III SA/Gd 167/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi C. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie skierowania na kurs reedukacyjny oddala skargę. Decyzją z dnia 14 lutego 2018 r. (nr [...]) Prezydent Miasta orzekł o skierowaniu C. P. (dalej zwanego: "stroną", "skarżącym") na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii. W dniu 27 kwietnia 2018 r. strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia 10 maja 2018 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze - działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej zwanej "k.p.a.") - stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez C. P. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 lutego 2018 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W przedmiotowej sprawie skarżący złożył odwołanie po upływie 14 dni od dnia skutecznego doręczenia decyzji w trybie zastępczym, zgodnie z art. 44 k.p.a. Stosownie do treści art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a. w razie niemożności doręczenia pisma (decyzji) w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. (tj. osobiście adresatowi, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu) poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Z kolei stosownie do 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie przesyłka zawierająca decyzje organu I instancji została prawidłowo zaadresowana i wysłana do skarżącego, a następnie została doręczona pierwotnie w dniu 21 lutego 2018 r. Urząd Pocztowy przechowywał tę przesyłkę do dnia 8 marca 2018 r. W tym okresie przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowane (w dniach: 21.02.2018 r. i 1.03.2018 r.), zgodnie z wymogami art. 44 § 2 i § 3 k.p.a., tak więc ostatni dzień terminu, o którym mowa w art. 44 § 1 k.p.a. upłynął z dniem 7 marca 2018 r. i z tym dniem decyzję należało uznać za skutecznie doręczoną. Począwszy od dnia następującego po dacie prawidłowego doręczenia zaczął biec 14-dniowy termin do złożenia odwołania, który upłynął z dniem 21 marca 2018 r. Strona natomiast złożyła odwołanie w dniu 27 kwietnia 2018 r. Organ wyjaśnił, że wydając postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest związany obowiązującymi przepisami prawa i nie ma możliwości podjęcia innego rozstrzygnięcia. Merytoryczne rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowiłoby bowiem rażące naruszenie prawa, mogące być podstawą dla stwierdzenia nieważności jakiegokolwiek rozstrzygnięcia wydanego na skutek rozpatrzenia odwołania wniesionego z uchybieniem terminu. Kolegium wyjaśniło nadto, że późniejsze bowiem po ziszczeniu się przesłanek do zastosowania art. 44 k.p.a., w dniu 12 kwietnia 2018 r. doręczenie stronie skanu decyzji, nie może być poczytane jako doręczenie decyzji stronie. Ponowne wysłanie decyzji jest w takim przypadku jedynie czynnością materialno-techniczną, z którą Kodeks postępowania administracyjnego nie wiąże żadnych skutków procesowych; nie tworzy ono nowych uprawnień lub też obowiązków po stronie adresata, zaś wydanie pisma pozostawionego w aktach sprawy nie niweczy skutku doręczenia w trybie art. 44 § 4 k.p.a. C. P. zaskarżył ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwestionując zasadniczo fakt skierowania go na badania i kurs reedukacyjny, a także odmowę wydania prawa jazdy. W kwestii uchybienia terminu wskazał m.in., że był w urzędzie zapoznać się ze sprawą i usłyszał od urzędnika, iż nie odebrał pisma. Mimo prośby o wydanie przesyłki (znajdującej się w aktach) wydano mu jedynie kopię decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r. ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu podtrzymał skargę wniesioną przez skarżącego, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie następujących przepisów postępowania: 1/ art. 58 § 1 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie w sytuacji, gdy treść złożonego przez skarżącego odwołania z dnia 27 kwietnia 2018 r. winna być odczytywana również jako wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji; 2/ art. 7 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie i niepodjęcie niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie podstaw do przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia skargi na postanowienie SKO; 3/ art. 9 k.p.a. poprzez jego błędne niezastosowanie przejawiające się w braku udzielenia skarżącemu wyczerpujących i niezbędnych informacji w sytuacji, gdy skarżący jest osobą schorowaną, nieposiadającą wiedzy prawniczej. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia powołując się na wybrane orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wyeliminowanie zatem zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego mogłoby nastąpić jedynie w sytuacji, gdyby organ przy jego wydawaniu dopuścił się naruszenia przepisów prawa. W ocenie Sądu przepisy prawa zostały w niniejszej sprawie przez organ zastosowane prawidłowo, a podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Kontroli legalności w niniejszej sprawie poddano postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 maja 2018 r, w którym stwierdzono, że odwołanie skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 lutego 2018 r. w przedmiocie skierowania na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii. Podstawę prawną postanowienia stanowił przepis art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. Zgodnie z ogólną zasadą postępowania administracyjnego określoną w art. 15 k.p.a., postępowanie to jest dwuinstancyjne, zaś w art. 127 § 1 k.p.a. ustawodawca precyzuje, że stronie przysługuje odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. Z art. 129 § 2 k.p.a. wynika, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. W myśl art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 39 k.p.a. organ doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, zaś stosownie do art. 43 k.p.a. doręczenie przesyłki może być dokonane nie tylko do rąk adresata, ale również - w razie jego nieobecności - innym osobom, w tym dorosłemu domownikowi, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W sytuacji braku możliwości dokonania doręczenia bezpośrednio adresatowi, a w dalszej kolejności osobom, o których mowa w art. 43 k.p.a., znajduje zastosowanie art. 44 k.p.a., który stanowi, że: § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) – w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. § 2. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. § 3. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. § 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Aby uznać prawidłowość doręczenia decyzji w opisanym trybie konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich czynności w nim przewidzianych, tzn. pozostawienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata zawiadomienia o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej wraz z informacją o możliwości jej odbioru w terminie 7 dni licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia, w przypadku niepodjęcia w powyższym terminie przesyłki - pozostawienie powtórnego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Innymi słowy w świetle art. 44 k.p.a. ocena ziszczenia się skutku prawnego, o którym mowa w § 4, polegającego na uznaniu pisma za doręczone, nie może być sformułowana wyłącznie w oparciu o związek tegoż przepisu z § 1, do którego on odsyła, a więc tylko w oparciu o stwierdzenie, że pismo było przechowywane przez pocztę przez okres czternastu dni w jej placówce pocztowej, lecz musi być powiązana także z ustaleniem, że spełnione zostały w czasie biegu tego terminu wszystkie pozostałe wymogi płynące zarówno z § 2, jak i § 3, czyli wymogi związane z pierwszym i powtórnym zawiadomieniem o nadejściu przesyłki. W przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji została prawidłowo zaadresowana i wysłana do skarżącego w dniu 19 lutego 2018 r., a pierwsze awizowanie nastąpiło w dniu 21 lutego 2018 r., zaś kolejne w dniu 1 marca 2018 r., co w sposób niewątpliwy potwierdzają adnotacje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki oraz na kopercie. Analiza zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki oraz adnotacji poczynionych na kopercie pozwala na stwierdzenie, że zachowany został wymóg w postaci adnotacji doręczyciela, czy i w jaki sposób powiadomił adresata o przesyłce, wskazanie, że adresat był nieobecny, z datą i określeniem miejsca pozostawienia przesyłki oraz podpisem doręczyciela. Skarżący nie kwestionował prawidłowości zastosowania trybu doręczenia wynikającego z art. 44 k.p.a. Jego skarga dotyczy okoliczności pozostających bez związku z przedmiotem postępowania, jakim jest uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie uznało, że skuteczne doręczenie decyzji organu I instancji zostało dokonane w dniu 7 marca 2018 r., a odwołanie wniesione w dniu 27 kwietnia 2018 r. zostało wniesione po upływie terminu, którego ostatni dzień przypadał na 21 marca 2018 r. Powyższe obligowało organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Uchybienie terminu jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie, na podstawie art. 134 k.p.a., postanowienia o uchybieniu terminu. Skarżący złożył w dniu 12 kwietnia 2018 r. wniosek o wydanie kserokopii decyzji organu I instancji i w tym też dniu kopię decyzji mu wydano. Uwzględnienie wniosku o wydanie kserokopii doręczonej stronie wcześniej decyzji nie skutkuje rozpoczęciem biegu kolejnego terminu do wniesienia odwołania. Termin ten biegnie jednokrotnie, wyłącznie od daty doręczenia stronie oryginału decyzji. Zatem otrzymanie kopii decyzji w dniu 12 kwietnia 2018 r. nie mogło wywrzeć skutku w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości przyjęcia dwóch różnych dat doręczenia decyzji. Nie można z takim powtórnym doręczeniem wiązać odrębnych skutków prawnych dla adresata postanowienia, w szczególności nie można traktować takiego doręczenia jako stworzenia nowej możliwości wniesienia odwołania. Sąd w składzie orzekającym podziela stanowisko w tej kwestii wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2008 r. (sygn. akt II OSK 10/07, LEX nr 453425). W tej sytuacji organ miał podstawy do przyjęcia fikcji doręczenia w trybie art. 44 § 4 k.p.a., którego to domniemania skarżący nie obalił. Z uwagi na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie uznało, że doręczenie decyzji organu pierwszej instancji zostało dokonane w dniu 7 marca 2018 r., a odwołanie - wniesione w dniu 27 kwietnia 2018 r. - zostało wniesione po upływie terminu, którego ostatni dzień przypadał na dzień 21 marca 2018 r. Powyższe obligowało organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 k.p.a. Uchybienie terminu jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości niż wydanie, na podstawie art. 134 k.p.a., postanowienia o uchybieniu terminu. Niezasadne okazały się także zarzuty sformułowane przez pełnomocnika skarżącego w piśmie z dnia 24 kwietnia 2019 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, albowiem organ odwoławczy należycie przeprowadził postępowanie zmierzające do ustalenia zachowania terminu do wniesienia odwołania, czyniąc zadość wymogom wskazanym w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji tych ustaleń prawidłowo zastosował art. 44 § 4 k.p.a. Organ odwoławczy nie naruszył również art. 58 § 1 k.p.a., zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego odwołanie od decyzji