do rejestru zabytków - wojewódzki konserwator zabytków – art. 83a ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem Gminy, zawartym w odpowiedzi na skargę, że prawidłowe są postanowienia § 8 pkt 9 Planu w celu ochrony waloru przyrodniczego krajobrazu uznanego wpisem do rejestru jako cenny i zabytkowy. Odnosząc się do zarzutu skargi, dotyczącego terenu 7U, Sąd nie podziela tu stanowiska i zarzutów Wojewody o naruszeniu ustaleń studium, w którym przeznaczenie terenu 7U określono odmiennie, niż w Planie, skutkującym nieważnością uchwały w tym zakresie. W ocenie Sądu, sam fakt, że w postanowieniach Studium teren 7U jest terenem zamkniętym, nie przesądza o tym, że nie można było określić go odmiennie w Planie, dopóki nie zostaną dokonane zmiany w tym zakresie w Studium. W ocenie Sądu, nieuzasadniony jest wniosek Wojewody, że niedokonanie tych zmian skutkuje stwierdzeniem nieważności Planu w części dotyczącej § 12 ust. 4 oraz § 17 ust. 2 Planu. Wskazać należy, że zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 15 u.p.z.p. – w studium określa się w szczególności granice terenów zamkniętych i ich stref ochronnych, które ustanawia i wyznacza jego granice właściwy minister w drodze decyzji - co wynika z art. 2 pkt 9 i art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) w zw. z art. 2 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Gmina wskazała, że w Studium został ujęty stan prawny działki przed 26 maja 2010 r. W roku 2011 dokonano podziału terenu, dla nowopowstałej działki "[...]" wygaszony został zarząd Sił Zbrojnych, a następnie, w roku 2013 , zdemilitaryzowaną część terenu zamkniętego nabył przedsiębiorca prywatny. W chwili przystąpienia do sporządzania Planu (uchwała Rady Miasta z dnia "[...]"), dla działki obowiązywała prawomocna decyzja o pozwoleniu na budowę, wydana zgodnie z ustalonymi uprzednio warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu. Rada podjęła uchwałę w sprawie oceny aktualności Studium , a w 2015 r. – uchwałę o przystąpieniu do jego aktualizacji. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p. - rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Studium nie dokonuje przeznaczenia konkretnych terenów na oznaczone cele, gdyż z mocy ustawy czyni to jedynie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Plan miejscowy uwzględnia zaś faktyczny stan zagospodarowania terenów i ma za zadanie ustalenie szczegółowych reguł zagospodarowania zgodnie z wyznaczonym kierunkiem przekształceń. Jeżeli więc doszło do zmiany stanu faktycznego od daty podjęcia uchwały w przedmiocie Studium, nie można przyjąć, że stan ten nie może zostać odzwierciedlony w planie do czasu zmiany studium. Należy też zwrócić uwagę, że ustawodawca nakazał dokonywać aktualizacji Studium – art. 32 u.p.z.p., ale rada gminy nie ma obowiązku niezwłocznego podejmowania uchwały w przedmiocie przystąpienia do dokonania zmian w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Należy też wskazać na postanowienia art. 14 ust. 6 u.p.z.p., zgodnie z którymi - planu miejscowego nie sporządza się dla terenów zamkniętych, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalanych przez ministra właściwego do spraw transportu. Wskazuje to na fakt, że w dacie sporządzania planu należy uwzględniać stan faktyczny i prawny z tej daty. Tymczasem, teren 7U nie był już w dacie uchwalania Planu terenem zamkniętym. Należy też zwrócić uwagę, że funkcja, wyznaczona na terenie 7U zgodna jest z wyznaczonym w Studium kierunkiem. Sąd podziela natomiast stanowisko Wojewody o niezgodności z prawem postanowień § 13 pkt 6 Planu. Zgodnie z jego postanowieniami – zakazuje się stosowania, również tymczasowo, w zakresie gospodarki wodno-ściekowej, innych rozwiązań, niż przewidziane niniejszym planem. Zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2018 r., poz. ś1454) - przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych; przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. W myśl zaś § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r., poz.1422) – w razie braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka, o której mowa w ust. 1, może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zapewnienia możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3 na dobę. Jeżeli ilość ścieków jest