IV SA/Po 771/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Maciej Busz Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skarg K. W., S. K., S. K., U. W., T. W. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wyznaczenia korytarza technologicznego dwutorowej linii elektroenergetycznej 400kV B. [...] na terenie gminy M. Krajeńskie oddala skargi. Sygn. akt IV SA/Po [...] Uzasadnienie Rada Gminy w dniu [...] maja 2016 r. uchwałą Nr [...] uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla wyznaczenia korytarza technologicznego dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV B. Z. - P. K. na terenie Gminy M. K.. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli K. W., S. K., S. K., U. W. i T. W. zarzucając jej naruszenie przepisów: - ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. o sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587), - ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016r., poz. 1764 ze zm.), - ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016 r. poz. 353 ze zm.), - ustawy z dnia 9 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 466 ze zm.), - ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459) - Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniach skarg skarżący wskazali, że w dniu [...] marca 2016 r. złożyli wraz z innymi mieszkańcami gminy bądź właścicielami nieruchomości położonych na terenie gminy uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowe uwagi złożone zostały na ręce Wójta Gminy M. K.. Mimo tego, iż zaskarżona uchwała podjęta została dopiero w dniu [...] maja 2016 r. uwagi złożone do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie zostały przedstawione radnym w celu ich rozpoznania bądź chociażby zapoznania się z ich treścią. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwagi winny zostać rozpoznane przed przystąpieniem do głosowania nad samą uchwałą. Każda z uwag winna zostać rozpoznana odrębną uchwałą. Skarżący podnieśli, iż do sytuacji rozpoznania uwag nie doszło, radni podejmując zaskarżoną uchwałę nie byli nawet świadomi, że uwagi takie zostały złożone. Skarżący zwrócili uwagę, iż zaskarżona uchwała jest wewnętrznie niespójna, tzn. istnieje niespójność pomiędzy jej częścią opisową a jej częścią graficzną, co narusza § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednocześnie podnieśli, że w załącznikach graficznych nie zostały oznaczone w sposób właściwy działki ewidencyjne - co uniemożliwia w sposób właściwy określenia przebiegu linii elektroenergetycznej. Skarżący wskazali, iż ich prawo własności zostało znacznie ograniczone, w sposób całkowicie nieuprawniony, czym naruszono podstawową zasadę konstytucyjną ochrony prawa własności - art. 64 Konstytucji, jak i nadużyto władzy planistycznej poprzez naruszenie art. 25 ust. 1, 4a, 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, art. 36 ust. 3 pkt. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i art. 37 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego — wobec niezachowania zasad proporcjonalności i równości. Do naruszenia tego doszło poprzez: - wprowadzenie nakazu nieodpłatnego ustanowienia służebności przesyłu - § 30 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - umożliwienie lokalizowania na naszej nieruchomości obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, - umożliwienie lokalizowania na naszej nieruchomości bliżej nieokreślonych obiektów infrastruktury technicznej na terenach rolniczych, na których występuje nawet zakaz zabudowy, przy jednoczesnym braku dookreślenia o jakie urządzenia, obiekty o jakich wymiarach, itd. chodzi. Skarżący podnieśli, iż w okresie prowadzenia prac nad zaskarżoną uchwałą zarówno Wójt Gminy M. K., jak i Przewodniczący Rady Gminy w sposób zamierzony i niezgodny z zasadami współżycia społecznego, tzn. z naruszeniem przepisu art. 58 § 2 Kodeksu cywilnego wprowadzali mieszkańców gminy i właścicieli nieruchomości znajdujących się w gminie w zakresie planowanych zmian zagospodarowania przestrzennego, jak również separowali radnych od wiedzy o sprzeciwach społecznych, składanych uwagach dotyczących projektowanych zmian. Jednocześnie, w zakresie całego procesu uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wszelkie kwestie z tym związane nie były dyskutowane, nie były ogłaszane, inne znacznie mniej istotne kwestie były rozgłaszane i omawiane w sposób znacznie szerszy, bardziej swobodny, zaś w odniesieniu do zaskarżonej uchwały wszelkie podejmowane czynności zmierzały jedynie do szybkiego uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez uwzględnienia interesów mieszkańców i bez rzetelnego ich informowania o zakresie i konsekwencjach projektowanej uchwały. Skarżący podnieśli, że w § 8 ust. 3 zaskarżonej uchwały, wyłącza się ochronę środowiska zapewnioną w treści § 8 ust. 1 zaskarżonej uchwały, co oznacza, że zaskarżona uchwała całkowicie uchyla wszelkie wymogi ochrony powietrza, gleby, rzeźby terenu, stosunków gruntowo — wodnych, bez jakiejkolwiek przyczyny i podstawy. Wskazali, że z uwagi na charakter przedsięwzięcia jakim jest budowa linii elektroenergetycznej, konieczne jest by dodatkowo wzmocnić ochronę środowiska w związku z jej budową, nie zaś zezwalać na to by taka inwestycja, w sposób nieograniczony wpływała negatywnie na środowisko. Zdaniem skarżących w treści uchwały występuje sprzeczność w zakresie określenia, czym jest inwestycja. Jako inwestycję w § 2 zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano same linie, zaś już w § 19 uchwały miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazuje się, że na inwestycję składają się linia, słupy oraz inne urządzenia infrastrukturalne. Ponadto wskazali, że powinno zostać wskazane na jakiej podstawie ustalono pas technologiczny o szerokości 70 m szerokości, gdy w toku wszelkich innych postępowań inwestor wskazuje, że pas ten wynosi 80 m, w tym zakresie należy uznać, iż doszło do naruszenia norm bezpieczeństwa w zakresie negatywnego oddziaływania inwestycji na otoczenie. Skarżący podnieśli zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 Konstytucji polegający na uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sprzecznego z treścią obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, ponieważ zmiana studium, o której mowa w zaskarżonej uchwale, która miała nastąpić uchwałą z dnia [...] sierpnia 2015 roku, została