VI SA/Wa 2248/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2018 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] września 2018 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE), po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: skarżący, [...]) o ponowne rozpatrzenie sprawy, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 i art. 144 kpa w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1907 ze zm.; dalej: Pt), utrzymał w mocy postanowienie Prezesa UKE z [...] lipca 2018 r., znak [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] (dalej: Decyzja USO 2017), rozstrzygającą w sprawie wszczętej na wniosek [...] S.A. z siedzibą w W. (obecnie [...] S.A. z siedzibą w W., dalej: [...]) z 6 czerwca 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z [...] maja 2011 r., nr [...] (dalej: Decyzja USO) w sprawie przyznania dopłaty - za okres 8 maja 2006 r. - 31 grudnia 2006 r. - do kosztów świadczonych przez [...] usług wchodzących w skład usługi powszechnej, w części objętej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1518/14, uchylającym decyzję Prezesa UKE z [...] września 2011 r., nr [...], w części utrzymującej w mocy pkt II Decyzji USO. W uzasadnieniu postanowienia Prezes UKE scharakteryzował instytucję wznowienia postępowania, wskazując m.in., że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwa etapy. Pierwszy etap polega na badaniu formalnych podstaw wszczęcia postępowania i może zakończyć się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) lub o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Odmowa wznowienia postępowania powinna nastąpić, gdy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną w rozumieniu art. 28 kpa; podanie o wznowienie zostało wniesione po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 kpa; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 § 1 kpa. Ponadto, wznowione może zostać wyłącznie postępowanie zakończone decyzją ostateczną. Zdaniem organu, w omawianym przypadku nie została spełniona jedna z przesłanek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, bowiem [...] nie legitymuje się w niniejszej sprawie interesem prawnym. Uwzględniając powyższe organ wskazał na dopuszczalność odmowy wznowienia postępowania z przyczyn podmiotowych. Podkreślił również, że zasadą na gruncie kpa jest niedopuszczalność wszczęcia postępowania na wniosek podmiotu nieuprawnionego. Interes prawny wynika z przepisów prawa materialnego i jeśli na podstawie twierdzeń zawartych we wniosku i analizy przepisów prawa można wyprowadzić oczywisty i jednoznaczny wniosek o braku legitymacji procesowej, to dopuszczalne i właściwe jest wyciągnięcie konsekwencji z tego faktu, a więc wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Taka sytuacja, zdaniem organu, nie prowadzi do naruszenia praw procesowych wnioskodawcy, gdyż postanowienie o odmowie wznowienia postępowania podlega kontroli instancyjnej i sądowej. Postanowienie o wznowieniu postępowania jest aktem wszczynającym postępowanie wznowieniowe, a do wszczęcia postępowania może dojść wyłącznie, jeśli wniosek w tym przedmiocie złożony został przez podmiotu do tego uprawniony. Odwołując się do treści art. 28 kpa organ wskazał, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1559/06). W ocenie organu wymienione przez [...] we wniosku o wznowienie postępowania przepisy art. 97 Pt, art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm.) i art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1963 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm.) są przepisami prawa materialnego, jednakże przesądzają one o istnieniu interesu prawnego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 98, a nie 96 Pt. Odnosząc się do argumentu [...], który wskazuje, że w postępowaniu zakończonym Decyzją USO 2017 doszło do ustalenia kwoty wierzytelności [...] wobec Prezesa UKE organ uznał, że twierdzenie to nie znajduje oparcia w przepisach Pt. Decyzja wydawana w oparciu o art. 96 Pt ustala jedynie dopłatę do kosztów usług świadczonych przez operatora wyznaczonego. Dopiero w odrębnym postępowaniu określa się, którzy przedsiębiorcy telekomunikacyjni i w jakiej części, obowiązani będą do udziału w pokryciu dopłaty. Tym samym na etapie wydawania decyzji określającej wysokość dopłaty nie wiadomo jeszcze, jakie podmioty i w jakiej części, będą musiały pokryć dopłatę. Oczywiste jest zatem, że te nieznane jeszcze podmioty nie mogą być uznane za strony postępowania w sprawie ustalenia wysokości dopłaty. Decyzja w tym przedmiocie nie określa jeszcze konkretnej wysokości zobowiązania pieniężnego, a jedynie jeden ze współczynników, w oparciu o które to zobowiązanie będzie wyliczane. Dopiero