I FSK 1621/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Oleś, Sędzia NSA Izabela Najda - Ossowska, Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 65/19 w sprawie ze skargi G.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 20 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów u usług za styczeń 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G.D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 1.800 (słownie: jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Zaskarżonym wyrokiem z 15 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Łd 65/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi ("WSA") oddalił skargę Skarżącego – G.D., na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi ("DIAS") z 20 listopada 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. ("NUS") z 13 sierpnia 2018 r. określającą podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za styczeń 2011r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie organy podatkowe uznały, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że działania Skarżącego miały charakter systematyczny i powtarzalny, co dało wystarczające podstawy do przyjęcia, że podatnik prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej jako: u.p.t.u.). Zdaniem organów Skarżący (wraz z P.F.) wykonywał od stycznia 2011r. do listopada 2015r. działalność gospodarczą polegającą na handlu nieruchomościami gruntowymi. Przemawiały za tym następujące argumenty: współwłaściciele podejmowali działania polegające na podziale działek, zmianie przeznaczenia nabytego gruntu poprzez wystąpienie do jednostek samorządu terytorialnego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, występowali o określenie warunków przyłączenia do sieci gazowej i energetycznej. Nie bez znaczenia pozostawał też fakt, iż podatnik zakupił nieruchomość, która pierwotnie stanowiła gospodarstwo rolne, nieruchomość tę podzielono na 9 działek i dokonano zmiany przeznaczenia nieruchomości rolnej na tereny pod zabudowę. Do transakcji sprzedaży doszło w ciągu 2 dni od wydania decyzji o warunkach zabudowy nieruchomości, choć wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie było warunkiem koniecznym pozwalającym dokonać sprzedaży nieruchomości. Organ drugiej instancji badał też zarzut przedawnienia, ale uznał, że w niniejszej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. – dalej jako: O.p.). 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zgodził się ze stanowiskiem zajętym w zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności Sąd ten zgodził się z organem, że w tej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2011r. WSA wskazał, że w rozpoznawanej sprawie zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r. ulegało przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2016 r., jednak w dniu 6 grudnia 2016 r. wszczęte zostało postępowanie przygotowawcze o czyn przewidziany w art. 56 § 2 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy w zakresie podania nieprawdy w deklaracji VAT-7 za styczeń 2011 r. poprzez zaniżenie podatku należnego ze sprzedaży nieruchomości w wykonywanej działalności gospodarczej, a tym samym narażenie na uszczuplenie podatku od towarów i usług na kwotę 36 985 zł. Pismem z dnia 6 grudnia 2016 r., doręczonym w dniu 13 grudnia 2016 r. podatnikowi osobiście, a w dniu 20 grudnia 2016 r. pełnomocnikowi strony, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. zawiadomił podatnika, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za styczeń 2011 r. został zawieszony z dniem 6 grudnia 2016 r. na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd ten wskazał, że działania polegające na podziale działek, zmianie przeznaczenia nabytego gruntu poprzez wystąpienie do jednostek samorządu terytorialnego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, występowanie o określenie warunków przyłączenia do sieci gazowej i energetycznej, wykraczają poza zwykły zarząd nad mieniem i świadczą o profesjonalnym charakterze podjętych przez podatnika przygotowań do sprzedaży w celach zarobkowych zbywanych nieruchomości. Działania te świadczą o tym, że począwszy od 2011 roku skarżący nie prowadził wyprzedaży majątku, lecz dokonywał systematycznego obrotu nieruchomościami. Biorąc pod uwagę datę zakupu nieruchomości rolnej, datę dokonania jej podziału, datę uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i natychmiastowe przystąpienie do sprzedaży uzyskanych przez podział działek, a także ilość dokonanych przez Skarżącego transakcji zakupu i sprzedaży nieruchomości, świadczy – zdaniem WSA - o tym, iż zakup dokonany był z góry powziętym zamiarem dalszej odsprzedaży, a jego celem było osiągnięcie maksymalnego zysku. Działania strony cechowały się powtarzalnością, nastawieniem na zysk, a przygotowanie do sprzedaży, jak i długi okres zbywania działek (2010 - 2015) wskazują na ciągłość podejmowanych czynności obrotu nieruchomościami i jest charakterystyczny dla działalności profesjonalnej. Stanowska tego nie zmienia brak działalności marketingowej po stronie Skarżącego, gdyż nie jest to jedyny wyznacznik przemawiający za uznaniem Skarżącego za podatnika VAT. 3. Pełnomocnik strony skarżącej zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o obie podstawy przewidziane w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), naruszenie: I. Przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., poprzez błędne zastosowanie omawianego przepisu i uznanie, że Skarżący w 2011 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży nieruchomości. II. Przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i § 2 O.p., poprzez niepodjęcie wszelkich środków mających na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 191 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 O.p., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 4. W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Skarżący zrzekł się rozprawy, a Dyrektor IAS nie zażądał jej przeprowadzenia. Dlatego też, zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. 