I SA/Sz 1025/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 marca 2019 r. sprawy ze skargi X. M. i P. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. oddala skargę. Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] r. nr [...], [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P. z dnia [...] r. nr [...] określającą P. M. oraz X. M. (dalej: "podatnicy" lub "skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok w kwocie [...]zł. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny sprawy. W toku przeprowadzonej wobec P. M. (dalej: "podatnik") kontroli w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczania się z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. organ I instancji ustalił, że zapisy podatkowej księgi przychodów i rozchodów firmy podatnika za ten okres nie są zgodne z przedłożonymi przez kontrolowanego dokumentami źródłowymi będącymi potwierdzeniem osiągniętych przez podatnika dochodów. W związku z powyższym stwierdzono, że księgi podatkowe prowadzone przez podatnika są nierzetelne w okresie za 2013 r. w części dotyczącej niezaewidencjonowanych przychodów. W konsekwencji powyższych ustaleń, postanowieniem z dnia 26 maja 2017 r., organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec podatników w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. Z ustaleń organu I instancji wynikało, że w 2013 r. podatnik prowadził działalność gospodarczą pod nazwą P. M. F. H. U. [...]. W badanym roku podatnik zajmował się głównie sprzedażą internetową na portalu Allegro oraz sprzedażą bezpośrednią sprzętu komputerowego i jego części oraz innych urządzeń, w tym również przedmiotów używanych, a także sprzedażą usług serwisowych. Na portalu Allegro podatnik posługiwał się następującymi nazwami nick: [...], [...], [...], [...]. Podatnik, prowadził sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej, rejestrując ją przy użyciu kasy rejestrującej oraz na rzecz osób prowadzących działalność gospodarczą, którym wystawiał faktury VAT. W trakcie trwania postępowania podatkowego analizie poddano dowody zebrane w toku kontroli podatkowej między innymi w postaci historii rachunków bankowych należących do podatnika prowadzonych przez [...] S.A. (rachunek [...]), a także informacji udzielonych przez [...]., UPS Polska Sp. z o.o. (UPS Polska) oraz Pocztę [...] S.A. w zakresie kwot przekazywanych w badanym okresie przez ww. podmioty na rachunki bankowe podatnika, potwierdzając fakt wpływu środków na konta prowadzone przez podatnika. Nadto, dokonano powiązania wpływów na konto podatnika ze sprzedażą towarów handlowych i usług w przypadku gdy klienci dokonywali płatności bezpośrednio na konto podatnika, a także analizy wystawionych przez podatnika faktur VAT z formą płatności gotówka. W dokonanych rozliczeniach organ I instancji pomniejszył przychód podatnika o wartości wynikające z wystawionych przez niego faktur korygujących VAT, oraz poleceń księgowania (PK) a także odnotował przelewy wychodzące z EKONTA należącego do podatnika, których tytuły wskazywały, że mogą one dotyczyć przekazanych środków za zwrócone towary handlowe, korygując o nie kwotę przychodów podatnika z działalności gospodarczej. Ponadto, organ I instancji uwzględnił również fakt, że podatnik w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywał także sprzedaży towarów używanych, stosując procedurę marży określoną w art. 120 ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej "u.p.t.u.". Nadto w przypadku wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów dokonanej przez podatnika z uwagi na fakt, że transakcja spełniła warunki wynikające z art. 42 ust. 1 u.p.t.u. została objęta zerową stawką podatku VAT. W zakresie kosztów uzyskania przychodów, organ I instancji ustalił natomiast, że w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2013 r. podatnik ujął jedynie cztery ze znajdujących się w aktach sprawy ośmiu faktur potwierdzających wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów przez podatnika od firmy [...] z [...] oraz firmy [...] [...] [...]. W następstwie poczynionych ustaleń, według obliczeń organu I instancji wydatki na zakup towarów, dokonane przez firmę podatnika w 2013 r. wyniosły [...] zł przy czym [...] zł stanowiły wydatki niezaewidencjonowane w prowadzonej przez podatnika podatkowej księdze przychodów i rozchodów za badany rok. W oparciu o powyższe wyliczenia, organ I instancji ustalił, że podatnik w 2013 r. osiągnął przychód w kwocie [...]zł, poniósł koszty uzyskania przychodów w kwocie [...]zł, a zatem osiągnięty przez niego dochód z prowadzonej działalności gospodarczej wyniósł [...] zł. Jednocześnie organ I instancji odstąpił od określenia podatnikom podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w drodze oszacowania, bowiem uznał, że pozwalają na to dowody zgromadzone w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji uwzględnił przy tym przedstawione przez podatnika dowody dokonanych w 2013 r. wpłat z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oraz z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne odpowiednio w kwotach [...] zł oraz [...] zł. Z kolei wysokość przychodów/dochodów żony podatnika, organ I instancji ustalił na podstawie informacji o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy w roku podatkowym 2013 (PIT-11) wystawionych przez Hospicjum Św. J. E. w S., S. Izbę Pielęgniarek i Położnych oraz [...] Oddział Okręgowy [...] Czerwonego Krzyża w S. z których to wynika, że podatniczka uzyskała przychód ze źródeł określonych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 9 u.p.d.o.f., w kwocie [...]zł. Z uwagi na fakt, iż podatnik wraz z małżonką przez cały 2013 