II FSK 1530/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jan Grzęda, Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1495/16 w sprawie ze skargi J.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności płatnika z tytułu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od lipca do września 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zarządza na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku zwrot kwoty 88 (słownie: osiemdziesiąt osiem) złotych ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku tytułem nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej. 1. Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. o sygn. I SA/Gd 1495/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę J. Z. (dalej: Strona, Skarżący) i uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku (dalej: Dyrektor IS, organ odwoławczy) z dnia 14 września 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości należności podatkowych i orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej "CBOSA". 2. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi (przedstawiony przez WSA w Gdańsku). 2.1. Relacjonując w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Gdańsku podał, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w G. w decyzji z dnia 8 kwietnia 2016 r. określił wysokość należności z tytułu pobranych, a niewpłaconych przez płatnika P.[...] "A." s.c. J. Z., M. P. zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika całym swoim majątkiem za pobrane, a niewpłacone zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za lipiec-wrzesień 2011 r. oraz orzekł o odpowiedzialności Strony jako byłego wspólnika rozwiązanej spółki cywilnej P.[...] A. s.c. J. Z., M. P., za ww. zaległości podatkowe tej spółki. W odwołaniu od ww. decyzji Strona zarzuciła błędne przyjęcie, że spółka cywilna rozwiązana została we wrześniu 2011 r., podczas gdy w rzeczywistości została ona rozwiązana już w czerwcu 2011 r., do którego to wniosku prowadzi prawidłowo oceniony materiał dowodowy. Dyrektor IS nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Strona była wspólnikiem spółki cywilnej P.[...] "A." s.c. J. Z., M. P. od dnia 23 sierpnia 1995r., tj. od dnia zawarcia umowy spółki cywilnej. Przedmiotowa umowa spółki cywilnej została skutecznie rozwiązana z dniem 15 września 2011 r., na podstawie art. 869 § 2 K.c. wskutek wypowiedzenia przez Stronę z tym dniem udziału w spółce cywilnej. Wprawdzie żaden ze wspólników spółki cywilnej nie potrafił wskazać dokładnej daty zapoznania się przez M. P. (drugiego wspólnika) z pismem z dnia 5 września 2011r., ale nie kwestionował jednocześnie, że do takiego zapoznania doszło. W ocenie Dyrektora IS pismo Strony z dnia 2 czerwca 2011 r., na które się powołuje się, nie spełnia wymogów określonych w art. 869 § 2 K.c. (wypowiedzenie udziału bez zachowania terminów wypowiedzenia) - brak w nim bowiem oświadczenia, że Strona wypowiada swój udział w spółce. Ponadto w dniu 20.06.2011r. oraz po tej dacie Strona jako wspólnik w dalszym ciągu w imieniu Spółki dokonywała transakcji i wystawiała faktury sprzedaży (ostatnia faktura z dnia 29 lipca 2011r.), posługując się także pieczątką Spółki. 3. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku. 3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego Skarżący zarzucił, że organ błędnie nie dopatrzył się w oświadczeniu strony z dnia 2 czerwca 2011r. oświadczenia o wypowiedzeniu udziału bez zachowania terminów wypowiedzenia w trybie art. 869 § 2 K.c. Zdaniem Skarżącego Dyrektor IS dowolnie ocenił dowody dotyczące terminu rozwiązania spółki oraz błędne uznał, że rozstrzygnięcie nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia sądu cywilnego w zakresie momentu rozwiązania spółki cywilnej P.[...] "A." s.c. J. Z., M. P. oraz że rozstrzygnięcie to nie jest zagadnieniem wstępnym, podczas gdy zagadnienie to ma bezpośredni i wiążący wpływ na sprawę podatkową. Wskazał także na błędne naliczenie odsetek oraz brak powołania podstawy prawnej i uzasadnienia decyzji. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. 4. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. 4.