stwierdzenie, że dany podmiot miał przychód powyżej 4 mln zł i określenie wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców w pokryciu dopłaty i ustalenie dokładnej wysokości przychodów przedsiębiorcy pozwala na obliczenie konkretnej należności. Odwołując się do treści art. 96 Pt wskazał, że status strony przysługuje wyłącznie operatorowi wyznaczonemu do świadczenia usługi powszechnej. Przepisy art. 96-98 Pt jasno wskazują, że postępowanie w przedmiocie przyznania dopłaty do kosztów usług wchodzących w skład usługi powszechnej toczy się z wniosku przedsiębiorcy wyznaczonego i wynik tego postępowania warunkuje wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie. Mamy zatem do czynienia z ciągiem działań administracyjnych w dwóch sprawach, gdzie organ w każdej ze spraw wydaje oddzielne decyzje administracyjne w różnych przedmiotach. Niewątpliwym jest, że w przypadku wypełnienia przez przedsiębiorcę przesłanki z art. 97 Pt - ma on interes prawny w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 98 Pt i w tym postępowaniu będzie mógł dochodzić swoich praw. Jednak istnienie interesu prawnego w tej sprawie nie przesądza o istnieniu interesu prawnego do złożenia skargi na decyzję w sprawie przyznania dopłaty. Skoro bowiem jedynym podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków nałożonych decyzją wydawaną na podstawie art. 96 Pt jest przedsiębiorca wyznaczony, to właśnie on jest również jedynym podmiotem, który dąży do ustalenia granic i treści swojego uprawnienia i na którego sytuację prawną będzie bezpośrednio lub pośrednio oddziaływać rozstrzygniecie w przedmiotowym postępowaniu. Decyzja wydana w sprawie przyznania dopłaty nie będzie zatem bezpośrednio dotyczyć praw i obowiązków przedsiębiorców, którzy mogą, potencjalnie, w odrębnym postępowaniu, zostać zobowiązani do pokrycia dopłaty. W ocenie Prezesa UKE podnoszone przez [...] okoliczności mogą świadczyć jedynie o istnieniu interesu ekonomicznego (tj. faktycznego) w rozstrzygnięciu sprawy, który jednak nie może być utożsamiony z interesem prawnym. Kwestia dotycząca ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do opłaty i określenia wysokości ich udziału w dopłacie, stanowi bowiem przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2018 r., sygn. akt II 6SK 1132/18). Ustalenie wysokości dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego innego, niż operator wyznaczony, ma tylko takie znaczenie, że określa jeden ze współczynników, na podstawie którego ustalona zostanie pewna należność, którą może on zostać potencjalnie obciążony w przyszłości. Bezsprzecznie zatem ustalenie wysokości dopłaty ma jedynie pośredni i potencjalny, a nie bezpośredni i realny wpływ na sytuację prawną przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Reasumując organ wskazał, że [...] nie posiada przymiotu strony w postępowaniu zakończonym Decyzją USO 2017, a zatem nie może skutecznie żądać jego wznowienia. Brak interesu prawnego po stronie wnioskodawcy jest oczywisty, wynika z treści samego wniosku o wznowienie, a jego ustalenie nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a zatem dopuszczalne było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zakończonego Decyzją USO 2017. Tym samym postanowienie Prezesa UKE z [...] lipca 2018 r. odpowiada prawu. Skarżący zakwestionował prawidłowość postanowienia organu odwoławczego w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: - naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 15 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 kpa oraz w zw. z art. 206 ust. 1 Pt polegającego na zaniechaniu ponownego rozpatrzenia sprawy o wznowienie postępowania administracyjnego, 2. art. 144 oraz art. 140 i art. 124 § 2 oraz art. 127 § 3 kpa w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 kpa i w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu zaskarżanego postanowienia przedstawienia i odniesienia się do zarzutów skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, 3. art. 149 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 kpa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego na skutek przyjęcia, że "(...) kwestia oceny interesu prawnego zawsze ma także charakter formalny zatem stwierdzanie/wykluczanie tego, że dany podmiot ma status strony (w rozumieniu art. 28 kpa) jest dokonywane w ramach "ocen formalnych", 4. art. 149 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 kpa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego na skutek przyjęcia, że podstawę takiej odmowy stanowi przypadek "(...) oczywistego braku legitymacji procesowej" - aczkolwiek brak jest przepisu, z którego dałoby się wywieść taką podstawę/przyczynę odmowy wznowienia postępowania