większa od 5 m3, to ich gromadzenie lub oczyszczanie wymaga pozytywnej opinii właściwego terenowo inspektora ochrony środowiska. Z cytowanych przepisów wynika, że nie można w planie narzucić nakazu podłączania obiektów przeznaczonych na pobyt ludzi wyłącznie do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Może bowiem wystąpić sytuacja braku warunków przyłączenia sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, pomimo, że sieć taka istnieje. Ponadto, ustawodawca zastrzegł, że przyłączenie do sieci kanalizacyjne nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest wyposażona w określoną w przepisach przydomową oczyszczalnię ścieków. Takich zaś sytuacji nie przewiduje zakwestionowany przez Wojewodę § 13 pkt 6 uchwały. Tym samym, zasadne jest stwierdzenie jego nieważności. Zdaniem Sądu, zasadny jest też zarzut skarżącego Wojewody, że prawo naruszają w sposób istotny postanowienia § 13 pkt 11 lit. c uchwały. Zgodnie z tym przepisem – projektowane stacje transformatorowe i rozdzielnice elektryczne należy umieszczać w liniach rozgraniczających dróg, na terenach zabudowy, zieleni lub wbudować w istniejącą lub projektowaną zabudowę; należy do nich zapewnić dojazd ciężkim sprzętem i dostępność eksploatacyjną. Postanowienia te naruszają bowiem zasady sporządzania planu, określone w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Skoro w przepisie tym zastrzeżono, iż w planie obowiązkowo określa się przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, to nie do przyjęcia pozostaje powyższy zapis planu. Plan miejscowy jest dokumentem planistycznym, w którym ustala się przeznaczenie konkretnego terenu i sposób jego zagospodarowania, co ma na celu – z jednej strony – zaspokoić potrzeby społeczności lokalnej umożliwiając rozwój preferowanych kierunków zagospodarowania, ale z drugiej strony – stanowi gwarancję dla właścicieli nieruchomości, iż ich nieruchomość, jak również nieruchomości sąsiednie będą zagospodarowane w sposób określony w planie, a zatem nikt nie będzie zaskakiwany nieoczekiwanym, innym przeznaczeniem terenu. Dlatego też w planie nie można dopuszczać rozwiązań otwartych, które mogą potencjalnie rodzić konflikty oraz niepewność wobec zapisów planu dla danego terenu, a zatem możliwości zainwestowania, skoro w każdym momencie to przeznaczenie może ulec zmianie w sytuacji zapotrzebowania na energię elektryczną. Co do pozostałych zarzutów skargi, Sąd ocenił je w rozważaniach dotyczących terenów UM. Odnosząc się do skargi Spółek, w ocenie Sądu, zasługuje ona na uwzględnienie w części dotyczącej przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami: 5UZ i 6U. Niewątpliwie prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei, stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji – ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje także przepis art. 140 ustawy kodeks cywilny, zgodnie z którym – w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego - właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie, wynikające z przepisów u.p.z.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wyposażenie rady gminy w kompetencje do wiążącego określania treści prawa własności nieruchomości jest głównym atrybutem władztwa planistycznego gminy. W myśl art. 6 ust. 1 u.p.z.p., ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Współkształtowanie przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa własności stanowi – przewidziane w art. 140 kodeksu cywilnego – przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania tego prawa. Trzeba jednak pamiętać, że każde ograniczenie prawa własności, powinno zostać wyrażone w sposób maksymalnie precyzyjny, albowiem jest rozwiązaniem wyjątkowym w stosunku do zasady ochrony prawa własności. W razie wątpliwości, dotyczących zakresu ograniczenia tego prawa, należy dokonywać więc wykładni na korzyść strony. Wskazać należy, że Gmina posiada samodzielność w zakresie władczego przeznaczania i określenia warunków zagospodarowania terenu, tzw. władztwo planistyczne. Nie jest ono jednak nieograniczone i nie oznacza, że Gmina ma pełną swobodę w określaniu przeznaczenia i zasad zagospodarowania poszczególnych obszarów, położonych na jej terenie. W planowaniu uwzględnia się bowiem również prawo własności, czego w ogóle nie uczyniono w przedmiotowej