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Wskazał, że w świetle przepisów art. 115 O.p., a w szczególności z uwagi na treść § 2 ww. przepisu określenie daty, w jakiej Skarżący przestał być wspólnikiem spółki cywilnej ma istotne znaczenie w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie istniały wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego – umowy spółki cywilnej, a które to wątpliwości należało sprowadzić do pytania: w jakiej dacie doszło do rozwiązania umowy spółki cywilnej i czy była to data, którą wskazuje Skarżący w związku z dojściem do wiadomości drugiego wspólnika jego pisma z dnia 2 czerwca 2011 r. – tj. 21 czerwca 2011r., czy też inna data, którą wskazał Dyrektor Izby Skarbowej, tj. 15 września 2011 r., wskazana przez skarżącego w piśmie z dnia 5 września 2011 r. zatytułowanym "wypowiedzenie udziałów". W jego ocenie organ administracji państwowej nie ma kompetencji do rozstrzygania we własnym zakresie sporu o to, czy spółka cywilna istnieje, czy została wypowiedziana i w jakim czasie, czy istniały ważne ku temu powody, o których mówi art. 869 § 2 k.c., gdyż zagadnienie to jest sprawą cywilną. Podkreśla także niekonsekwencję organu, który z jednej strony twierdzi, że pismo Skarżącego z dnia 2 czerwca 2011 r. nie zawierało oświadczenia o wypowiedzeniu udziału w trybie art. 869 § 2 K.c., a z drugiej utrzymuje, że takie czynności faktyczne jak wystawianie faktur sprzedaży po dniu 20 czerwca 2011 r. świadczą o uchyleniu się od skutków prawnych złożonego oświadczenia. Oba twierdzenia nie mogą być jednocześnie prawdziwe. Sąd pierwszej instancji przywołując treść art. 199a § 3 O.p. wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniały tego rodzaju wątpliwości, które uzasadniają zwrócenie się do sądu powszechnego z powództw o ustalenie. Z takim powództwem o ustalenie rozwiązania spółki wystąpił jednak nie organ, a Skarżący, słusznie argumentując, że wynik sprawy cywilnej będzie miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Istniały zatem podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p., bowiem rozpatrzenie sprawy niniejszej i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia przez sąd cywilny zagadnienia wstępnego, tj., daty rozwiązania spółki cywilnej. Sąd w związku z tym za przedwczesne i nieuprawnione uznał oceny Dyrektora IS w zakresie interpretacji przepisów prawa cywilnego, a w szczególności art. 869 § 2 K.c. oraz art. 61 § 1 K.c. Jakkolwiek bowiem tego ostatniego przepisu organ nie przytoczył, to de facto zastosował go, dokonując wykładni oświadczeń woli zawartych w pismach Skarżącego z dnia 2 czerwca i 5 września 2011 r. Wyrok sądu powszechnego w sprawie z powództwa skarżącego o ustalenie umożliwi organowi podatkowemu rozwianie wątpliwości co do daty rozwiązania spółki cywilnej, które są istotne w sprawie przeniesienia odpowiedzialności na skarżącego z tytułu zobowiązań podatkowych spółki cywilnej. 5. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. 5.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Gdańsku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Dyrektor IS, który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułował także wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu Sądowi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa procesowego, a w szczególności : 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 122, art. 180, art. 181, art. 187, art. 191 , art. 199 a §1 w zw. z art. 199a§ 3 O.p., poprzez stwierdzenie, że ustalenia dowodowe poczynione przez organy podatkowe w zakresie oceny dokumentów były niewystarczające dla oceny skutków prawnych i wydania orzeczenia odpowiadającego prawu, a w szczególności, że w rozpoznawanej sprawie istniały wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego - umowy spółki cywilnej, których organy samodzielnie nie były w stanie rozstrzygnąć. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 ustawy o p.p.s.a , poprzez uwzględnienie skargi pomimo jej bezzasadności, w okolicznościach sprawy uzasadniających jej oddalenie. W ocenie organu wątpliwości, o których mowa w art. 199 a § 3 O.p., nie mogą być wynikiem subiektywnych zapatrywań organu podatkowego, ale muszą wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego. Dokonana ocena musi być poprzedzona analizą całokształtu okoliczności sprawy, co zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Nałożenie na organy podatkowe stosowania obowiązku, o którym mowa w art. 199a § 3 O.p., w każdej sprawie, w której występują jakiekolwiek wątpliwości w zakresie, o którym mowa w tym przepisie, powodowałoby nie tylko znaczące wydłużenie postępowań podatkowych, ale ograniczałoby w istotnym zakresie kompetencje i obowiązki organów podatkowych, a w konsekwencji sadów administracyjnych. Zgromadzony materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza, że Skarżący był wspólnikiem P.[...] "A." s.c. J. Z., M. P. od dnia 23.08.1995r., tj. od dnia zawarcia umowy spółki cywilnej. Przedmiotowa umowa spółki cywilnej została skutecznie rozwiązana z dniem 15.09.2011r. na podstawie art. 869 § 2 K.c. 5.2. Skarżący nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 6.