I SA/Gd 863/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 rok oddala skargę. Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2015 r. Prezydent Miasta wszczął z urzędu postępowanie wobec "A" S.A. (dalej w skrócie zwana Spółką) w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Prezydent Miasta decyzją z dnia 20 stycznia 2016 r. określił Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 rok w kwocie 630.592 zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że Spółka nie przedstawiła dokumentów wskazujących na to, iż grunt wykazany w deklaracjach za 2012 rok jest wyłączony z prowadzenia działalności ze względów technicznych lub został zajęty na potrzeby odpłatnej działalności statutowej organizacji pożytku publicznego. Dlatego też organ podatkowy uznał sposób opodatkowania wskazanych gruntów, które nie są terenami mieszkaniowymi, jako pozostałych, za nieuzasadniony. Organ nie uznał również za prawidłowe obniżenie stawki podatkowej dla budynków oznaczonych jako obiekt Nr 1 (budynek biurowy) i obiekt Nr 3 (budynek Noclegowni) w złożonych korektach deklaracji za 2011 rok. Zdaniem organu konieczność przeprowadzenia remontu wskazanych nieruchomości, nie może być traktowana jako dowód na brak możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W toku prowadzonego postępowania ustalono również, że w złożonych załącznikach do deklaracji, Spółka wykazała zwolnioną od podatku m.in. działkę [...], nie składając przy tym żadnych informacji dotyczących zwolnienia z opodatkowania tego gruntu. W związku z tym organ podatkowy uznał, iż brak jest podstaw do zwolnienia przedmiotowej działki z podatku od nieruchomości. Po rozpatrzeniu wniesionego przez Spółkę odwołania decyzją z dnia 21 kwietnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej w skrócie zwane Kolegium) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w sprawie nie mogło dojść do naruszenia art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezasadną odmowę stwierdzenia nadpłaty, albowiem postępowanie podatkowe było wszczęte i toczyło się z urzędu, a konsekwencją jego zakończenia było określenie prawidłowej wysokość podatku od nieruchomości. Postępowanie podatkowe toczyło się niezależnie od wniosku strony o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości (nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 31 grudnia 2014 r.). Kolegium wskazało również, że stawki podatku zostały określone na podstawie obowiązującej uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z 30 listopada 2011 r. Kolegium uznało również, że w świetle poczynionych ustaleń faktycznych nie można uznać, iż obiekty Nr 1 i Nr 3 nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności ze względów technicznych, co uzasadniałoby zwolnienie tych budynków z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego, faktyczne niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, koniecznym bowiem jest aby ta nieruchomość nie mogła być wykorzystana. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, czego odwołujący nie udowodnił. Pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc niezależnymi od woli podatnika, uniemożliwiającymi prowadzenie działalności gospodarczej, czego obowiązek wykazania ciąży niewątpliwie na podatniku, o czym przekazane akta sprawy niestety nie dowodzą. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz lit. e) u.p.o.l., poprzez uznanie, że budynki zdefiniowane w złożonym przez Spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty jako "Obiekt 1", oraz "Obiekt 3", powinny być opodatkowane stawką dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy budynki te nie były i nie mogły być wykorzystywane przez Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 5 u.p.o.l. w związku z art. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, poprzez przyjęcie, że w roku podatkowym 2012 obowiązywały stawki podatku od nieruchomości przyjęte przez Radę Miejską na podstawie Uchwały Nr [...] z 30 listopada 2011 r., podczas gdy zastosowane powinny być stawki podatku od nieruchomości przyjęte w uchwale Rady Miejskiej Nr [...] z 29 grudnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podnieść należy, że uchylenie przez sąd administracyjny decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie zwanej p.p.s.a.), może nastąpić jedynie wtedy, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania powoduje konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Tylko takie naruszenie przepisów, które mogło spowodować, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby do tego naruszenia nie doszło, powoduje konieczność uchylenia decyzji przez sąd (por. uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt FPS 6/04, ONSAiWSA 2005/4/66). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że nie została ona wydana z naruszeniem przepisów prawa, a zatem brak było podstaw do jej uchylenia. W rozpoznawanej sprawie sporne pozostawały dwie kwestie. Po pierwsze zdaniem strony, organy podatkowe niezasadnie uznały, że budynek biurowy oraz budynek noclegowni podlegały podatkowaniu według stawki podatku właściwej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej pomimo tego, iż ten przedmiot opodatkowania nie był i nie mógł być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Ponadto strona zarzuciła organom podatkowym, że określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, oparły się na Uchwale Rady Miasta, która nie uzyskała mocy prawnej. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej w skrócie zwanej u.p.o.l), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części. Przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej rozumie się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów pod tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Powyższy przepis formułuje definicję gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie nie jest kwestionowane, że skarżąca Spółka prowadzi działalność gospodarczą. Zatem z samego faktu, że strona jest przedsiębiorcą, wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., że znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z tą działalnością. Do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z tą działalnością, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szerszym od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 667/09, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 268/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 297/10,dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Ustawodawca definiując pojęcie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą nie wyjaśnił pojęcia "względów technicznych". W związku z brakiem ustawowej definicji w pierwszej kolejności należy odwołać się do potocznego rozumienia pojęcia "techniczny", a tym samym odnosić je należy do stanu nieruchomości, nie pozwalającego na ich wykorzystanie do prowadzonej działalności. Przez użyte w powołanym przepisie określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku (wyrok WSA w Gliwicach z 5 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Gl 367/09). Z treści analizowanego przepisu można wyczytać także, iż "względy" muszą mieć charakter techniczny, a zatem nie, np. prawny, finansowy czy faktyczny oraz, że mogą się one odnosić zarówno do gruntów, budynków, jak i budowli. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć przy tym charakter obiektywny, tj. przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Względy techniczne dotyczą więc jedynie możliwości wykorzystywania konkretnego przedmiotu opodatkowania i są okolicznością faktyczną niezależną od woli przedsiębiorcy, wynikającą bezpośrednio ze stanu technicznego tego przedmiotu powodującego "zerwanie" jego związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Innymi słowy, że pod względem technicznym dany przedmiot nie nadaje się do użytku nie tylko w prowadzonym przedsiębiorstwie, ale do żadnej innej działalności gospodarczej, gdyż nie spełnia określonych wymogów technicznych niezbędnych do jego wykorzystania w celach gospodarczych. Względy techniczne, o których mowa w u.p.o.l., odnoszą się przede wszystkim do złego, nieodpowiadającego prowadzonej działalności gospodarczej stanu technicznego danego przedmiotu opodatkowania. (L. Etel. Komentarz do art. 1 (a) ustawy o podatku od nieruchomości LEX 2012 nr 138626). W sprawach dotyczących sporów na tle niemożności wykorzystywania przedmiotów opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych zasadnicze znaczenie mają okoliczności występujące w konkretnej sprawie. Istotna wskazówka co do kierunku interpretacji omawianego przepisu (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.) zawarta jest jednak w jego konstrukcji, opartej na zastosowaniu wyjątku od zasady. Wyjątek ustawowy powinien być interpretowany ściśle, a więc wykładnia rozszerzająca tego wyjątku jest niedopuszczalna. Normatywna treść pojęcia "względy techniczne", jak również redakcja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją - (dosłownie: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany") wskazuje nie tylko na stan obecny tego przedmiotu, ale także na ulokowane w przyszłości, możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyroki NSA z dnia 19 lipca 2013 r. sygn. akt II FSK 2188/11, z dnia 1 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 226/10, z 12 kwietnia 2011 r. sygn. akt II FSK 2128/09, dostępne CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, prawidłowo uznał organ odwoławczy, że sporne nieruchomości nie mogły zostać zaliczone do kategorii obiektów, które z uwagi na swój stan techniczny nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Trafnie w tym zakresie Kolegium argumentowało, że faktyczne niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, iż nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Koniecznym bowiem warunkiem jest to, aby te nieruchomości nie mogły być wykorzystane do tej działalności. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, czego Spółka nie udowodniła. Wbrew twierdzeniu Spółki, pojęcie "względy techniczne" należy łączyć tylko z obiektywnymi przeszkodami, a więc niezależnymi od woli podatnika. Zatem nie można zaliczyć do takich względy ekonomiczne, finansowe czy też podejmowane przez podatnika decyzje gospodarcze np. wykonanie remontu lub modernizacji budynku. Podkreślić należy, że organy podatkowe rozważyły wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania, czy zachodzi przesłanka wyłączająca opodatkowanie przedmiotowych budynków według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodzić należy się z argumentacją przedstawioną przez Kolegium, że w oparciu o dokumentację fotograficzną zaoferowaną przez Spółkę nie można wnioskować, że przedstawia ona rzeczywiście stan Noclegowni. Są to bowiem fotografie tylko niektórych fragmentów, prawdopodobnie jakiegoś budynku. Jak trafnie dostrzegł to organ odwoławczy, nawet jeśli zdjęcia przedstawiają stan Noclegowni, to nie wynika z nich, że przedstawiają one stan omawianego budynku istniejący już rzeczywiście w 2011 r. Zatem słuszny jest wniosek Kolegium, że w tym stanie sprawy nie sposób przesądzić, że budynek ten faktycznie już w 2011 r. posiadał grożącą zapadnięciem kondygnację, zniszczoną instalację elektryczną, zniszczone poszycie dachowe, czy też miał uszkodzoną konstrukcję nośną, bądź brak było w nim instalacji sanitarnej. Ponadto analizując protokoły sporządzone z okresowej (rocznej) kontroli omawianego obiektu budowlanego, organ odwoławczy odnotował, że sporządziła je ta sama osoba posiadająca uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Organ stwierdził, że w protokołach nie ma danych, aby budynek miał np. uszkodzoną konstrukcję nośną. Nie wynika z nich, że budynek jest niezabezpieczony przed dostępem osób postronnych i co tym samym naraża majątek spółki na dewastację, ponieważ było wręcz odwrotnie- we wszystkich protokołach stwierdzono, że obiekt jest zabezpieczony. Według organu odwoławczego, także z protokołu z dnia 6 listopada 2013 r., kwalifikacyjnego budynek do likwidacji nie wynika, aby budynek miał zniszczoną instalację elektryczną, a wręcz przeciwnie, gdyż taka instalacja została ujęta w protokole. Ponadto w protokole wskazano, że więźba dachowa jest drewniana, kryta dachówką karpiówką. Co istotne, zdaniem organu, z treści tego protokołu nie wynika, czy osoby sporządzające go posiadały jakiekolwiek uprawnienia budowlane w przeciwieństwie do protokołów z okresowej kontroli tego obiektu budowalnego. Z protokołów tych wynika bowiem, że pokrycie dachowe jest z dachówki ceramicznej zakładkowej. Należy przy tym dostrzec, że powyższy protokół został sporządzony dopiero pod koniec 2013 r. Tymczasem skarżąca twierdzi, że już kilka lat wcześniej, tj. w 2011 r. omawiany budynek przedstawiał stan wykazany w tym protokole. Sąd zauważa, że skarżąca, cytując jedynie część sformułowań wyrwanych z tekstu tego protokołu, w tym np. dotyczącego przebiegających przy budynku kabli średniego napięcia, próbuje w ten sposób uzyskać korzystne dla siebie skutki prawne. Nieprawdą bowiem jest, że ujęcie w omawianym protokole wzmianki o posiadaniu przez budynek "instalacji elektrycznej" wynika jedynie z faktu uzbrojenia działki i świadczy o tym adnotacja na drugiej stronie tego protokołu, skoro także na pierwszej stronie protokołu w danych technicznych budynku wymieniono następujące instalacje: elektryczna, wodno-kanalizacyjna. Wskazać również należy, że organ odwoławczy dokonał analizy dokumentacji fotograficznej Noclegowni z przeprowadzonej wizji lokalnej przez Miejskiego Konserwatora Zabytków w 2014 r. W tym zakresie Kolegium podało, że z przeprowadzonej wizji wynika, iż budynek ten jest w dość dobrym stanie technicznym. Pod zdjęciami, przedstawiającymi budynek z jego różnych stron, umieszczono informację, że budynek posiada dostęp do drogi publicznej oraz ma dobrą lokalizację do prowadzenia działalności usługowo-produkcyjno-handlowej z częścią biurowo-magazynową. Adres administracyjny budynku jest przyporządkowany do ul. S. Budynek nie jest przeznaczony do rozbiórki. Obiekt ten został ujęty w wykazie obiektów zabytkowych wyznaczonych przez Prezydenta Miasta w porozumieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, w Programie Opieki nad Zabytkami Miasta na lata 2012-2015, jako obiekt podlegający ochronie. Wszelkie zamierzenia inwestycyjne związane z obiektem powinny mieć wydaną