I OSK 2037/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Energii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II SAB/Wa 710/16 w sprawie ze skargi Kancelarii O. Sp. k. w T. na bezczynność Ministra Energii w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 lipca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Ministra Energii na rzecz Kancelarii O. Sp. k. w T. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 10 maja 2017r. sygn. akt II SAB/Wa 710/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Kancelarii O. Sp.k. w T. na bezczynność Ministra Energii w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lipca 2016r. o udostępnienie informacji publicznej: zobowiązał Ministra Energii do rozpatrzenia wniosku Kancelarii O. Sp.k. w T. z dnia [...] lipca 2016r. w części dotyczącej udostępnienia wniosku E. Sp. z o.o. w E. o dofinansowanie projektu pn.: Budowa bloku energetycznego na biomasę E. Sp. z o.o. wraz z załącznikami w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; umarzył postępowanie w pozostałym zakresie i rozstrzygnął o zwrocie kosztów postępowania. W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano, iż Kancelarii O. Sp.k. w T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Energii w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jej wniosek z dnia [...] lipca 2016r. domagając się zobowiązania organu do rozpoznania przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie kosztów postępowania. W piśmie procesowym z dnia [...] października 2016r. strona skarżącą cofnęła skargę w części dotyczącej nieudostępnienia informacji publicznej w zakresie: 1) listy rankingowej projektów wyłonionych w trybie konkursu ze środków Funduszu Spójności w ramach działania 9.4 Wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych, priorytetu IX Infrastruktura energetyczna przyjazna środowisku i efektywność energetyczna Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2013, 2) wykazu kryteriów oceny wniosków o dofinasowanie w ramach konkursu ze środków Funduszu Spójności w ramach działania 9.4 Wytwarzanie energii ze źródeł odnawialnych, priorytetu IX Infrastruktura energetyczna przyjazna środowisku i efektywność energetyczna Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2007-2013 - z powodu ich udostępnienia. Podtrzymała natomiast skargę w części zarzucającej organowi bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] lipca 2016r. z zakresie obejmującym udostępnienie wniosku E. Sp. z o.o. w E. o dofinansowanie projektu pn. Budowa bloku energetycznego na biomasę E. Sp. z o.o. wraz z załącznikami. Organ nie udostępnił przedmiotowej informacji bowiem uznał, iż powyższy wniosek E. Sp. z o.o. w E. stanowi dokument prywatny i nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016r. poz. 34 ze zm.), dalej przywoływanej w niniejszym uzasadnieniu jako "u.d.i.p.", z czym strona skarżąca się nie zgadza, bowiem przedmiotowy projekt stanowi realizację zadania publicznego i jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu. W odpowiedzi na skargę Minister Energii wniósł o częściowe umorzenie postępowania, w zakresie obejmującym cofnięcie skargi oraz jej oddalenie w pozostałym zakresie. Wskazał, iż w dniu 12 sierpnia 2016r. poinformował wnioskodawcę, że decyzja w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zostanie wydana nie później niż w terminie do 30 września 2016r. W dniu 30 września 2016r. organ przekazał wnioskodawcy informację publiczną w postaci listy rankingowej projektów wyłonionych w trybie konkursu ze środków Funduszu Spójności oraz wykazu kryteriów oceny wniosków o dofinansowanie w ramach tego konkursu. Natomiast co do żądania dotyczącego udostępnienia wniosku E. Sp. z o.o. o dofinansowanie projektu pn.: Budowa bloku energetycznego na biomasę E. Sp. z o.o. wraz z załącznikami wskazał, że stanowi on dokument prywatny i nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 6 u.d.i.p., a w konsekwencji nie udostępnił tegoż wniosku. Wskazał, iż zgodnie z art. 28 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2016r. poz. 383 ze zm.), wszelkie dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, oceniane w trakcie trwania konkursu lub danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, a także wszelkie dokumenty wytworzone lub przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców, do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie w ramach konkursu nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., a przepis ów stanowi ochronę dla dokumentów składanych przez wnioskodawców w związku z ubieganiem się przez nich o dofinansowanie, wyłączając je z obowiązku udostępnienia w trybie u.d.i.p. Organ dalej wskazał, iż upływ powyższego terminu nie oznacza, iż wszelkie dokumenty składane przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie stają się dokumentami urzędowymi i mogą zostać udostępnione w trybie przepisów u.d.i.p. Nadal istnieje konieczność ustalenia czy składane przez wnioskodawcę dokumenty stanowią dokumenty urzędowe i stanowią informację publiczną, a jeżeli posiadają powyższy przymiot, konieczne jest ustalenie czy nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 5 u.d.i.p. W ocenie organu, złożony przez E. Sp. z o.o. wniosek o dofinansowanie określonego projektu wraz z załącznikami stanowi dokument prywatny, zawiera on bowiem wiadomości i dane ściśle związane z wnioskodawcą, o specyficznym dla niego, indywidualnym charakterze, nie zawiera natomiast żadnych informacji publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia ww. wniosku w części dotyczącej udostępnienia wniosku E. Sp. z o.o. o dofinansowanie projektu pn. Budowa bloku energetycznego nas biomasę E. Sp. z o.o. wskazał, że bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. ma miejsce wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 tejże ustawy stosownych czynności, czyli nie udostępnia informacji lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia. Istota rozpatrywanej sprawy sprawdza się zatem do rozstrzygnięcia, czy żądanie objęte wnioskiem strony skarżącej z dnia [...] lipca 2016r. dotyczące udostępnienia ww. wniosku o dofinansowanie określonego projektu jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. Wyjaśniając pojęcie sprawy publicznej Sąd I instancji kierował się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i wskazał, iż informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W konsekwencji tegoż informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Stanowią ją zatem tak treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy wprost od nich nie pochodzą. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Informacja publiczna obejmuje bowiem swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. Skoro prawo do informacji stanowi prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane bardzo wąsko. Ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. determinuje wyłącznie regulacja ustawowa i tylko ze względu na ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa przewidzianą w aktach rangi ustawy (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Dalej Sąd I instancji wskazał, iż Minister Energii jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), zaś przedmiotem żądania strony skarżącej stał się wniosek o dofinansowanie ze środków publicznych projektu związanego z budową infrastruktury energetycznej służącej zaspokajaniu potrzeb społecznych. Rzeczona pomoc publiczna przyznawana jest w ramach polityki rozwoju zdefiniowanej w art. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2016r. poz. 383 ze zm.), jako zespół wzajemnie powiązanych działań podejmowanych i realizowanych w celu zapewnienia trwałego i zrównoważonego rozwoju kraju, spójności społeczno-gospodarczej, regionalnej i przestrzennej, podnoszenia konkurencyjności gospodarki oraz tworzenia nowych miejsc pracy w skali krajowej, regionalnej lub lokalnej. Ponadto Sąd wskazał, iż zgodnie z art. 28 ust. 8 tejże ustawy, wszelkie dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, oceniane w trakcie trwania konkursu lub danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, a także wszelkie dokumenty wytworzone lub przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców, do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie w ramach konkursu nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., co pozwala na stwierdzenie, że od momentu zawarcia z beneficjentami umów o dofinansowanie, dokumentacja związana z przedmiotowym konkursem lub danej tury konkursu, nie korzysta już z ochrony przewidzianej w tymże przepisie i może stanowić przedmiot informacji publicznej, a jej udostępnienie winno następować zgodnie z regułami u.d.i.p. Sąd I instancji podkreślił, iż środki przekazane na dofinansowanie projektów realizowanych w ramach ustawy o zasadach polityki rozwoju są środkami publicznymi, a sposób ich podziału i kontrola ich wydatkowania są niewątpliwie sprawą publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. (vide: I.Kamińska, M.Rozbicka-Ostrowska. Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2012, str. 21). Okoliczność, iż dokument w postaci wniosku o udzielenie dofinansowania ze środków publicznych w ramach danego programu operacyjnego pochodzi od beneficjenta mogącego być osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nie mającą osobowości prawnej, nie ma znaczenia prawnego, albowiem w momencie złożenia go w instytucji zarządzającej (pośredniczącej, wdrażającej) staje się on podstawą rozstrzygnięcia konkursu przez tą instytucję, a więc dokumentem dotyczącym działania tego podmiotu (organu) i stanowiącym niezbędną przesłankę wydatkowania środków publicznych. Wniosek taki, jako stanowiący integralną część umowy o przyznanie pomocy publicznej (jej złącznik), przestaje być li tylko dokumentem prywatnym wnioskodawcy ubiegającego się o pomoc publiczną, lecz staje się dokumentem wspólnym stron nawiązanego umową cywilnoprawną stosunku prawnego (płatnika i beneficjenta). Zatem - jak podkreślił Sąd I instancji - we wniosku o dofinansowanie będą występowały informacje o walorze informacji publicznej oraz te, które odnoszą się tylko do wnioskodawcy jako podmiotu prywatnego. Sam wniosek i załączniki do tego wniosku nie