ogłoszona dopiero dnia [...] maja 2016 roku, 8 dni przed podjęciem zaskarżonej uchwały, dlatego nie sposób uznać by była ona prawidłowo i w sposób należyty ogłoszona, a tym samym by była ważna i wiążąca. Stąd, należałoby uznać, że nie nastąpiła prawidłowa zmiana studium, a w konsekwencji, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna ze studium obowiązującym na terenie gminy M. K.. W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie wskazując, iż zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego skarżących. Organ wskazał, że aby skarga mogła zostać uznana za uzasadnioną, interes prawny skarżącego musi zostać naruszony. W ten sposób spod kontroli sądowej wyłączone są skargi tych osób, których uprawnienia ani obowiązki nie zostały zmodyfikowane przez zaskarżony akt. Zdaniem organu skarżący nie wykazali naruszenia interesu prawnego, a w przypadku odmiennego stanowiska sądu, należy uznać, iż naruszenie nastąpiło w granicach upoważnienia ustawowego. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że zgodnie żart. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 39 uuiś, Wójt Gminy M. K. przeprowadził procedurę sporządzenia planu miejscowego. Stosownie do art. 17 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiadomił o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wyznaczenia korytarza technologicznego budowy dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV B. Z. - P. K. na terenie gminy M. K., na podstawie uchwały Rady Gminy Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Organ wskazał, iż przy sporządzaniu planu miejscowego należy mieć na względzie specyfikę inwestycji, jaką ma on wprowadzać. I tak sporządzając plan miejscowy dla przedmiotowej inwestycji zastosowano mapę w skali 1:2000, zgodnie z rozporządzeniem. Mapa pochodzi z powiatowego ośrodka dokumentacji i kartografii. Na tym tle trzeba zatem zauważyć, że kwestia wpisania numerów działek ewidencyjnych, określenia wielkości, szerokości, rodzajów słupów energetycznych, wysokość zawieszenia linii w punkcie maksymalnym i najniższym, pozostaje poza zakresem upoważnienia ustawowego. W planie miejscowym nie powtarza się również unormowań innych aktów normatywnych. Plan ustala przeznaczenie terenu i sposób zagospodarowania i zabudowy. Organ sporządzający nie może wychodzi poza zakres tych unormowań. Nadto skarżący nie wskazali na czym miałaby polegać niespójność części opisowej i graficznej planu. Organ podniósł, iż w § 30 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego unormowany został dostęp do linii w celu wykonania prac eksploatacyjnych lub usunięcia awarii, budowy i ewentualnej jej odbudowy, jednak nie ma mowy o kwestiach odpłatności czy też nie. Plan nie rozstrzyga o tych kwestiach. Kwestia odpłatności unormowana jest innymi przepisami prawa. Zgodnie z par. 24 ust. 2. pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze objętym planem dopuszcza się: "budowę urządzeń infrastruktury technicznej, w rozumieniu art. 143 ust. 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu z dnia [...] września 2004 r. Dz. U. Nr 141, poz. 1492), z wyłączeniem dróg". Wbrew przedstawionym zarzutom, mowa tu jest o urządzeniach infrastruktury technicznej, a nie obiektach infrastruktury technicznej. W planie zastosowano odesłanie statyczne, do konkretnego brzmienia. Urządzenie infrastruktury technicznej nie jest kategorią przeznaczenia. Co prawda § 37 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustala możliwość odbudowy, przebudowy, rozbudowy, nadbudowy, skablowania oraz likwidacji istniejących obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, jednak odnosi się on do istniejących obiektów, a nie planowanych. W planie mowa jest o możliwości lokalizowania, jako nowych, urządzeń infrastruktury technicznej i to w znaczeniu statycznym zgodnie z powyższym. Organ wskazał, że nie sposób odnieść się do naruszenia przepisów powołanych przez skarżącego tj. art. 25 ust. 4a, ust. 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 36 ust. 3 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem w planie miejscowym nie zostały zastosowane powołane jednostki redakcyjne, ani też jeśli przyjąćby, iż są to odpowiedniki jednostek zastosowanych w planie, to nie ma takich punktów ani ustępów. W przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym również nie ma takich punktów ani ustępów. Odnośnie art. 25 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (przyjęto, że chodzi o § 25 pkt. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), który wprowadza na obszarze planu zakaz zabudowy budynkami i innymi obiektami budowlanymi przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, należy podkreślić, że dla sytuacji prawnej skarżących sytuacja prawna nie uległa zmianie, bowiem przed uchwaleniem planu nie mieli oni prawa zabudowy. Nie były im taż wydane warunki zabudowy w drodze decyzji. Organ wyjaśnił, iż plan miejscowy ustala przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu w granicach upoważnienia ustawowego zawartego w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W planie miejscowym jako w akcie prawa miejscowego nie można powielać innych przepisów prawa, jak również przepisy jego nie mogą być sprzeczne z pozostałymi przepisami. Obowiązywanie planu miejscowego nie zwalnia ze stosowania pozostałych przepisów prawa. Plan miejscowy wprowadza przepisy, na wprowadzenie których zezwalają mu przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym konkretnym przypadku utrzymanie rolniczego przeznaczenia pod przewodami linii 400 kV nie ogranicza wbrew twierdzeniom skarżących prowadzenie działalności rolniczej. Przyjęte rozwiązania w planie jak rozróżnienie wysokości roślinności, efektem czego jest wymuszenie podwyższenia słupów na terenach sadów, rozróżnienie ograniczeń dla poszczególnych terenów w postaci zakazów zabudowy, tworzenia hałd i nasypów miało na celu wyeliminowanie ograniczeń właścicieli nieruchomości związanych z planowaną linią 400 kV wprowadzanych ponad potrzebę. Przyjęte rozwiązania były właśnie efektem zasady proporcjonalności i wyważenia interesów publicznego i prywatnego, czego brak skarżący zarzucają. Dlatego nie można się zgodzić, że został naruszony art. 64 Konstytucji, W zakresie naruszenia zasad współżycia społecznego, o których mowa w art. 58 § 2 Kodeksu cywilnego przez Wójta oraz Przewodniczącego Rady Gminy, należy wskazać, że Wójt [...] uczestniczyła w wielu spotkaniach z mieszkańcami, jak i z inwestorem. Co do zarzutu naruszenia zasad ochrony środowiska organ podniósł, że obowiązki szczegółowego postępowania w zakresie ochrony środowiska dla linii 400 kV wynikają z decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, która to została wydana dla przedmiotowego przedsięwzięcia dnia [...] lipca 2016 r. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B.. Na potrzeby postępowania środowiskowego inwestor wariantował przebieg linii. Dla najkorzystniejszego z nich została wszczęta procedura planistyczna. Na przebieg linii miało wpływ wiele czynników, środowiskowych ale nie tylko: występująca zabudowa, istniejąca infrastruktura techniczna, warunki gruntowe, przebieg linii na innych odcinkach planowanych na całości trasy. Jednym z kompromisów prowadzenia linii po takiej trasie jest podwyższenie słupów ze względu na występowanie sadów, efektem czego jest zakaz lokalizacji na określonych terenach roślinności wysokiej, powyżej 9,00 m. Na pozostałych terenach jest zakaz nasadzeń roślinności powyżej 5,00 m. Na temat trasy linii i jej oddziaływania było organizowanych wiele publicznych spotkań. Należy podkreślić, że przepis § 8 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi o koniecznych zmianach powierzchni ziemi, gleby, rzeźby terenu i stosunków gruntowo-wodnych, które wystąpią w czasie budowy linii 400 kV lub innych obiektów budowlanych, których realizację dopuszcza plan. Przepis ten umożliwia realizację inwestycji określonych planem i nie wyklucza unormowań § 8 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał również, że dla dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV wyznaczony został korytarz technologiczny o szerokości 70,00 m. Pokrywa się on z granicami planu miejscowego. Wyznaczenie korytarza o szerokości 70,00 m jest zgodne z wymogami dla nowych linii energetycznych o napięciu 400 kV. W planie miejscowym zdefiniowano linię 400 kV. Zgodnie z § 2 pkt. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez linię 400 kV należy rozumieć przewody napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej relacji B. Z. - P. K. o napięciu znamionowym 400 kV dla każdego z torów. Natomiast zgodnie z § 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustalono kategorie przeznaczenia. I tak na terenach elektroenergetyki ustalono tereny dla lokalizacji słupów elektroenergetycznych, linii 400 kV oraz innych budowli i urządzeń związanych z linią 400 kV oznaczone na rysunku symbolami E. Zmiana przeznaczenia terenu na cele nierolnicze i nieleśne przewidywana jest jedynie na terenach elektroenergetyki tj. terenach przewidzianych w głównej mierze dla lokalizacji słupów elektroenergetycznych. W planie pod słupy przewiduje się 24 tereny, a ich łączna powierzchnia wynosi 2,1510 ha. Wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia na cele nierolne jest niezbędna dla terenu o powierzchni 0,3362 ha, a na cele nieleśne dla terenu o powierzchni 0,4804 ha. Organ podkreślił, iż przedmiotowa linia ma na celu przede wszystkim: poprawę dostaw energii elektrycznej i warunków do rozwoju gospodarczego dla województwa [...] i kujawsko-pomorskiego, stworzenie możliwości wprowadzenia mocy z planowanych farm wiatrowych oraz przyłączenia nowych odbiorców energii elektrycznej i inwestorów do sieci operatora systemu dystrybucyjnego. Dodać należy, iż przedmiotowa linia została ujęta w ustawie z dnia [...] lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1265 ze zm.). Postanowieniem z dnia 8 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg K. W., S. K. i S. K. oraz U. W. i T. W.. Na rozprawie w dniu [...] lutego 2017 r. pełnomocnik skarżących wskazał, że popiera skargi oraz oświadczył, iż skarżący interes prawny w zaskarżaniu powyższej uchwały; wywodzą go z prawa własności. K. W. jest właścicielem nieruchomości i jedna z działek leży na obszarze objętym planem. Natomiast państwo Wolscy są użytkownikami wieczystymi nieruchomości objętej planem. Skarżący przede wszystkim wskazują na to, iż wskazana inwestycja mogłaby przebiegać na innym terenie, niż przewiduje plan. Jej przebieg jest niezgodny z planem Województwa, który przewidywał inny przebieg korytarza, bo po terenach nieużytków i łąk. Odnośnie złożonych i dołączonych na rozprawie decyzji pełnomocnik wskazuje, iż decyzje te nie dotyczą nieruchomości, których właścicielem i użytkownikami wieczystymi są skarżący. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skarg oświadczając, iż uchwalenie planu odbywało się w granicach przewidzianych ustawą, odbywały się konsultacje społeczne, ich uczestnikiem była radca prawny O. B.. Skarżący nie złożyli nawet uwag w zakreślonym terminie, złożone natomiast uwagi po terminie nie musiały być przez organ rozpatrywane. Pełnomocnik organu wskazał ponadto, iż plan jest zgodny z planem Województwa, został bowiem uzgodniony z Zarządem Województwa. Uchwalając plan uwzględniono także interes społeczny i prywatny właścicieli nieruchomości objętej planem, albowiem co prawda wprowadzono zakaz zabudowy mieszkaniowej, ale dopuszczono zabudowę związaną z obsługą gospodarstw (funkcję rolniczą terenu bez możliwości stałego pobytu ludzi). Ponadto wprowadzono wyższą wysokość słupów, niż wymagana przepisami, bo do 9 metrów istnieje możliwość prowadzenia nasadzeń - są to rozwiązania, które przyjęto tylko na tym terenie i sąsiednim ze względu na funkcję ogrodniczą, jaka na tym terenie istnieje. Takich obostrzeń nie ma na terenie innych gmin objętych planem. Pełnomocnik skarżących oświadczył, iż mimo tych udogodnień występować będą w dalszym ciągu ograniczenia chociażby związane z niemożliwością używania maszyn uruchamianych gps, niemożliwe będzie także właściwe nawadnianie terenów, także ludzie przebywać mogą na tym terenie przez krótszy czas. Ponadto na rozprawie pełnomocnik skarżących przedłożył pismo z dnia [...] lutego 2017 r. w którym wniósł o przedłożenie dowodów z wydruku ksiąg wieczystych na okoliczność posiadania przez skarżących interesu prawnego. Pełnomocnik wskazał, iż ich interes wynika z faktu naruszenia przez organ przepisów art. 6 ust. 2 oraz art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący podniósł, iż inwestycja mogłaby zostać przeprowadzona przez tereny, dla których byłaby znacznie mniej uciążliwa i nie prowadziłaby do wyłączenia nieruchomości od możliwości prowadzenia na niej działalności sadowniczej, jak i hodowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawę prawną wniesioną w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm.). Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym , każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego (dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi). Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Również pozostałe wymogi formalne do wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zostały spełnione, albowiem skargi zostały poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, które to wezwania zostały rozpatrzone uchwałami z dnia [...] czerwca 2016 r. W przedmiotowej sprawie został również zachowany termin do wniesienia skargi. Z uwagi, iż korespondencja zawierająca odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została wysłana listem zwykłym, za miarodajną datę doręczenia tej korespondencji należy uznać datę wskazaną przez skarżących tj. [...] czerwca 2016 r. w odniesieniu do S. K. i S. K. i [...] lipca 2016 r. w odniesieniu do pozostałych skarżących. Z powyższych względów wniesienie skargi w dniu [...] lipca 2016 r. (data stempla na kopercie k. 8 akt IV SA/Po 772/16) przez S. K. i S. K. oraz w dniu [...] sierpnia 2016 r. przez pozostałych skarżących nastąpiło z zachowaniem 30 dniowego terminu do wniesienia skargi. Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi Sąd jest obowiązany do sprawdzenie czy zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących, co dawałoby im legitymację do wniesienia skargi. Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451 nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (porównaj: wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Interes prawny skarżącego, co do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA/2637/02, Lex nr 80699). Podsumowując stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kpa. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. W orzecznictwie wskazuje się, iż każda regulacja zawarta w planie miejscowym prowadząca do pozbawienia lub ograniczenia możliwości korzystania z nieruchomości (nawet w przyszłości), której właściciel musi się wbrew własnej woli podporządkować, prowadzi do naruszenia uprawnień właścicielskich określonych w art. 140 k.c. (por. wyrok z [...] czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wr [...], baza orzeczeń NSA). Odnosząc się do powyższego wskazać należy, iż K. W. jest właścicielem działki nr [...] obręb G., która to działka objęta jest postanowieniami zaskarżonej uchwały. Działka ta położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami [...], [...] i [...]. Natomiast skarżący S. K. i S. K. posiadają tytuł prawny do działki oznaczonej nr ewidencyjnym nr [...] obręb G., która położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami [...], [...], [...]. U. W. i T. W. są użytkownikami wieczystymi m.in. działki [...] obręb G., która położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolami [...], [...], [...], [...]. Dokonując analizy czy w niniejszej sprawie skarżącym przysługuje interes prawny odwołać należy się przede wszystkim do § 4 pkt 1 i 5 oraz § 25 zaskarżonej uchwały. Zgodnie z § 4 pkt 5 zaskarżonej uchwały tereny oznaczone symbolami od 1E do 24E, zatem również nieruchomości, do których skarżący posiadają tytuł prawny stanowią tereny elektroenergetyki tj. tereny lokalizacji słupów elektroenergetycznych, linii 400 kV oraz innych budowli i urządzeń związanych z linią 400 kV. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż w tym zakresie przeznaczenie nieruchomości uległo zmianie, a skarżący nie mogą jej wykorzystywać w dotychczasowy sposób. Już powyższe powoduje, że skarżącym K. W., U. W. i T. W. oraz S. K. i S. K. należy przyznać interes prawny do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż nieruchomości wszystkich skarżących położone są na terenach rolniczych oznaczonych symbolami od 1R do 27R. Słusznie wskazał organ, iż przeznaczenie tych terenów nie uległo zmianie. Tereny te zachowały swój dotychczasowy rolniczy charakter. Jednakże w niniejszej sprawie należy mieć na uwadze § 25 pkt 2 zaskarżonej uchwały. Zgodnie z tym przepisem na terenach rolniczych zakazuje się budowy obiektów budowlanych oraz tworzenia hałd i nasypów. Zwrócić również należy uwagę, że zgodnie z § 25 pkt 6 zaskarżonej uchwały na terenach rolniczych oznaczonych m.in. symbolami 20R, 23R i 25R, a więc na nieruchomościach skarżących, wprowadzono zakaz lokalizacji zieleni wysokiej. Zatem zaskarżona uchwała pomimo, że nie zmienia przeznaczenia działek skarżących, to jednakże wprowadza ograniczenia w ich zagospodarowaniu. Powyższe wskazuje, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących, co daje im legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. W tym miejscu wskazać należy, iż samo naruszenie interesu prawnego skarżącego nie oznacza obowiązku uwzględniania skargi na uchwałę w sprawie planu. Obowiązek jej uwzględnienia powstaje jedynie wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest związane z jednoczesnym naruszeniem przepisu prawa materialnego lub naruszeniem zasad bądź trybu sporządzania planu miejscowego, co, w ocenie składu orzekającego, w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca. Przy ocenie uchwał w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Sąd zobligowany jest do kontroli zaskarżonej uchwały w kontekście przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie bowiem do treści tego przepisu istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień. Pojęcie zaś zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej. Przed przystąpieniem do oceny czy zachowana została procedura planistyczna wskazać należy, iż niniejsza uchwała nie była jeszcze przedmiotem prawomocnego rozstrzygnięcia sądu administracyjnego, co uzasadnia jej kontrolę w całokształcie. W szczególności wskazać należy, że w niniejszej sprawie Rada Gminy w dniu [...] czerwca 2014 r. pojęła uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wyznaczenia korytarza technologicznego budowy dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV B. Z. – P. K. na terenie gminy M. K.. Zgodnie z art. 17 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wójt ogłosił w prasie lokalnej oraz w drodze obwieszczenia, wywieszonego na tablicy