4.2. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowego, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego artykułu. Przesłanki te w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły. Nie stwierdzono też podstaw do odrzucenia skargi oraz umorzenia postępowania w oparciu o art. 189 p.p.s.a. 4.3. Skarga kasacyjna Skarżącego jest niezasadna. 4.4. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Ponadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych także wskazanie jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe. Sąd nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne. W tym zakresie zmian nie wprowadziła uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), w której stwierdzono, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych. 4.5. Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. Zważywszy na ich treść w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów wywiedzionych w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. 4.6. Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia przepisów postępowania, zarzuca naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w związku z art. 180, art. 181, art. 187 § 1 i § 2 O.p. Jednak zarzut ten nie został w żaden sposób uzasadniony ani omówiony w treści wniesionej w tej sprawie skargi kasacyjnej. Biorąc więc pod uwagę powyższe wywody dotyczące formalizmu środka odwoławczego jakim jest skarga kasacyjna zarzuty te należało uznać za bezpodstawne. 4.7. Nie jest także trafny drugi zarzut procesowy. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 191 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. W uzasadnieniu skargi (s. 6) wskazano, że WSA naruszył te przepisy "poprzez przywoływanie jako dowód dokumentów z okresu już po sprzedaży nieruchomości w dniu 14 stycznia 2011r.". I dalej: "Przywołane powyżej dokumenty jako bez związku z omawianą sprawą ukazują jak WSA w Łodzi bezzasadnie próbował udowodnić, że Pan G.D. w styczniu 2011r. prowadził działalność gospodarczą.". Powyższy zarzut został nieprawidłowo sformułowany, co wyklucza możliwość kontroli zaskarżonego wyroku WSA przez Sąd drugiej instancji w zakresie naruszenia przez ten Sąd wskazanych przepisów postępowania. Sposób sformułowania tego zarzutu wskazuje raczej na polemikę prowadzoną przez kasatora z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku. Przede wszystkim WSA nie mógł naruszyć art. 191 w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. poprzez przywołanie jako dowód wymienionych w skardze kasacyjnej dokumentów (str. 6 skargi kasacyjnej), gdyż sąd administracyjny nie stosuje przepisów Ordynacji podatkowej, a jedynie kontroluje ich zastosowanie przez organy podatkowe. Prawidłowe sformułowanie tego zarzutu wymagało powiązania z zakwestionowaniem stanu faktycznego, czego jednak autor skargi kasacyjnej nie uczynił. Jak wskazano powyżej – NSA nie jest władny uzupełniać treść skargi kasacyjnej. Zresztą wywód Sądu pierwszej instancji odwołujący się do ww. dokumentów stanowi element uzasadnienia prawnego wyroku, w którym Sąd ten wyjaśnia jakie okoliczności – jego zdaniem – przesądziły o uznaniu stanowiska organów podatkowych za prawidłowe. Zaznaczenia wymaga, że Sąd w swojej argumentacji nie oparł się tylko tych dokumentach (decyzji o warunkach zabudowy, wniosków do [...] oraz o warunkach przyłączenia do sieci gazowej i umowie z [...]), uzyskanych przez skarżącego po dokonaniu sprzedaży działek w styczniu 2011r. Sąd ten wskazał też inne okoliczności, które podlegały ocenie i które uznał za przemawiające za słusznością stanowiska organów podatkowych. Poza tym – jak wskazano w wywodach dotyczących warunków jakim musi odpowiadać skarga kasacyjna - prawidłowa konstrukcja zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga powiązania tego zarzutu ze wskazaniem jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe, czego w skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie zabrakło. Z tych wszystkich względów należało uznać omawiany zarzut kasacji za niezasadny. 4.8. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego. Zdaniem kasatora, zaskarżony wyrok narusza art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., poprzez błędne zastosowanie omawianego przepisu i uznanie, że skarżący w 2011 r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży nieruchomości. 