opinię i/lub wytyczne Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. Ponadto wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się pismo Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia 13 lutego 2015 r., skierowane do Prezydenta Miasta, w którym poinformowano, że organ ten podejmie czynności mające na celu doprowadzenia m.in. omawianego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami. W piśmie tym wskazano także, że spółka jest zobowiązana do utrzymywania w należytym stanie technicznym i estetycznym przedmiotowego obiektu budowlanego, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia właściwości użytkowych i sprawności technicznej tego obiektu. W kontekście powyższych ustaleń stwierdzić należy, że skarżąca Spółka, kwestionując rozstrzygnięcie Kolegium, w sposób wybiórczy traktuje ocenę budynku wykazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, skarżąca celowo pomija przy tym istotne okoliczności, a mianowicie, że sporny obiekt posiada dostęp do drogi publicznej oraz ma dobrą lokalizację do prowadzenia działalności usługowo-produkcyjno-handlowej z częścią biurowo-magazynową, gdzie w niewielkiej od niego odległości spółka wydzierżawia kilku podmiotom szereg innych nieruchomości na różnego rodzaju działalność. Ponadto budynek nie jest przeznaczony do rozbiórki. Sąd aprobuje także stanowisko organu odwoławczego co do tego, że brak było podstaw aby budynek biurowy (obiekt Nr 1) opodatkowany został niższą stawką podatku od nieruchomości, albowiem także w tym przypadku nie został spełniony wymóg braku możliwości wykorzystywania tego budynku do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Jak to zostało wcześniej wskazane, stan techniczny uniemożliwiający wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej musi mieć charakter obiektywny, trwały i nieusuwalny, niezależny od przedsiębiorcy. Powyższe wynika z treści przepisu, w którym postawiono warunek, że przedmiot opodatkowania "nie jest i nie może być wykorzystywany" do prowadzenia działalności gospodarczej. Faktyczne, okresowe niewykorzystanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie stanowi wystarczającej okoliczności do uznania, że nie jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej ze względów technicznych. Te ostatnie nie mogą być bowiem ograniczane wyłącznie do roku podatkowego, za który deklarowany jest podatek od nieruchomości. W ocenie Sądu, koniecznym jest aby dana nieruchomość nie mogła być wykorzystywana w ogóle przez przedsiębiorcę. Względy techniczne w sposób trwały muszą wyłączać możliwość wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej (por. np.: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 747/11, wyrok z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 1808/12, wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II FSK 1517/07, wyrok z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt 1384/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń NSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy zatem sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Podobne stanowisko prezentowane jest w literaturze, zgodnie z którą wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej występuje gdy przedmiot opodatkowania nie może nadawać się do prowadzenia działalności gospodarczej przez konkretnego przedsiębiorcę i jednocześnie nie mógłby być wykorzystywany przez inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą o innym charakterze. Wystąpienie "względów technicznych" należy więc rozumieć w ten sposób, że w stosunku do przedmiotu opodatkowania powstał stan braku możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej i sytuacja ta jest nieodwracalna. Okoliczność, iż "względy techniczne" należy odnosić do wszelkich rodzajów działalności gospodarczej wynika z literalnej treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., który formułując definicję legalną ab initio odnosi się w definiendum ogólnie do działalności gospodarczej poprzez zwrot: "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". Następnie w przepisie tym po użyciu łącznika definicyjnego w postaci myślnika "-", w definiensie podano znaczenie definiowanego wyrażenia nawiązując w końcowym fragmencie do wyrażenia definiowanego poprzez zaimek wskazujący "tej". Zaimek ten odnosi się zatem do działalności gospodarczej jako formy aktywności każdego podmiotu wymienionego w art. 3 ust. 1 u.p.o.l., a nie do konkretnego zakresu działalności gospodarczej prowadzonej przez określonego podatnika (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2016 r., II FSK 1947/14). Tymczasem, jak wynika z poczynionych ustaleń faktycznych, stan techniczny budynku biurowego (obiekt Nr 1) nie uniemożliwiał w sposób definitywny wykorzystywanie go na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Jakkolwiek