sprawie i to bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Właściciele działek o numerach: "[...]" położonych w granicach Planu, zostali pozbawieni de facto możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Wskazać należy, że spółka zakupiła w 2018 r., przed uchwaleniem planu, budynek na działce nr "[...]" jako budynek mieszkalny, a zgodnie z Planem nieruchomość przeznaczona została wyłącznie na cele pomocy społecznej. Jeśli chodzi zaś o działki o numerach "[...]", położone w zaskarżonym Planie na terenie 6U, to – w ocenie Sądu – ich przeznaczenie w obecnym Planie nie uwzględnia prawa własności Spółek "[..]", chociaż były one właścicielami przedmiotowych nieruchomości również w czasie obowiązywania poprzedniego planu miejscowego. Nieruchomości te przeznaczone były w tym planie – jak wskazują skarżący i potwierdza Gmina w odpowiedzi na skargę – przeznaczenie podstawowe – usługi nieuciążliwe, z przeznaczeniem dopuszczalnym – funkcje mieszkaniowe. Podnieść w tym miejscu należy, że na organie, uchwalającym plan ciąży każdorazowo obowiązek wyważenia interesów prywatnych i interesu publicznego. Takiego wyważenia w przedmiotowej sprawie nie było. W odpowiedzi na skargę, Gmina stwierdziła jedynie, że zabudowa na terenie 5UZ, zgodnie z przeznaczeniem dopuszczonym we wcześniej obowiązującym planie, przystosowana i wykorzystywana jest na funkcje pomocy społecznej łącznie z działką nr "[...]", dla której wydano decyzję o pozwoleniu na budowę dla adaptacji budynku historycznego na ww. funkcję. Organ stwierdził, że projekt planu zadań administracji z zakresu pomocy społecznej uwzględnia stan faktyczny zagospodarowania terenu na funkcje służące realizacji zadań administracji z zakresu pomocy społecznej przez ustalenie przeznaczenia zgodnego ze stanem istniejącym, w szczególności w celu zapewnienia trwałości funkcjonowania zagospodarowania zrealizowanego ze środków publicznych. Organ nie odniósł się jednak do faktu, co do którego nie zaprzeczył na rozprawie, że budynek położony na ww. działce został zakupiony przez skarżącą spółkę jako budynek mieszkalny. Organ stwierdził też w odpowiedzi na skargę, że zmiana przeznaczenia terenu 6U poprzez wyłączenie dopuszczalności funkcji mieszkaniowej wyniknęła z potrzeby zapobieżenia konfliktom funkcjonalnym. Jest to stwierdzenie całkowicie niezrozumiałe i niewyjaśniające w żaden sposób przyczyn tej zmiany. Powyższe oznacza, że postępowania planistycznego w zakresie wyważenia interesu prywatnego i publicznego w ogóle nie przeprowadzono. Z dokumentów planistycznych nie sposób ocenić, jakie planowane przez skarżące Spółki inwestycje miałyby skutki i uciążliwości dla otoczenia, ani jaki jest stosunek mieszkańców do tych inwestycji, ani nawet – jakie inwestycje są tam planowane. Nie wskazano żadnego interesu publicznego, który by wskazywał, że ingerencja w prawo własności skarżących jest uzasadniona interesem publicznym, czyli potrzebą wyłączenia nieruchomości skarżących Spółek spod możliwości zabudowy mieszkaniowej. Gmina przekroczyła władztwo planistyczne, ponieważ nie dowiodła, że potrzeby wspólnoty przemawiają za wyłączeniem nieruchomości Spółek z planowanych przez nie inwestycji. Odnosząc się do zarzutu skarżących Spółek o niezgodności Planu ze Studium, należy podzielić ten zarzut w części dotyczącej przeznaczenia w Planie nieruchomości skarżących odpowiednio: na cele zabudowy usług z zakresu pomocy społecznej – teren oznaczony 5UZ (działka nr "[...]") oraz na cele usługowe – teren oznaczony 6U (działki nr "[...]").Chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest prawem miejscowym, to jako akt planistyczny określa politykę przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Określone obszary gminy mogą mieć zatem określone przeznaczenie w planie miejscowym, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskaże taki rodzaj przeznaczenia dla tych obszarów. Uprawnione jest zatem twierdzenie, że ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów przyjętych w studium. Plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium. Jak wynika z pkt. 3.4.1.C Strefa Śródmiejska – Centrum pkt 5 Studium – kierunki zachowania i zmian w strukturze przestrzennej i przeznaczenia terenów oraz działania zmierzające do realizacji celów polityki przestrzennej – zagospodarowanie terenów zdegradowanych urbanistycznie, funkcjonalnie i o zdekapitalizowanej zabudowie, a w tym (odnośnik trzeci) – "sukcesywne, oparte o zintegrowane działania w zakresie komunikacji i infrastruktury zagospodarowanie na cele mieszkalno-usługowe byłych koszar przy "[...]" i włączenie tego zespołu urbanistycznego w obszar poszerzonego CENTRUM". Pełnomocnik Gminy potwierdziła na rozprawie, że obszar objęty Planem to teren dawnych koszar przy "[...]". Oznacza to, że na obszarze tym, Studium dopuszcza zabudowę mieszkalno-usługową. Sformułowanie "mieszkalno-usługowa" oznacza, że na całym terenie Planu powinna zostać dopuszczona zabudowa zarówno mieszkalna, jak i usługowa. Nie jest to bowiem dopuszczenie "zabudowy mieszkalnej i usługowej", bowiem tylko przy takim brzmieniu postanowień planu należałoby uznać, że nie jest to zabudowa łączna lub zamienna o charakterze mieszanym, ale zabudowa rozłączna. Wobec powyższego, uzasadnione jest stwierdzenie nieważności postanowień Planu dotyczących przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami 5UZ i 6U. Sąd nie podziela natomiast pozostałych zarzutów Spółek, zawartych w skardze. W szczególności, nie można zgodzić się z zarzutem dotyczącym terenu 7U z przyczyn już wskazanych w uzasadnieniu. Niezasadne są też zarzuty dotyczące niezgodności Planu ze Studium w zakresie zasad ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. W Planie określono wykaz obiektów zabytkowych w granicach opracowania i ustalono zakres i zasady ich ochrony. W ten sposób Plan stanowi uszczegółowienie Studium, nie naruszając przyjętej polityki przestrzennej Gminy. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut, że założony układ drogowy nie jest wystarczający dla obsługi obszaru objętego Planem, a niedostateczna ilość terenu przeznaczona na drogi publiczne do obsługi terenów o przeznaczeniu ustalonym w Planie jest naruszeniem ustaleń Studium. W ocenie Sądu, taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie występuje. Ponadto, skarżący nie wykazali, jaki ich interes prawny został w tym zakresie naruszony. Nie można też podzielić zarzutu skarżących dotyczącego definicji dachu płaskiego oraz kwestii związanych z definicją zabudowy. Skarżący w żaden sposób nie wykazali, jaki ich interes prawny został naruszony w tym zakresie. Podzielić jednocześnie należy stanowisko Gminy, że określenie dotyczące dachu nie jest znormalizowane i Rada mogła tę definicję wprowadzić. Sąd nie podziela też zarzutów skarżących Spółek o naruszeniu przepisów prawa procesowego, tj. art. 17 pkt 6 i art. 20 u.p.z.p. w zakresie nazwy Planu - pomiędzy nazwą w ogłoszeniu o przystąpieniu do sporządzania Planu, a wyłożeniu do publicznej wiadomości i uchwałą w sprawie uchwalenia Planu. Sąd nie podziela też zarzutów co do braków treści wymaganych w ogłoszeniach o przystąpieniu do sporządzania Planu i o wyłożeniu Planu. Tu również skarżące Spółki nie wykazały do naruszenia jakiego ich interesu prawnego doszło w związku z powyższym zarzutem. Należy jednak wskazać, że Gmina wyjaśniła, iż ostateczny tytuł Planu nie zmienia granic opracowania, ani celu jego sporządzenia. Zaznaczono też, że publikacja na stronie olsztyn.eu jest kolejną formą podania do wiadomości obwieszczeń i jest ona równoległa z informacją na stronie BIP UM. Data to dzień umieszczenia na stronie, termin składania wniosków określono zaś liczbą dni od daty publikacji. Nie zasługuje też na uwzględnienie zarzut Spółek o naruszeniach, poprzez brak wymaganych opinii i uzgodnień. - nie zostały uwzględnione uwagi Miejskiej Komisji Architektoniczno-Urbanistycznej dotyczące wysokości nowej zabudowy przy wschodniej granicy obszaru objętego Planem. Organ zasięgnął opinii Komisji zgodnie z postanowieniami art. 17 pkt 6 lit. a u.p.z.p. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niewłaściwego rozpatrzenia wniosków i uwag do projektu Planu – wskazać należy, że w dokumentacji planistycznej zamieszczono wykaz wniosków do Planu wraz ze zbiorem uwag w załączeniu, zgodnie ze wzorem. Za bezzasadny należy także uznać zarzut dotyczący niezgodności liczby wniesionych uwag w stosunku do liczby uwag przedstawionych Radzie Miasta do rozpatrzenia. Wyjaśnienie w tej materii zawarte zostało w odpowiedzi na skargę, złożonej przez Gminę. Nie budzi też wątpliwości Sądu sposób głosowania uwag do Planu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt II OSK 229/19 - z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie wynika, aby każda uwaga do projektu planu musiała być rozpatrywana oddzielnie i to w formie odrębnej uchwały rady. Ostatnie zdanie tego przepisu wskazuje wręcz, że rozstrzygnięcia dotyczące uwag do projektu planu stanowią załącznik do uchwały. Ponadto - stosownie do art. 17 pkt 14 u.p.z.p. - organ wykonawczy gminy przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag. W świetle tych przepisów przyjmuje się, że rozpatrzenie uwag może nastąpić w jednym głosowaniu nad uchwaleniem projektu samego planu, a taki sposób głosowania nad nieuwzględnionymi uwagami nie może stanowić o istotnym naruszeniu prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej uchwały. Sąd w pełni podziela stanowisko NSA, zawarte w powyższym wyroku. Sąd nie podziela również stanowiska skarżących o braku odpowiedniej uchwały w przedmiocie zgodności planu ze studium. Wymogu zawartego w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. nie można traktować w kategoriach bezwzględnego obowiązku podjęcia przez radę odrębnej uchwały w kwestii zgodności ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ze studium, gdyż rada gminy może stwierdzić tę zgodność wprost w uchwale podejmującej plan (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 821/16, dostępny w internetowej Bazie orzeczeń LEX nr 2464408). Zawarcie w podstawie prawnej zaskarżonej uchwały zwrotu: "po stwierdzeniu, że plan nie narusza Studium" jest więc, w ocenie Sądu, wystarczające dla zachowania wymogów, określonych w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Skarżące Spółki nie wykazały, jaki ich interes prawny został naruszony w części dotyczącej terenów oznaczonych 17KP, 4MWU, ani w poruszanych przez skarżących kwestiach komunikacyjnych, w tym niedostatecznej ilości terenu przeznaczonego pod drogi publiczne do obsługi terenów o przeznaczeniu ustalonym w Planie. Należy jednocześnie wskazać za Gminą, że teren 5UZ posiada dostęp do drogi. Działka ta przylega bowiem do terenu oznaczonego 18KP – teren placów przestrzeni publicznej. W myśl postanowień § 17 ust. 12 pkt lit. c Planu – dopuszcza się przejazd do przyległych terenów zabudowy. Sąd nie podziela też zarzutów pełnomocnika Spółki "[...]", że istotnym naruszeniem prawa jest pominięcie przez Gminę w uchwale "§ 16" oraz dwukrotnego umieszczenia w niej "§ 17". Jest to bez wątpienia pomyłka pisarska, pozostająca bez wpływu na treść Planu i jego istotne postanowienia. Nie jest to, w ocenie Sądu, istotne naruszenie zasad sporządzania planu. Podobna sytuacja dotyczy zarzutów Spółek dotyczących błędów w opisach ulic, tj. "15KD" zamiast "15KDD", czy "8U" zamiast "8UM". Są to jedynie omyłki, nie stanowiące o istotnym naruszeniu prawa. Odnosząc się do zarzutu Prezesa Spółki "[...]" zgłoszonego na rozprawie, że plan objęty skargą nie uchyla postanowień wcześniejszego planu i w tej chwili inwestorzy mają poczucie, że na tym obszarze funkcjonują dwa plany, należy wskazać na postanowienia art. 34 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z tym przepisem - wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu . W przepisie tym zastosowany został automatyzm reguły kolizyjnej, niedopuszczający obowiązywanie na danym obszarze dwóch jednocześnie obowiązujących planów miejscowych. Przepis art. 34 ust. 1 u.p.z.p. statuuje więc zasadę, iż dla danego terenu w tym samym czasie obowiązuje tylko jeden plan miejscowy i późniejsza uchwała deroguje tę wcześniejszą (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2016 r., sygn. akt II OSK3102/14, dostępny w Internetowej Bazie Orzeczeń LEX nr 2167554). Wobec powyższego, kontrolując zaskarżoną uchwałę, Sąd stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., stwierdził w pkt. 1 wyroku nieważność skarżonej uchwały części. W punkcie 2. Wyroku Sąd oddalił skargę w pozostałej części. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2. na podstawie art. 200 p.p.s.a. i 206 p.p.s.a., odstępując od zasądzenia części kosztów, ponieważ Sąd nie uwzględnił w całości skargi Spółek. Podstawą zasądzenie kosztów pełnomocnikowi Spółki "[...]’ jest ponadto § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz.1800).