4.9. Sąd pierwszej instancji trafnie odwołał się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r., C-180/10 i C-181/10. W wyżej wskazanym wyroku Trybunał Sprawiedliwości zajął stanowisko, zgodnie z którym dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej na podstawie prawa krajowego państwa członkowskiego, jeżeli państwo to skorzystało z możliwości przewidzianej w art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE Nr 347/1), dalej: Dyrektywa 2006/112/WE, niezależnie od częstotliwości takich transakcji oraz od kwestii, czy sprzedawca prowadzi działalność producenta, handlowca lub usługodawcy, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Ponadto TSUE wskazał, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby. Jeżeli natomiast osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 2006/112/WE, należy uznać ją za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. Po wydaniu powołanego wyżej wyroku w orzecznictwie krajowych sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, pojawiło się szereg wyroków, prezentujących jednolite stanowisko w zakresie spornego problemu. Dla przykładu wskazać można orzeczenia z dnia: 7 października 2011 r., I FSK 1289/10; 18 października 2011 r., I FSK 1536/10; 9 listopada 2011 r., I FSK 1656/11; 10 listopada 2011 r., I FSK 13/11; 16 listopada 2011 r., I FSK 110/11 i I FSK 1654/11; 21 grudnia 2012 r., I FSK 265/12; 2 kwietnia 2015 r., I FSK 9/14; 2 września 2015 r., I FSK 239/14; 8 września 2014 r., I FSK 931/14; 5 listopada 2015 r., I FSK 1077/14; 17 grudnia 2015 r., I FSK 1455/14 (wszystkie dostępne w CBOSA). Okoliczność ta jest to o tyle istotna, gdyż jak trafnie zauważył Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 6 września 2001 r., P 3/01 (OTK 2001/6/163), "(...) utrwalona praktyka sądowa dotycząca interpretacji przepisów prawnych, zwłaszcza gdy jest ona dość jednoznaczna, wskazuje na treść stosowanego prawa, a więc na wolę ustawodawcy, choćby teoretycznie istniała możliwość innej wykładni (...)". Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela wyżej zaprezentowaną jednolitą linię orzecznictwa. 4.10. Przenosząc zatem powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że pojęcie działalności gospodarczej, zdefiniowane w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, ma charakter bardzo szeroki. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE (a tym samym art. 15 ust. 2 u.p.t.u.), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, a nie w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykonując prawo własności, decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Takie aktywne działania mogą polegać np. na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych (pkt 40 wyroku TSUE z dnia 15 września 2011 r.). Aktywność tego rodzaju nie należy do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W tym zakresie w pełni aktualne są również tezy zawarte w wyroku składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07 oraz następujących po tym wyroku orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08), wskazujące na kryteria, jakimi należy kierować się przy określaniu, że w takich przypadkach mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a nie z zarządem majątkiem prywatnym. Zatem stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. 4.11. W kontekście powyższych kryteriów odróżnienia działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym w zakresie zbywania nieruchomości, za bezzasadne należy uznać zarzuty skargi kasacyjnej. Należy podkreślić, że ocenie powinien podlegać ogół czynności Skarżącego, a nie poszczególne z nich. Również trzeba uwzględniać czynności związane z nabytymi nieruchomościami na przestrzeni pewnego okresu czasowego. Stąd też przytoczone przez Sąd pierwszej instancji okoliczności faktyczne potwierdzają zarobkowy charakter działalności Skarżącego. W kontekście przedstawionych w powołanych powyżej wyrokach kryteriów odróżnienia działalności gospodarczej od zarządu majątkiem prywatnym w zakresie zbywania nieruchomości, za zasadne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż przy ocenie, czy dokonana przez Skarżącego sprzedaż działek nastąpiła w wyniku wykonywania przez niego działalności gospodarczej, czy w ramach zarządu majątkiem prywatnym, uwzględnić należy okoliczności takie, jak: podział działek, zmiana przeznaczenia nabytego gruntu poprzez wystąpienie do jednostek samorządu terytorialnego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, występowanie o określenie warunków przyłączenia do sieci gazowej i energetycznej. Okoliczności te wskazują bowiem jednoznacznie, że skarżący planując i dokonując sprzedaży działek, podjął działania porównywalne do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. Oceny tej nie zmienia również, akcentowany przez Sąd pierwszej instancji, brak dowodów na podejmowanie przez Skarżącego działań marketingowych w odniesieniu do sprzedaży działek. Jak zasadnie wskazał WSA w Łodzi nie jest to jedyny wyznacznik przemawiający za uznaniem Skarżącego za podatnika VAT. O trafności stanowiska Sądu pierwszej instancji zdecydowały przywołane powyżej pozostałe okoliczności sprawy. Reasumując, Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że podatnik podejmował aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zachowanie takie zasadnie zostało przez organy podatkowe i Sąd pierwszej instancji ocenione jako typowe działania handlowca. 4.12. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Skarżącej, jako że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. 4.13. Na wniosek DIAS, na podstawie art. 204 pkt 1 oraz art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego koszty postępowania kasacyjnego w kwocie stanowiącej koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego, wyliczone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) jako 50% stawki określonej w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).