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie odnotować należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 listopada 2018 r. sygn. akt I FSK 1421/17 oddalił skargę kasacyjną Dyrektora IS od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 10 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 9/17 w sprawie ze skarg J. Z. i M. P. na decyzję Dyrektora IS z dnia 17 października 2016 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj, lipiec, sierpień i wrzesień 2011 r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłych wspólników spółki cywilnej A. Przedmiotem oceny dokonanej przez Sąd odwoławczy była analogiczna kwestia sporna jak w przedmiotowej sprawie, a mianowicie czy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego zaistniały wątpliwości, które uzasadniały zwrócenie się na podstawie art.199a §3 O.p. do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie w jakiej dacie doszło do rozwiązania umowy spółki cywilnej i czy była to data, którą wskazuje Skarżący w związku z dojściem do wiadomości drugiego wspólnika jego pisma z dnia 2 czerwca 2011 r. – tj. 21 czerwca 2011r., czy też inna data, którą wskazał Dyrektor IS, tj. 15 września 2011 r., wskazana przez skarżącego w piśmie z dnia 5 września 2011 r. zatytułowanym "wypowiedzenie udziałów". W konsekwencji czy istniały podstawy do zawieszenia postępowania na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p., bowiem rozpatrzenie sprawy niniejszej i wydanie decyzji było uzależnione od rozstrzygnięcia przez sąd cywilny zagadnienia wstępnego, tj., daty rozwiązania spółki cywilnej. Data rozwiązania umowy spółki cywilnej, jak też istnienie tejże spółki w dacie, kiedy powstawały zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy skarżący był wspólnikiem, miała istotne znaczenie z uwagi na treść art. 115 § 2 O.p. 6.2. W myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Artykuł 170 p.p.s.a. dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, a także inne sądy i inne organy państwowe. Orzeczenie wiąże również inne osoby, ale tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie (por. B. Dauter, Komentarz do art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stan prawny 2016.04.02). Ratio legis art. 170 p.p.s.a. polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. B. Dauter, Komentarz do art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stan prawny 2016.04.02 oraz wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., IV SA 2543/98, LEX nr 48643). Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu wyrażona w art. 170 p.p.s.a. wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach przewidzianych w ustawie - także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia oraz treść prawomocnego orzeczenia sądu. Pomimo że opisany stan związania ograniczony jest, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia i nie obejmuje jego motywów, nie oznacza to, że dla prawidłowego odczytania treści tej sentencji nie należy się kierować treścią uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt II OSK 2164/15, LEX nr 2169060). Co do zasady mocą wiążącą i powagą rzeczy osądzonej objęta jest jedynie sentencja wyroku, a nie jej uzasadnienie. Jednakże powaga rzeczy osądzonej rozciąga się również na motywy wyroku w takich granicach, w jakich stanowią one konieczne uzupełnienie rozstrzygnięcia, niezbędne do określenia jego zakresu. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie o innym przedmiocie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym orzeczeniu stwarza stan prawny taki, jaki z niego wynika. Sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inny spór muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Stanowisko przeciwne, uznające możliwość czynienia przez organy administracji publicznej ustaleń sprzecznych z treścią prawomocnego orzeczenia sądu, jest nie do pogodzenia z wypływającą z art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz określoną w art. 7 Konstytucji RP zasadą legalizmu (por. wyrok NSA z dnia 25 luty 2014 r., sygn. akt II GSK 1939/12, LEX nr 1447198 oraz wyrok NSA z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt I FSK 328/15, LEX nr 2107116). Moc wiążąca orzeczenia, określona w przepisie art. 170 p.p.s.a., w odniesieniu do sądów i organów podatkowych oznacza, że muszą one przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 2380/15, LEX nr 2299244, także J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Skoro związanie w rozumieniu art. 170 p.p.s.a. dotyczy kolejnych postępowań, to tym bardziej odnosi się do sprawy, w ramach której zapadł prawomocny wyrok (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3171/12, LEX nr 1769605). 