ogłoszeń oraz zamieszczonego na stronie internetowej BIP, o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego. W obwieszczeniu określono termin składania wniosków do tego planu do dnia [...] listopada 2014 r. Następnie stosownie do art. 17 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Wójt zawiadomił organy i instytucje o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia wniosków i terminu ich wniesienia. W toku postępowania wpłynęły wnioski od Zarządu Województwa W. , [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, Wojewódzkiego Inspektora ochrony Środowiska, [...] Zarządu Dróg, Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, [...] Sieci Elektroenergetycznych Z. Sp. z o.o., [...] Sieci Elektroenergetycznych S.A., ENEA Operator Sp. z o.o., Operator Gazociągów Przesyłowych "[...]" Sp. z o.o., [...] S.A., PKP PLK S.A.. Wnioski zostały uwzględnione. W tym miejscu wskazać należy, iż w toku postępowania wpłynęły również wnioski osób fizycznych. Jednakże jak wynika z akt sprawy wnioski te wpłynęły po terminie określonym w obwieszczeniu. Z powyższych względów Wójt [...] rozstrzygnięciem z dnia [...] maja 2015 r. postanowił nie rozpatrywać wniosków oraz na podstawie art. 41 ustawy z dnia [...] października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) wnioski pozostawił bez rozpatrzenia. Następnie sporządzono prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, spełniającego wymagania zawarte w § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. o sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). Sporządzona została również prognoza oddziaływania na środowisko. W dalszej kolejności projekt planu skierowano do zaopiniowania i uzgodnienia. Opinię, zgodnie z art. 17 pkt 6 lit a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraziła Gminna Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna. Projekt planu uzyskał, stosownie do art. 17 pkt 6 lit b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, opinię Wojewody [...], Zarządu Województwa [...], Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Powiatowego Zarządu Dróg w P., [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich, GDDKiA, [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Urzędu Marszałkowskiego, Komendanta Powiatowego Straży Pożarnej, [...] Sieci Elektroenergetycznych S.A., Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych, ENEA Operator sp. z o.o., Polskiej Spółki Gazownictwa, Operatora Gazociągów Przesyłowych "[...]" sp. z o.o, [...] S.A., PKP PLK S.A., PKP Energetyka sp. z o.o., PKP Utrzymanie sp. z o.o., Telekomunikacji Kolejowej sp. z o.o., Telekomunikacji Polskiej S.A., Dyrektora Regionalnego Lasów Państwowych. Stosowanie do brzmienia art. 25 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym projekt należy uznać za uzgodniony m.in. z Agencją Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefem Agencji Wywiadu, Komendantem Wojewódzkim Policji, [...] Urzędem Wojewódzkim, Geologiem Powiatowym, Komendantem Wojewódzkim Straży Pożarnej, Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska. Stosownie do art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodniony projekt został wyłożony do publicznego wglądu w okresie od [...] kwietnia 2016 r. do [...] kwietnia 2016 r.. Termin dyskusji publicznej nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami określono na dzień [...] kwietnia 2016 r. określając miejsce spotkania w siedzibie Urzędu. Termin do wnoszenia uwag do przedmiotowego projektu zakreślony został do dnia [...] maja 2016 r. Ogłoszenie o powyższym zostało zamieszczone zarówno w prasie jak również na tablicy ogłoszeń poszczególnych Urzędów oraz na stronie internetowej BIP. W dniu [...] kwietnia 2016 r. odbyła się publiczna dyskusja nad projektem planu miejscowego, na której nikt się nie stawił. Do projektu planu nie zostały wniesione uwagi. W dniu [...] maja 2016 r. Rada Gminy podjęła uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wyznaczenia korytarza technologicznego budowy dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV B. Z. – P. K. na terenie gminy M. K., w której stwierdzono, że plan ten jest zgodny ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Do uchwały załączono rozstrzygnięcie o sposobie rozpatrzenia uwag wniesionych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, iż organ zachował określoną w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym procedurę. Z powyższych względów za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności wskazać należy, że niezasadny jest zarzut nie rozpoznania uwag. W niniejszej sprawie po pierwsze skarżący w okresie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu, ani w późniejszym okresie nie zgłaszali uwag do projektu planu. Natomiast zgłoszone wnioski w dniu [...] marca 2016 r., jak słusznie zauważył organ, nastąpiło poza jakimikolwiek terminami. Nie ulega wątpliwości, iż wniosek ten wpłynął do organu po terminie określonym w obwieszeniu o przystąpieniu do sporządzanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a przed wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu. Z powyższych względów pisma skarżących organ nie mógł traktować jako uwagi zgłoszonej w trakcie wyłożenia planu do publicznego wglądu, a tym samym nie miał obowiązku jego rozpatrzenia. Podkreślić należy, iż przekroczenie wyznaczonego w trybie art. 17 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym terminu do składania uwag skutkuje pozostawieniem ich bez rozpoznania. Obowiązek dochowania terminu przy składaniu uwag potwierdza także przepis art. 18 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, iż uwagi do projektu planu należy wnieść na piśmie w terminie wyznaczonym w ogłoszeniu, o którym mowa w art. 17 pkt 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nierozpatrzenie przedwczesnych uwag oraz nieprzedłożenie takich uwag do oceny rady nie stanowi istotnego naruszenie trybu sporządzenia planu miejscowego, czyli kwalifikowanego naruszenia postępowania, powodującego nieważność uchwały, jak tego wymaga art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Za niezasadny należy również uznać zarzut naruszenia przepisów o ochronie środowiska. W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze, iż w trakcie procesowania sporządzono prognozę oddziaływania na środowisko, a projekt planu był opiniowany i uzgadniany