administracyjnego, 5. art. 149 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 kpa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego pomimo tego, że wydanie przez Prezesa UKE ostatecznej decyzji z [...] września 2017 r. znak: [...] spowodowało bezpośrednio to, że skarżący stał się w powyższej dacie "współdłużnikiem" Prezesa UKE co do kwoty 45 320 993 złotych 44 groszy, a zatem zwiększyły się pasywa majątkowe skarżącego, 6. art. 149 § 3 i art. 145 § 1 pkt 4 i art. 28 kpa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego pomimo stwierdzenia w zaskarżanym postanowieniu, że: "(...) w niniejszym przypadku faktycznie to wydanie Decyzji USC 2017 doprowadziło do jednoznacznego określenia zobowiązań przedsiębiorców telekomunikacyjnych (...)" a zatem i zobowiązania skarżącego. Skarżący wnosił o uchylenie w całości zaskarżanego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezesa UKE z [...] lipca 2018 r. oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Przedmiotem oceny Sądu jest postanowienie Prezesa UKE z [...] września 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezes UKE z [...] lipca 2018 r. o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] rozstrzygającą w sprawie wszczętej na wniosek [...] z 6 czerwca 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z [...] maja 2011 r. w sprawie przyznania dopłaty - za okres 8 maja 2006 r. - 31 grudnia 2006 r. - do kosztów świadczonych przez [...] usług wchodzących w skład usługi powszechnej, w części objętej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1518/14, uchylającym decyzję Prezesa UKE z [...] września 2011 r., w części utrzymującej w mocy pkt II Decyzji USO. Spór w sprawie dotyczy przede wszystkim ustalenia, czy po stronie [...] istnieje interes prawny upoważniający do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją USO 2017 oraz oceny możliwości badania tych okoliczności na wstępnym etapie postępowania wznowieniowego. Przystępując do rozpoznania sprawy podkreślić należy, że instytucja wznowienia postępowania stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną w sposób precyzyjny w kpa (R. Stankiewicz, w: R. Hauser, M. Wierzbowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2018). Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną można podzielić na dwa etapy. Pierwszy etap polega na badaniu formalnych podstaw wszczęcia postępowania i może zakończyć się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa) lub o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa). Odmowa wznowienia postępowania powinna nastąpić, gdy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną w rozumieniu art. 28 kpa; podanie o wznowienie zostało wniesione po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 kpa; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 § 1 kpa (zob. wyrok NSA z dnia 24 marca 1998 r., sygn. akt II SA 122/98). Ponadto, wznowione może zostać wyłącznie postępowanie zakończone decyzją ostateczną. Na gruncie niniejszej sprawy organ prawidłowo wywiódł, że wniosek [...] o wznowienie postępowania został złożony w przewidzianym prawem terminie, powołano w nim ustawową przesłankę wznowienia postępowania, a postępowanie, którego wniosek dotyczy zostało zakończone decyzją ostateczną. Prawidłowo również uznał, że w sprawie, nie została spełniona jedna z przesłanek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, bowiem jak trafnie zauważył, [...] nie legitymuje się w niniejszej sprawie interesem prawnym. Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i przyjmuje za swój pogląd wyrażony m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 kwietnia 2018 r., II GSK 704/18, w myśl którego: "(...) przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Musi to być nadto interes indywidualny, bezpośredni i wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony wydaniem zaskarżonej decyzji realny (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05). Musi on być wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania tej skargi (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09)". Mając na uwadze tak rozumiane pojęcie "interesu prawnego" Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że w sprawie zakończonej wydaniem Decyzji USO 2017 (rozstrzygającej w sprawie wszczętej na wniosek [...] z 6 czerwca 2011 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z [...] maja 2011 r. w sprawie przyznania dopłaty - za okres 8 maja 2006 r. - 31 grudnia 2006 r. - do kosztów świadczonych przez [...] usług wchodzących w skład usługi powszechnej, w części objętej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1518/14, uchylającym decyzję Prezesa UKE z [...] września 2011 