r. pozostawali w związku małżeńskim o ustroju wspólności majątkowej, mieli prawo do wspólnego opodatkowania w badanym roku podatkowym. W konsekwencji, organ I instancji ustalił, że małżonkowie uzyskali łącznie dochód w wysokości [...] zł ([...] zł + [...] zł). Po pomniejszeniu tej sumy o kwotę zapłaconych przez podatników w 2013 r. składek na ubezpieczenie społeczne ([...] zł) łączny ich dochód wyniósł [...] zł. W konsekwencji powyższego, organ I instancji wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r. określił, że wysokość zobowiązania podatników z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. wyniosła [...] zł. Tym samym, określona przez organ kwota zobowiązania była wyższa o [...] zł niż wykazana przez podatników w pierwotnym zeznaniu PIT-36 za 2013 r. W odwołaniu od tej decyzji podatnicy zarzucili naruszenie: 1. art. 21 § 3, art. 23 § 2 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej: "o.p." poprzez określenie przez organ I instancji wysokości zobowiązania podatkowego w innej niż zdeklarowana przez podatnika, w związku z rażącym naruszeniem w szczególności: a. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. poprzez pomimo podjęcia szeregu działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny - wynikiem takich działań jest wydanie decyzji wymiarowej na podstawie domniemań i okoliczności prawdopodobnych, nie zaś faktów bezspornych, b. art.120, art. 121 § 1, art. 122 , art. 124, art. 125 o.p. poprzez podejmowanie przez organ I instancji działań z rażącym naruszeniem zaufania oraz prawdy obiektywnej tj. zasad nadrzędnych dla prowadzonych działań w stosunku do strony/podatnika, c. art. 210 § 1 pkt 5 i 6 o.p. poprzez wydanie decyzji rozstrzygającej w sprawie w sposób odmienny od ustalonego w sprawie stanu faktycznego i prawnego; 2. art. 2a o.p. poprzez rozstrzygnięcie okoliczności i faktów niedookreślonych, a w swej treści jedynie prawdopodobnych, na niekorzyść podatników tj. naruszenie zasady "in dubio pro tributario"; 3. art. 193 § 1 w związku z art. 290 § 1 i 5 o.p. - poprzez określenie zobowiązania w innej aniżeli zdeklarowana przez podatnika wysokości bez uprzedniego niepodważenia skutecznego rzetelności ksiąg w zakresie sprzedaży; 4. art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) - dalej "u.p.d.o.f.". Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po dokonaniu ponownej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie i rozważeniu argumentów podniesionych w odwołaniu, mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa, wskazaną na wstępie decyzją z dnia 26 października 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji dotyczące nierzetelności prowadzonej przez podatnika podatkowej księgi przychodów i rozchodów w zakresie niezaewidencjonowanych przychodów ze sprzedaży towarów. W sprawie, według zapisów podatkowej księgi przychodów i rozchodów za rok 2013, kwota przychodów wynikających z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej została określona w wysokości [...] zł. Natomiast w trakcie kontroli podatkowej, kontrolujący na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalili przychód netto w wysokości [...] zł, co stanowiło podstawę do podważenia rzetelności prowadzonej przez podatnika w badanym roku podatkowym podatkowej księgi przychodów i rozchodów w zakresie przychodów zgodnie z art. 11 pkt. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że organ I instancji przyjął w postępowaniu podatkowym dowody zebrane w postępowaniu kontrolnym, które poddał ponownej weryfikacji oraz uzupełnił materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie, co wiązało się ze skierowaniem do podatnika stosownych wezwań w tym zakresie. W wyniku podjętych działań organ I instancji na etapie postępowania podatkowego dysponował materiałem dowodowym w postaci m.in. wyciągów bankowych z kont podatnika, zestawień transakcji dokonanych przez podatnika na portalu Allegro.pl, informacji uzyskanych od Centrali Poczty Polskiej S.A., UPS Polska, a także faktur dostarczonych przez stronę wraz z zastrzeżeniami do protokołu kontroli podatkowej nr [...]. W konsekwencji, w opinii organu odwoławczego, wbrew zarzutom podatników, wartości wynikające z operacji gospodarczych mających odzwierciedlenie w dokumentach stanowiących wyżej wymienione dowody, pozwoliły na określenie rzeczywistej wartości uzyskanego przez podatnika przychodu. Ustalenie to stanowiło przesłankę do odstąpienia od oszacowania podstawy opodatkowania (art. 23 § 2 o.p.). Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji określił przychód z działalności gospodarczej podatnika prawidłowo, po wnikliwej analizie wyciągów z kont bankowych podatnika w powiązaniu z fakturami VAT przedłożonymi przez kontrolowanego, zestawieniem aktywności na portalu Allegro oraz informacjami uzyskanymi od firmy kurierskiej UPS Polska. W trakcie kontroli nr [...] wykazano, iż podatnik na kontach na portalu Allegro dokonał transakcji o wartości [...] zł natomiast wpływy na jego konta bankowe wyniosły [...] zł. Kontrolujący uznali przy tym jako źródło przychodów z prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej jedynie te transakcje na portalu Allegro, których wartość miała odzwierciedlenie na rachunkach bankowych podatnika. Wyeliminowano aukcje niezakończone sprzedażą jak również te, w ramach których miały miejsce zwroty towarów oraz nie uwzględniono bezpośrednich wpłat na konta bankowe, dokonanych przez stronę lub jego rodzinę. Z uwagi na powyższe, organ za niezasadny uznał zarzut odwołania, jakoby organ podatkowy na etapie kontroli podatkowej zidentyfikował jedynie wpływy na konta bankowe podatnika, które nie stanowiły wpływów ze sprzedaży towarów handlowych. Przechodząc do pozostałych zarzutów odwołania, dotyczących wartości ustalonego przez organ I instancji przychodu, organ odwoławczy zauważył, że podatnik w złożonym zeznaniu wykazał przychód z tytułu sprzedaży w kwocie [...]zł netto, natomiast organ I instancji stwierdził, że powinien on wynieść [...] zł netto. Organ I instancji dokonał ww. wyliczenia - zaaprobowanego przez organ odwoławczy - przyjmując poniżej omówione dane i założenia. Według ustaleń organu I instancji na posiadane przez stronę rachunki bankowe w 2013 r. w formie przelewów wpłynęły środki finansowe w kwocie [...]zł na rachunek [...] oraz [...] zł na rachunek [...]