z wyspecjalizowanymi podmiotami tj. regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska czy też Departamentem Środowiska Urzędu Marszałkowskiego, Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska. Ponadto jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, iż obowiązki szczegółowego postępowania w zakresie ochrony środowiska dla linii 400 kV wynikają z decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, która to została wydana dla przedmiotowego przedsięwzięcia dnia [...] lipca 2016 r. przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B.. Na potrzeby postępowania środowiskowego inwestor wariantował przebieg linii. Dla najkorzystniejszego z nich została wszczęta procedura planistyczna. Jak czytamy w prognozie oddziaływania na środowisko inwestor przeprowadził szereg analiz, mających za zasadnie wybór najbardziej optymalnego wariantu przedsięwzięcia. W prognozie tej wskazano ponadto, że w rozważaniach inwestor uwzględnił uwarunkowania środowiskowe, techniczne, ekonomiczne i społeczne ( w tym zdrowie ludzi) i spośród trzech wariantów wybrał najbardziej korzystny dla środowiska. W tym miejscu wskazać należy, iż organ wybrał najbardziej optymalne rozwiązanie dla ochrony środowiska. Z powyższych względów organ mając na uwadze konieczność jak najmniejszej ingerencji w środowisko przy realizacji z punktu bezpieczeństwa energetycznego był uprawniony do wybrania mniej optymalnego rozwiązania niż oczekiwaliby skarżący. Zasadnie wskazał organ, że przepis § 8 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi o koniecznych zmianach powierzchni ziemi, gleby, rzeźby terenu i stosunków gruntowo-wodnych, które wystąpią w czasie budowy linii 400 kV lub innych obiektów budowlanych, których realizację dopuszcza plan. Przepis ten umożliwia realizację inwestycji określonych planem i nie wyklucza unormowań § 8 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się niespójności pomiędzy częścią opisową, a graficzną planu. Podkreślić należy, iż skarżący nie wskazali na czym miałaby polegać owa niespójność. Stosownie do § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), na który powołała się strona skarżąca, na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń. Dokonując oceny zaskarżonej uchwały po kątem powyższej regulacji zauważyć należy, iż zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym plan miejscowy sporządza się w skali 1:1000, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W szczególnie uzasadnionych przypadkach dopuszcza się stosowanie map w skali 1:500 lub 1:2000, a w przypadkach planów miejscowych, które sporządza się wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia lub wprowadzenia zakazu zabudowy, dopuszcza się stosowanie map w skali 1:5000. Zatem obowiązkiem organu przy sporządzeniu miejscowego jest posłużenie się mapą zasadniczą w odpowiedniej skali. W niniejszej sprawie z uwagi na specyfikę inwestycji organ był uprawniony do wykorzystania mapy w skali 1:2000. Mapa pochodzi z powiatowego ośrodka dokumentacji i kartografii. Zatem nie ulega wątpliwości, iż spełnia wymagania z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do kwestii nie wpisania numerów działek wskazać należy, że numery działek, w tym w szczególności działek skarżących uwidocznione są na załączniku graficznym oznaczonym 1.2. Ponadto wyjaśnić należy, że organ nie jest upoważniony do uzupełniania mapy pozyskanej ze Starostwa, w zakresie danych, za które odpowiedzialny jest organ kartograficzny. Organ sporządzając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza jedynie na niej dane, adnotacje związane z treścią planu, a nie zawartością samej mapy. W niniejszej sprawie ponadto zauważyć należy, iż na mapie zastosowano nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Ponadto na części graficznej zawarto również objaśnienia użytych oznaczeń. Z powyższych względów zarzut naruszenia § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mógł zostać uwzględniony. Na marginesie należy wskazać, iż w orzecznictwie wskazuje się, że sporządzenie projektu planu na nie w pełni aktualnej mapie zasadniczej stanowi naruszenie wymagań wynikających z przepisu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rozporządzenie to określa standardy dokumentacji planistycznej, w tym wymogi formalne, dotyczące graficznej części planu. Naruszenie tego wymogu nie jest ani naruszeniem zasad, ani trybu sporządzania planu. Nie istnieje zatem żadna z przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy, której skutkiem jest stwierdzenie nieważności uchwały (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. II OSK 1481/06, baza orzeczeń NSA). Odnosząc się do zarzutu wadliwości technicznych i nieścisłości w treści uchwały wyjaśnić należy, iż § 2 zaskarżonej uchwały zawiera słowniczek pojęć użytych w tej uchwale. W słowniczku tym w żadnym wypadku, wbrew przekonaniu skarżących nie zdefiniowano pojęcia "inwestycji". Natomiast wprowadzenie do słowniczka definicji pojęcia "linii 400Kv" nie oznacza, iż to tylko linia jest przedmiotem inwestycji. Zatem pozostałe przepisy uchwały w zakresie w jakim przewidują budowę słupów czy tez innej infrastruktury nie pozostają w sprzeczności z definicja "linii 400 kV". Ponadto należy mieć na uwadze, iż w słowniczku tj. w § 2 pkt 3 zawarto definicję korytarza technologicznego. Zgodnie z tym przepisem pod pojęciem tym należy rozumieć obszar o szerokości 70 m związany z oddziaływaniem linii 400 kV wraz ze słupami elektroenergetycznymi oraz innymi budowlami i urządzeniami związanymi z linią 400 kV. Zatem już analiza wyżej przytoczonego przepisu wskazuje, iż przedmiotem inwestycji nie jest wyłącznie linia napowietrzna. Odnosząc się natomiast do zarzutu nie wskazania podstawy prawnej ustalenia szerokości pasa technologicznego podnieść należy, iż powyższa kwestia pozostaje w geście inwestora. Z art. 305.2 §1 i §2 Kodeksu cywilnego wynika, że powierzchnia pasa technologicznego "służebności przesyłu" powinna być "konieczna dla właściwego korzystania z urządzeń". Nie ulega wątpliwości, że szerokość pasa służebności przesyłu jest uzależniona od parametrów linii przesyłowej jak i przeznaczenia terenu. Przechodząc do oceny zarzut naruszeniu władztwa planistycznego wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy. Przepis ten wyznacza gminę jako podstawową jednostkę samorządu terytorialnego, właściwą w