w trakcie okresowych kontroli obiektu budowlanego stwierdzono liczne wadu budynku np. w postaci zniszczonej papy dachowej, uszkodzonych elementów blacharskich, obluzowanych cegieł w kominach, przegniłych desek gzymsów i balkonów, to jednak uszkodzenia te nie miały charakteru trwałego, nieodwracalnego. Znalazło to zresztą wyraz w zaleceniach pokontrolnych wskazujących na konieczność naprawienia poszycia dachowego i naprawy kominów, przed ewentualnym rozpoczęciem użytkowania. Wady budynku nie były zatem tego rodzaju, że wyłączały możliwość jego użytkowania przez jakikolwiek podmiot, a tylko tak rozumiany stan techniczny budynku uzasadniałby stosowanie w stosunku do tego przedmiotu opodatkowania, niższej stawki podatku od nieruchomości. Względy techniczne o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co należy jeszcze raz powtórzyć, muszą mieć charakter nieodwracalny wskazując na to, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej bez względu na to, jakie działania zostaną podjęte przez podatnika względem tego przedmiotu opodatkowania. Faktyczne niewykorzystywanie budynku biurowego przez skarżącą Spółkę, z uwagi na pogarszanie się jego stanu technicznego w skutek nie podejmowania właściwych działań naprawczych zmierzających do usunięcia stwierdzonych uszkodzeń, nie może być podstawą do zastosowania niższej stawki podatku od nieruchomości. Zdaniem Sądu, w tak ustalonym stanie faktycznym organy prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do uznania, że przedmiotowe budynki winny zostać opodatkowane według stawki innej niż ta, jaka jest właściwa dla opodatkowania nieruchomości znajdujących się we władaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Sąd nie aprobuje również stanowiska skarżącej Spółki odnośnie braku podstaw do zastosowania stawek podatku określonych w uchwale Rady Miejskiej Nr [...] z 30 listopada 2011 r. i konieczności stosowania stawek podatku określonych w uchwale Rady Miejskiej Nr [...] z 29 grudnia 2010 r. Należy zauważyć, że podjęcie stosownej Uchwały przez organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, nawet jeśli ten akt prawa miejscowego został wydany z naruszeniem prawa, nie przesądza automatycznie o tym, że akt ten nie wywołuje określonych skutków prawnych. Do stwierdzenia wadliwości aktu prawa miejscowego konieczne jest bowiem wydanie stosowego rozstrzygnięcia, przez powołane do tego organy, uprawnione z mocy ustawy do kontroli legalności aktów prawa miejscowego. I tak, stosownie do treści art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r., poz. 446, t.j.), możliwość taka została przyznana organowi nadzoru, który orzeka o nieważności uchwały lub zarządzenia w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Jakkolwiek rozstrzygnięcie nadzorcze o stwierdzeniu nieważności uchwały organu gminy ma charakter deklaratoryjny i działa ex tunc, to jednak do zakwestionowania legalności aktu prawa miejscowego konieczne jest wydanie stosownego orzeczenia przez organ nadzorczy. Kompetencja taka należy również do sądu administracyjnego, który zgodnie z art. 147 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Jak wynika z akt sprawy, Uchwała z 30 listopada 2011 r. nie podlegała badaniu ani przez organ nadzoru, ani też kwestia jej legalności nie została poddana kontroli sądu administracyjnego. Przyjąć zatem należy, że wobec nie podjęcia wymaganych prawem działań, zmierzających do wzruszenia zgodności z prawem tego aktu, Uchwała z 30 listopada 2011 r. zachowała moc obowiązującą, a zatem w oparciu o uchwalone na jej podstawie stawki podatku od nieruchomości, prawidłowo określono wysokość zobowiązania podatkowego skarżonej Spółki za 2012 rok. Zauważyć w tym miejscu wypada na pewną niekonsekwencję strony skarżącej, która w przedmiotowej sprawie domaga się tego, aby do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok, zastosowano stawki podatku wynikające z Uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z 29 grudnia 2010 r. Niemniej jednak, ta sama Uchwała, w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości za 2011 r., rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pod sygn. akt I SA/Gd 862/16 (fakt znany Sądowi z urzędu), była przez skarżącą Spółkę kwestionowana, jako nie wywołująca skutków prawnych. W obu sprawach skarżąca Spółka powołuje się zatem na przepisy tej samej Uchwały z 29 grudnia 2010 r, chociaż wiąże z nią zupełnie odmienne skutki prawne. W sprawie I SA/Gd 862/16 Spółka kwestionuje legalność tego aktu prawa miejscowego, dążąc do podważenia decyzji Kolegium, a w niniejszej sprawie ta sama Uchwała, której legalność była uprzednio podważana, ma stanowić podstawę do określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2012 rok. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.