. W toku postępowania podatkowego wyodrębniono [...] wpływy związane wyłącznie ze sprzedażą internetową towarów na portalu Allegro opłaconych za pomocą systemu płatności PayU S.A. na łączną kwotę [...]zł. Powyższe wpływy, zgodnie ze stanowiskiem przedstawionym w odwołaniu, nie stanowią kwestii spornej w postępowaniu. Nadto, organ I instancji powiązał [...] wpływów na konto [...] na kwotę [...]zł pochodzących od UPS Polska związanych z dostarczeniem przesyłek i pobraniem ceny zakupu od klientów podatnika. Kwota wpływów pochodzących od UPS Polska została przy tym skorygowana o [...] zł czyli o wartość towarów dostarczonych klientom strony w 2012 r., a więc stanowiącą przychód ze sprzedaży w 2012 r. W analogiczny sposób, wartość wpływów pochodzących od UPS Polska zwiększono o kwotę [...]zł, które to środki zostały wpłacone na należące do podatnika konto MBIZNES w 2014 r., a dotyczyły towarów handlowych dostarczonych klientom strony w 2013 r. Z uwagi na powyższe, organ I instancji wartość całkowitą przychodu ze sprzedaży towarów handlowych otrzymanych przez stronę za pośrednictwem UPS Polska ustalił w kwocie [...]zł. Organ odwoławczy nie zgodził się z przedstawioną w odwołaniu hipotetyczną sytuacją, w której uczestnik aukcji na portalu Allegro dokonał płatności przy pomocy systemu PayU i jednocześnie przekazał kurierowi cenę zakupu w systemie pobrania, a w konsekwencji, że mogło dojść do dwukrotnego ujęcia tej wartości jako wpływ na rachunek bankowy podatnika, pomimo, iż powstała nadpłata została klientowi w późniejszym okresie zwrócona. W aktach sprawy nie ma bowiem dowodu na potwierdzenie powyższej sytuacji. Takie zachowanie ze strony klienta, w opinii organu odwoławczego, byłoby nieracjonalne i nieuzasadnione ekonomicznie. Organ odwoławczy zauważył, że UPS Polska przesłała do organu umowę na świadczenie usług zawartą z firmą podatnika, faktury VAT za wykonane usługi kurierskie oraz zestawienie transakcji zrealizowanych na rzecz podatnika wraz z zestawieniem pobrań od klientów, organ I instancji dysponował dokumentami umożliwiającymi bezpośrednie powiązanie pochodzących od UPS Polska ww. [...] wpływów o łącznej wartości [...] zł na należące do podatnika konto [...] z poszczególnymi transakcjami. Identyfikacja przelewów i skorelowanie ich z dostarczonymi przesyłkami była możliwa, dzięki umieszczeniu w tytule przelewu numerów przesyłek, które w powiązaniu z nazwiskami i adresami odbiorców znajdowały się również w zestawieniu przesyłek i pobrań stanowiącym materiał dowodowy uzyskany od UPS Polska. Organ odwoławczy zauważył, że podatnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu sprzętem komputerowym. Natomiast, w ramach umowy podpisanej pomiędzy podatnikiem a UPS Polska, firma kurierska dostarczała paczki osobom trzecim. Następnie pobrane środki przekazywała na konto firmowe podatnika. Tym samym, oczywistym jest, iż transakcje te odbywały się w ramach prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, dostarczone przesyłki stanowiły towary handlowe, a osoby je odbierające i opłacające "za pobraniem" to klienci podatnika. W konsekwencji, organ I instancji prawidłowo uznał, iż przychód ze sprzedaży towarów handlowych dostarczonych klientom podatnika w 2013 r., za pośrednictwem UPS Polska, za pobraniem wyniósł [...] zł. Odnosząc się do środków uzyskanych przez podatnika od Poczty Polskiej S.A. organ odwoławczy wskazał, że w oparciu o zestawienie przesłane przez Pocztę Polską S.A. w powiązaniu z transakcjami na koncie [...] podatnika, organ I instancji ustalił, że klienci strony za pośrednictwem Poczty Polskiej przekazali [...] zł jako zapłatę za zakupione towary handlowe. Organ odwoławczy nie zgodził się przy tym ze stanowiskiem zawartym w odwołaniu, że opisy poszczególnych transakcji w tabeli znajdującej się na stronie 12 i 13 decyzji I instancji nie pozwalają na jednoznaczne uznanie poszczególnych wartości na poczet przychodów ze sprzedaży. Wskazał bowiem, że stanowiące dowód w sprawie zestawienie przekazane przez Pocztę Polską zawiera [...] przesyłek pocztowych, których nadawcą była firma podatnika. Na każdej przesyłce przyporządkowana została kwotę pobrania, którą poszczególne urzędy pocztowe wpłaciły na [...] należące do podatnika. Wartości poszczególnych wpływów opisane przez organ I instancji w piśmie skierowanym do Poczty Polskiej S.A. zostały potwierdzone jako pobrane i przekazane stronie postępowania. Jedynie w przypadku poszczególnych transakcji operator pocztowy poinformował organ podatkowy, że dana kwota pobrania została odnotowana, natomiast dokumenty ją potwierdzające zostały zniszczone w wyniku upływu okresu archiwizacji. Powyższe - w opinii organu odwoławczego - nie zmienia faktu, że Poczta Polska S.A. potwierdziła pobranie wskazanej przez organ kwoty oraz wpłatę omawianych środków na konto bankowe podatnika. Tym samym zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo każdą kwotę pobrania uznaną za przychód ze sprzedaży towarów handlowych potwierdził zarówno u dostawcy przesyłki, jak też jednoznacznie powiązał ją z wpływem na MBIZNES konto należące do podatnika. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę na rozbieżne stanowisko zajęte w odwołaniu w powyższym zakresie, ponieważ z argumentacji zawartej na stronie czwartej odwołania wynika, że według strony zestawienie pobrań i wpłat od Poczty Polskiej pozwala na bezsporne ustalenie, iż dana aukcja została opłacona jeden raz. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że w przypadku [...] transakcji handlowych klienci firmy podatnika dokonali wpłat bezpośrednio na konta przedsiębiorcy [...] oraz [...] na łączną kwotę [...]zł. Poszczególne przelewy zostały przypisane do konkretnych transakcji dzięki informacjom wskazanym w tytule przelewu, które zawierały nr aukcji, dane wpłacającego w powiązaniu z numerem dostarczonej przesyłki za pośrednictwem firmy kurierskiej, czy też określenie towaru, bądź usługi, za które zostały opłacone. Na wyżej wskazany przychód złożyło się [...] wpływów na [...] o wartości [...] zł oraz [...] przelewy na [...] na kwotę [...]zł. Do tych przychodów zaliczono również wpłatę dokonaną w 2013 r. za pośrednictwem konta [...], przez kontrahenta podatnika, który opłacił fakturę VAT nr [...]. Przedmiotowa faktura została ujęta w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2013 r. w dacie 31 grudnia 2013 r., a z jej treści wynika, że dokumentuje ona sprzedaż usług wykonanych w grudniu 2013 r., tak więc wynikająca z niej kwota [...]zł brutto stanowiła przychód osiągnięty przez podatnika w 2013 r. Analogiczna sytuacja dotyczy faktury VAT nr [...] [...] z dnia 16 grudnia 2013 r. na kwotę [...]zł brutto, która zgodnie z korektą podatkowej księgi przychodów i rozchodów stanowi przychód w grudniu 2013 r. Organ odwoławczy wskazał także na kolejne źródło przychodu podatnika w 2013 r., które stanowiły kwoty zapłacone przez nabywców towarów i usług na podstawie znajdujących się w aktach sprawy [...] faktur VAT z formą płatności "gotówka" na łączną kwotę [...]zł, w tym [...] zł dotyczyło pozostałych przychodów. Po przeprowadzeniu analizy omawianego materiału dowodowego organ I instancji ustalił, iż w przypadku dwóch faktur VAT do zapłaty doszło przelewem, co zostało uwzględnione w wyliczeniach dokonanych przez ten organ. Nadto, transakcja potwierdzona fakturą VAT nr [...] dotyczyła wewnątrzwspólnotowej dostawy towaru, poprzez sprzedaż o wartości [...] zł na rzecz firmy M. C. [...]. Organ odwoławczy wskazał również, że podatnik w 2013 r. zajmował się sprzedażą towarów używanych, nabywanych na podstawie umów kupna-sprzedaży. W przypadku ww. towarów na podstawie art. 120 u.p.t.u. podatnik stosował procedurę marża - towary używane, zgodnie z którą sprzedawca nie odprowadza podatku VAT od całej należności netto, lecz tylko od marży rozumianej jako różnica między ceną nabycia towarów, a ceną ich sprzedaży. Sprzedaż towarów używanych została udokumentowana [...] fakturami VAT w powiązaniu z dowodami wewnętrznymi oraz umowami kupna - sprzedaży dotyczącymi poszczególnych towarów. Ze wskazanych dokumentów źródłowych wynika przychód w wysokości [...] zł netto. Organ odwoławczy wskazał nadto, że sumę powyżej omówionych przychodów organ I instancji skorygował o kwoty wynikające ze zwrotów towarów. W aktach sprawy znajdują się 24 faktury VAT korygujące oraz polecenia księgowania na łączną kwotę [...]zł. Ponadto, chociaż podatnik nie udzielił odpowiedzi na wezwanie organu o złożenie wyjaśnień dotyczących 80 przelewów dokonanych z rachunku [...], które w tytule przelewu zawierały dane mogące świadczyć o powiązaniu ze zwrotem towarów dokonanych przez klientów podatnika, organ I instancji uznał, iż dotyczyły one zwrotów towarów i z uwagi na ten fakt pomniejszył przychód osiągnięty w 2013 r. o kwotę [...]zł. Reasumując, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że przychód podatnika z tytułu sprzedaży towarów wyniósł [...] zł netto. Odnosząc się do kwestii poniesionych przez stronę kosztów uzyskania przychodu, organ odwoławczy wskazał, że podatnik w złożonym zeznaniu wykazał je w wartości [...] zł netto, natomiast w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego, organ I instancji ustalił ich wysokość na poziomie [...] zł. Organ odwoławczy wskazał, że podatnik księgował koszty zgodnie z art. 22 ust 6b u.p.d.o.f., a więc za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodu podatnik przyjmował dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do ujęcia kosztu. Koszty bezpośrednie księgowano metodą uproszczoną (kasową). Z kolei w przypadku zakupów towarów za granicą do każdej zaewidencjonowanej faktury sporządzano dokument wewnętrzny, następnie zgodnie z art. 11a ust 2 u.p.d.o.f. przeliczano wydatki poniesione w walucie obcej na złote i księgowano je w dacie wystawienia faktury. Organ odwoławczy zauważył, że rozbieżność pomiędzy wysokością kosztów ustaloną na etapie kontroli podatkowej, a ich wartością określoną przez organ I instancji w postępowaniu podatkowym wynika z faktu, iż podatnik po zakończeniu kontroli podatkowej wraz z pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. przedłożył cztery faktury kosztowe stanowiące dowód wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów handlowych w badanym roku podatkowym. Faktury te zostały włączone przez organ I instancji jako nowe dowody w sprawie. Dokumentują one wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów handlowych o wartości [...] ([...] zł). Tym samym, należało zwiększyć o wynikającą z nich wartość koszty uzyskania przychodu, wykazane przez podatnika w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2013 r. Reasumując, organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo ustalił podatnikowi koszty uzyskania przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2013 r. w wysokości [...] zł. Organ podatkowy zgodził się również z wyliczeniami dokonanymi przez organ I instancji, dotyczącymi poszczególnych wartości mających wpływ na wysokość ustalonego zobowiązania podatkowego, tj. z kwotą zapłaconych przez podatników składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, a także kwotą przychodu uzyskanego przez małżonkę podatnika. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy stwierdził, że zasadnie określono podatnikom zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości [...] zł. Oceniając legalność postępowania podatkowego, organ uznał, że postępowanie to przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący X. M. oraz P. M. – reprezentowani przez doradcę podatkowego - wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o uchylenie decyzji i rozpoznanie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania art. 233 §1 pkt 1 w związku z art. 23 §2 pkt 2 o.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem w szczególności przepisów: 1. art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p. poprzez pomimo podjęcia szeregu działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny. Wynikiem takich działań jest wydanie decyzji wymiarowej na podstawie domniemań i okoliczności prawdopodobnych, nie zaś faktów bezspornych; 2. art.120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125 o.p. poprzez podejmowanie przez organ I instancji działań z rażącym naruszeniem zaufania oraz prawdy obiektywnej tj. zasad nadrzędnych dla prowadzonych działań w stosunku do strony/podatnika; 3. art. 210 § 1 pkt 5 i 6 poprzez wydanie decyzji rozstrzygającej w sprawie w sposób odmienny od ustalonego w sprawie stanu faktycznego i prawnego; 4. art. 4, art. 6, art. 7, art. 9, art. 11 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej (Dz.U.UE.C.2011.285.3 z dnia 29 Września 2011 r.) - poprzez podejmowanie przez organ I instancji działań z rażącym naruszeniem zaufania oraz prawdy obiektywnej tj. zasad nadrzędnych dla prowadzonych działań w stosunku do strony/podatnika; 5. art. 2a o.p. poprzez rozstrzygnięcie okoliczności i faktów niedookreślonych, a w swej treści jedynie prawdopodobnych, na niekorzyść strony tj. naruszenie zasady "in dubio pro tributario"; 6. art. 193 § 1 w związku z art. 290 § 1 oraz art. 290 § 5 o.p. poprzez określenie zobowiązania w innej aniżeli zdeklarowana przez podatnika wysokości bez uprzedniego nie podważenia skutecznego rzetelności ksiąg w zakresie sprzedaży; 7. art. 194 o.p. - poprzez zignorowanie treści dokumentu urzędowego tj. protokołu kontroli; 8. art. 14 u.p.d.o.f. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Przedmiotem sporu w sprawie była ocena czy organy podatkowe dokonały prawidłowego określenia przychodu skarżącego z prowadzonej w 2013 r. działalności gospodarczej pod firmą: P. M. – F. H. U. [...], tj. czy dokonanie przez organ ustaleń odnośnie do wysokości przychodów, było poprzedzone przeprowadzeniem czynności procesowych zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Skarżący zarzucili bowiem naruszenie szeregu przepisów tej ustawy. Natomiast, w ocenie organu podatkowego, prawidłowo przeprowadzone postępowanie podatkowe w sprawie pozwoliło na dokonanie właściwych ustaleń w tym zakresie, co znalazło odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym rozstrzygnięciu i jego uzasadnieniu. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji wyjaśnić na wstępie wymaga, że zgodnie z art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f., osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie, wykonujące działalność gospodarczą, są obowiązane prowadzić podatkową księgę przychodów i rozchodów, zwaną dalej: "księgą", z zastrzeżeniem ust. 3 i 5, albo księgi rachunkowe, zgodnie z odrębnymi przepisami, w sposób zapewniający ustalenie dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy, w tym za okres sprawozdawczy, a także uwzględniać w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych informacje niezbędne do obliczenia wysokości odpisów amortyzacyjnych zgodnie z przepisami art. 22a-22o. Jednocześnie zauważyć należy, że zobowiązania w tym podatku powstają na mocy samego prawa a podatnicy są obowiązani do stosowania mechanizmu samoobliczenia podatku, co następuje przez wypełnienie i złożenie deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy. W związku z tak uregulowanym modelem powstawania zobowiązań podatkowych, a także przyjętym sposobem rozliczania się z podatku, szczególnej wagi nabiera obowiązek odpowiedniego utrwalania wszelkich danych mających znaczenie dla wymiaru podatku. Ustawa przyjmuje zasadę utrwalania tych danych w ramach ksiąg prowadzonych przez podatnika. Księgi te są praktycznie niezbędne dla samego podatnika. To na ich podstawie następuje bowiem obliczenie i zadeklarowanie zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy. W świetle powyższych uwag staje się oczywiste, że zasadnicze znaczenie dla prawidłowości rozliczenia podatku mają prawidłowo prowadzone księgi przychodów i rozchodów, gdyż dzięki nim można w sposób właściwy określić prawidłową postać przekształcenia obowiązku podatkowego za dany okres rozliczeniowy. Jeśli zaś, jak w przypadku skarżącego, zapisy w księdze przychodów i rozchodów w sposób istotny odbiegają od danych dotyczących rzeczywistego obrotu gospodarczego, to na podstawie art. 193 § 4 o.p. w związku z art. 3 pkt 4 o.p. dane wynikające z tej księgi nie są uznawane za dowód. Stosownie bowiem do art. 193 § 1, § 2 i 4 o.p. księgi podatkowe (przez którą rozumie się również podatkową księgę przychodów i