r., w części utrzymującej w mocy pkt II Decyzji USO) brak jest przepisu prawa materialnego, na podstawie którego skarżąca mogłaby w konkretnym, zaistniałym w przedmiotowym postępowaniu, a nie hipotetycznym, stanie prawnym i faktycznym, domagać się ustalenia przez Prezesa UKE swoich praw i obowiązków. W myśl art. 95 ust. 1 Pt, przedsiębiorcy wyznaczonemu przysługuje dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług, do których świadczenia został wyznaczony w przypadku ich nierentowności. [...] została wyznaczona przez Prezesa UKE, w drodze decyzji z [...] maja 2006 r. na przedsiębiorcę świadczącego usługę powszechną na terenie całego kraju. Zgodnie z art. 96 Pt przedsiębiorca wyznaczony może złożyć wniosek o dopłatę w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, w którym, zdaniem tego przedsiębiorcy, wystąpił koszt netto. Przedsiębiorca wyznaczony przedstawia Prezesowi UKE wyliczoną wysokość kosztu netto, a także rachunki lub inne dokumenty zawierające dane lub informacje służące za podstawę obliczenia tego kosztu netto. Prezes UKE, w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku, weryfikuje koszt netto i w zależności od wyników tej weryfikacji przyznaje, w drodze decyzji, ustaloną kwotę dopłaty bądź odmawia jej przyznania. Prezes UKE odmawia przyznania dopłaty, jeżeli stwierdzi, że zweryfikowany koszt netto nie stanowi uzasadnionego obciążenia przedsiębiorcy wyznaczonego. Zgodnie zaś z art. 97 Pt przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata do usługi powszechnej, przekroczył 4 miliony złotych, są obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty. Natomiast w myśl art. 98 Pt Prezes UKE, niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty, rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie. Prezes UKE ustala jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu. Wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty, nie wyższa niż 1 % jego przychodów, ustalana jest proporcjonalnie do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej. Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Kwota dopłaty podlega administracyjnej egzekucji należności pieniężnych. Przytoczone wyżej przepisy jasno wskazują, że postępowanie w przedmiocie przyznania dopłaty do kosztów usług wchodzących w skład usługi powszechnej toczy się z wniosku przedsiębiorcy wyznaczonego i wynik tego postępowania warunkuje wszczęcie odrębnego postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie. Jak słusznie wskazuje organ, mamy zatem do czynienia z ciągiem działań administracyjnych w dwóch sprawach, gdzie organ w każdej ze spraw wydaje oddzielne decyzje administracyjne w różnych przedmiotach. Niewątpliwym jest, że w przypadku wypełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 97 Pt - ma ona interes prawny w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 98 Pt i w tym postępowaniu będzie mogła dochodzić swoich praw. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że istnienie interesu prawnego w tej sprawie nie przesądza o istnieniu interesu prawnego do złożenia skargi na decyzję w sprawie przyznania dopłaty. Powyższe dotyczy również wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją o przyznaniu dopłaty. Skoro bowiem jedynym podmiotem zobowiązanym do wykonywania obowiązków nałożonych decyzją o przyznaniu dopłaty jest przedsiębiorca wyznaczony, tj. [...], to [...] jest również jedynym podmiotem, który dąży do ustalenia granic i treści swojego uprawnienia i na którego sytuację prawną będzie bezpośrednio lub pośrednio oddziaływać rozstrzygniecie zawarte w Decyzji USO 2017. Decyzja wydana w sprawie przyznania dopłaty nie będzie zatem bezpośrednio dotyczyć praw i obowiązków skarżącego. W treści skargi skarżący wskazuje, że bez ostatecznej decyzji Prezesa UKE z [...] września 2017 r. zarówno skarżący oraz inni przedsiębiorcy wskazani ostateczną decyzją Prezesa UKE z [...] października 2014 r., w przedmiocie m.in. ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia Dopłaty 2006 nie staliby się współdłużnikami Prezesa UKE w zakresie pokrycia Dopłaty 2006. Zdaniem Sądu, podnoszone przez skarżącego okoliczności mogą świadczyć jedynie, jak słusznie zauważa organ, o istnieniu interesu ekonomicznego (tj. faktycznego) w rozstrzygnięciu sprawy, który jednak nie może być utożsamiony z interesem prawnym. Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji pozytywnego rozpatrzenia wniosku [...] o dopłatę (co w niniejszej sprawie z uwagi na wyrok WSA w Warszawie z 17 kwietnia 2014 r, VI SA/WA 1518/14 nastąpiło dopiero decyzją z [...] września 2017 r.), skarżący (stosownie do treści decyzji Prezesa UKE z [...] października 2014 r.) jest zobowiązany partycypować w pokryciu przedmiotowej dopłaty. Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na brak interesu prawnego [...] we wznowieniu postępowania zakończonego Decyzją USO 2017. Nie sposób bowiem przyjąć, że przedsiębiorca telekomunikacyjny może uzyskać interes prawny w postępowaniu w sprawie dopłaty w wyniku zakończenia postępowania prowadzonego w oparciu o art. 98 Pt, skoro to ostatnie ma ze swej istoty charakter następczy w stosunku do postępowania prowadzonego na podstawie art. 96 Pt. Sąd ponownie podkreśla, że kwestia dotycząca ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do opłaty i określenia wysokości ich udziału w dopłacie, stanowi przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego, do którego wszczęcia Prezes UKE jest zobowiązany niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty (art. 97 i 98 Pt). W związku z powyższym stwierdzić należy, że w sprawie zakończonej wydaniem Decyzji USO 2017 brak jest przepisu prawa materialnego, na podstawie którego skarżący mógłby w konkretnym, zaistniałym w tymże postępowaniu, a nie hipotetycznym, stanie prawnym i faktycznym, domagać się ustalenia przez Prezesa UKE swoich praw i obowiązków. Z przytoczonych przez [...] przepisów Pt nie wynika wprost interes prawny skarżącego, gdyż powołane przepisy dotyczą realizacji praw i obowiązków nakładanych na operatora wyznaczonego do świadczenia usługi powszechnej, którym jest [...] a nie [...]. Odnosząc się do kwestii dopuszczalności odmowy wznowienia postępowania z powodu braku interesu prawnego po stronie wnioskodawcy Sąd, uwzględniając poglądy doktryny oraz aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych jednoznacznie wskazuje się, że polska procedura administracyjna przyjmuje obiektywną koncepcję strony. Bez znaczenia dla dopuszczalności odmowy wznowienia postępowania jest fakt powoływania się lub nie wnioskodawcy na jego interes prawny. Interes prawny wynika z przepisów prawa materialnego i jeśli na podstawie twierdzeń zawartych we wniosku i analizy przepisów prawa można wyprowadzić oczywisty i jednoznaczny wniosek o braku legitymacji procesowej, to dopuszczalne i właściwe jest wyciągnięcie konsekwencji z tego faktu, a więc wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Co do zasady powszechnie przyjmuje się, że gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty i jego wykazanie nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, to nie ma przeszkód, aby fakt ten uwzględnić już na wstępnym etapie postępowania wznowieniowego (zob. T. Libera, Weryfikacja przesłanki podmiotowej wznowienia postępowania administracyjnego, w: CASUS 2016/4 oraz wyroki NSA z 9 października 2014 r., II GSK 1418/13; z 5 marca 2015 r., II GSK 2449/13 i z 9 października 2014 r., II GSK 1338/13). Uwzględniając powyższe za bezzasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący rzekomego naruszenia art. 149 § 3 kpa i art. 145 § 1 pkt 4 kpa i art. 28 kpa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt, poprzez odmowę wznowienia postępowania na skutek przyjęcia, że kwestia oceny interesu prawnego zawsze ma także charakter formalny, a także rzekome naruszenie art. 149 § 3 kpa i art. 145 § 1 pkt 4 kpa i art. 28 kpa w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez odmowę wznowienia postępowania administracyjnego na skutek przyjęcia, że podstawę takiej odmowy stanowi przypadek oczywistego braku legitymacji procesowej. Za chybione Sąd uznał również zarzuty skargi dotyczące rzekomego naruszenia art. 15 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa i art. 144 kpa oraz art. 206 ust. 1 Pt, polegającego na zaniechaniu ponownego rozpatrzenia sprawy o wznowienie postępowania administracyjnego, o które wnioskował skarżący, a także rzekome naruszenie art. 144 kpa oraz art. 140 kpa i art. 124 § 2 kpa oraz art. 127 § 3 kpa w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 kpa i w zw. z art. 206 ust. 1 Pt przez zaniechanie zawarcia w uzasadnieniu zaskarżanego postanowienia przedstawienia i odniesienia się do zarzutów skarżącego. Zdaniem Sądu, wskazane zarzuty zmierzają do wykazania wadliwości uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w związku z nieprzytoczeniem przez Prezesa UKE części zarzutów [...] przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, w kontrolowanych postanowieniach organ w sposób wyczerpujący przedstawił i uzasadnił swoje stanowisko zarówno co do stanu faktycznego jak i prawnego sprawy oraz w sposób szczegółowy odniósł się do poszczególnych twierdzeń [...]. Nie zasługują ponadto na uwzględnienie zarzuty strony dotyczące modyfikacji argumentacji [...]. Wobec powyższego, nie znajdując powodów dla uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.