organu I instancji złożone przez skarżącego, jak również uzupełnienie odwołania z dnia 30 kwietnia 2018 r., nie zawierały wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wniosek ten nie został sformułowany zarówno wprost, jak też jego złożenia nie można wywieść w sposób dorozumiany z treści pism skarżącego. Przeciwnie, skarżący w treści odwołania wskazuje jednoznacznie na osobiste odebranie decyzji organu I instancji w dniu 12 kwietnia 2018 r., przyjmując tę datę za początek terminu do wniesienia odwołania. Z tych względów brak było podstaw, aby Kolegium podejmowało czynności wyjaśniające w celu ustalenia rzeczywistej treści jego żądań, jak również potraktowało odwołanie jako prośbę o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Zgodnie z art. 9 k.p.a., którego naruszenie przez organ odwoławczy zarzucał pełnomocnik skarżącego, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Należy jednak mieć na uwadze, że choć zastosowanie art. 9 k.p.a. jest obowiązkiem organu administracji publicznej, to z treści tego przepisu nie wynika obowiązek udzielania stronie postępowania administracyjnego porad co do zasadności czy celowości wniesienia konkretnego środka prawnego. Zasady ogólne Kodeksu postępowania administracyjnego mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej z dbałości o własne interesy i z aktywności procesowej. Nie można wymagać od organu, by w ramach obowiązków z art. 9 k.p.a. zastępował stronę w jej aktywności. Skoro zatem z treści odwołania skarżącego nie wynikało w żaden sposób, że domaga się on jednocześnie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, ani też z odwołania nie wynikały jakiekolwiek okoliczności wskazujące na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu, organ odwoławczy nie miał obowiązku wskazywania skarżącemu na zasadność złożenia takiego wniosku. Podkreślić należy, że z ustanowionej w art. 9 k.p.a. "zasady informowania stron postępowania administracyjnego" nie wynika tak szeroko rozumiany obowiązek organu, obejmujący swym zakresem także w istocie wymóg wszechstronnego doradztwa prawnego. Zaznaczenia wymaga, że organy administracyjne nie mogą zastąpić profesjonalnego pełnomocnika, a więc kompleksowo informować stron o wszelkich aspektach podejmowanych przez nie czynności procesowych, ani też działać za strony (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2237/13). Obowiązek informowania stron, określony w art. 9 k.p.a., nie oznacza bowiem konieczności udzielania wszelkich informacji prawnych, w tym o konsekwencjach zaistnienia wszelkich możliwych stanów faktycznych dotyczących ich sytuacji prawnej związanej z prowadzonym postępowaniem. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych dyspozycja normy prawnej zawartej w tym przepisie nie może być również utożsamiana z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych i wynikających z nich obowiązkach, czy konsekwencjach niedostosowania się do konkretnych przepisów (por. wyroki NSA z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1450/10 oraz z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2141/15). Obowiązek z art. 9 k.p.a. nie obejmuje przeto udzielania stronom pomocy prawnej ani zastępowania ich w wyborze optymalnego sposobu postępowania (zob. wyroki NSA z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 758/12 oraz z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2085/13). Nieznajomość prawa w obecnych czasach i realiach życia, zwłaszcza powszechnego dostępu do aktów prawnych, możliwości uzyskania stosownej wiedzy w kontekście obowiązku czuwania nad nieodniesieniem szkody przez strony z tego powodu, należy aktualnie inaczej oceniać, a więc granice tego obowiązku organów raczej zwężać niż rozszerzać (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 769/16). Z powyższych względów Sąd uznał, że Kolegium - wydając zaskarżone postanowienie - nie naruszyło przepisów postępowania. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 lutego 2019 r. (sygn. akt III SA/Gd 544/18), na które powołuje się pełnomocnik skarżącego, a w którym przywrócono skarżącemu termin do uiszczenia wpisu sądowego nie może uzasadniać wywiedzenia z treści przedmiotowego odwołania skarżącego prośby o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Orzeczenie to zostało bowiem wydane w innej sytuacji procesowej, zatem argumentacja przyjęta w jego uzasadnieniu nie może być przyjmowana na gruncie niniejszej sprawy. Także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 stycznia 2008 r. (sygn. akt II SA/Gd 560/07, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl) nie mógł przesądzać wyniku niniejszej sprawy. Pogląd zawarty w tym wyroku, że obowiązkiem organu administracji jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a jeśli powstają jakiekolwiek wątpliwości co do treści wniosku, w szczególności co do zawartych w nim żądań, organ ma obowiązek zwrócenia się do wnioskodawcy, aby ten sprecyzował swoje żądania – co do zasady słuszny – został sformułowany w stanie faktycznym, w którym tego rodzaju wątpliwości powstały, co jednak nie miało miejsca w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Z kolei pogląd wyrażony w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1040/05, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl), że określany w art. 63 § 2 k.p.a. wymóg wskazania w podaniu żądania oznacza, iż chodzi o takie sprecyzowanie żądania, aby nie było żadnych wątpliwości co do zamiaru i intencji strony, został sformułowany w stanie faktycznym, z którego wynikało, iż sposób określenia żądania przez stronę nie był spełnieniem wymogu jasnego i jednoznacznego sprecyzowania żądania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.