sprawach planowania przestrzennego. Oznacza to, że wyłącznie gmina, poprzez swoje organy, będzie określała przeznaczenie i zasady zagospodarowania położonego na jej obszarze terenu. Realizacja zadań publicznych gminy na jej terytorium dokonywana jest między innymi w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które jako akty prawa miejscowego, w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego na terenie gminy prawa. Zwrócić również należy uwagę, iż planowanie przestrzenne z reguły powoduje konflikty interesów. W interesie właścicieli nieruchomości leży nieskrępowane korzystanie z nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm powszechnie obowiązujących (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), określają natomiast granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Wobec powyższego stwierdzić należy, iż z mocy przepisów obowiązującej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym gmina jest uprawniona do ustalania przeznaczenia terenów pod określone funkcje, określania sposobów ich zagospodarowania i warunków zabudowy i dokonuje tego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 14 ww. ustawy). To uprawnienie gminy - doktrynalnie określane jako władztwo planistyczne - nie oznacza jednak dowolności przyjętych rozwiązań planistycznych. Władztwo planistyczne gminy stanowi uprawnienie organu do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie stanowi jednak władztwa absolutnego i nieograniczonego, gdyż gmina wykonując je ma obowiązek działać w granicach prawa, kierować się interesem publicznym, wyważać interesy publiczne z interesami prywatnymi, uwzględniać aspekt racjonalnego działania i proporcjonalności ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. A zatem kształtowanie polityki przestrzennej gminy powinno odbywać się z jednej strony z uwzględnieniem prawa osoby posiadającej tytuł prawny do nieruchomości do jej zagospodarowania, zaś z drugiej strony z uwzględnieniem prawa do podejmowania działań, które w ramach ograniczonych m. in. zasadami współżycia społecznego, pozwolą zrealizować zasadę zrównoważonego rozwoju, a jednocześnie służyć będą zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty lokalnej (wyrok WSA w Łodzi z dnia 17 sierpnia 2011r., sygn. akt II SA/Łd 698/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wszystkie wymienione elementy powinny być rozpatrywane łącznie, a proporcjonalność ingerencji w sferę wykonywania poszczególnych praw własności winna być oceniana przez pryzmat ogólnych założeń planu. Zatem za prawnie wadliwe ustalenia planu uznaje się zatem nie tylko te, które naruszają przepisy prawa, ale także te, które są wynikiem ewentualnego nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Ponadto w tym miejscu wskazać należy, że stosownie do art. 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określa politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego. Studium zawiera część tekstową i graficzną. Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Oznacza to, że zapisy planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 11 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 817/06, LEX nr 437513). Rada gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny projektu planu miejscowego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium – silniejszy lub słabszy (tak Z. Niewiadomski, (w:) ZagospPrzestrzU Komentarz, art. 20, Nb 1, Warszawa 2004). Wobec powyższego przystępując do oceny planu w tym względzie stwierdzić należy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowiący przedmiot kontroli w niniejszej sprawie jest zgody z studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Z powyższych względów za niezasadny należało uznać również zarzut sprzeczności postanowień planu z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W tym miejscu podkreślić należy, iż oceny czy projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zgodnie z postanowieniami studium Rada dokonuje w dniu podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto należy mieć na uwadze, że uchwała w sprawie studium zagospodarowania przestrzennego jest aktem kierownictwa wewnętrznego i nie wymaga publikacji. W niniejszej sprawie w § 4 uchwały Rady Gminy z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy M. K. ze zmianami postanowiono, iż uchwała wchodzi w życie z dniem podjęcia i podlega ogłoszeniu w sposób zwyczajowo przyjęty. Zatem fakt rzekomej publikacji dopiero 8 dni przed podjęciem uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma żadnego znaczenia skoro studium obowiązywało od dnia [...] sierpnia 2015 r. Ponadto dokonując oceny czy w niniejszej sprawie doszło do naruszenia granic władztwa planistycznego wskazać należy, iż przedmiotowa linia została ujęta w ustawie z dnia [...] lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1265 ze zm.). Jak czytamy w uzasadnieniu projektu ustawy ( Sejm RP VII kadencji, druk nr [...]), iż "jednym z najistotniejszych celów tworzenia wspólnotowego rynku energii elektrycznej jest zapewnienie ciągłych i bezpiecznych dostaw energii elektrycznej w ramach Unii Europejskiej. Polska, jako kraj położony w centralnej części Europy i państwo członkowskie Unii Europejskiej, zobowiązana jest przyczyniać się do budowy wspólnego rynku energii elektrycznej, tworząc w szczególności warunki do bezpiecznego tranzytu energii elektrycznej pomiędzy wschodnią a zachodnią częścią kontynentu". W uzasadnieniu projektu wskazano również, ze "prawodawstwo Unii Europejskiej nałożyło na [...] liczne obowiązki w zakresie wzmocnienia bezpieczeństwa przesyłu energii elektrycznej oraz zintegrowania systemów elektroenergetycznych. Ponadto, na Polsce ciążą obowiązki w zakresie współtworzenia zliberalizowanego rynku przesyłu energii, a także wzmocnienia konkurencyjności w dziedzinie elektroenergetyki. W tym kontekście ogólne obowiązki Polski uregulowane zostały w art. 6 ust. 1 Dyrektywy 2009/72(11), zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest zobowiązana m.in. do działania na rzecz "stworzenia w pełni zliberalizowanego rynku wewnętrznego" a także "w celu utworzenia konkurencyjnego rynku wewnętrznego energii elektrycznej" oraz "ułatwienia integracji systemów odizolowanych tworzących wyspy energetyczne, które nadal istnieją we Wspólnocie". Realizacja przedmiotowych inwestycji (w tym budowa linii 400 kV