rozchodów – art. 3 pkt 4 o.p.) prowadzone rzetelnie i w sposób niewadliwy stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów, przy czym księgi te uważa się za rzetelne, jeśli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty. Rzetelne księgi podatkowe powinny zatem zawierać obraz wszystkich zdarzeń gospodarczych mogących mieć wpływ na wysokość podatku, a decydujące znaczenie dla oceny rzetelności ksiąg ma to, czy zapisy w niej dokonane odzwierciedlają stan faktyczny, czy w oparciu o dokonane zapisy można ustalić prawidłowo podstawę opodatkowania. Nierzetelność ksiąg może polegać na dokonywaniu zapisów niezgodnych z prawdą czy na sprzeczności poszczególnych zapisów z dokumentami źródłowymi. W zakresie rzetelności ksiąg podatkowych w orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że dla oceny, czy księga podatkowa jest rzetelna, decydujące znaczenie ma to, czy w oparciu o zapisy w niej dokonane można ustalić prawidłową podstawę opodatkowania, a więc czy zawiera zapisy dotyczące wszystkich zdarzeń podatkowych mających wpływ na ustalenie tej podstawy (por. wyrok NSA z 12 września 2012 r., I FSK 1598/11). Wskazać nadto należy, że z przepisu § 11 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz.U. z 2003 r. Nr 152, poz. 1475 ze zm.), wynika a contrario, że księgę podatkową uznaje się za nierzetelną w sytuacji, gdy niewpisane lub błędnie wpisane kwoty przychodu przekraczają łącznie 0,5 % przychodu wykazanego w księdze za dany rok lub przychodu wykazanego w roku podatkowym do dnia, w którym organ podatkowy stwierdził te błędy. W ocenie sądu, w sprawie zasadnie organy zakwestionowały rzetelność ksiąg podatkowych skarżącego za rok 2013 w części dotyczącej niezaewidencjonowanych przychodów z tego względu, że zapisy podatkowej księgi przychodów i rozchodów nie były zgodne ze zgromadzonymi przez organ dokumentami źródłowymi będącymi potwierdzeniem osiągniętych przez podatnika dochodów. Wskazać bowiem należy, że według zapisów podatkowej księgi przychodów i rozchodów za rok 2013, kwota przychodów wynikających z prowadzonej przez skarżącego działalności została określona w wysokości [...] zł (taki przychód skarżący zadeklarował w zeznaniu podatkowym PIT-36 za 2013 rok), natomiast w trakcie kontroli podatkowej kontrolujący na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalili przychód netto ze sprzedaży w wysokości [...] zł, co bezsprzecznie stanowiło podstawę do podważenia rzetelności księgi przychodów i rozchodów prowadzonej przez skarżącego w badanym roku podatkowym. To stwierdzenie organu znalazło swoje odzwierciedlenie również w treści protokołu kontroli. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić zatem należało, że prawidłowo przy sporządzeniu ww. protokołu kontroli organ powołał się na przepis art. 290 § 1 i 5 o.p. stwierdzając, że "w wyniku przeprowadzonego badania ksiąg w zakresie przewidzianym w art. 193 § 6 uznaję księgi za miesiąc styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2013 r. za nierzetelne w części dotyczącej niezaewidencjonowania wyżej wymienionych sprzedaży towarów". Do takiego też przychodu odnosi się rozstrzygnięcie organu podatkowego – Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. P.. Zatem zarzut naruszenia art. 193 § 1 w związku z art. 290 § 1 i 5 o.p. okazał się nieuzasadniony. Wbrew twierdzeniom skargi wskazać należy, że ustalenia kontroli zostały oparte o zgromadzony materiał dowodowy, na który składały się, m.in.: wydruki transakcji na kontach ALLEGRO, zestawienia operacji w 2013 r. na rachunku bankowym [...], zestawienia operacji w 2013 r. na rachunku bankowym mBank EKONTO, umowy kupna-sprzedaży, zestawienia dotyczące sprzedaży towarów używanych, zestawienia zwrotów/korekt i wpłat bliskich, kserokopie faktur VAT z formą płatności gotówka. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, iż w sprawie zaistniały przesłanki odstąpienia od szacowania podstawy opodatkowania na podstawie art. 23 § 2 o.p. Stosownie do treści tego przepisu organ podatkowy określa podstawę opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych nie pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. Z treści przepisu art. 23 § 2 pkt 2 o.p. wynika natomiast, że organ podatkowy odstąpi od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, jeżeli dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w toku postępowania, pozwalają na określenie podstawy opodatkowania. W ocenie sądu organy prowadzące postępowanie w sprawie zgromadziły obszerny materiał dowodowy pozwalający na określenie skarżącemu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok. Organ I instancji postanowieniem z dnia 24 czerwca 2017 r. przyjął w postępowaniu podatkowym dowody zebrane w postępowaniu kontrolnym, które poddał szczegółowej weryfikacji oraz uzupełnił materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie. Zwrócenia uwagi wymaga, że poza danymi wynikającymi z księgi podatkowej, organy podatkowe obu instancji wykorzystały dane wynikające z wyciągów bankowych z kont skarżącego ([...] Konto), zestawieniem aktywności skarżącego na portalu Allegro, informacji uzyskanych od Centrali Poczty Polskiej S.A., UPS Polska Sp. z o.o., faktur dostarczonych przez skarżącego w toku kontroli podatkowej, umów kupna-sprzedaży towarów używanych. W ocenie sądu zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać w tym miejscu należy, że wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie jest możliwe wtedy, gdy organ podatkowy podejmie wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, dlatego jako dowód w postępowaniu podatkowym należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 o.p.). Zgodnie z art. 122 