nabierają waloru informacji publicznej tylko dlatego, że złożone zostały z okazji ubiegania się o fundusze publiczne. Dokumenty te jednak mogą zawierać informacje publiczne. Organ winien ustalić, które z zawartych w dokumentach informacji są informacją publiczną, a które dotyczą wyłącznie wnioskodawcy. Natomiast gdyby organ uznał, że jakaś informacja jest informacją publiczną lecz jej udostępnienie groziłoby interesom przedsiębiorcy, czy też naruszeniem prywatności możliwa jest w takim wypadku odmowa udostępnienia przez wydanie decyzji w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji powyższych ustaleń Sąd I instancji stwierdził, że w okolicznościach niniejszej sprawy ma miejsce bezczynność organu w przedmiocie zgłoszonego przez stronę skarżącą żądania objętego wnioskiem z dnia [...] lipca 2016r., bowiem organ w sposób nieuprawniony z góry założył, iż skoro wniosek wraz załącznikami nie stanowi dokumentu urzędowego, bo pochodzi od podmiotu prywatnego, to nie stanowi też informacji publicznej. Sąd podkreślił, iż stanowisko to jest nie do zaakceptowania gdyż wniosek beneficjenta o przyznanie pomocy publicznej, stanowiący integralną część umowy o przyznanie tej pomocy, określa m.in. samą inwestycję, cele i zamierzenia jakie ta inwestycja ma realizować, a także zaangażowanie środków finansowych. Skoro wniosek strony skarżącej w zaskarżonej części nie został załatwiony w sposób wskazany w u.d.i.p., a bezczynność nie ustała także po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, to Sąd działając w oparciu o przepis art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "P.p.s.a.", orzekł jak w pkt 1 wyroku, uznając jednocześnie, iż stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł Minister Energii zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W oparciu o art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.d.i.p., przez błędną jego wykładnię polegającą na niewłaściwej jego interpretacji i przyjęciu, iż wniosek o dofinansowanie złożony w celu uzyskania środków w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko (wniosek E. Sp. z o.o. o dofinansowanie projektu pn. "Budowa bloku energetycznego na biomasę E. sp. z o.o. w E. wraz z załącznikami), stanowi informację publiczną i organ jest zobowiązany do jego udostępnienia; 2) art. 28 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2016r. poz. 383 ze zm.) przez niewłaściwe jego zastosowanie w sprawie polegające na jego zastosowaniu w stanie prawnym, w którym istniała inna podstawa prawna do udzielania informacji dotyczących dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców ubiegających się o uzyskanie dofinansowania ze środków unijnych na podstawie powyższej ustawy. W odpowiedzi skarżąca Spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Zakres sądowej kontroli instancyjnej jest zatem określony i ograniczony wskazanymi w skardze kasacyjnej przyczynami wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku sądu I instancji. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek. Odnosząc się zatem do zarzutów kasacyjnych wypada już na wstępie wskazać, iż zostały one sformułowane w sposób wadliwy, co w istocie uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy i ich uzasadnienie. Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest istotne, bowiem – stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. – Naczelny Sąd Administracyjny co do zasady rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Określona w ww. przepisie zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest sprecyzowanie zarzutów kasacyjnych, a Naczelny Sąd Administracyjny nie jest powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych (vide: wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2005r. OSK 1436/04; wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012r. II GSK 20/11; wyrok NSA z dnia 11 września 2012r. II OSK 151/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Nie ulega wątpliwości, iż podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). W badanej skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, a zatem przypomnieć należy, że naruszenie prawa materialnego może przybrać postać błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania. Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, oraz podać jak w ocenie skarżącego kasacyjnie przepis ów powinien być rozumiany, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Błędna wykładnia prawa materialnego może polegać na nieprawidłowym odczytaniu normy prawnej wyrażonej w przepisie, mylnym zrozumieniu jego treści lub znaczenia prawnego, bądź też na niezrozumieniu intencji ustawodawcy (vide: wyrok NSA z dnia 13 września 2005r. sygn. akt II OSK 16/05; wyrok NSA z dnia 23 lutego 2005r. sygn. akt OSK 539/04; wyrok NSA z dnia 2 lutego 2005r. sygn. akt OSK 1026/04, http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Skuteczność tak podniesionego zarzutu należy oceniać w oderwaniu od ustaleń faktycznych, a jedynie w odniesieniu do bezspornych okoliczności faktycznych sprawy i uzasadnienia (vide: J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, uwaga 