P. K. – B.) ma na celu stworzenie warunków dla przyłączenia i wyprowadzenia mocy z odnawialnych źródeł energii, w szczególności elektrowni wiatrowych planowanych do przyłączenia głównie w północnej części Polski (w tym na położonych na obszarze Morza Bałtyckiego, w granicach polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej). Rozbudowa sieci przesyłowej polegająca na realizacji powyższych inwestycji zapewni możliwości wyprowadzenia mocy z planowanych lub budowanych obecnie elektrowni wiatrowych na poziomie 7 GW, przy jednoczesnym zapewnieniu bezpieczeństwa pracy sieci przesyłowej. Realizacja niniejszych inwestycji wynika z uzgodnionego z Prezesem Urzędu Regulacji Energetyki "Planu Rozwoju w zakresie zaspokojenia obecnego i przyszłego zapotrzebowania na energię elektryczną na lata 2010-2025" i przyczyni się do wypełnienia celów zawartych w dokumentach: "Polityka Energetyczna Polski do roku 2030" oraz "Krajowy plan działań w zakresie energii ze źródeł odnawialnych", realizujących polityki Unii Europejskiej, w zakresie udziału odnawialnych źródeł energii w bilansie kraju. Ponadto dokonując oceny czy w niniejszej sprawie doszło do naruszenia granic władztwa planistycznego należy mieć na uwadze, że organ celem pogodzenia dotychczasowego przeznaczenia terenów, w tym terenów sadowniczych, na większości terenów, z wyłączeniem obszaru przeznaczonego pod słupy, utrzymał rolnicze przeznaczenie. Jak słusznie zauważył organ utrzymanie rolniczego przeznaczenia pod przewodami linii 400 kV nie ogranicza wbrew twierdzeniom skarżących prowadzenie działalności rolniczej. Stanowisko strony, iż przeprowadzenie linii elektroenergetycznych na działkami skarżących wyłączają je z produkcji rolnej nie znajdują uzasadnienia. Przyjęte rozwiązania w planie jak rozróżnienie wysokości roślinności, a szczególności dopuszczenie lokalizacji roślinności wysokiej do 9 m, wymuszenie podwyższenia słupów na terenach sadów jest wynikiem wyważenie interesów skarżących z interesem publicznym z jakim w tym przypadku mamy niewątpliwie do czynienia. Zatem zarzut naruszenia art. 64 Konstytucji poprzez niezachowanie zasady proporcjalności i równości nie zasługiwał na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi zaskarżona uchwała w § 30 co prawda zwiera nakaz zapewnienia dostępu do linii 400 kV oraz do budowli i urządzeń związanych z linią 400 kV, w celu wykonania prac eksploatacyjnych lub usunięcia awarii, budowy i ewentualnej jej odbudowy, to jednakże, wbrew stanowisku skarżących, brak jest jakichkolwiek postanowień regulujących kwestię odpłatności. Ponadto należy mieć na uwadze, iż nakaz zapewnienia dostępu do linii 400 kV oraz do budowli i urządzeń związanych z linią 400 kV jest logiczną konsekwencją realizacji inwestycji. Odnosząc się do kwestii wyłączenia z produkcji rolnej gruntów z uwagi na § 77 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy ( Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650) wskazać należy, iż twierdzenia skarżących są zbyt daleko idące. W § 77 pkt 4 powyższego rozporządzenia postanowiono, że niedopuszczalne jest składowanie materiałów bezpośrednio pod elektroenergetycznymi liniami napowietrznymi lub w odległości mniejszej (licząc w poziomie od skrajnych przewodów) niż 15 m - od linii wysokiego napięcia powyżej 30 kV. W ocenie Sądu powyższa regulacja nie ma tak istotnego wpływu na prowadzenia działalności rolniczej. Brak możliwości składowania materiałów pod liniami nie oznacza, iż grunt nie może być wykorzystywany rolniczo czy też hodowlano w dotychczasowy sposób. W zakresie naruszenia zasad współżycia społecznego, o których mowa w art. 58 § 2 Kodeksu cywilnego przez Wójta oraz Przewodniczącego Rady Gminy, należy wskazać, że w ramach prowadzenie procedury planistycznej wszystkie wymagania zostały zachowane. Organ informował społeczność lokalną o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jak i o wyłożeniu projektu planu, zorganizował dyskusje publiczną. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, iż organ w toku procesowania nie mógł się dopuścić naruszenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W toku prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego organ nie stosuje przepisów tej ustawy. W odniesieniu do zarzutu naruszenia ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz ustawy o samorządzie gminnym wskazać należy, iż strna nie wskazała, który dokładnie przepis został naruszony. Z powyższych względów odniesienie się do powyższego jest niemożliwe. Natomiast w odniesieniu do zarzutu naruszenie art. 25 ust. 1, 4a, 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art. 36 ust. 3 pkt. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, że nie sposób odnieść się do naruszenia powołanych przepisów, ponieważ w planie miejscowym nie zostały zastosowane powołane jednostki redakcyjne. Natomiast gdyby przyjąć, że skarżącym chodziło o art. 25 ust. 1, 4a, 6 i art. 36 ust. 3 pkt. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to wyjaśnić należy, iż ustawa ta nie posiada jednostki redakcyjnej art. 25 ust. 4a, 6 i art. 36 ust. 3 pkt. 4. Z tych też względów odniesienie się do powyższego zarzutu jest niemożliwe. Odnosząc się do art. 25 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zauważyć należy, iż zgodnie z tym przepisem Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala termin dokonania uzgodnień albo przedstawienia opinii przez organy, o których mowa w art. 11 pkt 5 i 6 oraz art. 17 pkt 6, nie krótszy niż 14 dni i nie dłuższy niż 30 dni od dnia udostępnienia projektu studium albo projektu planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. W niniejszej sprawie mając na uwadze powyższą regulację Wójt występując o opinię i do uzgodnienia wyznaczył termin 14 dni od dnia udostępnienia projektu uchwały. Strona skarżąca jednocześnie z powyższym zarzutem postawiła zarzut naruszenia § 37 zaskarżonej uchwały . Zgodnie z tym przepisem ustala się możliwość odbudowy, przebudowy, rozbudowy, nadbudowy, skablowania oraz likwidacji istniejących obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. W ocenie Sądu powyższa regulacja uchwalona została z poszanowaniem granic władztwa planistycznego i jest konsekwencją dopuszczenia lokalizacji sieci elektroenergetycznej na terenach objętych postanowieniami planu. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 Ppsa orzekł jak w sentencji