o.p., obowiązkiem organu podatkowego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 187 § 1 o.p., który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Nie jest to jednak obowiązek nieograniczony. Strona powinna aktywnie uczestniczyć w toku postępowania. W postępowaniu podatkowym nacisk kładzie się na zasadę współdziałania. Jeżeli podatnik kwestionuje jakąś okoliczność faktyczną przyjętą przez organ, to na tymże podatniku ciąży obowiązek uzasadnienia swojej racji m.in. poprzez przedstawienie stosownego dowodu. Nie można więc nakładać na organy podatkowe nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających, iż zadeklarowane przez podatnika wielkości odpowiadają rzeczywistym wartościom, jeśli chodzi o uzyskane w 2013 r. przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego t.j., gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy podatkowe. Sam fakt, iż materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy podatkowe oceniony odmiennie niż oczekiwali tego skarżący nie świadczy o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 125, art. 187 § 1, art. 191 oraz 210 § 1 pkt 5 i 6 o.p. W konsekwencji w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 4, art. 6, art. 7, art. 9, art. 11 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej. Wskazane przepisy mają swoje odpowiedni w ww. przepisach Ordynacji podatkowej. Natomiast Kodeks Dobrej Praktyki Administracyjnej nie ma mocy bezwzględnie obowiązującej, nawet w warunkach polskich, gdy państwo nasze wstąpiło do Unii Europejskiej. Jego postanowienia mają jedynie charakter zaleceń w sprawach załatwianych przez organy Wspólnot (Jerzy Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji - wprowadzenie, tekst i komentarz o zastosowaniu kodeksu w warunkach polskich procedur administracyjnych, Wydanie VI.) Na gruncie niniejszej sprawy, stanowisko skarżących sprowadzało się do negowania przedstawionej w uzasadnieniach decyzji wymowy i oceny dowodów, a w efekcie ustaleń poczynionych przez organy podatkowe, a to w następstwie – zdaniem skarżących – niewłaściwej, dowolnej oceny materiału dowodowego. Konsekwencją tego stanu rzeczy miało być poczynienie ustaleń niezgodnych ze stanem faktycznym, tj. przyjęcie, że skarżący uzyskał w 2013 r. przychody netto ze sprzedaży z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości [...] zł. W ocenie sądu zgromadzony przez organy podatkowe w sprawie, opisany wyżej materiał dowodowy, pozwalał na dokonanie takich ustaleń. Organ podatkowy dokonał ich po wnikliwej ocenie wszystkich zgromadzonych dowodów w sprawie, i ocena ta, wbrew zarzutom skargi nie była dowolna. Nie przekraczała granic swobodnej oceny dowodów. W szczególności wskazać należy, że organ w sposób przejrzysty przedstawił obliczenia, wskazując jakie wartości uwzględnił przy wyliczeniu przychodu. Jak wynikało z przedstawionego zestawienia, organy za kryterium podziału przychodu uzyskiwanego przez skarżącego ze sprzedaży towarów handlowych przyjęły sposób jego opłacenia, a także fakt czy sprzedawany towar był nowy, czy też używany. W decyzji określono przychody pochodzące ze sprzedaży towarów opłaconych za pomocą systemu PayU, za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. oraz UPS Polska Sp. z o. o., a także bezpośrednie wpłaty dokonane przez klientów na konta bankowe skarżącego. To właśnie opis poszczególnych transakcji odnotowany na powyższych rachunkach bankowych oraz informacja uzyskania od powyższych firm obsługujących dostawę towarów handlowych pozwoliła na identyfikację wpływu na konta przelewów tytułem płatności oraz przesyłek pobraniowych. Ponadto organ podatkowy, z uwagi na odmienny sposób ustalenia wartości netto towarów używanych - w związku z zastosowaniem procedury VAT marża - wyodrębnił przychody z tego źródła. Każda z transakcji uwzględnionych przez organ I instancji znalazła odzwierciedlenie na rachunkach bankowych należących do skarżącego lub w dokumentach księgowych z prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej. Przy czym organ dokonał korekty przychodów z uwagi na zwroty towarów czy zidentyfikowane wpłaty w formie innej niż oznaczona na fakturze a także w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania wpłat gotówkowych z faktur z formą płatności gotówka, wpłacanych na konta bankowe przez podatnika przy pomocy wpłatomatów. Z uwagi na powyższe wyliczenia, stwierdzić należało, że ustalenia organów zostały dokonane w sposób rzetelny, a materiał dowodowy zgromadzony przez ten organ w kontroli podatkowej jak i w prowadzonym postępowaniu został dogłębnie przeanalizowany. Należy także zwrócić uwagę, że przy określaniu zobowiązania podatkowego skarżących za 2013 r. organy uwzględniły nie tylko niezaewidencjonowane przez skarżącego przychody z działalności gospodarczej, ale również przyjęły koszty wynikające z pominiętych przez podatnika faktur zakupu towarów handlowych. Według podatkowej księgi przychodów i rozchodów, wydatki skarżącego na zakup towarów handlowych w 2013 r. wyniosły [...] zł, natomiast uwzględniając niezaewidencjonowane faktury określono koszty na poziomie [...] zł. Zasadnie także organy przyjęły zakup towaru w kwotach netto a nie brutto z uwagi na regulację art. 23 ust. 1 pkt 43 u.p.d.o.f. – czego na etapie skargi nie kwestionuje skarżący. Nawiązując jeszcze do wskazanej wyżej konieczności współpracy podatnika z organem w zakresie prowadzonego postępowania, należy podkreślić, że w sprawie takiej współpracy zabrakło. Skarżący, pomimo tego, że był reprezentowany w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika (doradca podatkowy), i pomimo kierowanych do niego wezwań, nie wyjaśnił wskazanych w nich wątpliwości. Można tu przykładowo wskazać na wezwanie z dnia 1 lutego 2018 r. W tym miejscu należy również zauważyć, iż strona oprócz gołosłownej polemiki wyrażonej w złożonym odwołaniu jak i skardze, nie przedstawiła żadnych dowodów podważających określone skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok. Sąd podkreśla, że wskazane wyżej dowody przyjęte za podstawę ustaleń organów pozwalają w oparciu o przelewy PayU, pobrania UPS spółka z o.o., pobrania Poczta Polska S.A., przelewy od klientów na [...] oraz od klientów [...], faktury gotówkowe, sprzedaż towarów używanych, korekty/zwroty, na poczynienie zgodnych z wyznacznikami swobodnej oceny dowodów ustaleń sprowadzających się do przyjęcia, że wysokość przychodów netto osiągnięta przez skarżącego w 2013 r. ze sprzedaży wyniosła [...] zł. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżących, że zebrany w postępowaniu materiał dowodowy jest wadliwie oceniony. Z akt kontrolowanej sprawy wynikało jednoznacznie, że materiał dowodowy został zebrany przez organy podatkowe w sposób rzetelny i skrupulatny. Był on przy tym kompletny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia. Organy wyczerpały wszelkie możliwości dowodowe, a spójna, logiczna i kompleksowa ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów. Organy podatkowe rozpatrzyły nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale i poddały analizie całość zebranego materiału dowodowego, akcentując jego kompleksową wymowę i wzajemną koherentność. Wobec powyższego zarzuty skarżących, dotyczące naruszenia przywołanych wyżej przepisów postępowania są nieuzasadnione. Za niezrozumiały uznać należy zarzut naruszenia art. 187 § 1 o.p. w sytuacji, w której skarżący nie wskazał dowodów, które należało przeprowadzić, aby ustalić odmienny od przyjętego stan faktyczny sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy zasady rozstrzygania wątpliwości przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika (art. 2a o.p.), poprzez rozstrzygnięcie okoliczności i faktów niedookreślonych, a w swej treści jedynie prawdopodobnych, na niekorzyść skarżącego, wskazać należy, że również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Z dniem 1 stycznia 2016 r., w związku z wprowadzeniem do Ordynacji podatkowej art. 2a, zaczęła obowiązywać zasada, zgodnie z którą niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. W ocenie sądu, reguła ta powinna mieć również zastosowanie do usuwania wątpliwości co do stanu faktycznego, ale poprzez należyte stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej dotyczących postępowania podatkowego, a w szczególności przepisów normujących przeprowadzanie dowodów powinno zapewnić taki stopień wnikliwości badania stanu faktycznego, który prowadzi do ustalenia, jakie fakty w sprawie miały miejsce, a jakie nie zaistniały. Mając na uwadze przedstawiony wyżej stan faktyczny sprawy, zakres zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie oraz jego rzetelną, skrupulatną ocenę, która doprowadziła do logicznych wniosków i ustaleń, sąd stwierdził, że prowadzone postępowanie nie doprowadziło do naruszenia wskazanej wyżej zasady. Sąd zwraca uwagę, że organ rozstrzygał niedające się usunąć wątpliwości co do istotnych okoliczności faktycznych w sprawie, często spowodowane brakiem aktywnego udziału skarżącego w sprawie, na jego korzyść. Warto wskazać tym miejscu na kierowane do skarżącego wezwanie z dnia 1 lutego 2018 r. (doręczone pełnomocnikowi w dniu 7 lutego 2018 r.), w którym organ I instancji wezwał skarżącego do przedłożenia dowodów i złożenia wyjaśnień na okoliczność dokonanych przez niego zwrotów towarów handlowych/korekty sprzedaży, w celu wyjaśnienia związku wskazanych przez skarżącego przelewów z prowadzoną działalnością gospodarczą i ustalenia przychodu z tego tytułu. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na kierowane do niego wezwanie i nie złożył wymaganych w nim wyjaśnień. Z uwagi na powyższe, organ I instancji uznał przelewy świadczące o zwrocie towarów, zawierające w tytule informację pozwalającą jednoznacznie stwierdzić, że przelew ten był związany ze zwrotem środków na konto klienta. W ten sposób organ I instancji, poza wystawionymi przez podatnika fakturami korygującymi, jako korektę przychodów z działalności gospodarczej, przyjął 80 przelewy wychodzące z kont [...] oraz [...] na łączną kwotę [...]zł. Stąd zaskarżona decyzja nie naruszyła zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 o.p. a także art. 124 o.p. Nie mają też racji skarżący wywodząc, że naruszono art. 210 § 1 pkt 5 i 6 o.p. Organ przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów i argumenty przemawiające za zakwalifikowaniem określonych przelewów, płatności jako przychód bądź zwiększających koszty uzyskania przychodów, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W ocenie sądu, treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji pozwala na zapoznanie się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale także z analizą, jaką przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów. Konieczność oceny obszernie zgromadzonego materiału dowodowego i dokonania jego wnikliwej analizy czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 125 o.p. regulującego zasadę szybkości postępowania. Dla porządku należy wskazać, że analogiczną argumentację w podobnej sprawie skarżących dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r. wyraził wcześniej inny skład orzekający tutejszego sądu, w wyroku z dnia 11 października 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 526/18 którą sąd w składzie orzekającym w sprawie w całości podziela. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.