6.3. Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w dalszej części uzasadnienia będzie posługiwał się argumentacją zbieżną z tą, która została przedstawiona w ww. prawomocnym wyroku z dnia 8 listopada 2018 r. W pierwszej kolejności wskazać należy, że co zasady nie można zgodzić się z kategorycznym stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że organ podatkowy nie ma kompetencji do rozstrzygania we własnym zakresie sporu o to, czy spółka cywilna istnieje, czy została wypowiedziana i w jakim czasie i czy istniały ważne ku temu powody, o których mówi art. 869 § 2 K.c. Organ podatkowy, pomimo wprowadzonej regulacji art. 199a § 3 O.p., nie został zwolniony z obowiązku kwalifikowania zdarzeń na gruncie prawa podatkowego oraz oceny skutków prawnopodatkowych, jakie one wywierają. Obowiązek wystąpienia do sądu powszechnego na podstawie tego przepisu powstaje bowiem dopiero wówczas, gdy zgromadzony materiał dowodowy pozostawia wątpliwości co do istnienia stosunku prawnego bądź prawa. Wątpliwości takie istnieją, gdy zebrany przez organ materiał dowodowy nie pozwala na ustalenie stanu faktycznego sprawy. Odnotować także należy wyrok z 14 czerwca 2006 r. sygn. akt K 53/05 (publik. OTK-A 2006 nr 6 poz. 66), w którym Trybunału Konstytucyjnego wyjaśnił, że organ podatkowy oraz organ kontroli skarbowej mogą co do zasady samodzielnie ustalać istnienie lub nieistnienie stosunku prawnego lub prawa. Obowiązek wystąpienia do sądu powstaje dopiero wtedy, gdy zgromadzony materiał dowodowy pozostawia wątpliwości co istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa. Jeżeli wątpliwości takie nie powstają, a w szczególności, jeżeli zgodne twierdzenia stron znajdują potwierdzenie w innych zebranych dowodach, dany organ nie ma obowiązku wystąpienia do sądu i może samodzielnie rozstrzygnąć kwestię istnienia stosunku prawnego lub prawa dla potrzeb prowadzonego postępowania. Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że art. 199a § 3 O.p. rozdziela kompetencje w zakresie ustalania określonych okoliczności istotnych z punktu widzenia prawa podatkowego między sądy powszechne a organy administracji publicznej prowadzące postępowania w sprawach podatkowych. W świetle tego przepisu ustalenie istnienia stosunku prawnego lub prawa (z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego, prawa pracy oraz prawa ubezpieczeń społecznych) należy do sądu powszechnego, natomiast dokonanie wszelkich innych ustaleń oraz określenie konsekwencji tych ustaleń w decyzji administracyjnej należy do właściwych organów administracji publicznej. 6.4. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że w rozpoznawanej sprawie istniały uzasadnione wątpliwości dotyczące ustalenia w jakiej dacie doszło do wystąpienia ze spółki Skarżącego i do rozwiązania spółki cywilnej. Jak wykazał Sąd pierwszej instancji, takie wątpliwości dotyczyły oświadczenia woli złożonego przez Skarżącego w piśmie z dnia 2 czerwca 2011 r. Stanowiska stron – jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji – są rozbieżne i ustalenie rzeczywistej treści tego oświadczenia woli oraz jego skutków może budzić uzasadnione wątpliwości. Spór co wykładni tego oświadczenia oraz co do czasu, w którym doszło do rozwiązania spółki cywilnej jest przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym. Sąd Okręgowy w G. Wydział [...] Gospodarczy Odwoławczy wyrokiem z 28 grudnia 2017 r. uchylił wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez ten sąd, co potwierdza, stanowisko Sądu pierwszej instancji, że istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące daty rozwiązania umowy spółki cywilnej, których organ podatkowy – wobec toczącego się postępowania przed sądem powszechnym – nie może samodzielnie rozstrzygnąć. Prawidłowo w związku z tym przyjął Sąd pierwszej instancji, że w okolicznościach niniejszej sprawy, wynik sprawy cywilnej, w której sąd powszechny ustali w jakiej dacie doszło do rozwiązania spółki cywilnej będzie mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Powyższe przesądza o tym, że zarzuty skargi kasacyjnej były nieusprawiedliwione. 7. Z tych wszystkich względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że w sprawie błędnie został ustalony i pobrany wpis od skargi kasacyjnej. Wpis od skargi kasacyjnej został ustalony jako wpis stały w kwocie 250 zł, a powinien zostać ustalony w wysokości 162 zł na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221 poz. 2193 ze zm.). Dlatego orzeczono o zwrocie nadpłaconego wpisu.