3 do art. 174). Pierwszy z postawionych zarzutów kasacyjnych, tj. zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. - zarówno w petitum, jak i w jego uzasadnieniu - pozbawiony jest jakiegokolwiek odniesienia do powyższych wymagań w formułowaniu zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię, zaś postawiony zarzut wiąże wyłącznie z przyjęciem przez Sąd, iż wniosek E. Sp. z o.o. w E. o dofinansowanie, złożony w celu uzyskania środków w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko "stanowi informację publiczną i organ jest zobowiązany do jego udostępnienia". Odnosi się zatem w istocie do ustalenia poczynionego przed Sądem I instancji. Sformułowane w taki sposób zarzutu naruszenia prawa materialnego są oczywiście wadliwe, bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego nie może służyć podważeniu ustaleń faktycznych (vide: wyrok NSA z dnia 14 października 2004r. sygn. akt FSK 568/04; wyrok NSA z dnia 2 października 2009r. sygn. akt II FSK 684/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Ponadto należy wyraźnie zaznaczyć, iż zarzut ów niezależnie od swej formalnej wadliwości w zakresie sposobu sformułowania, dodatkowo oparty jest na nieprawdzie. Sąd I instancji uznał bowiem, iż wniosek skarżącej Spółki z dnia 27 lipca 2016r. winien być rozpoznany na gruncie przepisów u.d.i.p., a to z uwagi na to, iż dotyczy sprawy publicznej, a tym samym może być źródłem informacji publicznych. Natomiast to czy ów wniosek o dofinansowanie wraz z załącznikami rzeczywiście dotyczy informacji publicznej i w jaki zakresie, zależeć będzie od oceny jego treści, której organ w ogóle nie dokonał konstatując wyłącznie, iż wniosek ten nie będąc dokumentem urzędowym nie stanowi informacji publicznej. Tym samym Sąd I instancji ani wyraźnie nie przesądził, iż wniosek ów w całości stanowi informację publiczną, ani tym bardziej nie wskazał, iż organ jest zobowiązany do jego udostępnienia. Nie jest także poprawnie sformułowany zarzut naruszenia art. 28 ust. 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez jego niewłaściwe zastosowanie. Naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej (vide: postanowienie SN z dnia 15 października 2001r. sygn. akt I CKN 102/99, LexPolonica nr 383196). Uzasadnieniem takiego zarzutu powinno być wyjaśnienie, dlaczego przepis przyjęty za podstawę prawną nie ma związku z ustalonym stanem faktycznym i jaki przepis sąd powinien zastosować (vide: wyrok NSA z dnia 14 października 2005r. sygn. akt I FSK 107/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Nadto nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie., bowiem błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (vide: wyrok NSA z dnia 5 września 2014r. sygn. akt I OSK 1119/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Powyższych wymagań nie spełnia zarówno sam zarzut kasacyjny, jak i skarga kasacyjna w ogólności. Ponadto należy wskazać, iż art. 28 ust. 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju stanowiąc, iż wszelkie dokumenty i informacje przedstawiane przez wnioskodawców, oceniane w trakcie trwania konkursu lub danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego, a także wszelkie dokumenty wytworzone lub przygotowane w związku z oceną dokumentów i informacji przedstawianych przez wnioskodawców, do czasu zawarcia wszystkich umów o dofinansowanie w ramach konkursu nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., nie mógłby zostać naruszony nawet wówczas gdyby rzeczywiście na gruncie ww. ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju istniała inna podstawa do udostępniania informacji publicznej, którą na gruncie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. można byłoby uznać za przepis innej ustawy określający odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Niezależnie jednak od tego wypada dostrzec, iż strona skarżąca kasacyjnie nie formułuje wyraźnie zarzutu wyłączenia przepisów u.d.i.p. przy rozpoznawaniu wniosku z dnia 27 lipca 2016r., a tym samym stawiany zarzut naruszenia art. 28 ust. 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju został sformułowany w oderwaniu od treści tejże normy prawnej. Trafnie natomiast Sąd I instancji wskazał, iż dokumentacja dotycząca beneficjentów umów o dofinansowanie, po zawarciu tych umów lub zakończeniu danej tury konkursu w przypadku konkursu otwartego jest informacją publiczną i podlega udostępnieniu w oparciu o przepisy u.d.i.p. o tyle, o ile wnioskowana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zarówno wniosek i załączniki do tego wniosku nie nabierają bez względu na ich treść waloru informacji publicznej tylko dlatego, że złożone zostały w związku z ubieganiem się o fundusze publiczne. Obowiązkiem organu jest zatem ustalenie, które z informacji zawartych w dokumentach są informacją publiczną, a które takiego waloru nie mają (vide: wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014r. sygn. akt I OSK 2799/13; wyrok NSA z dnia 16 października 2015r. sygn. akt I OSK 2022/14, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Z tych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.